Saigon & Baygon Inc.

Ένα πακέτο χαμόγελα και μυρωδιές

2012-01-25T00:58:00.001+02:00

Μπορεί να ζούμε στην εποχή των στιγμιαίων online μηνυμάτων και του chat, μπορεί τα e-mails να είναι κάτι εξαιρετικά γρήγορο και απλό, αλλά μεταξύ μας, σαν την αλληλογραφία δεν έχει! Πιστεύω πως είναι πιο προσωπική, έχει ένα μεγαλύτερο κομμάτι του αποστολέα μέσα και η απόλαυση του να ανοίγεις ένα φάκελο ή ένα δέμα και να βλέπεις το περιεχόμενο είναι τεράστια. Έτσι, όταν ένα πρωί ξύπνησα και βρήκα το ειδοποιητήριο δεν μπορούσα παρά να ενθουσιαστώ! Το γεγονός πως έπρεπε να περιμένω δύο μέρες για να πάω να το παραλάβω δεν μείωσε τη χαρά μου, ήταν μια γλυκιά αναμονή, ήξερα πως το πακέτο ήταν από την Saigon! Εκεί που έγινα πραγματικά ανυπόμονος, ωστόσο, ήταν στα 40' διαδρομής από το Ταχυδρομείο ως το σπίτι, κρατώντας το πακέτο. Τι περιείχε;

Μια πανέμορφη και πρακτική θήκη για τα βελονάκια του crochet! Η θήκη είναι η Mod Dot απο το Etsy και περιέχει ένα πλήρες σετ βελονάκια πολύχρωμα και έτοιμα για νέα projects, επίσης δώρο από την Saigon. Η θήκη έχει ήδη αποκτήσει θαυμαστές στο knitting meeting του iknit και συνεχίζει ακάθεκτη, :)

Μια μεζούρα από το Eat.Sleep.Knit, πολύ όμορφη και χρήσιμη, μπήκε ήδη μέσα στην project bag.

Φυσικά, νήμα. Εδώ και μήνες είναι κομμάτι της ζωής μου και πλέον μόνιμο κομμάτι συζήτησής μας. Το νήμα αριστερά είναι αυτό που χρησιμοποίησα στην πρώτη μου προσπάθεια για το πρώτο μου κασκόλ και απέτυχα. Τώρα πιστεύω πως θα μπορέσω να το χρησιμοποιήσω. Ξέρετε πόσο μεγάλη ικανοποίηση είναι να σου δίνει η μέντοράς σου νήμα που δεν μπορούσες κάποτε να χειριστείς; Το άλλο νήμα είναι ένα κόκκινο σκούρο (στην απόχρωση του αίματος) που μου άρεσε από την αρχή, πολύ μαλακό.

Απόθεμα μπαχαρικών! Μια ποικιλία μεγαλύτερη απ'οποιαδήποτε είχα ποτέ στην διάθεσή μου για μαγείρεμα. Δεν είμαι έμπειρος στα μπαχαρικά, δεν έχω δοκιμάσει πολλά, τώρα μαθαίνω, και το σπίτι στο οποίο μετακόμισα πριν από δύο μήνες είχε μόνο αλατοπίπερο οπότε η Saigon ανέλαβε να με προμηθεύσει. Τα μπαχαρικά επάνω είναι μαύρο σουσάμι, curry, κόλιανδρος, κύμινο, ρίγανη, πάπρικα, δεντρολίβανο, chilli, μάραθο, sumac, δυόσμο, φύλλα δάφνης και δύο είδη σαφράν. Και μόνο που τα γράφω είναι καταπληκτικό! Είναι μοναδική η εμπειρία να μαγειρεύεις με μπαχαρικά που σου έστειλε η κολλητή σου, να γεμίζει η κουζίνα σου με νέες μυρωδιές και τα φαγητά σου να παίρνουν νέες γεύσεις, να ταξιδεύεις σε ένα νέο κόσμο!

Επίσης υπήρχανε βανίλιες, τις οποίες δεν μπορώ να βρω σ'ολόκληρο Λονδίνο (υπάρχει μόνο σε υγρή μορφή) και θα γίνουν πανακότα και μπουγάτσα που τόσο καιρό δεν έχω κάνει και το αναβάλλω συνέχεια, και μοσχοκάρυδο για σούπες και άλλα.

Μαχλέπι για κάτι τσουρεκοειδές και βανίλια ζάχαρη με πορτοκάλι, το οποίο και μόνο που το διαβάζεις σε πλημμυρίζει η μυρωδιά!

Αυτό είναι το νέο μου σημειωματάριο, τέλειο για ψώνια και ιδανικό για να κοιτάω το βλέμμα των ανθρώπων στο σούπερ μάρκετ που με βλέπουνε να κυκλοφορώ με ένα εκατοστάευρο και να το κοιτάω κάθε λίγο. Πιστέψτε με, συνέβη. Και ναι, έχει πολύ πλάκα, λολ!

Δύο καταπληκτικές πετσέτες για την κουζίνα. Τα χρώματα ταιριάζουν με τα χρώματα της κουζίνας, οι πετσέτες είναι πολύ μαλακές και γενικά τις λάτρεψα από την πρώτη στιγμή, έχουν ήδη πάρει την θέση τους στην κουζίνα.

Και πάμε στο διαμάντι του πακέτου, κάτι που μόνο η Saigon θα έστελνε και με έκανε να γελάω για ώρες αφού το πρωτοείδα, και να γελάω ακόμα και τώρα κάθε φορά που το βλέπω στο ντουλάπι και το σκέφτομαι: ένα πακέτο ζελέ! Ζελέ ρε συ! Είναι πραγματικά απίστευτο, κάποια στιγμή είπα στην Saigon πως είχα χρόνια να φάω ζελέ και έβαλε μέσα στο πακέτο της. Δεν είναι καταπληκτική;

Και φυσικά, μια κάρτα με δυο υπέροχες κουβέντες. Έχει βρει τη θέση της στο ψυγείο, κάτω από ένα μαγνητάκι με την Sagrada Familia, και πάω και τη διαβάζω καμιά φορά όταν μαγειρεύω.

Δεν έχω λόγια να την ευχαριστήσω, το πακέτο μού έφτιαξε την διάθεση για μέρες και κάθε φορά που κοιτάω ή χρησιμοποιώ κάτι από το πακέτο ένα χαμόγελο εμφανίζεται στο πρόσωπό μου αμέσως. Saigon, μια μεγάλη αγκαλιά σου στέλνω, σ'ευχαριστώ που υπάρχεις στην ζωή μου!

by Baygon

ΥΓ: bonus φωτογραφία, η εικόνα της κουζίνας μου μετά το πακέτο, με ποδιά δώρο από την Saigon και το καταπληκτικό "Η δίαιτα της αρκούδας" και απεικονίσεις επάνω, τα μπαχαρικά και μία από τις πετσέτες. Κάπου εκεί γύρω είναι και κάτι πλαστικές κουτάλες, πάλι δώρο της Saigon. Μια υπέροχη γωνιά γεμάτη μυρωδιές, γεύσεις και χαμόγελα!

A Fan of Fans

2012-01-14T05:31:00.000+02:00

Τρίτο και τελευταίο post για το ταξίδι μου στο Λονδίνο.

Ένα από τα πιο καλοφτιαγμένα μουσεία (του 'ειδικού ενδιαφέροντος' που έλεγα στην πρώτη σχετική ανάρτηση) είναι το Μουσείο Βεντάλιας στο Greenwich. Ο Baygon ξέρει πόσο λατρεύω τις βεντάλιες, και πώς δε χάνω ποτέ ευκαιρία να αγοράζω κι άλλες για να εμπλουτίζω τη συλλογή μου, και πώς κάθε τσάντα και τσαντάκι έχει και μια βεντάλια μέσα... Και φυσικά φρόντισε να με πάει στο μουσείο. Και παρ'όλο που δεν το περίμενε ούτε ο ίδιος, το ευχαριστήθηκε όσο κι εγώ και έβγαλε πολλές υπέροχες φωτογραφίες.
Απολαύστε.

by Saigon

Τι γεύση έχει το Λονδίνο?

2011-12-18T17:38:00.001+02:00

Για μένα, το Λονδίνο έχει πολλές γεύσεις. Πλούσιες, και πολυ-πολιτισμικές!

Ακολουθούν φωτογραφίες (του Baygon φυσικά, τα 'χουμε πει) από διάφορες νοστιμιές που δοκίμασα σε υπέροχα μέρη στο Λονδίνο.

Tomato and Basil Soup

Le Pain Quotidien

(wikipedia article)

Ονειρεμένο Fish & Chips!

The Rock & Sole Plaice

Pumpkin Soup

Pattiserie Valerie

Caribbean Vegetables Soup

(Le Pain Quotidien)

Hummus με κοτόπουλο, σαλάτα ταμπουλέ και τσάι φρέσκιας μέντας.

Hummus Bros

Λεμονάδα με τζίντζερ και μέντα, ζεστό ρόφημα με μήλο και κανέλλα, falafel.

(Hummus Bros)

Αφήστε τα σάλια να τρέξουν ελεύθερα! :-)
Σας χρωστάω άλλη μια ανάρτηση. Σύντομα.

by Saigon

Οι δυό προσπάθειες για το πρώτο μου κασκόλ

2011-12-07T18:51:00.001+02:00

Όπως έταξα, αυτό είναι το ποστ σχετικά με την περιπέτεια δημιουργίας του πρώτου μου κασκόλ. Και ναι, είναι περιπέτεια, δεν ήταν μια επανάληψη των γνώσεων, δεν ήταν απλή εξάσκηση, ήταν μια διαδικασία, με τα πάνω και τα κάτω της, με τα όλα της. Και χρειάστηκε δύο προσπάθειες. Το νήμα, όπως ήδη έγραψα, μου το έδωσε η Saigon για το πρώτο μου project. Ένα υπέροχο νήμα με 4 χρώματα που όπως πλεκότανε, αυτά εναλλασότανε και το αποτέλεσμα ήταν πολύχρωμο σε συγκεκριμένες αποχρώσεις αλλά με ποικιλία εναλλαγών, όπως βλέπετε και στην φωτογραφία. Μου άρεσε τόσο πολύ το νήμα, η αίσθηση του, το χρώμα, το πως το έβλεπα στα μάτια μου να πλέκεται, πραγματικά το απολάμβανα. Και θα ήταν όλα πολύ καλύτερα αν το έκανα και σωστά. Το κασκόλ υποτίθεται πως έπρεπε να είναι 35 chains σε πλάτος και, όπως είναι αυτονόητο, θα έπρεπε να είναι 35 chains σε όλο το μήκος του. Ωστόσο, αυτό για μένα ήταν δύσκολο. Για έναν άγνωστο ακόμα λόγο (που αποδίδω στην απειρία και/ή στο άγχος του πρωτάρη) δεν μπορούσα να το καταφέρω με τίποτα. Συνεχώς έχανα stitches και κατέληγα να έχω decreases (συνήθως από την μία μεριά, κάτι που το έκανε ακόμα πιο περίεργο). Άρα, έπρεπε να το ξηλώνω μέχρι την τελευταία row η οποία ήταν όντως 35 chains και να συνεχίσω. Αυτή η διαδικασία επαναλήφθηκε πολλές, οδυνηρές φορές καθώς έβλεπα πως δεν τα κατάφερνα με τίποτα! Με την παραίνεση λοιπόν της Saigon, το παράτησα και ξεκίνησα ένα νέο project με νέο νήμα και νέο βελονάκι. Και όσο κι αν με στεναχώρησε που σταμάτησα κι άφησα το νήμα, κατάλαβα πως μερικές φορές η επιμονή γίνεται άσκοπη ξεροκεφαλιά, αλλά αποφάσισα πως δεν θα τα παρατήσω και ξεκίνησα το νέο μου project.

Νέο νήμα (κι αυτό προσφορά της Saigon), νέο stitch (αυτή την φορά ήταν όλο half double crochet αντί για single crochet που ήταν το πρώτο project) νέο βελονάκι αλλά το project παρέμεινε κασκόλ και μάλιστα με το ίδιο πλάτος, στα 35 stitches. Το νήμα είναι ένα μάλλινο sock yarn και το βελονάκι 4.0mm κι από την αρχή σχεδόν το ίδιο πρόβλημα επανήλθε: decrease. Δεν μπορούσα να διατηρήσω τα 35 chains και παρόλο που, θεωρητικά έστω, μετρούσα, κάπου και κάπως χανόμουν, μπερδευόμουν και πάλι έχανα. Την λύση βρήκε η Saigon, φυσικά: περισσότερα stitch markers! Η λύση απέδωσε, επιτέλους δεν είχα decreases και το κασκόλ μου μεγάλωνε! Όσο περνούσαν οι ώρες πλεξίματος είχα ένα κασκόλ να μεγαλώνει στην αγκαλιά μου, να παίρνει την μορφή του και, πιστέψτε με, ήταν από τα πιο όμορφα συναισθήματα που ένιωσα! Δεν ήταν μόνο το γεγονός πως είχα διορθώσει, έστω με βοήθεια, το λάθος μου, αλλά πλέον κατάφερνα κι έκανα κάτι που ήταν μαγικό: είχα ένα νήμα το οποίο με μια συγκεκριμένη τεχνική και ένα εργαλείο το μετέτρεπα σε ένα κασκόλ, σε κάτι καινούργιο! Και, κάποια στιγμή, σε έναν καναπέ απέναντι από την Saigon, τρία skeins και αρκετές κούπες τσάι μετά, το κασκόλ ολοκληρώθηκε! Ένα κασκόλ μήκους 1.80m, με half double crochet, γκρίζο και με μάλλινο νήμα. Το οποίο το έκανα εγώ! Woohoo!!!

Λίγο αφότου τελείωσα το πρώτο κασκόλ όμως, μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να ξεκινήσω κάτι καινούργιο! Κατάλαβα λοιπόν αμέσως πως το crochet έγινε όχι απλά μια περιέργεια που εξερεύνησα αλλά κάτι που βρήκε αμέσως μια θέση στην καρδιά μου και το λάτρεψα. Δεν ήταν κάτι που το έκανα μια φορά και τελείωσε, μου πέρασε. Επόμενο βήμα λοιπόν, να ξεκινήσω ένα νέο project σύντομα, με ένα νέο νήμα κι ένα pattern που θα ήταν κάτι πιο περίπλοκο από την επανάληψη ενός stitch και μόνο. Έτσι, το pattern που επιλέχθηκε ήταν το Raf Scarf, ένα απλό σχετικά κασκόλ αλλά ό,τι πρέπει για τον αρχάριο σαν εμένα. Αλλά αυτό αξίζει δικό του ποστ.

Ich bin ein Londoner

2011-11-03T19:45:00.000+02:00

Έχω ένα πρόβλημα.

Πώς να μιλήσω για το Λονδίνο χωρίς να πληγωθώ? Τέλος πάντων,θα σφίξω τα δόντια και θα το αντέξω.

Ήταν η πόλη όπου πήγα ως πρωτάρα τουρίστρια πριν δεκατρίαχρόνια. Πάντα θυμόμουν πόσο μου άρεσε και ήξερα ότι μου λείπει και ότι θέλω ναξαναπάω, δε φανταζόμουν όμως πόσο διαφορετικά θα το έβλεπα αυτή τη φορά...

Τώρα έζησα το Λονδίνο πραγματικά. Τώρα απαλλάχτηκα από τοαγχωμένο τρέξιμο του γκρουπ, το φόβο μη χαθώ από τους υπόλοιπους, τονπεριορισμένο χρόνο στα μουσεία και τις πινακοθήκες, το άθλιο φαγητό στα όρθιακαι βιαστικά, τις ελλιπείς ξεναγήσεις. Το απόλαυσα και το ευχαριστήθηκα με τηνψυχή μου! Και τα χρωστάω όλα στον Baygon.

Αυτό το ταξίδι ήταν το δώρο του για τα φετινά γενέθλιά μου.Μα πείτε μου, δεν είναι ο καλύτερος φίλος του κόσμου? Με περιποιήθηκε, μεφρόντισε, με πήγε στα αγαπημένα του μέρη που έγιναν αμέσως και δικά μουαγαπημένα... Δεν ήταν και δύσκολο. Μας αρέσουν ακριβώς τα ίδια πράγματα. Γι' αυτό και ξεχαστήκαμε τόσες ώρες μέσα στην Tate Modern (wikipedia article) να μιλάμε για τον ιμπρεσσιονισμό και τους Monet, Pollock, Rothko και Mitchell. Α ναι, και για Picasso, Rivera, Duchamp και Diane Arbus. Και για την αλληλεπίδραση μεταξύ των κινημάτων ζωγραφικής και μουσικής.

Κάποιες τουριστικές φαντασιώσεις πολλών ετών έγινανεπιτέλους πραγματικότητα. Για παράδειγμα, το να περπατήσω μέσα στην πόλη και να τη δω απόόλες τις πλευρές, όχι να πηγαίνω απλώς από το ένα αξιοθέατο στο άλλοχρησιμοποιώντας το κοντινότερο μεταφορικό μέσο. Το να βολευτώ στο γρασίδι ανάμεσασε συγκλονιστικά βικτωριανά κτίρια και να κάνω πικνίκ. Το ναστρογγυλοκαθίσω στο παγκάκι (ή και στο πάτωμα) απέναντι από τον πίνακα που μουαρέσει και να μείνω εκεί όσο θέλω. Το να πάω στο (ειδικούενδιαφέροντος) μουσείο της επιλογής μου, και όχι μόνο στα τετριμμένα που κανόνισε τοταξιδιωτικό πρακτορείο.

Φωτογραφίες δεν τράβηξα. Η μηχανή μου παρουσίασε κάτιπροβληματάκια με τις μπαταρίες, κι έτσι δε μπόρεσα να βγάλω ούτε μία στάση.Έβγαζε όμως ο Baygon,και μου έδωσε την άδειά του να χρησιμοποιήσω όσες θέλω για το post. Τόσο το καλύτερο! Οι δικές μου θαήταν απαράδεκτες μπροστά σ’αυτές εδώ. (χιχι)

Ορίστε λοιπόν, κάποια στιγμιότυπα.

