Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

And now for something completely different


Η εκπομπή άρχιζε στις έξι το πρωί, και αφού ήταν χειμώνας είχε ακόμα βαθύ σκοτάδι έξω.
Το ξυπνητήρι μου είχε το πλεονέκτημα να χτυπάει αρκετά δυνατά ώστε να με ξυπνήσει, αλλά ταυτόχρονα αρκετά διακριτικά ώστε να ξυπνήσει μόνο εμένα. Ήταν σχεδόν ίσα μ' εμένα σε ηλικία, μα το κρατούσα ακριβώς γι' αυτό του το χαρακτηριστικό.
Άνοιγα τα μάτια ίσα-ίσα για να πάρω τα ακουστικά μου από το κομοδίνο, τα φορούσα, γυρνούσα το ΟΝ του ραδιοφώνου στο walkman μου και παρέμενα ξαπλωτή και κρυμμένη στα σκεπάσματα, με τα μάτια κλειστά στο σκοτάδι.
Όταν ήθελα να γελάσω, προσπαθούσα να το καταπνίξω μέσα στο πάπλωμα, για να μην ακούσει κανείς ότι είχα ξυπνήσει τόσο νωρίς. Κατά τις εφτάμισι σηκωνόμουν από το κρεβάτι, περνούσα το walkman με το κλιπ στη ζώνη μου, βούρτσιζα τα δόντια μου και έπαιρνα πρωινό, ακούγοντας ακόμα. Στις οχτώ παρά δέκα έφευγα για το σχολείο, και έφτανα εκεί νωρίτερα απ' όλους, ήδη ξυπνητή δύο ώρες και με τρελά κέφια, σε αντίθεση με τους συμμαθητές μου και τα αγουροξυπνημένα μάτια τους.
Κάποια στιγμή το ξυπνητήρι παραδόθηκε στα γηρατειά του και σταμάτησε να χτυπάει. Έχασα την εκπομπή κάνα-δυό πρωινά, στενοχωρέθηκα πολύ, του το 'πα, και τελικά τον άκουσα να λέει στον αέρα: "Έχεις δει ποτέ σου μπλε ξυπνητήρι;"

Ήταν η πρώτη φωνή που άκουγα μόλις ξυπνούσα. Ήταν ο λόγος που έβαζα ξυπνητήρι αχάραγα, για να μη χάνω λεπτό από την εκπομπή, κι ας είχα σχολείο, κι ας νύσταζα αφάνταστα. Κι όταν το παλιό ξυπνητήρι με πρόδωσε, εκείνος μου χάρισε το μπλε που έχω ακόμα και σήμερα, και που δεν αποχωρίζομαι ποτέ. Μέχρι και στις διακοπές το παίρνω μαζί μου.
Επίσης μου χάρισε το κινητό μου τηλέφωνο. Όχι μόνο τη συσκευή. Και το νούμερο. Κι ας αλλάζω κάθε χρόνο συσκευή, νούμερο δεν έχω αλλάξει, δέκα χρόνια τώρα. Ούτε πρόκειται.
Μιλούσαμε στο τηλέφωνο ώρες ατέλειωτες. Μια φορά που ήμουν αδιάθετη και έμεινα στο σπίτι αντί να πάω στο σχολείο, μείναμε στο τηλέφωνο από τις οχτώ το πρωί μέχρι αργά το μεσημέρι, να γελάμε και να μιλάμε για τα πάντα.
Έκανε για χατίρι μου ένα από τα πιο τρελά φωτογραφικά projects που έχω δει, αφήνοντας το στίγμα του με κόκκινο σπρέι σε τοίχους και μάντρες σε όλη την πόλη, και υπογράφοντας κάθε φορά με διαφορετικό κεφαλαίο γράμμα, ώστε οι φωτογραφίες να σχηματίσουν το όνομά του όταν έμπαιναν στη σειρά.
Έφτιαξε ένα κουτάκι σαν από αναλγητικά χάπια (με ολόδική του φίρμα και χαρτί οδηγιών!), και έκρυψε μέσα μια τουλίπα σε βαζάκι-μινιατούρα. Το παυσίπονό μου.
Μου άφησε τις γλυκιές αναμνήσεις, τις μουσικές που πάντα τον θυμίζουν, την αγάπη για το δημοσιογραφικό χαρτί και τη μυρωδιά από το χαρτοφύλακά του.

Δεν υπάρχει λόγος γι' αυτή την ανάρτηση. Δεν είναι επέτειος γνωριμίας, ούτε τα γενέθλιά του, ούτε η ημερομηνία του θανάτου του, ώστε να θεωρηθεί αυτό το post κάτι σαν μνημόσυνο.
Είναι που τον σκέφτομαι, και μου λείπει. Και που δεν πρόλαβα να του πω 'γεια' πριν φύγει. Και που δε βρίσκω πουθενά την εικόνα του, όσο κι αν ψάξω.
Είσαι πάντα εδώ, φίλε.


