Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2007

Σύμπραξη on the move

- Καλή η φωτό;
- Καλή, καλή. Πού την έβγαλες;
- Εδώ πιο έξω από την Σαϊμπάι.
- Και δηλαδή εσύ τώρα συμφωνείς με το απόφθεγμα;
- Γιατί, εσύ διαφωνείς;
- Αμάν πια, όλοι μαζί μας τα έχετε βάλει... Τιμωρήστε μας, ναι! Χτυπήστε μας με τη σαγιονάρα! *χτσικ!* LOL
- Ποιος σου μίλησε εσένα, καλέ... Για τις ωραίες μιλάει ο ποιητής! LOL

Saigon & Baygon

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2007

Αν είχε στόμα να μιλήσει...

Το απόλυτο χιτ του καλοκαιριού,
από τους απίστευτους Locomondo!
Το τραγούδι που έγινε πασίγνωστο από στόμα σε στόμα,
χωρίς να ηχογραφηθεί σε κανένα CD!
Τώρα και στους τοίχους της πόλης σας... LOL
(για κάτι τέτοια έχω πάντα μαζί μου τη μηχανή...)

by Saigon

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2007

On the move

Εργάτη, Αγρότη... Μόνο το "Φοιτητή" και το "Οικοδόμε" λείπουν,
και έτοιμο το λαϊκό επαναστατικό σύνθημα! LOL

by Saigon

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2007

Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;...

Απόγευμα Τετάρτης στο γαλήνιο φωτογραφείο της Σαϊμπάι και ο Ευτύχης μυρίζει Χωσέ. Όχι, δεν είναι José Cuervo, δεν είναι κανείς Ιθπανόθ που τον λένε José, απλά "οσμίζεται" ότι πλησιάζει πελάτης που θα μας "χώσει" με κάτι που θα ζητήσει, είτε από άποψη ταχύτητας παράδοσης παραγγελίας είτε από άποψη απαιτήσεων.
Σε λίγα μόνο λεπτά εμφανίζεται κυρία κοντά στα 50 με ψηφιακή μηχανή. Ξέρει την ψηφιακή μηχανή όσο εγώ να χειρίζομαι το τηλεσκόπιο Humble, δλδ καμιά απολύτως ιδέα, ένα βήμα μόλις μετά το "είναι σατανικό, όργανο του Εξαποδώ". Μας δίνει την κάρτα λοιπόν να πάρουμε τις φωτό να τις εκτυπώσουμε. Η συνήθης διαδικασία επιβάλλει να βλέπει ο/η πελάτης τις φωτογραφίες και να επιλέγει ποιες θέλει να τυπώσουμε. Τη στιγμή που έχουν φορτωθεί οι φωτό, ο Ευτύχης ανεβαίνει επάνω να δει το βίντεο που κάναμε αντιγραφή και αναγκαστικά πηγαίνω εγώ στην κυρία για να την εξυπηρετήσω. Γρήγορα καταλαβαίνω ότι είναι φωτογραφίες από απονομή πτυχίου του υιού της κυρίας: ανθοδέσμες με διάφορα λουλούδια σε ενα μπουκέτο, χαμόγελα, ενα χαρτί φάτσα κάρτα στον κοστουμαρισμένο νεαρό. Και τότε ξεκινάει...
Η κυρία λοιπόν μας λέει ότι θέλει να αλλάξουμε μερικά πραγματάκια, κάτι το συνηθισμένο, αφού πολλές φορές μας ζητήθηκε να διορθώσουμε τα "κόκκινα μάτια", να κόψουμε την φωτογραφία σε συγκεκριμένο κάδρο και διάφορα άλλα ψιλά. Όχι όμως αυτη τη φορά. Αυτή τη φορά οι απαιτήσεις ήταν οι εξής:
- Σε μια φωτογραφία η κυρία είχε κλειστά μάτια και μας ζήτησε να τα ανοίξουμε
- Ο γιος ειχε βγει με ωραίο χαμόγελο σε μια φωτογραφία και ήθελε να βάλουμε το ίδιο χαμόγελο σε όλες τις φωτογραφίες μετα την απονομή
- Ήθελε να μην φαίνεται ότι ήτανε νύχτα, ενώ βγάλανε φωτογραφίες σε μικρό πάρκο έξω από τη σχολή με τα φώτα αναμμένα
- Ήθελε να μεταφέρουμε την οικογένεια από μια οικογενειακή φωτογραφία, και να την πάμε σε ένα μέρος εκεί κοντά που είχε καλύτερα λουλούδια. Στην ερώτηση αν υπάρχει έστω μια φωτογραφία απο το επιθυμητό μέρος για να το κάνουμε μας ειπε πως όχι, αλλα "εμείς με τους υπολογιστές πια όλα μπορούμε να τα κάνουμε"
- Ο γιος ήτανε σε μια φωτό καλός και ήθελε να βάλουμε και τον πατέρα του δίπλα και να είναι μόνοι τους σε μια φωτογραφία. Με την διαφορά ότι ο πατέρας στην προτεινόμενη φωτό είχε βγει χωρίς να φαίνεται το ένα χέρι του, κάτι το οποίο εμεις έπρεπε να αποκαταστήσουμε, σύμφωνα με την κυρία
- Ήθελε να φαίνεται καλύτερα το πτυχίο του γιόκα της λέει, να φαίνεται τι γράφει κι ας ήτανε φωτογραφία με φλας, τραβηγμένη απο 10 μέτρα απόσταση
Όλα αυτά μάλιστα της φάνηκαν και συνηθισμένα και εύκολα και της είπα οτι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε. Βλέπετε, δεν είμαι εγώ υπεύθυνος της ψηφιακής επεξεργασίας, αλλά ο Ευτύχης. Οπότε όταν έφυγε η κυρία του ανακοίνωσα τι έπρεπε να κάνει και έφριξε ο άνθρωπος!
Τελικά η κυρία ξαναήρθε, και μετά από μιάμιση ώρα κατάλαβε ότι δεν μπορεί να ζητάει τέτοια πράγματα και αρκέστηκε σε όσα η παρούσα τεχνολογία μπορεί να προσφέρει...
Ευτυχώς...