Somerset House

(wikipedia article)

Στην εσωτερική αυλή του ανακτόρου υπήρχαν καρέκλες και καθίσαμε να χαζέψουμε τα κτίρια και το παιχνίδι των συντριβανιών... Ήταν εκεί και κάποιες οικογένειες που επέτρεπαν στα παιδιά τους να τρέχουν ανάμεσα στους πίδακες - και να γίνονται μούσκεμα. Τέλειο. :-)

Saint Martin-in-the-Fields

(wikipedia article)

Ο Baygon με αιφνιδίασε ύπουλα και δεν κατάφερα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου όταν μπήκαμε μέσα στο St. Martin-in-the-Fields. Mια ορχήστρα μουσικής δωματίου ήταν εκεί και έκανε πρόβα για συναυλία. Και έπαιζαν Bach, Mozart και Vivaldi. Ο χώρος, το εκκλησιαστικό όργανο πίσω μας, η ατμόσφαιρα της πρόβας, η γνώριμη και αγαπημένη μουσική, ε δεν χρειαζόμουν περισσότερα για να συγκινηθώ.

University of Greenwich

(wikipedia article)

Mετά τη βόλτα μας στην Greenwich Market, Κυριακή μεσημέρι, πήραμε ταϊλανδέζικο curry από έναν υπαίθριο πάγκο και μπήκαμε στην αυλή του πανεπιστημίου. Από τις αίθουσες των κτιρίων γύρω μας ακούγονταν σπουδαστές να παίζουν πνευστά και έγχορδα μουσικά όργανα στην ώρα μελέτης τους, ιδανική υπόκρουση για το φαγητό μας. Παράδεισος.

Trafalgar Square

National Gallery

(wikipedia article)

Η δεύτερη φορά μου στην Εθνική Πινακοθήκη ήταν πολύ λιγότερο βιαστική και πολύ περισσότερο επιμορφωτική. Μου άρεσε που είδα έναν πίνακα του Degas που δεν είχα ξαναδεί, και που μιλήσαμε τόσο για τον Van Gogh. Η συζήτηση είχε επίσης Manet, Gauguin, Goya, Toulouse-Lautrec... Baygon, ποιον ξέχασα?

Hay's Galleria

Southwark Cathedral

(wikipedia article)

Tower Bridge & The Tower of London

(wiki artickle) | (wiki article)

The Painted Hall - Old Royal Naval College

(wikipedia article)

Victoria & Albert Museum

(wikipedia article)

Ronnie Scott's Jazz Club

(wikipedia article)

Έχω κάνα-δυο πραγματάκια ακόμη να σας δείξω, αλλά αυτό το post ήδη έγινε σεντόνι. Επιφυλάσσομαι.

Φαίνεται όμως πόσο τέλεια πέρασα, δε φαίνεται? :-)

by Saigon

Χεριών έργα

2011-10-28T01:57:00.000+03:00

Όσο ήμουν στο Γυμνάσιο και το Λύκειο, με θυμάμαινα διαβάζω με τις ώρες για το σχολείο κι εξωσχολικά. Το μόνο πράγμα που μουέμενε στο τέλος της μέρας ήταν το διάβασμα, οι γνώσεις που πήρα, τα νέαπράγματα που έμαθα. Και, αν και δεν ήταν κακό, αυτό που ένιωθα πως μου έλειπε ήταν κάτι τοχειροπιαστό. Όταν ξεκίνησα στην σχολή μου, κατάλαβα: στα καλλιτεχνικάεργαστήρια έκανα πράγματα. Κι όσο πεζή κι απλή κι αν ακούγεται η φράση «κάνωπράγματα», άλλο τόσο γεμάτη είναι. Σ’αυτά τα εργαστήρια κατάλαβα πόσο μεγάλησημασία έχει να δημιουργείς κάτι με τα χέρια σου, να πιάνεις κάτι και να τουαλλάζεις μορφή, να του δίνεις νέο σχήμα, να φτιάχνεις κάτι που δεν υπήρχε πριν,κάτι πρακτικό, αισθητικό, βοηθητικό, οτιδήποτε! Το ίδιο συναίσθημα ήταν που μεέκανε να αγαπήσω την Φωτογραφία. Δεν την αγάπησα μέσα απο τον φακό, αλλά σεέναν σκοτεινό θάλαμο, όταν η καθηγήτρια μας έδειξε πως εκτυπώνεται μιαασπρόμαυρη φωτογραφία. Με μάγεψε η χειροπιαστή πλέον εικόνα, τοχαρτί που με τα χέρια μου θα περνούσα απο τα υγρά και θα το έκανα κάτικαινούργιο: μια φωτογραφία.

Την ίδια μαγεία νιώθω και τον τελευταίο καιρόχάρη στην Saigon. Μου έδειξεπώς να κάνω crochet (βελονάκι).Μου έμαθε πώς να χρησιμοποιώ ένα υλικό και να κάνω κάτι καινούργιο μ’αυτό. Μουχάρισε ακόμα έναν τρόπο δημιουργίας. Μουθύμισε πόσο μεγάλο πράγμα είναι να κάνω κάτι με τα χέρια μου.

Και είναι μεγάλη υπόθεση να κάνεις κάτι με ταχέρια σου. Είτε αυτό είναι χρησιμοποιώντας πηλό, ύφασμα, κρέας, αλεύρι, νήμα,χρώμα, οτιδήποτε μπορεί να αξιοποιηθεί για να γίνει κάτι καινούργιο. Έχει κάτιτο πρωτόγονα απολαυστικό η διαδικασία, η χρήση ενός υλικού που αλλάζει μορφή και χρήση μεχειρωνακτική εργασία, κάτι το ιδιαίτερο να βλέπεις, να πιάνεις με τα χέρια σουτο δημιούργημά σου. Κι ακόμα καλύτερα, να το βλέπεις να χρησιμοποιείται, απόσένα ή από αγαπημένα πρόσωπα στα οποία το χάρισες, καθότι η προσωπική χειρωνακτικήεργασία δύσκολα αξιολογείται και παίρνει τιμή. Το να φτιάχνεις κάτι με τα χέριασου είναι μια γρήγορη, «απλή» και προσβάσιμη σε όλους μαγική πράξη και απ’αυτόνομίζω προκύπτει κι αυτή η έλξη που προκαλεί. Όσο τα χρόνια περνάνε και ητεχνολογία φτάχνει σε νέα επίπεδα, το χειροποίητο αποκτά νέα αξία, καθότι πέρααπο την δεξιότητα στην κατασκευή, περιέχει ένα άλλο πολύτιμο στοιχείο: τον χρόνοτου δημιουργού, αυτόν που αφιέρωσε για την δημιουργία.

Crochet λοιπόν, βελονάκι, που κάθισε με υπομονή και μου έδειξε ένααπόγευμα η λατρεμένη μου Saigon. Από την πρώτη στιγμή μου άρεσε και σκέφτηκα να το συνεχίσω, οπότε στοΛονδίνο αγόρασα το πρώτο μου hook (βελονάκι) και το πρώτο μου νήμα, ένα υπέροχο κασμιρένιο με το οποίοξεκίνησα εξάσκηση. Ενάμιση μήνα μετά, έχω πλέξει σε διάφορα μέρη στο Λονδίνοαλλά και στην Ελλάδα, δοκίμασα μερικά διαφορετικά νήματα και τώρα ήρθε ο καιρόςγια το πρώτο μου project, ένακασκώλ με ένα φανταστικό νήμα που μου έδωσε η Saigon κι ακόμα το παλεύω και μαθαίνω. Το επόμενο ποστθα είναι η περιπέτεια της δημιουργίας του. Ναι, χρειάζεται δικό του ολόκληρο ποστ...

by Baygon

The summer Saigon and Baygon cooked

2011-09-25T17:01:00.001+03:00

Το καλοκαίρι αυτό θα μείνει στα χρονικά τωνβιογράφων μας ως το καλοκαίρι της κουζίνας. Γλυκά, αλμυρά, πίτα, κινέζικα στο wok, σούπα, χίλια δυο πράγματα αυτό τοκαλοκαίρι γεννηθήκανε και φαγωθήκανε στην κουζίνα της Saigon. Η αλήθεια είναι οτι απο μαγειρική δενξέρω πάρα πολλά, είμαι το αποτέλεσμα της νοοτροπίας της ελληνίδας μάνας πουθέλει τον γιόκα της αφέντη στο σπίτι και να μην ασχολείται με την κουζίνα.Ποιος ο λόγος εξάλλου, αφού μια μέρα θα βρει μια κοπέλα να τα κάνει αυτά γιατον φανταστικό γιόκα της. Όταν ετοιμαζόμουν να φύγω για φοιτητής, η μάνα μουσυνειδητοποίησε οτι θα πρέπει να μαγειρεύω, οπότε την εβδομάδα πριν φύγωαποφάσισε να μου μάθει. #epic #fail

Τώρα, μένω κάπου όπου μπορώ επιτέλους να ψωνίζωαυτά που θέλω, να γεμίζω το ψυγείο με προϊόντα που θέλω και να μαγειρεύρω ο,τιθέλω. Οπότε, όταν λοιπόν κανόνισα να περάσω πολλές μέρες με την Saigon στο παλατάκι, περισσότερες απο ποτέ γιανα είμαι ειλικρινής, είπα οτι θα μαγειρέψω και το έκανα. Και το απόλαυσααπίστευτα πολύ!

Ξεκινώντας, πρέπει να πω οτι η κουζίνα της Saigon είναι η καταπληκτικότερη του Σύμπαντος,έχει τα πάντα (τα πάντα λέμε!) και μπορείς να μαγειρέψεις ο,τι σκεφτείς! Αφούπήγαμε για ψώνια μαζί (=βόλτα στο σούπερ μάρκετ, ψώνια και κάτι ατυχείςσυναντήσεις με «διάσ(χ)ημους»), αποφάσισα να μαγειρέψω μια πιπερομανιταρόπιτα,ένα κινέζικο πιάτο με λαχανικά και κοτόπουλο στο wok, μανιταρόσουπα, μια μακαρονάδα με σάλτσα απογιαούρτι κι ένα επιδόρπιο με lemon curd, μπισκότα και δημητριακά.

Το μαγείρεμα ήταν μια απόλαυση, η Saigon μου φόρεσε μια ποδιά, μια μπλε πετσέταστην μέση, ως γνήσια «Μόνικα» μου έκανε ένα μάθημα orientation στην κουζίνα (το οποίο έμαθα με τηνδεύτερη) μου σύστησε τα καταπληκτικά της μαχαίρια και... Ω, τα μαχαίρια! Ταλατρεύω αυτά τα μαχαίρια, περάσαμε τόσες ώρες μαζί, πλέον δεν είναι άψυχαεργαλεία, έχουνε ονόματα! Ορίστε και ο διάλογος όταν ενημέρωσα και την Saigon για τα ονόματα των μαχαιριών της:

Baygon ... θατους δώσω κι ονόματα

Saigon: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧ τιονόματα? για πες

Baygon: το μικρό θα είναι ηΤίνα

Saigon: ωραίος

Baygon: απο τοζελα-τίνα που έκοψα μ'αυτό

Saigon: χαχαχαχ

Baygon: το δεύτερο,αυτό που έκοβα λαχανικά θα το πω Μάνι

αρσενικό

απο το μανιτάρι

Saigon: ανδροπρεπέςκαι ελαφρώς λατίνο

Baygon: σλαιτλιυλατινικό αλλά έχει μια τρίχα-στο-στηθος αντρίλα

Saigon: άνετα πιμπαπό τη νότια Αμερική

Baygon: σαν τονΑργεντικό πιμπ δεν έχει φιλλλαράκι

το άλλο, για το κρέας

γι'αυτό θα αντλήσω όνομα απο τον χώρο της μουσικής

κι απο τις εμπειρίες μου

θα το πω Τζονι

απο το Johnny Cash

γιατι μια μέρα παραλίγο να κοπώ και θυμήθηκα το “Hurt”

Saigon: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧ

Baygon: με την Κούλα δενείχαμε πολλές σχέσεις

Saigon: ποια είναι ηΚούλα καλέ? του ψωμιού?

Baygon: ναι

Saigon: χαχαχαχ, καιγιατί?

Baygon: γιατί κάποτεμε έβαλες να κόψω ψωμί κι εγώ έκοψα και την σα-Κούλα που ήταν το ψωμί...

Saigon: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ

Όλη αυτή η παρέα λοιπόν, στην υπέροχη κουζίνα της Saigon, ένας ψηλός φωτογράφος με sous chef το Αστεράκι που βοήθησε με την συντροφιά του, εγκαινιάσαμε το wok με sesame oil, κοτόπουλο, λαχανικάκαι ρύζι ή noodles, κάναμεμια πίτα με λίγο φύλλο αλλά πολλή αγάπη, μια ομελέτα φούρνου, μακαρονάδα πουδεν πέτυχε ιδιαίτερα, μια μανιταρόσουπα με πολύ ωραία γήινη γεύση κι έναεπιδόρπιο με lemon curd, γιαούρτι (η νέα αγαπημένη λέξη για τοαστεράκι), τριμμένα μπισκότα και δημητριακά, ένα ελαφρύ, δροσερό καιαναζωογονητικό επιδόρπιο που σερβίρεται σε κοντά ποτήρια όπως αυτά για ουίσκυ ήκάτι ανάλογο.

Κι όλα αυτά, ανάμεσα σε πολλές πολλές συζητήσεις,μουσική απο τον Καναδά να παίζει 17 ώρες την ημέρα, τέλεια μπισκότα απο ταχεράκια της Saigon,καταπληκτικό τσάι με κανέλλα και μήλο, έναν φωτεινό γαλάζιο δίσκο στο ταβάνι, μαλλίτης γριάς, μια παραλία, συζητήσεις για το φεγγαρόφωτο και τον Botero, άπειρες νοητικές φωτογραφίες, γέλια,σχόλια και άλλα. Α, και σχέδια, πολλά απο δαύτα, η Saigon, βλέπετε, πετάει σε λίγες μέρες και για μιαεβδομάδα στο Λονδίνο!

by Baygon

Mp3 stories

2011-07-23T00:25:00.000+03:00

Διαβάζοντας για κάποιο μάθημα της σχολής μου πριν λίγα χρόνια (είμαι νιάτο βλέπετε, πριν λίγα χρόνια σπούδαζα το τζόβενο), συνάντησα ένα κείμενο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση και το θυμάμαι ακόμα. Το κείμενο εξέταζε πως η ανακάλυψη και η διάθεση στην αγορά του walkman έφερε μεγάλη επανάσταση όχι μόνο στην μουσική και στην κοινωνία την ίδια. Όποιος ήθελε πια, μπορούσε να κουβαλάει την μουσική του μαζί του, να κλείνεται στον μουσικό κόσμο της επιλογής του μακριά απο περιορισμούς για ένταση της μουσικής ή το είδος της. Οι έφηβοι ειδικά, μπορούσαν πια να ακούν ροκ μουσική ακόμα και στο σπίτι τους, στο δωμάτιο τους με τους γονείς τους (αυτοί δηλαδή που δεν θέλανε τα παιδιά τους να ακούνε τέτοια "επαναστατική" μουσική) στο διπλανό δωμάτιο. Τα χρόνια περάσανε, απο τις κασσέτες περάσαμε στον ψηφιακό κόσμο και φυσικά, στο mp3 player, το οποίο είναι ένα εκ των τριών ψηφιακών gadgets που όλοι μας πια έχουμε μαζί μας κάθε μέρα, μαζί με το κινητό τηλέφωνο και την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή (ενίοτε όλα είναι και σε μια συσκευή, κάτι "μαγικό" αν το σκεφτείτε με το μυαλό του 12χρονου εαυτού σας).

Πάντα μου άρεσε η μουσική, είχα την, κακή για κάποιους, συνήθεια ακόμα κι όταν διάβαζα για το σχολείο ή την σχολή να έχω μουσική να παίζει, έστω και χαμηλόφωνα. Και τώρα που μεγάλωσα (όχι πολύ, τζόβενο είπαμε), συνεχίζω να κάνω το ίδιο σχεδόν, να έχω μουσική σχεδόν πάντα γύρω μου, πάνω μου, μαζί μου. Στην Ελλάδα πάντα είχα cd στο αυτοκίνητο για όλες τις διαδρομές. Τώρα στο Λονδίνο έχω δύο mp3 players, ένα σε κάθε τσάντα για να έχω πάντα μαζί μου κάποιο όταν βγαίνω για δουλειές ή ψώνια. Το αγαπημένο μου είναι το παλιό μου, δώρο του αδερφού μου, χωρίς τεράστια χωρητικότητα αλλά αυτό είναι κάτι που τελικά αποδείχτηκε πλεονέκτημα: δεν μπορώ να βάλω τα πάντα σ'αυτό, πρέπει να επιλέξω κάποια μουσική να βάλω. Έτσι, αυτόν τον καιρό έχει μέσα μεγάλες επιτυχίες του θεϊκού Louis "Satchmo" Armstrong με το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών ίσως για μένα, το κονσέρτο στην Κολωνία του Keith Jarret (ένα δείγμα), ένα απίστευτο μουσικό σύνολο που το ακούω συνήθως για να με ηρεμεί, να βάζω τις προτεραιότητες μου στην θέση τους, το αγαπημένο μου album των Oasis, "What's the story morning glory", το οποίο και ακούω συνήθως όταν βγαίνω για φωτογράφηση στο κεντρικό Λονδίνο, μου δίνει μια αίσθηση "βρετανικότητας". Ακόμα, είναι το καταπληκτικό album των Rage Against the Machine, "Battle of LA", με κομματάρες μέσα που τις τελευταίες μέρες ακούω στο μισάωρο περπάτημα για την δουλειά και με ξυπνάει για τα καλά, το απίστευτα μελωδικό και απολαυστικό album του Charles Mingus, "Mingus Ah Um" το οποίο το προτιμώ σε διαδρομές και μου φτιάχνει την διάθεση, το Ballads του Dexter Gordon που είναι υπέροχα ηρεμιστικό, σαν μια υπέροχη βραδιά σ'ένα τζαζ μπαράκι, μια συλλογή κομματιών απο τις ταινίες του Woody Allen με τεράστια ονόματα μέσα (Artie Shaw, Glenn Miller, Benny Goodman και άλλους) την οποία και ακούω αρκετά αλλά όχι τόσο όσο πριν καιρό, με απλά υπέροχα κομμάτια, το soundtrack του Fight Club με την φανταστική μουσική του παράνοια και το υπέροχο κομμάτι "This is your life" που περικλείει όλη την φιλοσοφία της ταινίας (το μυστήριο εδώ είναι πως μετά απο αυτό το κομμάτι παίζει Keith Jarrett το mp3 player μου, χωρίς να είναι το επόμενο, κάνοντας γνωστή blogger περήφανη), το Shamans της Aziza Mustafa Zadeh με φωνή που σε ταξιδεύει με την έθνικ τζαζ της και το εύρος της. Επίσης, τελευταίος φάκελος είναι με δυο τραγούδια του Αγγελάκα, μια διασκευή του "Μέσα μου ο αέρας που φυσά" με έντονο κρητικό ρυθμό και τρελή κλιμάκωση και το επικό "Σιγά μην κλάψω", κομμάτια που τα ακούω συνήθως κάθε φορά πριν πάω γα την βραδινή δουλειά και με βοηθάνε να έχω το σωστό attitude, να καταλάβω γιατί τα κάνω όλα αυτά και γιατί επιμένω.

