Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2008

"Συναντήθηκα με τη βία στα 6 μου"


Εδώ και κάποιον καιρό, η Saigon ανεβάζει μερικά άρθρα από κυριακάτικες εφημερίδες που τις αγοράζει με το κιλό (σε λίγο θα παίρνει το Saigonmobile και θα πηγαίνει να τις παίρνει). Αυτή την Κυριακή που μας πέρασε λοιπόν, ήρθε η σειρά μου να πάρω με το κιλό εφημερίδες και να καθίσω να τις ψειρίσω με τις ώρες σε γνωστό καφέ της Σαϊμπάι. Μετά από 3,5 ώρες, δυο τσίζκεηκ με φρούτα του δάσους, πέντε ποτήρια νερό και ένα γιγαντιαίο παγωμένο τσάι με γάλα, μερικά άρθρα μού μείνανε στο μυαλό και τριγυρίζανε για ώρες...
Ένα από αυτά είναι μιας αναγνώστριας, της Βασιλικής Βλάχου, κι έχει να κάνει με τα όπλα. Επειδή έχω χάσει πολύ καλό μου φίλο επειδή έπαιζε με το όπλο του πατέρα του και αυτοπυροβολήθηκε, το άρθρο έχει ιδιαίτερη βαρύτητα για μένα αλλά πιστεύω ότι είναι γενικά ένα φαινόμενο που πολύ κόσμο αφορά. Ο φίλος μου αυτός ήτανε μόλις 11 χρόνων, 5 χρόνια μεγαλύτερος από την κοπέλα στο άρθρο. Ορίστε το κείμενο:

"Για έναν εντελώς ανεξήγητο λόγο, από τότε που ήμουν μικρή μού άρεσαν τα όπλα. Και λέγοντας «ανεξήγητο», το εννοώ. Σε ένα απόλυτα φιλήσυχο οικογενειακό περιβάλλον, με δύο αξιαγάπητους γονείς που δεν χαλούσαν κανένα -πραγματοποιήσιμο - χατίρι της μονάκριβης κόρης τους, όπου δεν υπήρχε το παραμικρό ίχνος ψυχικής και σωματικής βίας, ένα εξάχρονο κοριτσάκι χαμογελούσε παιχνιδιάρικα κάθε φορά που έβλεπε σε ταινίες κάποιον μαφιόζο να κραδαίνει όπλο. Αν δε υπήρχε κανένας ελεύθερος σκοπευτής που κατόρθωνε να εκτελέσει με αριστουργηματική ακρίβεια το θύμα του, μια λάμψη ευτυχίας διαφαινόταν στο βλέμμα μου. Φυσικά, ποτέ δεν είχε βρεθεί στο σπίτι μας όπλο-παιχνίδι. Η Μπάρμπι ετοίμαζε το βραδινό στον καλό της, τα μικρά μου πόνυ κάλπαζαν με ξέφρενη χαρά σαν ντοπαρισμένα, ενώ τα στρουμφάκια διεξήγαν βίο έντιμο στο στρουμφοχωριό. Όπλο πουθενά.

Κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε για μία εβδομάδα στο χωριό του πατέρα μου. Ως παιδί της πόλης, έβλεπα την επίσκεψη αυτή ως μια πρωτόγνωρη, εξωτική ευκαιρία να ανακαλύψω καινούργιους κόσμους. Τα μεγαλύτερα ξαδέλφια μου, που με έβλεπαν σαν καλομαθημένη αστική μασκότ, δεν έχαναν ευκαιρία να με μυούν σε κάθε βουκολική εμπειρία (πρόβατα στο μαντρί, κότες, αργαλειός, άρμεγμα), την οποία εγώ δεχόμουν με ενθουσιώδη ευλάβεια.