Baygon speaking

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2007

Κυτίο παραπόνων

Μα να μην κυκλοφορούν τέτοιες ποδιές στην αγορά?
Αδικία, αδικία...

by Saigon

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2007

Πώς να γελοιοποιήσετε τον εαυτό σας 1.01

Παρασκευή απόγευμα στο κεντρικό φωτογραφείο της Σαϊμπάι, λοιπόν, και όσο περνάει η ώρα τόσο πιο πολύ το μυαλό μου είναι ότι θα σχολάσω, θα πάω για το καφεδάκι μου και θα βγω έξω. Όλη την εβδομάδα, λόγω λίγης δουλειάς με τον συνάδελφο Ευτύχη ήμασταν μέσα στον χαβαλέ. Λατρεύουμε και οι δυο τα "Φιλαράκια" και όλη την εβδομάδα γελάγαμε σαν μικρά παιδιά θυμίζοντας ο ένας στον άλλο διάφορα περιστατικά απο επεισόδια που πρόσφατα είχαμε δει. Τίποτα δεν προμήνυε το τι θα ακολουθούσε ωστόσο...
Κάποια στιγμή την Παρασκευή λοιπόν ο Ευτύχης πηγαίνει για λίγη ώρα στο άλλο κατάστημα για μια δουλεια που τον θέλανε εκεί. Κάθε φορά σχεδόν που πήγαινε έπαιρνε τηλέφωνο στο μαγαζί για να μου κάνει πλάκα: είτε άλλαζε την φωνή του είτε έκανε άλλες γελοιότητες! Ενώ λοιπόν λείπει, χτυπάει το τηλέφωνο και το σηκώνω υποψιαζόμενος οτι ειναι αυτός και θέλει να μου κάνει πλάκα. Ακούω λοιπόν μια φωνή αντρική απο μέσα να μου λεει: "ναι, γεια σας, είχα αφήσει κάτι φωτογραφίες για εκτύπωση πριν λίγες μέρες...", όλο αυτό με νευρικότητα και συγκρατημένα. Καταλαβαίνω λοιπόν οτι ειναι ο Ευτύχης, τον διακόπτω και του λέω "Αντε βρε μαλάκα τελείωνε πες μας τι θέλεις και μην μου σπας τα τέτοια, έχω και δουλειά εδω ρε καραγκιόζη!". Η φωνή από την άλλη μεριά του τηλεφώνου τότε λύνεται και μου λεει με ύφος θύματος και απολογητικό, μέσα στις ενοχές και τις τύψεις "ναι, ναι, συγγνώμη για την ενόχληση, το όνομα μου είναι Τάδε και είχα φέρει για Α4"! Συνειδητοποιώ λοιπόν οτι δεν είναι ο Ευτύχης, αλλα είναι ένας μεγάλος πελάτης του μαγαζιού που άφηνε πολλά λεφτά κάθε εβδομάδα!!! Με απόλυτα σοβαρό τόνο λοιπόν του ζητάω να περιμένει να κοιτάξω αν ειναι έτοιμες οι εκτυπώσεις. Τελικά ήτανε έτοιμες και του είπα οτι μπορεί να περάσει να τις πάρει μέχρι τις 9 που κλείναμε. Μόλις κλείνω το τηλέφωνο συνειδητοποιώ τι μαλακία έκανα ακριβώς και είμαι ανάμεσα στο να μουντζώνω τον εαυτό μου, να με βριζω, να γελάω με την όλη κατάσταση και να σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει όταν ο πελάτης έρθει στο μαγαζί να παραλάβει τις φωτογραφίες