Κατα καιρούς είχα μεγάλα κολλήματα στο mp3 player μου, για πολύ καιρό είχα το Avatar της Μόνικα, με μερικά πολύ ωραία κομμάτια, όπως το Babe, αλλά αρκετά μελαγχολικό και δεν έμεινε καιρό, το soundtrack του Underground, που σε ξεσηκώνει θες δε θες, απο το οποίο και άκουγα πάντα δυο φορές το Mesecina, τιμής ένεκεν, το album "The look of love" της μοναδικής Diana Krall γιατί είναι αυτή που είναι, το "Careless Love" της Madeleine Peyroux που σε ταξιδεύει με την μελωδία της και σε ηρεμεί, το "Lover's Rock" της απίστευτης Sade με τα επικά της κομμάτια, επιλεγμένα κομμάτια απο Active Member γιατί κάποια κομμάτια τους είναι απλά ποίηση, το "New Amerykah Part One" της Erykah Badu για τον ρυθμό της και το απόσπασμα απο το "The Network" και άλλα πολλά.

Φαντάζομαι αν κάποιος καθίσει κι ασχοληθεί με τα κομμάτια που ακούω και την συχνότητα τους, θα μπορεί να κάνω ένα ψυχογράφημα μου, θα καταλάβει ποιές εποχές ήταν καλές, ποιές πιεστικές, ποιες δύσκολες. Αταίραστα είδη, καλλιτέχνες, εποχές και ρυθμοί, η μουσική τελικά είναι όπως η ζωή μας, ένα παζλ απο πολλά ανόμοια κομμάτια. Όπως και να έχει, η μουσική ήταν εκεί μαζί μου και θα συνεχίσει να είναι, δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι μια μέρα χωρίς μουσική. Κι άρα δεν μπορώ να φανταστώ πως να μην ευχαριστώ κάθε μέρα την Saigon που όταν γνωριστήκαμε, έκπληξη σε ένα μεζεδοπωλείο, μου έφερε 3-4 dvd με μουσική και αξιώθηκα να ακούσω αυτή την τέλεια τζαζ και άλλα που μου έμαθε. Σ'ευχαριστώ ξεροκέφαλο, αλαζονικό λιοντάρι!

Πολύ θα χαιρόμουν αν κάποιοι απο εσάς γράφανε ένα ποστ στο blog τους για το mp3 player τους, τα κομμάτια που έχει τώρα και γιατί και πότε τα ακούτε. Είμαι σίγουρος οτι όλοι έχουμε ένα playlist στην καθημερινότητα μας, με τραγούδια που έχουν την λειτουργία τους. Λοιπόν;

by Baygon

Emergency Pack

2011-07-12T08:56:00.002+03:00

Όταν το Μάρτιο ο Baygon ανακοίνωσε πως θα φύγει στην Αγγλία, με πέτυχε σε δύσκολη στιγμή. Ήμασταν στο Βόλο, είχα πιει τα τσιπουράκια μου, μια σπρωξιά ήθελα για να κλάψω και... έκλαψα. Και μετά το μετάνιωσα, γιατί στην πραγματικότητα χαιρόμουν πολύ γι' αυτόν, χαιρόμουν που επιτέλους θα πήγαινε σε ένα μέρος όπου συμβαίνουν τόσο πολλά που τον ενδιαφέρουν και όπου θα μπορούσε να ανθίσει με τις κατάλληλες ευκαιρίες. Αισθάνθηκα απαίσια που το αλκοόλ στο αίμα μου φέρθηκε εγωιστικά και μ' έκανε να του χαλάσω τη χαρούμενη ανακοίνωση. Και του το είπα λίγη ώρα αργότερα, ξεμεθώντας πάνω από μια τεράστια κούπα ζεστή σοκολάτα με πιπέρι.

Τόσον καιρό που λείπει, μου λείπει. Επικοινωνούμε συχνά, με όλους τους τρόπους που έχουμε στη διάθεσή μας. Λέμε για σοβαρά και για αστεία, ανταλλάσσουμε ενδιαφέροντα νέα, τον καμαρώνω και τον χαίρομαι και τον θαυμάζω, βοηθάμε ο ένας τον άλλο κι ας είμαστε τόσο μακριά.

Αλλά είναι ο καλύτερός μου φίλος, και μου λείπει.

Γι' αυτό όταν έφτασε ταχυδρομικώς το πακέτο από το Λονδίνο, το άνοιξα με χαρά μικρού παιδιού και ο ενθουσιασμός μου θα αργήσει πολύ να ξεθυμάνει! Σε όλα όσα διάλεξε να μου στείλει, κρύβεται η φροντίδα και η έγνοια του, και ξέρω πως το καθετί συνοδεύεται από μια τρυφερή σκέψη.

Όχι, κοιτάξτε και πείτε μου αν έχω άδικο:

Καρτ-ποστάλ από το British Museum. Seurat, Michelangelo, Qin Dynasty. Η κάρτα πάνω αριστερά είχε πολύ όμορφα λόγια στην πίσω πλευρά της. :-)

Αυτό το "Love" μου κάνει πολύ δεκαετία '90 και μ' αρέσει!!! Επίσης στυλό και μολύβια από το Βρετανικό Μουσείο, και μια κονκάρδα που θα πάει κατευθείαν μαζί με τις υπόλοιπες της συλλογής μου, στο πλάι της τσάντας για το πλέξιμο. Ξέρεις ότι λατρεύω τις κονκάρδες!

Φυλλάδια και χάρτες περιήγησης για το Μουσείο. Αχ, πόσα χρόνια πίσω γυρνάω... Όταν πήγα στο Λονδίνο το '98, η βαλίτσα μου στην επιστροφή είχε 6 επιπλέον κιλά από όλα τα φυλλάδια και τις μπροσούρες που κράτησα. Τα έχω ακόμα.

Σελιδοδείκτες - ένας από το Μουσείο και ένας με τον John Coltrane (καρδούλες, πολλές καρδούλες!!)

Σημειωματάρια - πανέμορφα και τα δύο (ακόμα περισσότερες καρδούλες!!)

Κάρτα από το Le Pain Quotidien. Τι να πρωτοπώ? Η πίσω όψη γράφει αναλυτικά τι περιλαμβάνουν τα πακέτα για πικ-νικ. Θέλω θέ-λω ΘΕΛΩ! Θα με πας?

Δύο πακέτα τσάι από το The Tea House. Το ένα είναι μίγμα Russian Caravan και το άλλο Morocco Mint. Και ένα infuser από μπαμπού!!! Δεν καταναλώνω τίποτα μόνη μου, περιττό να πω. Θα περιμένω να πιούμε τσάι μαζί.

Νήμα για πλέξιμο από το I Knit London. Την τελευταία φορά που μου αγόρασε ο Baygon νήμα, κατέληξε να πάρει ως δώρο ένα αφράτο, μακρύ (είναι και ψηλός!) κασκόλ για να μην κρυώνει όταν βγαίνει για νυχτερινή φωτογράφιση στο Λονδίνο. Νομίζω πως αυτό τώρα πρέπει να γίνει σκουφάκι ή γάντια, ώστε να εμπλουτίσουμε το σετ.

Toffee. TOFFEE... Όσον καιρό λείπει, η μόνιμη ερώτησή του στο τηλέφωνο ήταν "τι θέλεις να σου στείλω από το Λονδίνο?" και η μόνιμη απάντησή μου "Toffee". "Ναι, εντάξει, και τι άλλο?". "Κι άλλο toffee".

Και έστειλε. Το κάθαρμα. Toffee από το Thorntons. Που το ίδιο το σακουλάκι το δηλώνει απερίφραστα, "Tempting toffee lovers". Tempting λέει!

Το Mint Toffee ήταν μαλακό με υπέροχα λεπτή τη γεύση της μέντας, πολύ ισορροπημένο, εξαιρετικό.

Το Original ήταν σκληρότερη ποικιλία toffee, βουτυράτο, πεντανόστιμο, η αιτία που δάγκωσα τη γλώσσα και το εσωτερικό του στόματός μου πολλές φορές, προσπαθώντας να το φέρω βόλτα. Άξιζε μέχρι τελευταίας ρανίδος.

Το Chocolate Smothered Toffee... Ωωωω... Συγγνώμη, αλλά πώς να μη λιποθυμήσει κανείς και μόνο με το όνομα? Έγλειψα και τα δάχτυλά μου. Και το πιάτο. Και το σακουλάκι. Και το smothered έγινε smeared -

Εχμ, είναι κάπως embarrassing η φάση, περνάω στο επόμενο.

Ένα μπλουζάκι για τον Αστέρη. Θα βγάλουμε φωτογραφίες όταν το φορέσει και θα ανεβάσω εδώ.

Μπαϊγκονάκι μου, δεν ξέρω πώς να σε ευχαριστήσω για όλα αυτά, όσο έβγαζα από το κουτί τους θησαυρούς σκεφτόμουν πως ήξερες πώς ακριβώς θα αντιδράσω με το κάθε ένα. Και χαμογελούσα ακόμα πιο πολύ. Και μου λείπεις και σ' αγαπώ και σε περιμένω να γιορτάσουμε μαζί τα γενέθλιά μας.

Αγκαλιές

:-)

by Saigon

Equality Pride

2011-07-06T22:11:00.010+03:00

Η ομοφυλοφιλία στην Ελλάδα είναι άλλο ένα από εκείνα τα υπέροχα θέματα που αντιμετωπίζουμε με έναν μοναδικό συνδυασμό στρουθοκαμηλισμού, υποκρισίας, αμηχανίας και γελοιότητας. Έτσι λοιπόν, οι άντρες συνήθως ξεφωνίζουν τους ομοφυλόφιλους άντρες αλλά άνετα φαντασιώνονται σκηνικά με ομοφυλόφιλες γυναίκες, η Πολιτεία θεωρεί πως υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος που δεν πρέπει να παντρεύονται οι ομοφυλόφιλοι, τα σεξιστικά ανέκδοτα πάνε κι έρχονται, η ομοφοβία είναι σταθερή αξία, οι λέξεις που χαρακτηρίζουν εναν ομοφυλόφιλο θεωρούνται βρισιές (βέβαια στην ίδια χώρα θεωρείται βρισιά να σε αποκαλούν Καραγκιόζη, τον οποίο κατά τα άλλα θεωρούμε πολιτιστικό θησαυρό μας) και η παρουσία ομοφυλόφιλων σε θέσεις εξουσίας είναι ελάχιστες. Για πολλούς λόγους, το θέμα της αντιμετώπισης της ομοφυλοφιλίας πάντα το θεωρούσα σημαντικό και με πείραζε. Δεν ξέρω, ίσως επειδή ένας πολύ καλός μου φίλος έκρυβε την ομοφυλοφιλία του από μένα για δέκα ολόκληρα χρόνια απο φόβο για το πώς θα το πάρω, λες και υπήρχε πιθανότητα να το πάρω άσχημα.

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις ήταν το London Pride, μια μεγάλη γιορτή όχι της ομοφυλοφιλίας αλλα της διαφορετικότητας στο Λονδίνο, όπου στήθηκε ένα τεράστιο πάρτυ στην Trafalgar Square και μια πολύχρωμη, γελαστή παρέλαση που "ζητούσε" ένα απλό πράγμα: όχι να γίνουν όλοι ομοφυλοφιλοι, αλλά να υπάρξει μια ανοχή απέναντί τους, μια ανοχή που θα οδηγήσει στην αποδοχή! Δεν θα συζητήσω για το κατά πόσο είναι "φυσιολογική" η ομοφυλοφιλία, αυτά πια στην εποχή μας πρέπει να ειναι αυτονόητα και να μην χρειάζεται συζήτηση. Ὴμουν κι εγώ εκεί, ως φωτογράφος, μια ιδιότητα που μου δίνει δικαιολογία κι άλλοθι για να βλέπω από κοντά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Και είδα εκεί μια συμπεριφορά που δεν καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να υιοθετηθεί παντού: οι ομοφυλόφιλοι δεν ειναι απόκληροι, δεν είναι επικίνδυνοι, δεν είναι άρρωστοι, είναι οι συνάνθρωποί σου, δίπλα σου στην κοινωνία όπου ζεις και όπως ανέχονται εσένα και τις συνήθειές σου έτσι οφείλεις κι εσύ να τους ανέχεσαι. Οφείλεις να αποδέχεσαι την ύπαρξή τους και να υπερασπίζεσαι κι εσύ τα δικαιώματά τους ως βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Κι αν έχεις την ευθύνη να αναθρέψεις έναν άλλο άνθρωπο και να του διδάξεις κάποια πράγματα για την ζωή, οφείλεις να του πεις ότι κανονικό και φυσιολογικό είναι ό,τι σε κάνει ευτυχισμένο, και πως η ομοφυλοφιλία είναι τόσο παλιά όσο και η ανθρώπινη ιστορία. Και όχι, ΔΕΝ είναι δικαιολογία η δήθεν "προσβολή της αισθητικής" καποιου, κανείς δεν φέρεται ρατσιστικά και βίαια απέναντι σε κάποιον επειδή κατακρίνει π.χ. το σηκωμένο γιακά στο πόλο μπλουζάκι, ή τις βάτες. Γιατί άλλωστε να είναι πιο αποδεκτές οι ακραίες συμπεριφορές των ετεροφυλόφιλων, όπως η ναζιάρα που κυκλοφορεί ημίγυμνη με σκοπό να τραβάει τα βλέμματα, ή ο "πολύς" που ξεδιάντροπα ρίχνεται σε κάθε θηλυκό; Για να μη μιλήσω καν για τα ποσοστά των βιασμών κάθε χρόνο... Και επί τη ευκαιρία, πόσοι από σας γνωρίζουν για τους "διορθωτικούς βιασμούς" που λαμβάνουν χώρα καθημερινά σε κράτη της Αφρικής, όπου είναι διαδεδομένη η αντίληψη πως αν μια ομοφυλόφιλη γυναίκα βιασθεί (και δη από πολλούς άντρες μαζί) θα συνέλθει από την "ασθένειά" της και θα ξανάρθει στον ίσιο δρόμο;

Δε θα ξεχάσω όταν στην παρέλαση πολλοί γονείς παρελάσανε μαζί με τα παιδιά τους, ζητώντας έναν κόσμο όπου κανείς δε θα ντρέπεται για τις ερωτικές του προτιμήσεις και όπου όλες οι αποφάσεις θα γίνονται σεβαστές. Αυτή η σκηνή ήταν πριν την ομάδα ομοφυλόφιλων γονιών που πέρασαν αγκαλιά με τα παιδιά τους ζητώντας ίσα νομικά δικαιώματα με τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια. Κι όλα αυτά συνέβησαν μισή ώρα πριν δω μια μητέρα να παίρνει τα μικρά της παιδιά και να τα πηγαίνει με χαρά στην Trafalgar για να δουν αυτούς τους ανθρώπους που δεν έκαναν τίποτε το κατακριτέο παρά να κρατιούνται χέρι-χέρι, να φιλιούνται ή να στέκονται αγκαλιά όπως όλοι οι άνθρωποι, για να τους δείξει πως υπάρχει κι αυτό γύρω μας και πως δεν είναι προβληματικό. Διότι δεν υπάρχει λογική στο να πιστεύει κανείς πως η ευτυχία μπορεί να ανθίσει μόνο εκεί που υπάρχουν τα καθωσπρέπει πρότυπα. Λες και όλα ανεξαιρέτως τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια ζουν σε αξιοζήλευτη αρμονία και γεννούν αποκλειστικά ετεροφυλόφιλα παιδιά. Ως blog το έχουμε ξαναθίξει το θέμα, στην ανάρτηση με τίτλο "Διακρίσεις" και το άρθρο του Χρήστου Χωμενίδη. Όμως δυστυχώς πολλοί πιστεύουν ακόμα ότι μπορεί κανείς να απαρνηθεί τη φύση του, ότι το "κανονικό" μάς το μαθαίνουνε, δεν το νιώθουμε βαθιά μέσα μας κι αλίμονο αν μας το μάθουν λάθος από την αρχή...

by Baygon

Ticket to Ride

2011-07-01T09:47:00.001+03:00

Πόσον καιρό έχω να σας δείξω βιντεάκι του Αστέρη?

Το τράβηξα το Μάρτιο, αλλά τώρα επιτέλους πρόκοψα να το ανεβάσω. Άντε, να χαρεί λιγάκι κι ο νονός Baygon. Μας λείπεις πολύ, φίλε!

Αυτό το βίντεο έκανε τον καλό μου φίλο Γ. να με κατηγορήσει για παβλοβιανά πειράματα. LOL

Η αλήθεια είναι πως προσθέσαμε κι άλλες χώρες στο ρεπερτόριο του Αστέρη αργότερα: Σουηδία, Κορσική, Τουρκία, Μαρόκο, Λουξεμβούργο, Ρωσία, Γερμανία. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να απαθανατίσω την παράσταση σε πλήρη άνθιση... Πλέον το αγόρι μας πέρασε σε μια φάση ξεροκέφαλη, και δείχνει επίτηδες λάθος χώρες για να μας τη σπάσει. Δεν ανοίγουμε το χάρτη πια. Δεν πειράζει όμως. Θα επανέλθουμε αργότερα. :-)

by Saigon

Meet the Bacon Machine

2011-06-19T08:49:00.011+03:00

Πρέπει να έγινε κάποιο μπέρδεμα και αντί για Baygon να ακούσανε Βacon και αυτό ξεκίνησε μια περίεργη ιστορία. Αλλά όταν έχεις να κάνεις με τσίρκο, αυτά παθαίνεις μάλλον. Και το εννοώ, αληθινό τσίρκο (χωρίς ζώα και κλόουν βέβαια), δεν ειναι υποτιμητικός χαρακτηρισμός, πρόκειται για το Aircraft Circus με τους ανθρώπους του οποίου πέρασα 8 μέρες στο Donington, κάπου στην κεντρική Αγγλία, στα πλαίσια του Download festival 2011, στήνοντας (όλοι μαζί) και φωτογραφίζοντας (εγώ) το show Madame Pain's Boudoir, ένα μείγμα ακροβατικών, φωτιάς, νερού, χορού, καρφιών/συρραπτικών και πολλών άλλων, ένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που έκανα και έζησα στην ζωή μου και είμαι περήφανος που ήμουν μέρος του.