Ώσπου μια μέρα εμφανίστηκε ο ξάδελφος μου με μια καραμπίνα. Ετοιμαζόταν να πάει για κυνήγι. Περιττό να πω ότι στη θέα της καραμπίνας - πρώτη φορά έβλεπα αληθινό όπλο - η συγκίνηση μου ήταν μεγάλη. Τον παρακάλεσα να μου τη δώσει να παίξω και εκείνος, παραξενεμένος κάπως, μου την παρέδωσε, άδεια φυσικά. Τα αδύνατα χέρια μου λύγισαν από το βάρος, αλλά το δέος μου ήταν τέτοιο, που τίποτε δεν με πτοούσε. Έτρεχα χαρούμενα και κρυβόμουν σε κάθε γωνιά, ως ελεύθερος σκοπευτής, σήκωνα θαρραλέα το νέο μου παιχνίδι και σημάδευα ό,τι μου τραβούσε την προσοχή.

Έκλεινα το ένα μάτι και εστίαζα στον στόχο. Κρατούσα την ανάσα μου, πίεζα τη σκανδάλη για να ακουστεί ένα ελαφρύ κούφιο «κλικ» και φανταζόμουν τον καρπό της ελιάς να κατρακυλά αναίσθητος από το κλαρί του δέντρου. Με τη φαντασία μου γινόμουν ανίκητη πολεμίστρια που κατατρόπωνε τα πάντα στο διάβα της.

Όλα αυτά ως τη στιγμή που ένας ζωντανός στόχος έκανε δειλά την εμφάνιση του. Ένα μικρό σπουργίτι κοντοστάθηκε αμέριμνο, σαν να κατάλαβε το αθώο παιχνίδι μου και θέλησε να πάρει μέρος σε αυτό. Μόλις το είδα, το σημάδεψα χαρούμενη, πάτησα με μεγάλη πλέον

ευκολία τη σκανδάλη και άλλη μία φανταστική εκτέλεση πραγματοποιήθηκε. Το σπουργίτι με κοιτούσε χαριτωμένα και εγώ ένιωθα ότι προσπαθούσε να φανεί άξιος συμπαίκτης, εισπράττοντας στωικά τις φανταστικές μου σφαίρες.

Το παιχνίδι μας διακόπηκε από τον ξάδελφο μου, ο οποίος, έχοντας βαρεθεί να περιμένει, ήρθε να πάρει πίσω την καραμπίνα του. Ενθουσιασμένη, του έδειξα τον νέο φίλο μου. Αυτός χαμογέλασε και καταπιάστηκε με το να κάνει κάτι στην καραμπίνα - δεν καταλάβαινα ακριβώς τι. Τον είδα να σημαδεύει το σπουργίτι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το σημάδευα και εγώ και σκέφτηκα ότι επιτέλους και άλλοι συμμερίζονταν το παιχνίδι μου. Στο πάτημα όμως της σκανδάλης, αντί για το μικρό, κούφιο «κλικ» που έκανε όταν την τραβούσα εγώ, ακούστηκε τώρα ένας ανατριχιαστικός και εκκωφαντικός κρότος. Σαν να περίμενε μία ακόμη φανταστική σφαίρα, το σπουργίτι δεν κουνήθηκε καν. Σπαρτάρισε λίγο, περισσότερο ξαφνιασμένο παρά πληγωμένο, και προσγειώθηκε στο χώμα. Δεν ήξερα τι να κάνω ή τι να πω. Ήταν η πρώτη φορά που αισθανόμουν το συναίσθημα της ενοχής. Καθώς προσπαθούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου, ο ξάδελφος μου με επιβράβευε για το θήραμα που του είχα εξασφαλίσει. Ήταν για μένα το πιο ωμό ξεμπρόστιασμα της βίας. Ένας άδικος θάνατος που στιγμάτισε παραδειγματικά την εξάχρονη καρδιά μου και της έδωσε ένα καλό μάθημα. Δεν ξανάπιασα όπλο ποτέ."


by Baygon

6 σχόλια:

Acro είπε...