Πρωινό στο Ναύπλιο - Γιάννης Μαρκόπουλος

by Saigon

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Bilingual post

Αυτή η ανάρτηση είναι γραμμένη σε δύο γλώσσες, ελληνικά και αγγλικά, γιατί έχουμε γίνει διεθνές blog (εδώ γελάμε) και είναι κρίμα οι αλλοδαποί αναγνώστες μας να ταλαιπωρούνται προσπαθώντας να βγάλουν άκρη από την απαίσια αυτόματη μετάφραση του Google translate...
This post is written in two languages, both Greek and English, because we've become an international blog (LOL) and we wouldn't like our dear readers from abroad to excruciate their eyes while trying to make sense out of the hideous rendering by Google translate...

Αφιερωμένο στην Kerri (Cute Little Disaster) και την Kirsten (Belly Shirts)!
Here's to you, girls!

Πώς να φτιάξετε παιδικές γκέτες
Baby Legwarmers Tutorial



Αρχικά, χρειάζεστε ένα ζευγάρι σχετικά ψηλές κάλτσες και ένα ψαλίδι. Αν οι κάλτσες είναι ριγέ, οι ρίγες χρησιμεύουν ως οδηγός για να κόψετε χωρίς να παρεκκλίνετε από την ευθεία.
Firstly, you need a pair of relatively high socks and a pair of scissors. If the socks are striped, the stripes will help as a guide to cut in straight lines.


Κόψτε το επάνω μέρος της κάλτσας ως τη φτέρνα. Αφαιρέστε το κομμάτι της φτέρνας και το κομμάτι των δαχτύλων, και πετάξτε τα. Τώρα έχετε δύο σωλήνες.
Cut the top half just above the heel. Remove the heel part and the toe part, and throw them out. You 're left with two tubes.


Πάρτε το κάτω κομμάτι (το μικρό), γυρίστε το μέσα-έξω και στενέψτε το, κάνοντας μια ραφή μερικά εκατοστά πιο μέσα. (Αν έχετε ραπτομηχανή, αυτό είναι ζήτημα δευτερολέπτων. Εγώ δεν έχω, και δουλεύω με γαζί χειρός, ή 'πισωβελονιά'.)
Take the small (lower) tube, turn it inside-out and take it in a little bit, by sewing it a few centimetres to the centre. (If you've got a sewing machine, it's a matter of seconds. I haven't got one, so I use backstitch.)


Κόψτε και πετάξτε το κομμάτι που περισσεύει.
Cut out the extra fabric.


Ξεκινήστε να το ξαναγυρίζετε μέσα-έξω, όμως μόνο μέχρι τα μισά. Έτσι θα έχετε έναν διπλωμένο δακτύλιο όπου η 'καλή' όψη του υφάσματος θα φαίνεται και στην έξω και στη μέσα πλευρά. Οι ψαλιδισμένες άκρες εφάπτονται και το γαζί δεν είναι πια ορατό.
Start turning it outside-in, but stop half-way through. Thus you've got a folded cuff where you can actually see the right side of the fabric, both on the outside and on the inside. The two trimmed edges meet and the new stitches are hidden.


Προσεκτικά βάλτε το πάνω μέρος της κάλτσας (το μεγάλο) μέσα στον διπλωμένο δακτύλιο, ώστε και οι τρεις ψαλιδισμένες άκρες να εφάπτονται. Πιθανότατα το τρίτο στρώμα υφάσματος δε θα χωράει καλά στο στενό δακτύλιο, πράγμα που θα διορθωθεί στο επόμενο στάδιο και θα δώσει φουσκωτή όψη στις γκέτες.
Carefully insert the trimmed edge of the long (upper) tube in the folded cuff, with all three trimmed edges facing the same direction. You'll probably realise that the innermost layer cannot fit the cuff perfectly, but this will be smoothed out at the next step and will in fact give your legwarmers a 'puffy' look.


Ράψτε και τα τρία στρώματα μαζί, είτε με ραπτομηχανή είτε στο χέρι. Φροντίστε κάθε τόσο να μοιράζετε το παραπανίσιο ύφασμα από το εσωτερικό στρώμα ομοιόμορφα, για να μη σας περισσέψει στο τέλος.
Sew all three layers together (be it by hand or sewing machine). Make sure you spread the innermost layer evenly, so that you won't end up with a bunch of extra fabric at the end.


Γυρίστε τη 'μανσέτα' προς τα κάτω... και είστε έτοιμοι!
Turn the cuff downwards... and you're all set!