H ιστορία ξεκινάει πριν από ένα μήνα περίπου, όταν μου προτείνανε αυτή την δουλειά και χωρίς δεύτερη σκέψη είπα το ναι. Για εβδομάδες τωρα ετοιμαζότανε το ταξίδι και η διαμονή μας εκεί, καθώς θα κατασκηνώναμε στην αγγλική εξοχή. Ξεκινώντας λοιπόν, φεύγουμε από Λονδίνο σε ένα γεμάτο απο πράγματα και προμήθειες αυτοκίνητο, εγώ, ο Αυστραλός σκηνοθέτης, η ακροβάτισσα σύζυγος του, η production designer και ο VFX director/videographer του show, ένα συνοθύλευμα ανθρώπων που ώθησε την Saigon να πει "Αυτό δεν ήταν carpool, ήταν καστ για road movie του Ταραντίνο!", κατι στο οποίο δεν είχε και πολύ άδικο για να είμαι ειλικρινής, ειδικά αν σκεφτείς οτι πηγαίναμε να στήσουμε μια παράσταση τσιρκου. Λίγο πριν φύγουμε, εγώ ξέρω ότι η πραγματική δουλειά μου ξεκινάει μέρες μετά την άφιξή μας, και πως όσο θα στήνεται το σκηνικό, εγώ θα βοηθάω. Αυτό που έμαθα όμως πριν αναχωρήσουμε είναι πως ο συγκάτοικός μου, αυτός που ουσιαστικά μου κανόνισε την δουλειά, είπε στον γενικό αρχηγό του ολου event πως θα μπορούσα να βοηθήσω με το μαγείρεμα, γιατι, λέει, ήμουν chef στο στρατό! Το οποίο φυσικά δεν ισχύει, ήμουν ενα ταπεινό ΚΨΜιτζόπουλο και βοήθησα μερικές φορές στην κουζίνα (αν και προχτές έκανα ενα κοτόπουλο Bella Giornata με συνταγή που έστειλε η Saigon και οι συγκάτοικοι έγλειφαν τα δάχτυλα τους, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Συμπέρασμα; Πηγαίνω στην μέση του πουθενά, για camping και με την "ευθύνη" να μαγειρέψω για 52 άτομα! Οπότε ξεκινάει και η φρίκη, το γέλιο και οι σκέψεις για το τι κάνουμε: πρώτο βήμα, οι προμήθειες. Ο αρχηγός της αποστολής έχει κουβαλήσει 20 κιλά bacon, 15 κιλά μακαρόνια, κοντά 20 κιλά σάλτσα ντομάτα, ένα πεντάκιλο μαγιονέζα, 200 λουκάνικα για hot dog, 10 κιλά τόνο, λαχανικά. φρούτα, πολύ τσάι, γάλα, δημητριακά, περίπου 800 μπάρες δημητριακών, και κυρίως μια μεγάλη ψησταριά barbecue για το μαγείρεμα.

Έτσι λοιπόν γεννήθηκε η Bacon Machine (aka Baygon), αφού κάθε πρωί έπρεπε να ψήσω μερικές ντουζίνες κομμάτια bacon για πρωινό όλων, κάτι που έγινε δεκτό με μεγάλη χαρά φυσικά, ποιος δεν χαίρεται όταν ένας ψηλός, χοντρός, μελαχρινός σου φτιάχνει bacon για σάντουιτς πρωινιάτικα; Για άλλη μια φορά επιβεβαίωσα την θεωρία πως αν θες να κερδίσεις μια ομάδα ανθρώπων, μαγείρεψέ τους και θα σε συνδυάζουν πάντα με το αίσθημα ικανοποίησης της πείνας. Όσον αφορά τα υπόλοιπα γεύματα, όπως καταλαβαίνετε, υπήρχαν αρκετά μακαρόνια τα οποία τα έφτιαξα δυο φορές με τόνο και λαχανικά και δύο φορές με απλή σάλτσα ντομάτα, μανιτάρια και άλλα λαχανικά.

Από άποψη φαγητού κάπως έτσι εκτυλίχτηκε η εβδομάδα, σε ένα camping site, δίπλα σε ένα αεροδρόμιο (το οποίο σημαίνει πολύ φασαρία), δίπλα στην σκηνή με rock karaoke (με την ονομασία Rockeoke) όπου μπορούσες να εγγραφείς και να τραγουδήσεις ό,τι ήθελες με την rock μπάντα, δίπλα σε μια πίστα moto-cross (πολλή φασαρία), δίπλα σε ένα decanting station, ένα μέρος δλδ που μαζεύανε τα πεταμένα κουτάκια μπύρας των (75.000+ ) κατασκηνωτών και τα συνθλίβανε για ανακύκλωση (από τις 8 το πρωί), στη μέση ενός rock festival. True story. And priceless!

Όπως και να'χει, το ξανάκανα όλο αυτό χαλαρά, χωρίς συζήτηση. Ὴταν φοβερή εμπειρία, είχα την ευκαιρία να φωτογραφίσω ένα απίστευτο show, να βγάλω 4.300 περίπου φωτογραφίες, να ξεφύγω για λίγο καθότι η ζωή μου έκανε μια βουτιά πριν φύγω και γενικά το χρειαζόμουν. Η Bacon Machine, μπορεί να έχει σιγήσει, αλλά ανυπομονεί για την επόμενη φορά!

by Baygon

Long overdue

2011-06-13T09:32:00.001+03:00

Θέλω πολύ να σας δείξω κάποια από τα πλεκτά μου, κι ας πέρασε τόσος καιρός. Έχω μείνει πίσω αλλά πού θα πάει, κάποια στιγμή θα φτάσω στο σημείο να δείχνω μόνο φρεσκοτελειωμένα. :-)

Τέλη Αυγούστου έφτιαξα με βελονάκι μια project bag για τα γενέθλια της Τwinkleshine.

Mε ribbon yarn (100% λινό) σε γλυκύτατο ροζ-μπεζ, έπλεξα δύο παραλληλόγραμμα κομμάτια που μετά έραψα μεταξύ τους σε σχήμα σταυρού για να δημιουργήσω διπλό πάτο. Δύο λωρίδες για χερούλια, ένα κουμπί φτιαγμένο απ' το ίδιο νήμα (αφού δεν έβρισκα κανένα έτοιμο να μου αρέσει) και για φόδρα ένα κομμάτι από μια παραπανίσια μαξιλαροθήκη του ΙΚΕΑ.

Όλα με το χέρι, και έκανα πολύ προσεκτική πισωβελονιά για τη φόδρα! Βοήθησε βέβαια και το ύφασμα με τα τετραγωνάκια ως μπούσουλα. :-)

(Ravelry link)

Η Αλεξάνδρα την παίρνει μαζί της όταν πλέκει κάλτσες, γιατί σύμφωνα με τα λεγόμενά της η τσαντούλα έχει το κατάλληλο μέγεθος ώστε να χωρέσει τα απαραίτητα!

by Saigon

I just called to say...

2011-05-31T09:12:00.001+03:00

Δεν έχει πια σημασία γιατί παγιδεύτηκα στο φαύλο κύκλο και δεν έγραψα τίποτα τόσον καιρό.

Ο Baygon τα είπε όλα και με διευκόλυνε απίστευτα. Βγήκε και καθάρισε. Πήρε και τις γωνίες. Άλλαξε και διακόσμηση στο blog!

Πρέπει βέβαια να αλλάξω το χρώμα της υπογραφής μου γιατί δε "γράφει" καλά πάνω στο καινούριο φόντο, αλλά χαλάλι του.

by Saigon

Under construction

2011-05-22T14:42:00.003+03:00

Τι είναι ένα blog;
Οι nerds θα σας ενημερώσουνε οτι πρόκειται για μια συντόμευση του όρου web log, κάτι σαν ένα ημερολόγιο σε online μορφή, σαν αυτό που έχουν τα καράβια, το ship's log, ένα βιβλίο συμβάντων που καταγράφει τι έγινε. Ο σκοπός αυτού του blog ήταν πολύ διαφορετικός απο αυτός που είναι τώρα, αλλά πάντα είναι ένα κομμάτι δικό μου και της Saigon. Κι επειδή ξεκίνησε ως μια πολύ γλυκιά ιστορία και συνεχίστηκε έτσι, αυτό που δεν θα θέλαμε να κάνουμε είναι να ανεβάζουμε ποστ υποχρεωτικά, επειδή "πρέπει" ή επειδή ο μήνας έχει 20 ή για άλλους λόγους. Πιστέψτε με, δεν θα μας ήταν δύσκολο να ανεβάζουμε σαχλαμάρες, βιντεάκια, inside jokes μας για να περνάει η ώρα για να "κρατήσουμε" τους αναγνώστες μας. Αλλά επειδή αυτό το blog το αγαπάμε και νιώθουμε πολύ ζεστά για κάποιους ανθρώπους που το διαβάζουνε, θα ήταν κοροϊδία να το κάναμε, θα καταπιεζόμασταν και θα το βιώναμε σαν μια υποχρέωση απο την οποία αργά ή γρήγορα θα θέλαμε να ξεφύγουμε.
Και κανείς απο τους δυο μας δεν το θέλει αυτό (εδώ είναι η στιγμή που αναφωνεί το πλήθος των αναγνωστών μας "ούτε εμείς!!!"), έχουμε κάνει ένα διάλειμμα αυτόν τον καιρό. Δεν έχουνε συμβεί και λίγα στις ζωές μας, κάποια απ'αυτά βέβαια θα γίνουν και ποστ όταν ωριμάσουν και τα χωνέψουμε, τα αποδεχτούμε, τα θυμηθούμε.
Οπότε ναι, είμαστε καλά (μεγάλη κουβέντα), είμαστε εδώ, η Saigon μου λείπει πιο πολύ απ'οτιδήποτε γιατί δεν είμαι Ελλάδα εδώ και κάτι μήνες αλλά σύντομα θα επιστρέψουμε με νέα ποστ, βίντεο, φωτογραφίες και άλλα. Προς το παρόν, σας δίνω αυτή την φωτογραφία, απο τους γάμους του Gollum, τραβηγμένη στο Shoreditch του Λονδίνου.

by Baygon

On the move

2011-03-03T23:22:00.004+02:00

Μιλάμε για ένα "on the move" που το ξέραμε και οι δυο με την Saigon εδώ και μήνες και κυνηγούσαμε την πρώτη ευκαιρία να το φωτογραφίσουμε. Τελικά, ήμασταν μαζί όταν το συναντήσαμε, απλά το φωτογράφισα εγώ γιατί είχα μηχανή.
Και ναι, είναι διαφήμιση ενός μάστορα (όχι τυχαίου, του "Χρήστου του Τενεκετζή") ο οποίος φτιάχνει λούκια. Ή μάλλον όχι απλά λούκια: λούκια με look, γι'αυτό και το φυσιολογικό όνομα του μαγαζιού του "Λούκι look"!
Πρέπει χαλαρά να είναι απο τις πιο epic πινακίδες που έχω δει ποτέ, μας έχει χαρίσει ώρες γέλιου. Κρίμα που το site looki-look.gr που γράφει επάνω δεν υπάρχει! Παρόλα αυτά, μπράβο στον μάστορα για την έμπνευση!

by Baygon

Mix Tape (XI)

2011-02-20T08:51:00.001+02:00

Τα λαστιχωτά χεράκια

Κολλούσαν. Πολύ. Είχε πλάκα να τα τινάζεις από την ουρά και να κολλάνε κάπου, αλλά στο τέλος ήταν σκέτη γλίτσα στα χέρια, άσε που μάζευαν και ένα σωρό σκόνη και βρώμιζαν απίστευτα.

Το πιστόλι-βεντούζα

Πολύ παλιό και πολύ δημοφιλές, αυτό το πιστόλι ήταν η εναλλακτική (και λιγότερο ηχορυπαντική) λύση για τους αποκριάτικους 'καουμπόηδες' αντί για το πιστόλι με κάψουλες που έσκαγαν στ' αλήθεια.

Το ψάρεμα με καλάμια

Πόσες εκδοχές αυτού του παιχνιδιού έχουν κυκλοφορήσει? Κυκλοφορεί ακόμα! (Ναι, έχω πάρει κι απ' αυτό στη βαφτισιμιά μου, αν αναρωτιέστε.) Η βάση περιστρέφεται και τα ψαράκια ανεβοκατεβαίνουν ανοιγοκλείνοντας το στόμα για αυξημένο βαθμό δυσκολίας και περισσότερο σασπένς. Ατελείωτες ώρες διασκέδασης για μεγάλο φάσμα ηλικιών!

The Monkees

Η αμερικανική απάντηση στο φαινόμενο των Beatles. Μια μικρή αλλαγή στην ορθογραφία, τέσσερα φρέσκα αγόρια, τσουπ! έτοιμο το boy band. Απλό, σωστά? Όμως δεν έπιασε. Aπό τα τραγούδια τους, μόνο το "I'm a believer" γλίτωσε τη λήθη. Ωστόσο, το σίριαλ που έφτιαξαν έφτασε να προβάλλεται κάθε σαββατοκύριακο στο Mega, πάλαι ποτέ! Ποιος άλλος το θυμάται?

Η Tosca - 4711

Αχ, νομίζω πως δε χρειάζεται κανένα δικό μου σχόλιο γι' αυτή την κολώνια. Θα το 'θελα πολύ να γράψετε εσείς τα δικά σας από κάτω!
(Και μη μου πείτε το αιώνιο "Δοκίμασε να το πεις πολλές φορές γρήγορα"... Τόσο τρίτη δημοτικού!!)

Ας βάλουμε και μια διαφήμιση... Ορίστε το βίντεο για το Mix Tape του Φεβρουαρίου:

Η Μπέσσυ Αργυράκη, για τη Bic που απλουστεύει τη ζωή! :-)

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III), (IV), (V),
(VI), (VII), (VIII), (IX), (X)

Barcelona - Day 3

2011-02-09T09:12:00.001+02:00

Δε μπορεί να πει κανείς πως η Βαρκελώνη ήταν ασφυκτικά γεμάτη από χριστουγεννιάτικα στολίδια, τουλάχιστον όχι τις ημέρες που ήμασταν εκεί. Υπήρχαν κάποια φωτάκια και δέντρα, υπήρχε επίσης μια μεγάλη έκθεση με φάτνες στο Museu Palau Mercader (από την Ένωση Κατασκευαστών Φατνών)(ναι, δεν κάνω πλάκα, ενώθηκαν 16 σύλλογοι "Φατνιστών" και έφτιαξαν μια ομοσπονδία, άλλωστε έχουν μόνιμες εκθέσεις όλο το χρόνο και φτιάχνουν υπέροχα πράγματα, είναι μια παραδοσιακή τέχνη μινιατούρας όπως τα κουκλόσπιτα).
Το πιο πρωτότυπο χριστουγεννιάτικο στολίδι μέσα στην πόλη πάντως, ήταν αυτό:

Το κοχυλάκι. Όπως μάθαμε, αυτά τα ζυμαρικά είναι παραδοσιακό φαγητό της Καταλονίας για τις γιορτές. Λέγονται "Galet de Nadal" και μαγειρεύονται με ένα σωρό λαχανικά και μια ποικιλία κρεάτων για το πιάτο Escudella i Carn d' Olla. Να σας δώσω και συνταγή? Να, ορίστε.
Τα κοχυλάκια ήταν δύο μέτρα σε ύψος, φωτίζονταν εσωτερικά το βράδυ, και βρίσκονταν σε διάφορα σημεία (κυρίως τουριστικά) μέσα στο κέντρο της Βαρκελώνης. Το εικονιζόμενο κοχυλάκι βρισκόταν μπροστά στην είσοδο της Boqueria (Μποκερία), στη Rambla.

Η Boqueria είναι μια σκεπαστή αγορά που κρατάει πολλούς αιώνες τώρα. Δεν έχετε ξαναδεί κάτι παρόμοιο πουθενά. Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν λαϊκές αγορές και παζάρια όπως τα ξέρουμε (ή όπως τα φανταζόμαστε), όμως η Boqueria είναι μια ατέλειωτη ποικιλία από είδη καθημερινά και πολυτελείας, σε οπωρολαχανικά, γλυκά, κρέατα και αλλαντικά, θαλασσινά και τυριά. Είναι όλα πεντακάθαρα και προσεκτικά τοποθετημένα και διαλεγμένα ένα-ένα, χωρίς κρυμμένα σάπια φρούτα στον πάτο του τελάρου. Δεν υπάρχουν βρωμόνερα και σκουπίδια κάτω. Κανένας δε φωνάζει, κανένας δε φτύνει, κανένας δεν προσπαθεί να σου πασάρει σκάρτο πράγμα. Στο ψαράδικο, σου φιλετάρουν το ψάρι με χειρουργική ακρίβεια και αφοσίωση.

Mη βιαστείτε να θεωρήσετε βαρετό το θέαμα. Δεν είναι απλώς συνηθισμένα σοκολατάκια. Πιστέψτε με, η ποιότητα και οι γεύσεις δεν περιγράφονται. Μια έκρηξη στο στόμα που με έκανε να γονατίσω, και σημειωτέον, I've had my share of chocolate γενικώς. Με ξέρετε δα.

Με δεμένες δαγκάνες, διότι ήταν ζωντανά. Μη χάσουμε και κανένα δάχτυλο.

Το νοστιμότερο χταποδάκι που έχω δοκιμάσει στη ζωή μου. Με κόκκινο γλυκό πιπέρι. Ωιμέ.

Η ποικιλία ήταν ανυπέρβλητη, με σπάνια και εξωτικά φρούτα ζουμερά και λαχταριστά. Είδα αποξηραμένα φρούτα που δε φανταζόμουν πως κυκλοφορούν. Είδα συσκευασμένα (πλυμένα, καθαρισμένα και έτοιμα προς κατανάλωση) ρόδια, μούρα, μύρτιλλα, σταφύλια, τεμαχισμένο ανανά, μάνγκο, παπάγια, φρούτα του πάθους, καρύδες.

Οι φρουτοσαλάτες λέγονται Macedonia. :-)
Μα πείτε μου, δεν είναι εξαιρετική ιδέα? Περνάς, παίρνεις μια φρέσκια σαλατίτσα με το πιρούνι της ενσωματωμένο, και κολατσίζεις υγιεινά.