Είναι κλασική περίπτωση, τα πιτσιρίκια να θεωρούν τα όπλα παιχνίδι, μέχρι, με κάποιο αεροβόλο συνήθως, να χτυπήσουν ένα πουλάκι τα ίδια ή ο μπαμπάς/θείος/ξάδελφος. Τότε κόβονται οι χαρές. Γιατί το αίμα είναι πραγματικό, και ο θάνατος του πουλιού επίσης. Δυστυχώς κάποιοι το έχουν στο αίμα τους φαίνεται, και βγαίνουν στα βουνά να σκοτώσουν ότι κινείται και δεν κινείται. Λες και είμαστε κυνηγοί τροφοσυλλέκτες. Λες και δεν έχουμε αρκετά εκτρεφόμενα ζώα ακριβώς γι' αυτό τον λόγο. Δεν αντιλαμβάνομαι καθόλου τους κυνηγούς. Είναι λέει φυσιολάτρες. Προστατεύουν τα δάση. Εκτρέφουν "θηράματα".

Ανατρέπουν την ισορροπία της φύσης λέω εγώ. Λίγα αγριογούρουνα έμειναν, κι αυτοί παρελαύνουν και στήνουν καρτέρια να τα σκοτώσουν. Αφήνοντας τα μικρά ορφανά. Πέρδικες φασιανοί και ορτύκια ξεκληρίζονται. Λαγοί δολοφονούνται εν ψυχρώ. Σκυλιά μένουν νηστικά για να "γίνουν καλοί θηρευτές" και μεταφέρονται κάτω από άθλιες συνθήκες σ' εκείνα τα μεταλλικά κουτιά με τις τρυπίτσες για να παίρνουν αέρα, σαν αιχμάλωτοι πολέμου των Βιετγκόγκ.
Αν είναι τόσο φυσιολάτρες, ας αγοράσουν HD κάμερες, και ας βγουν να κάνουν κόντρες, ποιος τράβηξε το καλύτερο βίντεο με τα ζώα στο φυσικό τους περιβάλλον.
Συγνώμη για το εκτενές. Το θέμα με ενοχλεί πολύ, και κάθε φορά που βλέπω κυνηγό, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ την επόμενη μετεμψύχωσή του ως...ορτύκι. Και καλή διασκέδαση.

Saigon & Baygon Inc. είπε...

Μακαρι να γυρισει ως ορτυκι ή εστω ως καποιο ζωο που το παραμονευουνε για ωρες και το σκοτωνουνε οχι για φαγητό αλλα για πλακα και μονο! Γιατι αυτο ειναι για μερικους το κηνυγι και ο θανατος των ζωων, ενα αστειο, μια επιδειξη του ποσο άντρες ειναι και ποση δυναμη εχουνε στα χερια τους. Οταν καποιος ρωτηθηκε αν το κυνηγι ειναι αθλημα απαντησε πολυ απλα οτι εξαρτάται απο το σε ποια μερια της κανης βρισκεσαι, ο άνθρωπος ξερει μονο να εκμεταλευεται την φυση πια. Δεν καταλαβαινω την χρηση ή την αξια του κυνηγιου πια, υπάρχουνε χιλιαδες μοναδες ικανες να παραγουνε αρκετο και υπεραρκετο κρεας για όλους μας, φαινεται κι απο τα ποσοστά παχυσαρκιας αυτο πια!
Μην ζητας συγνωμη acro, ειναι μεγάλο το θεμα και αξιζει το λιγοτερο για μεγαλη απαντηση οποτε θιγεται και εναν ακομη μεγαλυτερο καυγα με καθε κυνηγό που νομιζει οτι απαλυνει τις τυψεις του με το να απελευθερωνει ζωα που ουσιαστικα ειναι νεα θηραματα γι'αυτον και τους φιλους του. Και θα συμφωνησω απολυτα και για τα σκυλια και την ταλαιπωρια τους, απορω με το θρασσος μερικων κυνηγων που λενε οτι ειναι φυσιολατρες κατα βάθος. Ως ορτυκια να γυρισουνε, οπως το'πες...

Baygon

ZlatkoGR είπε...

Κουόουτ Acro: Δεν αντιλαμβάνομαι καθόλου τους κυνηγούς.