του. Στο λεπτό επάνω εμφανίζεται ο Ευτύχης ο οποίος φυσικά δεν είχε ιδέα για το τι είχε γίνει. Του αφηγούμαι τι έγινε και του ζητάω να εξυπηρετήσει τον πελάτη όταν έρθει γιατι εγώ δεν μπορώ να το κάνω μετά απο ό,τι έγινε. Φυσικά ο Ευτύχης είχε ξεκαρδιστεί στα γέλια τα οποία διέκοπτε μόνο και μόνο για να μου πει (και υπενθυμίσει) πόσο μαλάκας είμαι και ότι δεν μπορεί να έχω κάνει κάτι τέτοιο!!!
Όπως φοβόμουνα, δεν ήτανε σε θέση να εξυπηρετήσει κανέναν πελάτη από τα γέλια. Σε λίγα λεπτά εμφανίστηκε ο πελάτης που τηλεφώνησε για να παραλάβει τις φωτογραφίες του και ο Ευτύχης συνεχίζει να μην ειναι σε θέση να εξυπηρετήσει. Αναγκαστικά λοιπόν εξυπηρετώ εγώ τον πελάτη αλλα για να μην με καταλάβει αλλάζω την φωνή μου μπας και γλιτώσω το ρεζίλεμα. Ο πελάτης ειναι με σκυμμένο το κεφάλι, μέσα στην ντροπή και την θυματοποίηση εν τω μεταξύ και δεν λέει τίποτα για το περιστατικό. Εγώ του κάνω μια γενναία έκπτωση και τον καληνυχτίζω. Μόλις πατάει το πόδι του έξω απο το μαγαζί ξεσπάω κι εγώ σε γέλια μαζί με τον Ευτύχη για το γελοίον της υπόθεσης!
Ξέρω, θα μπορούσε να εξελιχθεί χειρότερα το σκηνικό και ειμαι τυχερός αλλα συνεχίζω να ξέρω οτι γελοιοποιήθηκα! Ευτυχώς δλδ ο άνθρωπος συνεχισε να ειναι πελάτης και δεν έφυγε απο το μαγαζί...
Και ναι, είμαι νούμερο!

by Baygon

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2007

Αααααααααααα-γκού!



Ο καλός μου ο Baygon υπέφερε χτες... "Τον πονούσε το δοντάκι του", που λένε... (ασχολίαστο). Βγάζει φρονιμίτη το καμάρι μου, και πονάει! Λες να φρονιμέψει τώρα; Μπα, δεν το βλέπω...

Η φίλη μας η Νεράιδα τον συμβούλεψε να πάει στο φαρμακείο και να πάρει Dactarin, μια κρέμα που συνηθίζουν να βάζουν στα μωρά, όταν βγάζουν δόντια και ταλαιπωρούνται. Μπαίνει λοιπόν ο Baygon στο φαρμακείο, ζητάει την κρέμα, του τη δίνει ο φαρμακοποιός, και μαζί του δίνει και μια πιπίλα.
"Για να μην κλαίει συνέχεια το μωράκι σας, να του βάζετε και λίγη ζάχαρη μερικές φορές"...

Γεια σου ρε Baygon με την πιπίλα σου! Άντε και σε λίγες μέρες θα σου στολίσω την τουρτίτσα των γενεθλίων σου με ένα και μοναδικό κεράκι!
Κοίτα πώς ελαχιστοποιήθηκε ξαφνικά ο προϋπολογισμός... (χιχιχιχι)

by Saigon

On the move

Χρειάζονται άλλα σχόλια;

by Saigon

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2007

Τα λουλούδια στην κυρία απο μένα (λέμε τώρα...)