Και το αγαπημένο μας: όλα τα διαθέσιμα φρούτα προσφέρονταν σε φρεσκοστιμμένους χυμούς, σε συνδυασμούς των δύο (ή και τριών). Δοκίμασα ανανά & καρύδα, μπανάνα & μάνγκο, σοκολάτα & καρύδα & φράουλα, μέντα & ακτινίδιο & lime, δε θυμάμαι πια τι άλλες γεύσεις με κάνανε να ταξιδέψω γευστικά αφού κάθε φορά η Boqueria ήταν ο λόγος για να ξαναπάμε στη Rambla και να περιπλανηθούμε μέσα σ' αυτή την πολύχρωμη αγορά με ένα χυμό στο χέρι.

Paella mixta, σε ένα μικροσκοπικό μαγαζάκι μέσα στη Boqueria. Ποτέ δεν πίστευα πως θα μου αρέσουν τα θαλασσινά και το κοτόπουλο μαγειρεμένα μαζί (και δη με ριζότο), αλλά στη Βαρκελώνη όλα είναι δυνατά. Θεϊκό.

Μία από τις εμπειρίες ζωής σ' αυτό το ταξίδι, ήταν η επίσκεψη στο Μουσείο Picasso.
Υποθέτω πως ούτε ο Pablo Picasso χρειάζεται συστάσεις. Η αλήθεια είναι πως έχει κανείς στο νου τα αφηρημένα έργα του μετά το 1900 ως στερεότυπο όταν ακούει το όνομά του. Έχω ακούσει επίσης τα ανεκδιήγητα "Δεν ήξερε να ζωγραφίζει", "Τέτοια φτιάχνει και ο τρίχρονος γιος μου" και άλλες χαριτωμένες ατάκες. Ο Picasso όμως, τρομερά ταλαντούχος από μικρό παιδί, ως έφηβος ζωγράφισε αξιοθαύμαστες ελαιογραφίες σύμφωνα με την τεχνοτροπία της εποχής του, συμμετείχε σε σπουδαίο διαγωνισμό και πήρε βραβείο, και μόνο αφότου αποφάσισε να μείνει στο Παρίσι άρχισε να βλέπει τον κόσμο αλλιώς, να απαρνείται τις καλλιτεχνικές νόρμες σιγά-σιγά και να δραπετεύει (δειλά στην αρχή, πιο τολμηρά αργότερα) από τη 'συμβατική' ζωγραφική, προτιμώντας να πειραματίζεται με τα σχήματα και τα χρώματα και να εκφράζει αυτό που ένιωθε περισσότερο, παρά αυτό που έβλεπε. Ο ίδιος κάποτε είπε "Μου πήρε μια ολόκληρη ζωή για να μάθω να ζωγραφίζω σαν μικρό παιδί".
Το Museu Picasso έχει μια υπέροχη συλλογή από γνωστά και άγνωστα έργα του, αλλά δε σταματά εκεί. Η εφαρμογή της μεταγενέστερης τεχνολογίας πάνω στους πίνακες του Picasso δίνει την ευκαιρία στον επισκέπτη να εμβαθύνει σε ορισμένα έργα, βλέποντας τις ακτινογραφίες του τελάρου και το αρχικό σκίτσο επάνω στον καμβά, τις διορθώσεις που έγιναν στο σχέδιο σε όλα τα στάδια της διαδικασίας, και την αντιπαραβολή όλων αυτών με το τελικό αποτέλεσμα. Συναρπαστικό επίσης ήταν το βιντεάκι που έπαιζε ασταμάτητα σε ένα δωμάτιο, όπου φαίνονταν συγκεντρωμένες και με ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια οι 58 σπουδές του Picasso πάνω στον πίνακα του Velázquez "Las Meninas". Η αποδόμηση, το χιούμορ, η ειρωνεία, το παιχνίδι πάνω στη φόρμα και το συμβολισμό. Από τα καλύτερα πράγματα που έχω δει ποτέ.
Η συγκίνηση ήταν διπλή για μένα, γιατί έτυχε εκείνες τις μέρες να φιλοξενείται στο μουσείο Picasso μια περιοδική έκθεση με ιδιαίτερη σημασία... Είχε Degas. (Όποιος δεν ξέρει τη σχέση μου με τον Ντεγκά, ας διαβάσει αυτό.)
Χωρίς να το προβλέψω, είδα πίνακες και γλυπτά που δεν περίμενα ποτέ πως θα έχω την τύχη. Είδα τη "Μικρή δεκατετράχρονη χορεύτρια" εκεί μπροστά στα μάτια μου, με το tutu της και τη σατέν κορδέλα στα μαλλιά και τα χεράκια της πλεγμένα πίσω. Κουβάδες ευτυχίας πάνω στο κεφάλι μου. Έτσι απλά.
Τώρα βέβαια θα μου πείτε, καλά τα λέω όλα αυτά, αλλά γιατί δε σας δείχνω καμιά φωτογραφία? Εχμ, επειδή μέσα στο μουσείο απαγορεύονταν οι φωτογραφίες. Και δεν έχω. Δείτε όμως φωτογραφίες από τους δρόμους που περπατήσαμε από τη Rambla ως το μουσείο, κι από κει παραλιακά ως το άγαλμα του Κολόμβου.

(Κολόμβε, με το δάχτυλό σου που δείχνει προς την πατρίδα σου την Ιταλία, πότε-πότε δείχνε και προς τη δική μου κατεύθυνση που υποφέρω η καψερή μακριά από τη Βαρκελώνη. Ευχαριστώ.)

by Saigon

Barcelona - Day 2

2011-01-31T09:09:00.003+02:00

[Δείξτε κατανόηση, ακολουθεί φωτογραφικό σεντόνι.]

Ημέρα δεύτερη. Νωρίς το πρωί στο Ισπανικό Χωριό.

Το Poble Espanyol είναι μια μικρογραφία ολόκληρης της Ισπανίας. Ή μάλλον... σχεδόν ολόκληρης. Να σας τα πω με λεπτομέρειες.
Για τη Διεθνή Έκθεση του 1929 (που λέγαμε κι εδώ), μεταξύ άλλων, σκέφτηκαν πόσο χαριτωμένο θα ήταν να δημιουργήσουν ένα συμπυκνωμένο μουσείο σαν μια μικρή πολιτεία, όπου θα συγκεντρώνονταν αρχιτεκτονικά δείγματα από όλες τις γωνιές της Ισπανίας. Η Ισπανία (για να δω αν με προσέχατε) αποτελείται από 17 αυτόνομες επαρχίες (υπάρχουν και δύο ισπανικές πόλεις σε Μαροκινό έδαφος, οι οποίες είναι μεν αυτόνομες περιοχές, αλλά δεν είναι επίσημες επαρχίες). Οι 15 από τις επαρχίες αυτές βρίσκονται στην Ιβηρική χερσόνησο, η 16η είναι οι Βαλεαρίδες Νήσοι και η 17η τα Κανάρια Νησιά. Ταξίδεψαν λοιπόν οι απεσταλμένοι στις 15 ηπειρωτικές επαρχίες και πήραν ιδέες από χαρακτηριστικά κτίρια ώστε να φτιάξουν ακριβή αντίγραφα των προσόψεών τους στο Ισπανικό Χωριό. Το Χωριό χτιζόταν και μεγάλωνε και γινόταν πολύ πετυχημένο, όμως εξαντλήθηκαν οι πόροι και δεν υπήρχαν άλλα χρήματα για εισιτήρια ώστε να επισκεφθούν τις 2 μακρινές επαρχίες. Κι έτσι σταμάτησαν εκεί. :-)

Ενώ το Χωριό επρόκειτο να "ξηλωθεί" με το τέλος της Έκθεσης, είχε καταφέρει να γίνει τόσο δημοφιλές, που τελικά έμεινε. Τώρα είναι ένα γραφικό, χαριτωμένο και τουριστικό μέρος γεμάτο μαγαζάκια με αναμνηστικά, εργαστήρια φυσητού γυαλιού και πανοπλίας, και ένα μικροσκοπικό παράρτημα του Μουσείου Picasso.

Δείτε τον Woody στραβωμένο λίγο πριν φύγουμε, γιατί είχε μια υποψία πως αγόρασα μαγνητάκια και βεντάλιες. (χαχαχαχαχα)

Βόλτα στη Γοτθική Συνοικία:

Ο καθεδρικός ναός της Αγίας Ευλαλίας

Μετά πήγαμε στο Ενυδρείο... Λατρεύω τα ενυδρεία. Η πρώτη μου επίσκεψη σε ενυδρείο ήταν τον Απρίλιο του '98 στη Ρόδο (κλασικός προορισμός πενταήμερης για σχολεία της βόρειας Ελλάδας), και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς είχα την τύχη να μπω στο ενυδρείο του Λονδίνου. Φυσικά, έπαθα την πλάκα μου εκεί. Τι δέος μπροστά σ' αυτά τα πλάσματα του βυθού, ειδικά όταν υπάρχει μεγάλη δεξαμενή με καρχαρίες! Νιώθω τόσο ασήμαντη.
Το Aquarium της Βαρκελώνης είναι υπέροχο, με αμέτρητα είδη θαλάσσιων ειδών. Επιτρέπονταν οι φωτογραφίες αποκλειστικά χωρίς φλας, κι έτσι δεν έχω να σας δείξω τίποτα αξιόλογο (ίσως αργότερα, αν ο Digital Awareness μού επιτρέψει να ανεβάσω μερικές που έβγαλε ο ίδιος εκεί). Θα πω όμως ότι περάσαμε καταπληκτικά χαζεύοντας όοοοοοοοολες τις δεξαμενές, και η αγαπημένη μας στιγμή ήταν ο κυλιόμενος διάδρομος/τούνελ στην τεράστια αίθουσα με τα καρχαριοειδή και τα σαλάχια.

Μας άρεσε τόσο πολύ το Ενυδρείο, που καθυστερήσαμε - ΟΚ, το παραδέχομαι, καθυστερήσαμε στο giftshop γιατί είχα κολλήσει στο σταντ με τις καρτ-ποστάλ και δε μπορούσα να αποφασίσω ποιες να πάρω και ποιες να αποχωριστώ, από την αρμαθιά που είχα βουτήξει και που με το ζόρι προσπαθούσε ο Woody να μου αποσπάσει από το χέρι. Ως αποτέλεσμα της καθυστέρησής μας, χάσαμε το πούλμαν που μας περίμενε απ' έξω για να μας πάει ως την Πλατεία Καταλονίας (Plaça Catalunya), όπου και θα είχαμε το απόγευμα ελεύθερο για να περιπλανηθούμε στον πεζόδρομο και την αγορά του κέντρου. Δεν αγχωθήκαμε βέβαια, αφού ξέραμε πως είχαμε ραντεβού αργότερα μπροστά στο Hard Rock Café στην Πλατεία.
Αυτό μας έδωσε την εξαιρετική ευκαιρία να μείνουμε για λίγο εκτός γκρουπ και να κάνουμε βόλτα μόνοι μας, περπατώντας το παλιό λιμάνι (Port Vell) από το Ενυδρείο ως το άγαλμα του Κολόμβου στο τέλος της Rambla.

To "Κεφάλι της Βαρκελώνης"

"La Gamba". Η ξεναγός μας την αποκάλεσε "χαρωπή καραβιδούλα". LOL
Είναι ένα γλυπτό 7 μέτρων που κάποτε στόλιζε την οροφή του εστιατορίου "Gambrinus", τη διακόσμηση του οποίου είχαν αναλάβει οι Javier Mariscal και Fernando Arribas. Όταν το εστιατόριο κατεδαφίστηκε, μόνο η καραβίδα διασώθηκε και τοποθετήθηκε στο λιμάνι της Βαρκελώνης, και με τον καιρό έγινε άλλο ένα από τα σύμβολα της πόλης.

Ποδαράκια κατάκοπα κι ευτυχισμένα, στο Port Vell της Βαρκελώνης. Ακόμα δεν το πιστεύω πως ήμασταν εκεί!

H Rambla (=πεζόδρομος) είναι από τα πιο γνωστά μέρη στη Βαρκελώνη. Ράμπλες υπάρχουν πολλές, αλλά La Rambla είναι μόνο μία. Πάντα γεμάτη κόσμο και δραστηριότητες και ήχους και χρώματα και street artists, η Ράμπλα είναι 1.200 μέτρα τουριστικού πεζόδρομου, περιστοιχισμένου από μουσεία και κτίρια και ερεθίσματα.

Μου άρεσε τόσο πολύ αυτή η εικόνα, που πάτησα το κουμπί βιαστικά για να προλάβω πριν ανοίξει τα μάτια του και με δει. Είμαι πολύ περήφανη γι' αυτή τη φωτογραφία... Την ενέκρινε και ο Baygon! :-)

Λήψεις της Casa Bruno Cuadros. Πώς να μην τη λατρέψει κανείς.

Βράδυ για μπύρες με την παρέα στο "5th Avenue", ένα καταπληκτικό μπαράκι διακοσμημένο με στοιχεία της αμερικανικής ποπ κουλτούρας - juke box, πινακίδες αυτοκινήτων, ρετρό διαφημίσεις, αφίσες και φωτογραφίες από ταινίες, κιθάρες, ένα πραγματικό traffic light αναμμένο μονίμως κόκκινο, και πολύ καλή μουσική. Μασκότ του καταστήματος ο αεικίνητος David, ο άνθρωπος για όλα τα πόστα (υποδοχή, μπάρμαν, σέρβις, DJ, υποπτευόμαστε πως κάπως κατάφερνε να είναι ταυτόχρονα και στην κουζίνα για να τηγανίζει onion rings), πάντα κεφάτος, μια αξιαγάπητη φιγούρα βγαλμένη από κινούμενα σχέδια.

Μήπως το παράκανα και σας κούρασα? Θα προσπαθήσω να μην φορτώσω τις επόμενες αναρτήσεις τόσο πολύ.
:-)

by Saigon

Barcelona - Day 1

2011-01-24T09:19:00.005+02:00

[Ζητώ συγγνώμη από τους φίλους που περίμεναν με ανυπομονησία το χρονικό της εκδρομής. Ήμουν λιγάκι άρρωστη και δεν είχα διάθεση για τίποτα. Τώρα όμως θα υποστείτε τους συναισθηματισμούς μου και τις ερασιτεχνικές φωτογραφίες μου και θα διαβάσετε όλες τις παραπομπές και θα ψάξετε και μόνοι σας για πληροφορίες και μετά θα έρθετε να γράψετε διαγώνισμα εφ' όλης της ύλης. Spiral, για σένα το λέω. :-Ρ ]

Η Βαρκελώνη είναι το όνειρο κάθε τρελαμένου τουρίστα. Υπάρχουν τόσο πολλά πράγματα να κάνεις και να δεις, τόσα μέρη για να περπατήσεις και να ανακαλύψεις, τόσα μουσεία για να επισκεφθείς, τόσα κτίρια για να φωτογραφίσεις. Είναι τόσο μεγάλη και τόσο όμορφη και τόσο εύκολο να την ερωτευτείς.
Από την πρώτη στιγμή.

Η Βαρκελώνη είναι η πρωτεύουσα της Καταλονίας, μιας από τις δεκαεπτά αυτόνομες επαρχίες της Ισπανίας. Η επίσημη γλώσσα είναι τα Καταλανικά, που καμία σχέση δεν έχουν με τα γνωστά σε όλους Ισπανικά (που εδώ αποκαλούνται "Καστιλλιάνικα"). Ολόκληρη η πόλη της Βαρκελώνης είναι γεμάτη από χαρακτηριστικά δείγματα του Μοντερνισμού (Art Nouveau στην Ευρώπη). Πολλοί από τους συναρπαστικούς πόλους έλξης σήμερα είναι άριστα διατηρημένα μνημεία, κτίρια και στάδια που δημιουργήθηκαν με αφορμή μια Διεθνή Έκθεση το 1929, και είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό, αν όχι ένδειξη εξαιρετικής οργάνωσης, το ότι αυτά αποτέλεσαν υπάρχουσα υποδομή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992.

Μια γεύση απ' αυτή την απίστευτη διαδρομή πήραμε την πρώτη μέρα στη Βαρκελώνη, περνώντας με το πούλμαν από την Plaça d'Espanya και ανεβαίνοντας στο λόφο Montjuïc για να δούμε τη θέα στο λιμάνι της Βαρκελώνης από το "Μπαλκόνι του Δημάρχου", ένα πλακόστρωτο με σπάνια είδη δέντρων, δίπλα σε έναν από τους σταθμούς του τελεφερίκ.

Εκεί βρίσκεται και το γλυπτό της Sardana, του κυκλικού παραδοσιακού χορού της Καταλονίας. Υπάρχουν σύλλογοι στη Βαρκελώνη που συναντιούνται σε πλατείες την Κυριακή και χορεύουν Sardana.
[Βίντεο από κυριακάτικη Sardana μπροστά στον καθεδρικό ναό της Αγίας Ευλαλίας στη Γοτθική συνοικία,
βίντεο από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του '92 με Sardana μέσα στο στάδιο.]
Μας γοήτευσε τόσο το γλυπτό όσο και ο χορός, και καταφέραμε να μάθουμε για πλάκα τα βήματα με τον Woody και να εντυπωσιάσουμε τον ρεσεψιονίστα στο ξενοδοχείο. Πολύ γέλιο. (¡Hola, Albert!)

Διασχίζοντας το τουριστικό κέντρο της Βαρκελώνης και περνώντας (μεταξύ άλλων) από τη λεωφόρο San Joan με τα υπέροχα κτίριά της, καταλήξαμε στο Parc Güell.
Το πάρκο Γκουέλ είναι ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο του αριστοκράτη Eusebi Güell και του ιδιοφυούς Antoni Gaudí. Αποδείχθηκε περισσότερο δαπανηρό απ' όσο υπολόγιζαν, και έμεινε ημιτελές. Μέσα στο πάρκο υπάρχει το σπίτι όπου έζησε τα 20 τελευταία χρόνια της ζωής του ο Γκαουντί μαζί με την οικογένειά του, το οποίο είναι πλέον μουσείο.

Το πάρκο Γκουέλ είναι γεμάτο από τα χαρακτηριστικά ψηφιδωτά που έφτιαχνε ο Γκαουντί με διάφορα υλικά που έβρισκε γύρω του, δίνοντάς τους μια δεύτερη χρηστική ευκαιρία. Το φιδίσιο παγκάκι στο πλάτωμα, τρομερά δημοφιλές για τους τουρίστες, είναι απολαυστικά άνετο, αν αναλογιστεί κανείς πως είναι μαρμάρινο. Ο Γκαουντί χρησιμοποίησε το σχήμα γυμνών οπισθίων για να πετύχει το ανατομικό κάθισμα!