:-)
by Saigon

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2010

Ιταλοκινέζικο On the move


Έλα, παραδέξου το, δεν ξέρεις ούτε ιταλικά ούτε κινέζικα, έτσι;
Tην πινακίδα τι την ήθελες όμως έτσι, ρε φίλε;

by Baygon

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

Καινούριο κοσκινάκι

Χτες βράδυ είχε λίγη γκρίνια ο Αστέρης (βγάζει δόντια και ταλαιπωρείται), και καθίσαμε παρεούλα στην κουζίνα, εγώ με το κουτί ραπτικής στο τραπέζι κι εκείνος με ένα αρκουδάκι στο καρεκλάκι του. Ήταν ώρα για χειροτεχνία!



Όταν ο Αστέρης κάθεται σε κάποιον από τους μάρσιπους που έχουμε, λυγίζει τα γόνατα για να καθίσει στο ύφασμα, με αποτέλεσμα να σηκώνονται ψηλά τα μπατζάκια του και να μένει ένα τμήμα της γάμπας ακάλυπτο. Τώρα τελευταία με τις κρύες θερμοκρασίες, αυτό μας απασχόλησε γιατί προκαλούσε αρνητικά σχόλια ("Το καημένο, κοίτα πώς το έχουνε, κρυώνουν και τα ποδαράκια του, μια κουβέρτα δε σκέφτηκαν να πάρουν, οι ανεύθυνοι"). Δοκίμασα να του φοράω παντελόνια που κανονικά του πέφτουν πολύ μακριά, όμως τώρα το παιδί είναι και στη φάση που θέλει να προσπαθεί να σταθεί όρθιο, και δε γίνεται μονίμως να πατάει μπατζάκια που σέρνονται στο πάτωμα...
Είχα πάρει ένα ζευγάρι κάλτσες για μένα, πολύ γουστόζικες, απ' αυτές που έχουν μπιλίτσες στην πατούσα για να μη γλιστράνε, και φοριούνται αντί παντόφλας. Έλα όμως που είναι αδύνατον να μη φορέσω παντόφλες... Και αυτές οι κάλτσες είναι αρκετά χοντρές και δεν χωράνε στις παντόφλες! Για να μην αχρηστευθούν τελείως, λοιπόν, σκέφτηκα να τις μετατρέψω σε γκέτες για τον Αστέρη.



[Ξέρω πως θα έπρεπε να έχω ανεβάσει περισσότερες φωτογραφίες από την παρακάτω διαδικασία, και -αν θέλετε το πιστεύετε- έβγαλα πολλές. Έβγαζα συνέχεια. Ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζα. Εδώ και τρεις μέρες, μετά την πτώση που την αποτελείωσε, η φωτογραφική μου πνέει τα λοίσθια. Προσπαθώ να σφίξω την καρδιά μου και να την αποχαιρετήσω. Σας δείχνω λοιπόν τις ελάχιστες (τις μόνες, όχι και τόσο καλές) φωτογραφίες που αποθηκεύτηκαν, ζητώ συγγνώμη, και αποσύρομαι να πενθήσω σιωπηλά στη γωνία.]

Έκοψα την κάλτσα σε δύο κομμάτια, πάνω και κάτω από τη φτέρνα. Αφαίρεσα το κομμάτι των δαχτύλων από το κάτω μέρος, και ψαλίδισα ό,τι περίσσευε ώστε να σχηματίσω έναν παραλληλόγραμμο σωλήνα. Το ίδιο και για το επάνω μέρος.



Δίπλωσα το κάτω μέρος στη μέση, με τις δύο ψαλιδισμένες άκρες να εφάπτονται, ώστε να φτιάξω έναν δακτύλιο όπου η "καλή" όψη είναι ορατή και στην εξωτερική και στην εσωτερική πλευρά. Μια μανσέτα δηλαδή, κάπως σαν το τελείωμα που είχαν τα μανίκια στις φούτερ μπλούζες. Αν το ύφασμα της κάλτσας δεν ήταν τόσο στιβαρό, θα στένευα τον δακτύλιο για να μου προκύψει μια μικρότερη και ελαστική μανσέτα.



Μέσα από τον δακτύλιο πέρασα το ψαλιδισμένο άκρο του πάνω μέρους της κάλτσας, με την κομμένη πλευρά να συναντά τις κομμένες πλευρές του δακτυλίου. Κατέληξα με τρία στρώματα υφάσματος, και τα έραψα μεταξύ τους (ελλείψει ραπτομηχανής, τα έραψα με 'πισωβελονιά', δηλαδή γαζί χειρός).



Μόλις ολοκλήρωσα το ράψιμο και επανέλαβα τη διαδικασία στη δεύτερη κάλτσα, γύρισα προς τα κάτω τις "μανσέτες" και καμάρωσα τις έτοιμες παιδικές γκέτες, φτιαγμένες από τα χεράκια μου, σε μόλις 35 λεπτά της ώρας! :-)


Έτοιμος για τα κρύα!

by Saigon