Μία από τις λίγες γλυκές στιγμές της δουλειάς του γραφείου είναι η συνήθεια του Meek να μου φέρνει λουλούδια κάθε Δευτέρα πρωί. Είναι πολύ ευγενική χειρονομία και μου φτιάχνει την διάθεση, ειδικά επειδή ξέρω ότι δεν μου την "πέφτει" αλλά το κάνει με κάθε καλή πρόθεση.
Εδώ όμως δημιουργείται ένα θέμα: ο
Mr. Fruitcake (a.k.a. Διευθυντής) δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τον Meek (για να είμαστε ειλικρινείς, δεν συμπαθεί και κανέναν, αφού τρώγεται με τα ρούχα του) και «ζηλεύει» όταν κάποιος τον επαινεί, ακόμα κι αν ο καημένος είναι απλά υπάλληλος και μάλιστα ιεραρχικά αρκετά πιο χαμηλά απ’ ό,τι ο ίδιος. Μην ρωτάτε γιατί, κι εγώ δεν ξέρω! Η κατάσταση αυτή με έχει οδηγήσει σε σημείο να μην λέω στον Fruitcake τίποτα καλό για τον Meek για να μην ζηλέψει και προκαλέσω κάποιο πρόβλημα. Φυσικά δεν του έχω πει ότι τα λουλούδια τα φέρνει ο Meek, αντ’ αυτού έχω αφήσει να εννοηθεί ότι τα φέρνω εγώ η ίδια στο γραφείο.
Δευτέρα απόγευμα λοιπόν, ήδη είχα λουλούδια στο γραφείο μου και ο
Fruitcake με πλησιάζει και μου λέει με το γνωστό του ύφος: «Α, τι ωραία λουλούδια! Θα μου φέρεις κι εμένα αύριο, που θα έρθει η γυναίκα μου το πρωί πρώτη φορά να δει το γραφείο, να βρει ωραίο περιβάλλον;». Κρύος ιδρώτας με έλουσε αυτόματα. Δεν μπορούσα να πω και τίποτε άλλο εκτός από «Μάλιστα». Μόλις απομακρύνεται (και ουρλιάζει ο συναγερμός στο κεφάλι μου "Mayday! Mayday!") αποφασίζω να τηλεφωνήσω στον Meek για βοήθεια όταν σχολάσω. Και, όπως επιβάλλει ο Νόμος του Μέρφυ, δεν σηκώνει το κινητό του! Αναρωτιέμαι φυσικά αν θα καταφέρω να τον βρω, και αν έχει μείνει κανένα λουλουδάκι στον κήπο του για να το κόψει στις 5:00 το πρωί, μπας και ικανοποιήσουμε το βίτσιο του Fruitcake να εντυπωσιάσει την Mrs. Fruitcake...

Κουρασμένη λοιπόν μετά το γραφείο, ξαπλώνω στον Καναπέ (ναι, με κεφαλαίο, το αξίζει!) και λαγοκοιμάμαι. Ξαφνικά, χτυπάει το κινητό, είναι ο Meek ο οποίος ανησύχησε από τα τηλέφωνά μου. «Έλα, Meek, είδε ο Fruitcake τα λουλούδια, και για να μη σε καρφώσω του είπα ότι τα έφερα εγώ, και μου ζήτησε να του πάω μερικά αύριο για να στολίσει το γραφείο, που θα έρθει η γυναίκα του, να πουλήσει μούρη!». Ο Meek λύνεται στα γέλια φυσικά, γελάω κι εγώ και κλείνουμε το τηλέφωνο. Το βλέμμα μου πήγε απευθείας στον W. δίπλα μου στον άλλο Καναπέ (ναι ρε, κι αυτός με κεφαλαίο!) ο οποίος με κοιτάει κατάπληκτος, μην πιστεύοντας αυτά που μόλις με άκουσε να λέω στο τηλέφωνο! Και ξαφνικά ξεσπάει σε γέλια διαρκείας, τα οποία διακόπτει πού και πού για να πει «Ρε τον μαλάκα τον φρούτκεηκ!».
Εννοείται πως χτες η κυρία Fruitcake ούτε καν γύρισε το (τίγκα στη μάσκαρα) βλεφαράκι της να κοιτάξει τα λουλούδια, έκανε μια βόλτα στους διαδρόμους κοιτάζοντας περιφρονητικά, ζήτησε έναν αναπτήρα για το τσιγαράκι της, και τίναξε τη στάχτη της μέσα στο βάζο...


by Saigon