Υπήρχαν διάφοροι μουσικοί να δημιουργούν ατμόσφαιρα εκεί γύρω... Ένας κιθαρίστας έπαιζε το Concierto de Aranjuez (Joaquín Rodrigo), κάποιος κούρδιζε προσεκτικά ένα έγχορδο, ένα έθνικ γκρουπάκι έκανε διάλειμμα και η τραγουδίστρια έβγαλε να συνεχίσει το πλεκτό της (και μου χαμογέλασε καθώς τη φωτογράφιζα).

Η λατρεμένη μου ψηφιδωτή σαύρα, που φοράω ως καρφίτσα
στο παλτό μου από εκείνο το πρωί. :-)

Μεσημέρι πια, λίγο πριν το τέλος της ξενάγησης της πρώτης μέρας με το πούλμαν, ξαναγυρίσαμε στο κέντρο της Βαρκελώνης για να φάμε κάπου και να πάμε στο ξενοδοχείο.
Το λεωφορείο γυρνούσε σε πανέμορφους δρόμους περιστοιχισμένους από καταπληκτικά κτίρια. Καθόμουν στη γαλαρία, τέρμα πίσω αριστερά, κολλημένη στο τζάμι.
Και ξαφνικά, μετά από μια κλειστή στροφή σε μια πυκνοχτισμένη γειτονιά, βρέθηκα εντελώς αναπάντεχα από κάτω της.
Και την είδα.
Την είδα να υψώνεται τρομακτική σχεδόν, μπροστά στα μάτια μου, έτσι όπως εμφανίστηκε και με έπιασε εντελώς απροετοίμαστη.
Γιατί όσες φωτογραφίες κι αν είχα δει, όσα ντοκυμαντέρ κι αν είχα παρακολουθήσει, όσες κοντινές λεπτομέρειες κι αν είχα μελετήσει σε βιβλία και διαδίκτυο, αυτή η εικόνα δεν είναι κάτι που περιμένεις.
Δεν έχει καμιά σημασία πόσο τη θαυμάζεις από μακριά - όταν βρίσκεσαι εκεί, μπροστά της, είναι το κάτι άλλο.
Η Sagrada Familia.

Η Εκκλησία της Αγίας Οικογένειας. Αλήθεια, χρειάζονται συστάσεις?

Δέος, διάνοια, σχήματα σαν λιωμένα κεριά, ένα "μπαστάρδεμα" αρχιτεκτονικών ρυθμών με την πάροδο του χρόνου. Ένα αριστούργημα εν εξελίξει.
Ο Γκαουντί οραματίστηκε αυτό το ναό ως τόπο οικουμενικής λατρείας, όπου θα μπορούν οι πιστοί κάθε θρησκείας να νιώσουν την ψυχική ανάταση που τους φέρνει κοντύτερα στο θεϊκό στοιχείο, όποιο κι αν είναι αυτό. Όλες οι αναφορές στο Χριστιανισμό βρίσκονται στο εξωτερικό του κτίσματος, με αψίδες, υδροροές, πυργίσκους, απεικονίσεις και συμβολισμούς, όμως το εσωτερικό παρέμεινε σκόπιμα ουδέτερο. Βέβαια, παρ' όλο που η Sagrada Familia δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, το όραμα του Γκαουντί καταπατήθηκε μετά από τόσες δεκαετίες: το Νοέμβριο που μας πέρασε, ο ίδιος ο Πάπας έκανε για πρώτη φορά λειτουργία στο ναό, καθαγιάζοντάς τον και καθιστώντας τον επισήμως Καθολικό.

Πολλές συγκινήσεις μαζεμένες για μια μέρα...

Το ξενοδοχείο μας, το Gran Hotel Verdi στο προάστιο Sabadell, ήταν το καταφύγιό μας κάθε βράδυ: το μέρος για να βγάλουμε επιτέλους τα πονεμένα αλλά ευτυχισμένα πόδια μας από τα παπούτσια και να ανασυντάξουμε δυνάμεις.

Δυο τετράγωνα πιο μακριά υπήρχε ένα πολυκατάστημα της αλυσίδας El Corte Inglés και, επειδή είχα επίτηδες παραλείψει να φέρω μαζί μου κασκόλ από την Ελλάδα, και επειδή ακολουθούσα συνταγή γιατρού (M., σ' αγαπώ πολύ!), πήγα για να πάρω ένα δώρο στον εαυτό μου: το (υπέροχο) κασκόλ που δεν αποχωρίστηκα ούτε στιγμή όσο περιπλανιόμασταν στη Βαρκελώνη, που με κράτησε ζεστή και με πήγε παντού, μαζί με την καρφίτσα-σαύρα από το πάρκο Γκουέλ.

Το ίδιο βράδυ περάσαμε απέναντι το δρόμο από το ξενοδοχείο και πήγαμε στο φανταστικό Chumi-Churri για μπύρα San Miguel και αμετάφραστους καταλανικούς μεζέδες που παραγγείλαμε αυτοσχεδιάζοντας. Τουλάχιστον τώρα ξέρουμε τι είναι η Malagueña. Και πως δε μας αρέσει καθόλου. LOL

by Saigon

Mix Tape (X)

2011-01-20T10:25:00.002+02:00

Τα μολύβια με τις μύτες στην ουρά

Κάτι ανάμεσα στο απλό ξύλινο μολύβι που θέλει ξύσιμο κάθε τόσο, και στο μηχανικό μολύβι που δε θέλει ξύσιμο ποτέ, αυτά τα μολύβια είχαν εξέλιξη της φθοράς στο πάχος της μύτης. Αν ήθελες να έχεις πάλι "καλοξυμένο" μολύβι, αφαιρούσες την πλαστική άκρη και την ξανάβαζες πίσω (στην ουρά) για να σπρώξει τις υπόλοιπες και να ξεπροβάλει μια καινούρια μπροστά. Θυμάμαι πως είχα ένα τέτοιο μολύβι με διαθέσιμες μύτες σε διάφορα χρώματα, για να λειτουργεί σαν ολόκληρο σετ ξυλομπογιές (αλλά με μικρό προσδόκιμο ζωής).

Τα βραχιόλια-χάρακες

Δεν ξέρω τι να πω γι' αυτά. Στέκονταν άκαμπτα μέχρι κάποιος να τα χτυπήσει πάνω σ' έναν καρπό, ώστε να λυγίσει η άκρη και να αρχίσουν να τυλίγονται. Σλαπ!
Νομίζω πως κυκλοφορούν ακόμα. Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να έχουν πάψει να κυκλοφορούν από καιρό, και να τα συζητάμε απλώς σαν ανάμνηση.

Το Slinky

Μονόχρωμα και πολύχρωμα, πλαστικά και μεταλλικά, σε διάφορα μεγέθη, αυτά τα ιδιόμορφα ελατήρια είχαν πολύ γούστο, ειδικά όταν τα έβαζες να κατεβαίνουν σκάλες.

Τα γρανάζια της ζωγραφικής

Πλαστικοί "οδηγοί" με εγκοπές, μέσα στους οποίους στριφογυρίζει κανείς πλαστικά γρανάζια διαφόρων μεγεθών. Με το στυλό. Με προσοχή. Η κάθε τρύπα στο γρανάζι προκαλεί διαφορετική τροχιά, που αποτυπώνεται στο χαρτί και δημιουργεί σχέδια. Το λάτρευα ως παιδί, και το πήρα δώρο στη βαφτισιμιά μου πέρσι για τα Χριστούγεννα. Μαζί με ένα κινέζικο Tangram. Ναι, είμαι weirdo.

Τα αυτοκόλλητα σκουλαρίκια

Πόσο κιτς? Πείτε μου, πόσο κιτς??
Κάπου έχω ένα τετράδιο (σαν ημερολόγιο, σαν λεύκωμα, σαν ανταλλαγή ραβασακίων με τη διπλανή μου στο θρανίο) όπου υπάρχουν ακόμα κολλημένα τέτοια "σκουλαρίκια" ως διακόσμηση των σελίδων.

Βιντεάκι για τον Ιανουάριο, οι τίτλοι αρχής από μια πολύ αγαπημένη σειρά! Άρεσε και σε σας? :-)

by Saigon

Μix Tape (I), (II), (III), (IV),
(V), (VI), (VII), (VIII), (IX)

¡Feliz Año Nuevo!

2011-01-05T09:37:00.001+02:00

Σας το 'πα? Δε σας το 'πα.

ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ ΑΓΑΠΩ.

Τη Βαρκελώνη.
Τη Βαρκελωνίτσα μου.
Το Βαρκελωνάκι μου.

Πρέπει να καθίσω να δω όοοοοοοοολες τις φωτογραφίες, ώστε να αρχίσει το όργιο των αναρτήσεων. (Θυμάστε τότε που είχαμε πάει Μόναχο και Salzburg? 1, 2, 3, 4, 5, 6 ολόκληρα post έγραψα, για δύο ψωρο-εικοσιτετράωρα. Άραγε πόσα θα χρειαστώ τώρα, που μείναμε στη Βαρκελώνη 7 μέρες? Ίλιγγος.)

Ας σας δώσω κατιτίς όμως, έτσι για δείγμα, για το καλό, για το νέο έτος.

photo by Digital Awareness (περισσότερες φωτογραφίες του εδώ)

Το Σαϊγκονάκι σας στο Camp Nou. Ναι, μέχρι εκεί έφτασε η χάρη μου. Θα σας τα πω όλα αναλυτικά όταν έρθει η ώρα, με πολλές πολλές εικόνες και περιγραφές και λίνκια και διάφορα άλλα χαριτωμένα. Προσδεθείτε!

Σας φιλώ,

by Saigon

Hasta Luego

2010-12-27T02:26:00.006+02:00

Απόψε, πάνω σε μια τρελή παρτίδα Munchkin με καταπληκτική παρέα, άκουσα ένα τραγουδάκι που το είχα ξεχάσει και μου άρεσε πολύ που το θυμήθηκα. (στίχοι εδώ)
Υπάρχουν διάφορες εκτελέσεις - σας δίνω αυτή που είχα πρόχειρη, από την Stacey Kent.

Τα ξαναλέμε από την καινούρια χρονιά!
Χρόνια Πολλά. ;-)

by Saigon

Mix Tape (IX)

2010-12-20T09:26:00.003+02:00

Η Polly Pocket

Τότε που η Polly ήταν ακόμα Pocket. Τότε που είχαμε κάθε λόγο να αποκαλούμε τη μαθηματικό μας 'Polly Pocket' - ή, εναλλακτικά, 'πορσελάνινη βοσκοπούλα'! (Έχετε δει πώς άλλαξαν οι Polly Pocket τελευταία? Για τους τολμηρούς, ορίστε ελληνικό και ξένο site. Μην το δοκιμάσετε αν είστε ευερέθιστοι. Disclaimer βάλαμε, ουδεμία ευθύνη φέρουμε.)

Τα πυροτεχνήματα στο στόμα

Ροζ έκρηξη από ζάχαρη!! Τρελή αίσθηση μέσα σε ένα μικρό φακελάκι, απολαυστικό γαργαλητό στη γλώσσα. Αχ, μου λείπουν αυτά.

Τα τεράστια Swatch

Είχα κι εγώ ένα. Το λουράκι ήταν μπλε με πλανήτες και άλλα ουράνια σώματα, και το ρολόι ήταν χτυπητό πορτοκαλί. Πλάκα-πλάκα, ήταν το πιο άνετο ρολόι που φόρεσα ποτέ. Σταθερό, βολικό, δεν έκοβε ποτέ τον καρπό. Κάπου εδώ είχα μια φωτογραφία μου...

Τα σφουγγαρένια αυτοκόλλητα

"Σφουγγαρένια" γιατί είχαν γέμιση από ένα σπογγώδες υλικό. Κι εσείς σίγουρα είχατε σκίσει ένα για να του κάνετε ανατομία, παραδεχτείτε το. Φουσκωτά και ανάγλυφα και πολύ εκνευριστικά, δεν κάθονταν κολλημένα για πολύ καιρό και παραήταν ογκώδη για να κλείνουν οι σελίδες γύρω τους. Αγορίστικα αυτοκόλλητα!

Η λάμπα 'Plasma'

Διαστημική σούπα. Ιδού, η τριλογία της κιτς λάμπας ολοκληρωμένη (μετά τις λάμπες εδώ κι εδώ). Έβαζες το δάχτυλο στην επιφάνεια του γυαλιού, και οι εκκενώσεις συγκεντρώνονταν στο δάχτυλό σου.
Ανάμεσα σε όλα τα δώρα που δεχτήκαμε όταν ανοίξαμε το σπιτικό μας πριν τρία χρόνια, υπήρχε και μια plasma ball... Εκτός από το διακόπτη On / Off, είχε και τη ρύθμιση Sound. Ενώ έμοιαζε σβηστή, αν χτυπούσες παλαμάκια δίπλα της φωτιζόταν στιγμιαία. Απαράδεκτο. Απαράδεκτο!!!

Να και το βιντεάκι για το τελευταίο Mix Tape του έτους.

Τα Mix Tape έγιναν αισίως εννιά. Έχω υλικό αρκετό για να τα χρονίσω, αν σας αρέσουν!

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III), (IV),
(V), (VI), (VII), (VIII)

On the move

2010-12-10T09:26:00.000+02:00

Χωρίς σχόλια.
:-)

by Saigon

Mix Tape (VIII)

2010-11-20T09:23:00.003+02:00

Το μεταλλικό χερούλι
για το παράθυρο του αυτοκινήτου

Πλέον το "ηλεκτρικά παράθυρα μπρος-πίσω" είναι απαιτούμενο χαρακτηριστικό ενός καινούριου αυτοκινήτου. Τουλάχιστον τα μπροστινά είναι στάνταρ σε όλα τα μοντέλα, ίσως τα πίσω μόνο να είναι πλαστικά. Αυτό το μεταλλικό όμως έκαιγε στη ζέστη, γύμναζε το μπράτσο με το σκληρό στριφογύρισμα, και καμιά φορά μετά από καιρό έφευγε από τη θέση του καθιστώντας το παράθυρο άχρηστο.

Κλισέ σκέψη: ο γιος μου δε θα το γνωρίσει ποτέ. :-)

Τα πατίνια

Θυμάμαι την κολλητή μου στο δημοτικό να πηγαινοέρχεται στο μεγάλο μπαλκόνι τους (σε σχήμα Γ, πάνω από έναν κεντρικό δρόμο της πόλης) τσουλώντας με φόρα επάνω στα μεταλλικά πατίνια της, που είχαν το φρένο μπροστά. Τα θυμήθηκα χτες βράδυ, όταν ήρθε μια μαθήτριά μου με ενσωματωμένα ροδάκια στα αθλητικά της παπούτσια.

Η λάμπα με τις οπτικές ίνες

Θεέ μου, πόσο ΚΙΤΣ!!!! Η κεφαλή με τις οπτικές ίνες περιστρέφεται αργά. Οι άκρες των ινών αλλάζουν χρώματα. Πράσινο, γαλάζιο, κόκκινο, κίτρινο, λευκό. Εμετικό!!!
(Είδαμε πρώτη τη Lava Lamp στο Mix Tape Σεπτεμβρίου. Η τριλογία της λάμπας θα ολοκληρωθεί σε μελλοντική ανάρτηση.)

Οι ρακέτες με το "συνημμένο" μπαλάκι

Είχαν πολλή πέραση κάποτε.
Δεν έχω άλλα σχόλια. Δυστυχώς, ό,τι κι αν είχα να πω, μέσα στο μυαλό μου επισκιάζεται πλέον από το "Τάκα-τούκα, τάκα-τούκα". ROTFL

Η τσουλήθρα με τους πιγκουίνους

Το λάτρευα αυτό το παιχνίδι! Μια μηχανική σκάλα ανέβαζε τα πιγκουινάκια στην κορυφή, κι από εκεί κυλούσαν ξανά μέχρι τη βάση της σκάλας. Μαγκανοπήγαδο.
Ο νονός Baygon είπε πως σκέφτεται να πάρει τη μοντέρνα εκδοχή της πιγκουινοτσουλήθρας για το Αστεράκι μας. Δεν ξέρω ποιος από τους δύο θα το χαρεί περισσότερο! :-)

Παρατήρησα πως συνήθως οι θηλυκού γένους αναγνώστριες αφήνουν το σχόλιό τους στα Mix Tape. Μήπως επειδή οι γυναίκες τείνουμε στη νοσταλγία περισσότερο? Δεν είμαι σίγουρη.
Το βίντεο αυτού του μήνα είναι αφιερωμένο σε όλες σας!

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III),
(IV), (V), (VI), (VII)

Pluviôse-Inspired Mittens

2010-11-04T09:13:00.006+02:00

Θα έπρεπε να έχω ανεβάσει αυτή την ανάρτηση την περασμένη εβδομάδα, όμως ο εορτάζων φαντάρος Baygon ήθελε να γράψει (επιτέλους) και του έδωσα προτεραιότητα. :-)

Εν τω μεταξύ, έφτιαξα άλλα δύο ζευγάρια γαντάκια. Το ένα είναι πανομοιότυπο με αυτό που ήδη σας έδειξα από τον Αύγουστο, με το ίδιο νήμα και τις ίδιες μετρήσεις. Το άλλο σκέφτηκα να το φτιάξω πειραματικά πιο μακρύ στον καρπό, με διαφορετικό νήμα και φυσικά άλλους υπολογισμούς.
Έβγαλα φωτογραφίες, άλλες θολές, άλλες καλές. Έβγαλα βιντεάκια, έσβησα βιντεάκια, έραψα βιντεάκια μεταξύ τους, έχασα ένα (πολύ καλό, δυστυχώς) βιντεάκι κάπου στην πορεία λόγω σφάλματος αρχείου. Για να μη σας αργήσω κι άλλο, θα συνθέσω την παρούσα ανάρτηση με ό,τι υλικό έχω αυτή τη στιγμή, ελπίζοντας να βρείτε άκρη και να μη συγχυστείτε. Κάντε τον κόπο να τη διαβάσετε ολόκληρη πρώτα, πριν ξεκινήσετε να φτιάχνετε οτιδήποτε. Ανά πάσα στιγμή μπορείτε να ανατρέξετε στα βίντεο που ανέβασα για το single crochet πριν μερικές μέρες. Και φυσικά, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου αν έχετε απορίες ή χρειάζεστε διευκρινίσεις!