Εντάξει, απλά δεν υπάρχουνε οι άνθρωποι, συμφωνώ απολύτως. Πηγαίνει λέει ο τάδε για κυνήγι. "Γιατί", ρωτάω. "Του αρέσει", μου λένε. Δηλαδή τι ακριβώς του αρέσει; Το να φέρνει free μάσα στο σπίτι; Το να έχει όπλο στα χέρια; Το να μυρίζει την αδρεναλίνη τη δικιά του και των υπολοίπων συν-κυνηγών; Τι απ' όλα;

Γιατί άμα αναζητάς τη free μάσα, σημαίνει πως μάλλον νιώθεις ανίκανος (και ανικανοποίητος) στη δουλειά σου. Άμα γουστάρεις το όπλο στα χέρια, είσαι πολεμοκάπηλος. Και άμα γουστάρεις αδρεναλίνη, κάνε bungee-jumping και σταμάτα να σκοτώνεις ζώα, ανόητε...

Saigon & Baygon Inc. είπε...

Να πω φυσικά πως συμφωνώ και με τους τρεις σας, απόλυτα.

Τώρα για extras, είναι μια καλή στιγμή να κάνω ένα μικρό ψαλτήρι στον φίλο μου τον Baygon από δω.
Βρε ανεκδιήγητε, που μ' έχεις στο ψιλό γαζί με τις εφημερίδες και μόλις φύγαμε διακοπές πήγες και έκανες ακριβώς το ίδιο! (ο Woody νόμισε πως αποφύγαμε το έξοδο, πού να φανταζόταν όμως ότι εγώ είχα κανονίσει ήδη να μου τις κρατήσουν... LOL)
Όσο για τα τσίζκεηκ και το τσάι με γάλα και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα, με δουλεύεις τόσον καιρό για το προσκύνημά μου στο ΙΚΕΑ, πρόσεξε όμως μην τυχόν σε περιλάβω κι εγώ και πω πού ακριβώς ξημεροβραδιάζεσαι, και μάλιστα απείρως συχνότερα απ' ό,τι εγώ! :-P
Και τέλος, είπαμε βρε καμάρι μου να σου κάνω επιμέλεια όταν είμαι εδώ, αλλά πήγες κι έβαλες post όσο έλειπα, κι αντί να βάλω τα άπλυτα στο πλυντήριο έκατσα κι έβαζα τόνους... (ROTFL)

Saigon

Saigon & Baygon Inc. είπε...

1ον.no comments
2ον.no comments
3ον: :Ρ

Πολυ χαιρομαι που γυρισες. Προφανως.

Baygon

γυάλινο δάκρυ είπε...

Απεχθάνομαι τους κυνηγούς και τους δολοφόνους γενικότερα. Το μόνο πράγμα που σκοτώνω είναι τα ιπτάμενα βαμπίρ (κουνουπια) που μου πίνουν το αίμα και κανένα μυρμήγκι όταν βρεθεί σε ακατάλληλο μέρος (πάνω μου, πάνω στο τραπέζι, πάνω στον πάγκο της κουζίνας). Για ευχαρίστηση το κάνουν. Το θεωρούν ως κομψό και υψηλό χόμπι (ναι, το έχω ακούσει κι αυτό) και χρησιμοποιούν τη διακαιολογία ότι οι άνθρωποι από την αρχαιότητα κυνηγούσαν για την εξασφάλιση της τροφής τους.
Όσο για τα όπλα, τα μισώ. Και το ίδιο και αυτούς που τα χρησιμοποιούν. Όταν ήμουν 8 χρονών, ήμασταν σε ένα φιλικό σπίτι κι επειδή ήταν περασμένη η ώρα με έβαλαν για ύπνο στην κρεβατοκάμαρα όσο οι μεγάλοι μιλούσαν έξω. Έβαλα το χέρι μου κάτω από το μαξιλάρι όπως κάνω συνήθως για να κοιμηθώ κι έπιασα κάτι σκληρό μεταλλικό. Το τράβηξα έξω και ήταν όπλο. Δεν το χρησιμοποίησε κανείς μπροστά μου, αλλά το σοκ το έπαθα καθώς ήταν η πρώτη φορά που ερχόμουν σε επαφή με ένα πιστόλι. Μερικοί άνθρωποι δε φτάνει που τα χρησιμοποιούν οι ίδιοι, αλλά δεν ξέρουν ούτε καν να προστατέψουν τα παιδιά.