Οι παρακάτω οδηγίες μπορούν να προσαρμοστούν ανάλογα με τις δικές σας προτιμήσεις. Ό,τι κι αν κάνετε, κρατήστε σημειώσεις! Γράψτε πόσα chains, πόσα εκατοστά, πόσες σειρές. Γράψτε την παραμικρή λεπτομέρεια, γιατί μετά το πρώτο θα χρειαστεί να ξαναφτιάξετε ένα ολόιδιο δεύτερο γαντάκι, και δεν είναι πάντα τόσο εύκολο όσο νομίζετε... LOL
Πάμε λοιπόν.

Η αρχική αλυσίδα (chain) δεν πρέπει ποτέ να είναι πολύ σφιχτή, γιατί αργότερα το πλεκτό καταλήγει με τις δύο άκρες του ανόμοιες μεταξύ τους ως προς το φάρδος. Οι τρόποι αποφυγής αυτής της παγίδας είναι δύο: ή να φτιάξετε την foundation chain λιγάκι πιο χαλαρά, ή να χρησιμοποιήσετε βελονάκι μεγαλύτερο κατά μισό νούμερο, που μετά θα αλλάξετε με το κυρίως βελονάκι.

Τι θα χρειαστείτε

νήμα
βελονάκι σε νούμερο κατάλληλο για το νήμα που διαλέξατε
(προαιρετικά: ακόμα ένα βελονάκι, μισό νούμερο μεγαλύτερο)
2 παραμάνες ή removable stitch markers (π.χ. τύπου split ring)
μεζούρα
σακοράφα
σημειωματάριο και μολύβι

Σ' αυτά τα γαντάκια, η foundation chain θα ενωθεί με την πάνω άκρη του κυρίως σώματος, αφήνοντας ελεύθερο ένα στενό διακοσμητικό λουράκι για τον καρπό (strap). Δείτε στη φωτό πριν το strap:

Το "πάνω" και το "κάτω" είναι απλώς ενδεικτικά,
καθώς θα μπορούσαν άνετα να τοποθετηθούν ανάποδα.

Υπολογίστε λοιπόν πως το μήκος της foundation chain θα καλύψει την απόσταση από τον καρπό του χεριού σας μέχρι τη βάση των δαχτύλων. Άρα η αρχική αλυσίδα πρέπει να έχει μήκος τουλάχιστον 16 εκατοστά, για ένα σχετικά κοντό γαντάκι (17 ή 17,5 cm, αν θέλετε να έχει μεγαλύτερη μανσέτα).
Ανάλογα με το νήμα, τα chains έχουν διαφορετικό αριθμό για αυτά τα 16 εκατοστά. Δείτε πώς το γαλάζιο mohair (light fingering, βελονάκι 3.50 mm) χρειάστηκε 31 chains, ενώ το άσπρο ακρυλικό (worsted, βελονάκι 5.00 mm) χρειάστηκε 21:

Αν αποφάσιζα να φτιάξω 31 chains για ένα worsted νήμα (βελονάκι 4.50 mm), θα γινόταν πιο μακρύ (18.5 cm):

Κάντε όσα chains θέλετε (θυμηθείτε το ν+1) έχοντας υπ'όψιν αυτούς τους υπολογισμούς, και σημειώστε τον αριθμό.
(Αν χρησιμοποιήσατε μεγαλύτερο νούμερο βελονάκι, τώρα αλλάξτε το)
Κάντε single crochet μπαίνοντας μόνο στο πίσω loop του δεύτερου πόντου μετά το βελονάκι. Συνεχίστε με single crochet κατά μήκος της αρχικής αλυσίδας, μόνο στο πίσω loop.

(μη δίνετε σημασία στο marker σ'αυτές τις πρώτες δύο φωτογραφίες -
το έβαλα μόνο για να σας δείξω τον πρώτο και τον δεύτερο πόντο
μετά το βελονάκι.

Αφού φτάσετε στον τελευταίο πόντο και κάνετε sc, γυρίστε από τα δεξιά προς τα αριστερά, κάντε chain 1 και σημαδέψτε το με παραμάνα / marker.

Αρχίστε να σημειώνετε πόσες σειρές πλέκετε. Στο τέλος της κάθε σειράς, τραβήξτε μια γραμμούλα σε ένα χαρτί! Θα σας χρειαστεί! :-)
Στη δεύτερη σειρά (και στο εξής) γλιστράτε το βελονάκι κάτω από τα δύο loops του κάθε πόντου.

(τέλος της δεύτερης σειράς, λίγο πριν γυρίσω και κάνω chain 1)

Συνεχίστε με single crochet σημαδεύοντας προσεκτικά το ch1 στην αρχή της κάθε σειράς, για όσες σειρές χρειαστεί, ώστε να καταλήξετε με ένα πλεκτό ορθογώνιο που φτάνει τα 16.5-17 εκατοστά από την foundation chain ως την τελευταία σειρά που μόλις πλέξατε.

Και πάλι, ο αριθμός των σειρών που χρειάζεστε για να φτάσετε το επιθυμητό μήκος εξαρτάται από το πάχος του νήματος. Γι'αυτό το λόγο είναι τόσο σημαντικό να ξέρετε πόσες ακριβώς σειρές απαιτούνται.
Αφαιρέστε τα markers ή τις παραμάνες από τις δύο άκρες.
Δείτε το βίντεο για το επόμενο βήμα:

Οι πόντοι που θα "προσπεράσετε" με slipstitch εξαρτώνται από το πού ακριβώς θέλετε εσείς να τοποθετήσετε το strap. Μπορείτε να δοκιμάσετε να βάλετε πρόχειρα το πλεκτό στο χέρι σας (προσέξτε τον προσανατολισμό) για να αποφασίσετε πόσους πόντους θέλετε να αφήσετε να φαίνονται πριν το λουράκι. Και πάλι, σημειώστε.
Επίσης, αν το νήμα σας είναι πολύ λεπτό (π.χ. light fingering) ίσως θέλετε να κάνετε 6 single crochet αντί για 5, για να φαρδύνετε το λουράκι λίγο ακόμα, στην περίπτωση που σας φαίνεται στενό.

Συνεχίζετε τις σειρές από single crochet σ'αυτούς τους λίγους πόντους για το λουράκι, και σημειώνετε πόσες σειρές χρειάζεστε μέχρι το strap να φτάνει τα 8 εκατοστά από τη βάση του.

Κόβετε το νήμα αφήνοντας μερικά εκατοστά ουρά, και το βγάζετε μέσα από τον τελευταίο πόντο με slipstitch.

Ράβετε προσεκτικά τις δύο άκρες του ορθογωνίου (πάνω και κάτω: δείτε την πρώτη φωτό του post), ράβοντας και τη βάση του strap ανάμεσά τους, αφήνοντας άνοιγμα για τον αντίχειρα. Χρησιμοποιείστε το ίδιο νήμα για να μην ψάχνετε κλωστή που ταιριάζει.
Δοκιμάστε στο χέρι σας για να δείτε σε ποιο σημείο θα αφήσετε το άνοιγμα, και αν θέλετε σημαδέψτε το με τα markers.

Με την ουρά του νήματος που αφήσατε πριν, ράβετε την άκρη του strap στο πλεκτό. Κρύβετε όλες τις κλωστές μέσα στην ύφανση.
Επαναλάβετε τη διαδικασία ως το προτελευταίο βήμα, για το δεύτερο γάντι. Βεβαιωθείτε πως το λουράκι είναι στραμμένο προς την άλλη κατεύθυνση πριν το ράψετε, ώστε να ξεχωρίζει το αριστερό από το δεξί!

Μπορείτε να στολίσετε τα straps με κουμπάκια, να παίξετε με το μήκος της μανσέτας στον καρπό ή στη βάση των δαχτύλων, ακόμα και να αλλάξετε το φάρδος αν χρειαστεί. Ή μπορείτε να μη φτιάξετε καθόλου straps, αν βαριέστε, και απλώς να ράψετε τα γάντια αφήνοντας άνοιγμα στον αντίχειρα.

Ζητώ συγγνώμη για την κακή ποιότητα του βίντεο (ξέρω πως σε κάποιο σημείο ανέβασα τόσο πολύ το πλεκτό που δε φαίνεται τι κάνω!), όμως πάλι καλά που διασώθηκε κι αυτό.

Καλή επιτυχία και καλοφόρετα!

by Saigon

Οδηγίες προς στρατεύσιμους

2010-10-27T09:19:00.001+03:00

Ο Στρατός είναι μια δεύτερη κοινωνία μέσα στην κοινωνία μας. Έχει πολλά ίδια και πολλά διαφορετικά με την "κανονική" κοινωνία: γλώσσα, ήθη, έθιμα, κλπ. Ορίστε μερικά, απόσταγμα της μέχρι τώρα θητείας μου:

Αρκτικόλεξα: ΟΒΑ, ΕΜΘ, ΕΠΟΠ, ΚΨΜ, ΔΝ, Κ/Φ, Σ.ΕΞ και μερικά ακόμα είναι κάποια από τα αρκτικόλεξα που θα μάθεις. Και μάλιστα απ'έξω, θα τα ενσωματώσεις και θα τα χρησιμοποιείς κανονικότατα! Π.χ. οι πολλοί ΕΠΟΠ γίνονται "επόπια" ή η ΔΝ (ναι, θηλυκό είναι!) μένουν "ΔΝ" και στον πληθυντικό!. Ειδική αναφορά χρειάζεται το Σ.ΕΞ: όχι, μην χαίρεσαι νέε φαντάρε, ο στρατός δεν έχει σεξ μέσα, τουλάχιστον όχι με την έννοια που θα ήθελες, παρόλο που αν σου ρίξουν σ.εξ θα σου έρθουν διάφορες... σκέψεις για σεξ! Σ.εξ. σημαίνει "στέρηση εξόδου", το οποίο σημαίνει πως δεν βγαίνεις εξοδούχος για κάποιες μέρες. Αν δηλαδή φας 3 σ.εξ., τότε χάνεις 3 εξόδους σου. Πονάει το σ.εξ.!

Κοτόπουλο: αν σ'αρέσει, θα φας καλά στον στρατό. Αν όχι, ξεκίνα να κάνεις συλλογή με φυλλάδια απο ντελιβεράδικα!

Γκοτζίλα (ο/το): στον στρατό σπάνια βλέπεις το κρέας αμαγείρευτο. Το οποίο σημαίνει πως πρέπει να αναγνωρίσεις τι κρέας είναι όταν το τρως. Μπορείς να προσπαθήσεις, αλλά πάρα πάρα πολύ δύσκολα θα βρεις τι είναι. Άρα, μια πρόχειρη (και σωστή;) εκτίμηση είναι πως πρόκειται για κρέας από τον Γκοτζίλα. Ναι, τον Godzilla.

Μπιφτέκι: 1. Κάτι που μοιάζει με μπιφτέκι, από κάτι που μοιάζει με κιμά (βλ. λήμμα "Γκοτζίλα"), μαγειρεμένο από φαντάρους (καλή τύχη) σερβιρισμένο με διάφορα. Τρομακτικό;
2. Πόσο ευχάριστη είναι η εμπειρία να το τρως αυτό; Ε, τόσο ευχάριστο είναι κι όταν μαθαίνεις ότι "έχεις μπιφτέκι" ή σου "ρίξανε μπιφτέκι". Σημαίνει πως κάνεις μια υπηρεσία εξτρά, επειδή αυτός που ήταν να την κάνει δεν μπορεί.

Ζωάρα: όταν περνάς καλά, δεν λες "περνάω καλά". Κάνεις ζωάρα!

Ψηλός: ο οποιοσδήποτε. Κυριολεκτικά. Όταν κάποιος δεν ξέρει κάποιον, φωνάζει "ψηλέ". Και το αστείο είναι πως γυρνάνε όλοι. Από τον κρεμανταλά μέχρι τον 1 μέτρο κι ένα milko! lol!

Ρολό χαρτί υγείας: ό,τι είναι για την φυλακή τα τσιγάρα είναι για τον στρατό το ρολό υγείας! Μην απορήσεις αν δεις 10-20 φαντάρους με παραλλαγή και το ρολό στο χέρι έξω να βαδίζουν προς ένα μέρος. Καταλαβαίνεις ποιο μέρος είναι αυτό. Και τι θα κάνουν!

-χαρτο: λειτουργεί ως κατάληξη που συνδυάζεται με την έξοδο (εξοδόχαρτο, το χαρτί της εξόδου) και την άδεια (αδειόχαρτο, το χαρτί για την άδεια). Το κωλόχαρτο έχει την γνωστή σημασία και χρήση.

Φίδιασμα: το λουφάρισμα, η τέχνη κι επιστήμη του να κρύβεσαι για να μην σε βρουν και σε χώσουν σε δουλειές και αγγαρείες. Θέλει εξάσκηση, γνώση των χώρων της μονάδας, σωστό timing και λίγη τύχη. Αυτός που φιδιάζει λέγεται φίδι. Εκτός αν χώσουν εσένα στην θέση του, οπότε τον αποκαλείς κωλόφιδο!

Νέο, νέος, ψάρι, πόντικας: ο νεοσύλλεκτος ή ο νέος στην μονάδα. Συνήθως έχει λίγα πειράγματα, εκτός αν πέσει σε πολύ βλάκες και του κάνουν καψώνια.

Λελέ: μεγάλη έννοια. Έχει να κάνει με την απόλυση. Συνήθως εννοούμε τη σειρά απολύσεως, την ΕΣΣΟ δηλαδή που είναι να απολυθεί επόμενη. Μπορεί να λειτουργήσει ως επίθετο ("είμαι λελέ!"), ως χρονικός προσδιορισμός ("με χώνουν τώρα στα λελέ μου!"), ρήμα ("τώρα που μπήκανε τα νέα λελεδιάσαμε")

Λελέτζα < λελέ+java: ένα απλό αλλά πολύτιμο προγραμματάκι που κυκλοφορεί σε κινητά και σε ενημερώνει πόσο καιρό έχεις μέχρι να απολυθείς. Κι όταν εννοώ καιρό, εννοώ ότι σου δείχνει μέρες, λεπτά, δευτερόλεπτα, μήνες, εβδομάδες, τα πάντα! Σου δείχνει την θητεία σου σε "πίτα" (πόσο υπηρέτησες, πόσο μένει σε ποσοστά) και ανά ποιο χρονικό διάστημα παίρνεις και προαγωγή: ξεκινάς απο "ποντίκι" ή "ψάρι" και συνεχίζεις σε στρατιωτικούς βαθμούς (λοχίας, επιλοχίας κλπ) μέχρι "στρατηγός", οι οποίοι λέγονται "λελεβαθμοί". Μετά ακολουθεί το "πολίτης". Ναι, υπάρχουν φαντάροι που καίγονται μ'αυτό και κοιτάνε κάθε μέρα. Και περιμένουν πότε θα σπάσουν το φράγμα των 350.000 λεπτών. Και μετά των 345.000. Κάψιμο λέμε...

Η ταχύτητα στον Στρατό

Ειδική μνεία χρειάζεται το θέμα της ταχύτητας στον στρατό. Με μια δικιά μου κατηγοριοποίηση λοιπόν, υπάρχουν οι εξής 5 ταχύτητες, από την πιο αργή στην πιο γρήγορη:

1. Η ταχύτητα που διανύεις τα τελευταία μέτρα πριν την πύλη την μέρα που πας να παρουσιαστείς. (πολύ αργή!)
2. Η ταχύτητα με την οποία ντύνεται ο φαντάρος για να ετοιμαστεί για υπηρεσία ή αναφορά.
3. Η ταχύτητα με την οποία διαδίδεται πως ο καψιμιτζής είναι στο ΚΨΜ! Μπορεί να σε φωνάξουν να φτιάξεις έναν καφέ, αλλά μόλις μαθευτεί πως είσαι εκεί θα καταλήξεις να κάνεις 4 φραπέδες, να ζεστάνεις 2 μπαγκέτες, να δώσεις 7 νερά και 1 μπύρα!
4. Η ταχύτητα με την οποία ο φαντάρος αλλάζει απο παραλλαγή σε πυτζάμες και έχει έρθει η ώρα να πέσει για ύπνο. Εναλλακτικά, αν δεν αλλάζει και κοιμάται με παραλλαγές, είναι η ταχύτητα με την οποία τον παίρνει ο ύπνος!
5. Η ταχύτητα που έχει ο φαντάρος απο τον θάλαμο μέχρι την κεντρική πύλη όταν έχει πάρει άδεια κι έχει το αδειόχαρτο στα χέρια του!

by Baygon

Mix Tape (VII)

2010-10-20T09:34:00.000+03:00

Τα λαχανόπαιδα

Ιιιιιιιιιιιικ! Τα σιχαινόμουν, και εξακολουθώ να τα σιχαίνομαι. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί έγιναν τόσο δημοφιλή παγκοσμίως. Για να μην αναφερθώ καν στο θέμα με τα μωρά που φυτρώνουν στα λάχανα... Προτιμώ τον πελαργό με τον μπόγο στο ράμφος. LOL

Τα fish sticks του Captain Iglo

Αναρωτιέμαι, πόσες ψαροκροκέτες κατανάλωσα συνολικά, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '90? Αν τις έβαζα στη σειρά, πού θα έφτανα άραγε? Ήταν το κλασικό εύκολο και γρήγορο φαγητό της εργαζόμενης μητέρας, μαζί με το σνίτσελ. Η χρυσή εποχή της χρυσής τηγανιτής κρούστας.

Τα Φοφίκο!!!

Στενοχωριέμαι που δεν κυκλοφορούν πια, και που δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχό τους στην αγορά. Ήταν λεπτούτσικα και νόστιμα, είχαν μια γεύση φουντουκένια... Αααααααχ.

Η Λατίπα

Ποιος θυμάται τη διαφήμιση με τις ομπρέλες και τα τραπέζια να παρασέρνονται στο πέρασμά της? Ας σηκώσει το χέρι να γίνουμε πολλοί! χιχιχιχ

Μπίλιες - Βώλοι - Γκαζάκια

Τις δικές μου μπίλιες, τις πιο αγαπημένες μου, τις κράτησα. Κάποιες αγόρασα όταν ήμουν στο δημοτικό, κάποιες τις κέρδισα σε παιχνίδια στο δρόμο... Χαίρομαι που τις έχω ακόμα. Τα Χριστούγεννα του '98 οι δασκάλες χορού στη σχολή μπαλέτου όπου δούλευα ως πιανίστα, μου χάρισαν ένα υπέροχο κίτρινο μπουκάλι, και έβαλα τις μπίλιες μου εκεί μέσα. Πάντα χαμογελάω όταν το ξεσκονίζω.

Αυτό το βίντεο με γυρνάει τόσο πίσω... Όσα χρόνια και να περάσουν, δεν το χορταίνω. Απολαύστε!

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III), (IV), (V), (VI)

Μάθε τέχνη κι άσ'τηνε

2010-10-14T09:16:00.004+03:00

Πριν δύο μήνες, σε αρκετές από εσάς άρεσαν τα γαντάκια που έδειξα σε εκείνη την ανάρτηση!

Υποσχέθηκα λοιπόν ότι θα έφτιαχνα ένα αναλυτικό post με οδηγίες για να τα πλέξετε μόνες σας. Πριν γίνει αυτό όμως, πρέπει να πούμε μερικά βασικά πράγματα για το βελονάκι και το single crochet. Ξέρω πως κυκλοφορούν ένα σωρό βίντεο στο internet και πως δεν ήταν ανάγκη να μαγνητοσκοπήσω τον ερασιτεχνισμό μου, αλλά απόλαυσα πολύ τη διαδικασία και δεν το αρνούμαι! χιχιχι

Μπορείτε απλώς να δείτε τα βιντεάκια από περιέργεια, ή να πάρετε ένα νήμα και το κατάλληλο βελονάκι (μεγάλα και τα δύο, κατά προτίμηση, ειδικά αν είστε αρχάριες) για να πειραματιστείτε και "να του πάρετε τον αέρα".
Να αναφέρω εδώ πως τα γαντάκια Pluviôse φτιάχτηκαν με νήμα light fingering (3 ply) και βελονάκι 3.50 mm, ενώ στα παρακάτω βίντεο χρησιμοποίησα νήμα worsted (10 ply) και βελονάκι 5.00 mm, για να φαίνεται καλύτερα.

Αυτά τα ολίγα προπαρασκευαστικά για σήμερα. Σε δύο εβδομάδες θα ανεβάσω την ανάρτηση για τα γαντάκια, και θα βρείτε οδηγίες που θα προσαρμόσετε εσείς σε ό,τι νήμα/βελονάκι κι αν επιλέξετε να χρησιμοποιήσετε! Αν έχετε απορίες, διευκρινίσεις εντός. :-)

by Saigon

On the move

2010-10-02T09:27:00.000+03:00

Εχμ. Νννννννννναι. Ουδέν σχόλιον.
ROTFL

by Saigon

Γραμμα στον Αστέρη

2010-09-26T12:34:00.002+03:00

Αστέρη, μια μέρα θα διαβάσεις αυτό το ποστ σ'αυτό το τρελό blog που ξεκινήσαμε πριν τρία χρόνια με την μητέρα σου, έναν απο τους πιο πολύτιμους ανθρώπους στον κόσμο για μένα, αλλά δεν ξέρω αν θα καταλάβεις. Δεν ξέρω αν μπορεί ο οποιοσδήποτε να καταλάβει ένα τέτοιο ποστ, απλά το γράφω σε σένα γιατί εσένα αφορά, εσύ το προκάλεσες κι εσένα σκέφτομαι εδώ και τόσες μέρες που το έχω στο μυαλό μου αλλά δεν μπόρεσα να το γράψω νωρίτερα.
Την πρώτη φορά που σε ένιωσα ήσουν μέσα στην κοιλιά της μητέρας σου, όταν κλωτσούσες σαν να έλεγες "γεια!". Και ήταν απόκοσμα υπέροχο! Μετά σε είδα λίγων ωρών νεογέννητο, σε φωτογράφισα, σε κράτησα αγκαλιά, παρακάλεσα κάθε δύναμη του κόσμου να σε έχει καλά και να σε προσέχει. Σε είδα να σε ταΐζει η μητέρα σου, να κοιμάσαι, να γελάς με τον Snape, να κάνεις όλους μας να χάνουμε την αίσθηση του χρόνου όσο ασχολούμασταν μαζί σου. Μου ζήτησαν να γίνω ο νονός σου με μια κάμερα στραμμένη πάνω μου, θα σου εξηγήσουμε κάποτε το λόγο. Έγινα νονός κι ένιωσα αυτός να είναι απο τους πιο σπουδαίους και ιερούς δεσμούς της ζωής μου. Και σε είδα να σηκώνεσαι στα πόδια σου, να περπατάς, να τρέχεις να σε αγκαλιάσω και μετά να θες να εξερευνήσεις τον κόσμο! Σε λίγο καιρό μίλησες, φώναξες τη μαμά σου, τον μπαμπά σου, τον παππού, όλους.
Κι ένα βράδυ, η μητέρα σου με πήρε τηλέφωνο για να μου πει ότι λες νέες λεξούλες. Και κρατώντας κοντά σου το τηλέφωνο, η μητέρα σου έδειξε τα πράσινα καδράκια στον τοίχο και εσύ είπες πως αυτό το έφερε "ο νονός"!, κι όταν σε ρώτησε ποιος είναι στο τηλέφωνο, με φώναξες, "νονέ"! Και σε άκουσα με τα αυτιά μου, σε ένα λεωφορείο που διέσχιζε χωριά για να με πάει στο στρατόπεδο όπου υπηρετώ αυτόν τον καιρό. Και δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα άλλο απο το να κλάψω, να ξεχειλίσω απο χαρά που σε άκουγα, άλλωστε οι γονείς σου (κι άλλοι...) ξέρουν πως δεν μου είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Και έκλαιγα για πολλή ώρα, μέσα στον κόσμο, αδιαφορώντας για όλους γύρω μου. Και άκουγα τις λεξούλες που είπες, όλο το βράδυ που έμεινα ξύπνιος και την επόμενη μέρα και τώρα και κάθε μέρα τις ακούω στο μυαλό μου. Και είναι πάντα το ίδιο εντυπωσιακές όπως την πρώτη φορά, το ίδιο καταπληκτικές. Το βράδυ εκείνο ήταν η μεγαλύτερη πανσέληνος της χρονιάς, η αυγουστιάτικη, είχε το πιο δυνατό φεγγαρόφως της χρονιάς, κάτι που έγινε ακόμα μεγαλύτερο με τις λεξούλες σου!
Αστέρη, μου λείπεις, με πονάει που έχω καιρό να σε δω, να έρθω στο παλατάκι, να σου φέρω δώρα και να δω και να αγκαλιάσω τους δικούς σου. Ελπίζω να καταλαβαίνεις. Αλλά θα έρθω σύντομα, όσο πιο σύντομα μπορώ. Πάντα θα είμαι εδώ για σένα όμως, έτσι κι αλλιώς, Αστέρη μου.

by Baygon

ΥΓ: Όσο κι αν αγαπάω τη Φωτογραφία και τις φωτογραφίες, δεν καταφέρνω να βρω μια γι'αυτό το ποστ αυτή τη φορά. Δεν με πειράζει.

Mix Tape (VI)

2010-09-20T09:12:00.006+03:00

Ο κουμπαράς-κουτάκι

Θυμάστε πόσο δημοφιλές ήταν εκεί γύρω στα τέλη του '80? Σε όλα τα παιδικά πάρτυ, όλο και κάποιος θα έφερνε δώρο έναν τέτοιο κουμπαρά. Αργότερα εξελίχθηκαν κιόλας και π.χ. φορούσαν γυαλιά ηλίου ή χόρευαν τσακίζοντας ρυθμικά το σουλούπι τους.

Τα λαστιχένια σανδάλια

Να το έγκλημα που σας έλεγα εδώ... LOL
Πραγματικά, αυτά τα σανδάλια ήταν ένα στυλιστικό κακούργημα. Ήταν όμως άνετα, τα άτιμα... Πάρα πολύ βολικά, πάρα πολύ εύκολα, με φαρδιά λάστιχα που δεν έκοβαν το πόδι, πανάλαφρα και σταθερά, σαν να μη φοράς τίποτα. Δεν ξέρω πώς έτυχε και το καλοκαίρι του 2000 ανακάλυψα μέσα σε μια κούτα ένα ζευγάρι με μπλε λάστιχο που είχα από τον καιρό του Νώε, και τα πήρα μαζί μου στις διακοπές. Πέρα από το ατελείωτο γέλιο που κάναμε, αποδείχτηκαν και σωτήρια γιατί με βόλεψαν όταν κόπηκαν οι σαγιονάρες μου.

Το καλειδοσκόπιο

Μου είναι τόσο δύσκολο να μην αντιδράσω έντονα όταν ακούω εφήβους να λένε πως δεν ξέρουν τι είναι το καλειδοσκόπιο!! Δεν υπάρχει τρόπος να το περιγράψω, θέλω μόνο να πω πως, για μένα, είναι από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες που μπορούν να χωρέσουν στην τσέπη ενός μπουφάν. :-)

Το λαστιχένιο μπαλάκι

Λαστιχωτά μαλλιαρό. Αλλόκοτο αξεσουάρ! Κρεμασμένο από τα κλειδιά ως μπρελόκ, δεμένο στο χερούλι της σχολικής τσάντας, στην κασετίνα, στην κορυφή του μολυβιού. Σε διάφορα μεγέθη και χρώματα.

Η λάμπα "λάβα"

Η λάμπα αυτή, μαζί με ακόμα μία (σε άλλη ανάρτηση, αργότερα), ήταν από τα πιο χαρακτηριστικά διακοσμητικά των εφηβικών και νεανικών δωματίων. Μου κάνει τρομερή εντύπωση που εξακολουθούν να υπάρχουν στην αγορά αυτές οι λάμπες! Παραήμουν μικρή για να έχω μία τότε, και τώρα πια παραείναι κιτς. (χαχαχαχ)
Μου μένει μόνο να νοσταλγώ.

Για δείτε κι αυτό:

Φιλιά σε όλους, καλό φθινόπωρο!

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III), (IV), (V)

Τα πράγματα τα όμορφα...

2010-09-10T08:56:00.001+03:00

... έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις.

Έτσι εντελώς ξαφνικά, ένα πρωί, ανοίγεις ένα μυστηριώδη φάκελο και βλέπεις αυτό που λιμπιζόσουν εδώ και καιρό.

Τι να λέμε τώρα...

Δεσποινάκι μου σε ευχαριστώ πολύυυυυυυυυυυυυ!!!
*σμουτς σμουτς*

by Saigon

On the move

2010-09-03T08:52:00.002+03:00

Λάκης και Son. Παρακαλώ προσέξτε τον τόνο στο Son.
Αμ τα σημαιάκια? Πιστέψτε με, ήταν πολύ περισσότερα απ'ό,τι φαίνεται, όμως δε χωρούσαν στη φωτογραφία.
Τελικα είναι πολλοί, αλλά σκόρπιοι! χαχαχ

Άντε και καλή μας όρεξη. LOL

by Saigon

Kokomo

2010-08-27T09:14:00.003+03:00

Η παρούσα ανάρτηση διαβάζεται καλύτερα με τη σωστή μουσική υπόκρουση:

Οι διακοπές μας ήταν λίγες. Ήταν αγχωμένες και λίγες. Ήταν όμως σε ένα μέρος που λατρέψαμε από το πρώτο δευτερόλεπτο, και που σκεφτόμαστε να κάνουμε μόνιμο τόπο διακοπών...
Το ψαροχώρι του ήλιου. Το προσωπικό μας Kokomo.

Φωτογραφίες δεν υπάρχουν πολλές, και δε ζοριστήκαμε να βρούμε δικαιολογία γι' αυτό. Η απάντηση είναι τόσο απλή:

- Γιατί δε βγάλατε φωτογραφίες?
- Γιατί περνούσαμε καλά.

Δεν υπήρχε χρόνος για φωτογραφίες! Ή θα ήμασταν μέσα στο νερό, αφημένοι σε μια αρχέγονη αίσθηση ελαφρότητας και ελευθερίας, ή θα αράζαμε στο δωμάτιο διαβάζοντας, πλέκοντας και ακούγοντας jazz, ή θα είχε βραδιάσει πια και θα βολτάραμε δίπλα στη θάλασσα. Μια θάλασσα γυαλί, σμαραγδένια και ζεστή, ακύμαντη όλες τις ώρες της ημέρας.

Γεύσεις και λιχουδιές και αρώματα και απολαύσεις διάφορες.
Κουβέντες και γέλια και αναμνήσεις με πολύ ενδιαφέρουσα παρέα. Κρέπες και ουζάκια με έναν ήρωα των παιδικών μου χρόνων, τον άνθρωπο που έφτιαξε τις παλιές καλές διαφημίσεις της Σερενάτας, του Nesquik, του Carnation, του Dolca! Ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν... Μια γερή δόση ρετρό, πάνω που έκλεισα τα 30.

Όσο και να μέναμε εκεί, δε θα μας έφτανε. Γι' αυτό και υποσχεθήκαμε να ξαναπάμε. :-)

by Saigon

Mix Tape (V)

2010-08-20T09:08:00.010+03:00

Η κορδέλα της ρυθμικής γυμναστικής

Δεν ξέρω αν η μόδα χτύπησε κι άλλα δημοτικά σχολεία εκείνη τη χρονιά, ούτε αν κατά περιόδους ξαναγυρνάει για να ξετρελάνει τα κορίτσια. Πάντως το 1991 τα καταστήματα αθλητικών ειδών στην πόλη μου έκαναν τις πιο υψηλές πωλήσεις όλων των εποχών σε κορδέλες. Όλες είχαμε! Η δική μου ήταν απαλό ροζ σαν κουφέτο, σατέν και πανάλαφρη. Για να την ξεχωρίζω από τις ίδιες των συμμαθητριών (διότι μια επαρχιακή πόλη δεν επρόκειτο να έχει τεράστια ποικιλία στα χρώματα, και είχαμε περιοριστεί σε 3-4 από δαύτα), είχα κολλήσει πάνω στο ξυλάκι ένα μικροσκοπικό αυτοκόλλητο, ένα πράσινο μήλο με πονηρό χαμογελάκι σε μαύρο φόντο.

Το ανεμιστηράκι χειρός

Πολύ διαδεδομένο τις χρονιές 1990-1991, το εικονιζόμενο ανεμιστηράκι είχε τη δυνατότητα να αλλάζει κεφαλή και από ανεμιστηράκι να γίνεται χτυπητήρι του φραπέ. LOL
Μάλιστα σε ένα επεισόδιο της σειράς "Οι Τρεις Χάριτες", η θεία Μπεμπέκα βγάζει ένα τέτοιο ανεμιστηράκι από την τσάντα της για να ανακουφιστεί από τον καύσωνα (εδώ το βίντεο, η σκηνή από το 2:30 ως 4:09).

Το παγωτό-μπαλάκι

Εκνευριστικό? Ναι, αλλά και ρετρό. (χιχιχιχι)

Τα πλαστικά παπουτσάκια για τη θάλασσα

Έγκλημα!! Κάποιος να φωνάξει τη fashion police!!!
Σας έχω άλλη μια σχετική φωτογραφία, θα τη βάλω όμως σε κάποιο από τα επόμενα Mix Tape. Πάντως αυτός ο λαστιχένιος πάτος-ουράνιο τόξο είναι όλα τα λεφτά!

Το Σούπερ-Ατού

Μου λείπει πολύ αυτό το παιχνίδι. Είμαι σοβαρά, γιατρέ?
Το εικονιζόμενο deck είναι διπλό Mix Tape, γιατί ήταν δώρο του αγορίστικου περιοδικού Μπλεκ.
Είχα ένα deck σούπερ-ατού με ιστιοφόρα. Κάθε φορά που το θυμάμαι, φέρνω στο νου μου τον αγαπημένο μου ξάδερφο, που δε ζει πια...

Δεν είχαν πολλά σχόλια οι φωτογραφίες για το Mix Tape αυτού του μήνα, ίσως επειδή με πήρε από κάτω η νοσταλγία και μελαγχόλησα λιγάκι. Θα σας αποζημιώσω όμως με το βιντεάκι, που πάντα το αγαπώ και μου θυμίζει ευτυχισμένες και ανέμελες εποχές:

Όποιος πέρασε καλά βλέποντας αυτή την ταινία στα παιδικάτα του, ας σηκώσει το χέρι να γίνουμε πολλοί! :-)

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III), (IV)

Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα... το κουδούνι μου

2010-08-12T21:44:00.012+03:00

Έχω παλιομοδίτικη σχέση με τους ταχυδρόμους μας. Είναι δύο συγκεκριμένοι, που με ξέρουν και με προσέχουν. Και τους προσέχω κι εγώ με τη σειρά μου. Ο ερχομός του ταχυδρόμου είναι για μένα γιορτή, και βγάζω κέρασμα και δροσερό νερό, όπως κάποτε οι νοικοκυραίοι έβγαζαν μεζέ και τσίπουρο και τον κάθιζαν στο τραπέζι μαζί τους για να ξαποστάσει. Και οι ταχυδρόμοι πάντα χτυπάνε το θυροτηλέφωνο για να μου δώσουν την αλληλογραφία στο χέρι, κι αν δε με βρουν σπίτι περνάνε ξανά μετά το τέλος της βάρδιας τους, και μου φέρνουν καλούδια από τον κήπο τους.

Γι' αυτό και χαίρομαι πολύ όταν ο ταχυδρόμος φέρνει πακετάκια, που μετά θα γεμίσουν το τραπέζι της κουζίνας με όμορφα πράγματα.
Να η φωτογραφία από το λεγόμενο 'Must-Have Kit' για το πλέξιμο!

Αναλυτικά, από επάνω αριστερά και δεξιόστροφα, καταλήγοντας στο κέντρο:

1 μετρίου μεγέθους stitch holder
σετ από 10 καρφίτσες με επίπεδο κεφάλι
χάρακας σε cm και in, κόφτης για το νήμα, μετρητής για πάχος βελόνας, μετρητής gauge
2 πλαστικά προστατευτικά αιχμών για γις βελόνες πλεξίματος
2 βελόνες ραψίματος για πλεκτά, με μεγάλο 'μάτι' και αμβλεία άκρη
σετ από 2 ίσιες cable needles
1 μετρητής γραμμών
σετ από 20 split ring markers

Και ένα πακετάκι με χάντρες και κουμπιά που πήρα από το Etsy:

Τι ωραίο περιτύλιγμα!!!

Ορίστε και το πιο πρόσφατο δημιούργημά μου με βελονάκι:

Νομίζω πως θα φορεθούν πολύ φέτος το χειμώνα. Τι λέτε κι εσείς? :-)

by Saigon