Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Magic Moments

Να με κι εγώ!
Baygon, αδερφέ, είσαι το κάτι άλλο, ξέρω πόσο μ' αγαπάς και ξέρεις πόσο σ' αγαπώ, και δε λέω τίποτε παραπάνω, το post σου για τα γεννητούρια μ' έκανε και δάκρυσα...
Σας ευχαριστούμε όλους μέσα από την ψυχή μας για τις ευχές σας, εδώ και στο BC forum και στο Facebook! Μας συγκινήσατε!

Οι μέρες μας είναι πια κομμένες σε φέτες, και περνούν πολύ, μα πολύ, μα ΠΟΛΥ γρήγορα... Αυτό από τη μια με κάνει να νιώθω αβοήθητη μπροστά στο χρόνο που τρέχει, και πολλές φορές δεν προλαβαίνω ούτε να φάω ούτε ένα πολυπόθητο ντους να κάνω - από την άλλη όμως, είναι καλό σημάδι πως έχουν ήδη περάσει 15 μέρες από τη γέννηση του Αστέρη μας και δε θα αργήσω να 'σαραντίσω', και το μωράκι μας είναι υγιές και μεγαλώνει φυσιολογικά, άρα δε μπορεί, σωστά το πάμε το πράγμα! :-)

Για τη γέννα δε θα πω κουβέντα, πιστή στη φιλοσοφία του προηγούμενου post επί του θέματος. Ό,τι κι αν ήταν, πέρασε και πάμε για νέα κεφάλαια. Θα πω όμως πως χρειάστηκε να κάνω επισκληρίδιο, και ομολογώ πως η επίδρασή της ήταν από τις συγκλονιστικότερες εμπειρίες που βίωσα ποτέ, και μάλιστα ήταν η καλύτερή μου φάση σωματικά: ξαφνικά μετά από 8 μήνες εγκυμοσύνης όπου όλο και κάτι θα με πονούσε, αλλά και σε σύγκριση με τις παρούσες μέρες μετά τον τοκετό, όπου και πάλι όλο και κάτι με πονάει, εκείνες οι λίγες ώρες μετά την επισκληρίδιο ήταν ο ορισμός του παραδείσου! Ως διά μαγείας δε με πονούσε απολύτως τίποτα! Pure bliss...
(Ενδεικτικά, να σας πω ότι κάποια στιγμή περιμένοντας να φτάσει η ώρα να βγει το μωρό, εγώ στα χάι μου με απίστευτα κέφια που επιτέλους δεν ένιωθα ντιπ, και έχοντας τη μητέρα μου στο πλάι να λέμε χαζομάρες, κάποιος μπήκε και ρώτησε "Τι γίνεται η Saigon? Πώς τα πάει?" Και η μανούλα απάντησε με φυσικότητα "Πώς να τα πάει, αυτή εδώ δίνει συνεντεύξεις!" ROTFL)



Έχοντας υπ' όψιν αυτό, λοιπόν, θα αναφέρω μια στιχομυθία μέσα από την αίθουσα τοκετού, την ώρα που σπρώχνουμε με διάφορους τρόπους για να φέρουμε στον κόσμο "έναν Έλληνα ακόμα", στο σύντομο διάλειμμα ανάμεσα σε δύο συσπάσεις.
Το καστ:
Άννα, η γυναικολόγος
Όλγα, η μαία
Μαριέττα, η προϊσταμένη
Ιάκωβος, ο παιδίατρος
και φυσικά η yours truly επίτοκος, σε τρελά γούστα.

Ιάκωβος: - Το πρώτο σου μωράκι είναι?
Saigon: - Ναι, το πρώτο!
Ιάκωβος: - Άντε, με το καλό... Μην τη φοβάσαι την Άννα, είναι ζωγράφος σε κάτι τέτοια!
Saigon: - Μα το ξέρω, με κουράρει εδώ και 7 χρόνια...
Άννα: - Γιατρέ, δεν ξέρω αν είμαι ζωγράφος, πάντως εμένα προσωπικά μου αρέσει ο Νταλί!
Saigon: - Α, ωραίος ο σουρρεαλισμός... Μου ταιριάζει κιόλας! Και με τέτοια γιατρό δε θα κάνω παιδί εγώ, μαλακό ρολόι θα κάνω!
(Η Άννα το πιάνει και γελάει, η 'Ολγα μουρμουρίζει "μη χειρότερα".)
Άννα: - Και ο Μονέ μ' αρέσει, πάντως.
Saigon: - Χμ, καλός κι ο ιμπρεσσιονισμός. Εμένα πάλι που μ' αρέσει ο Ντεγκά, προλαβαίνουμε τώρα να κάνουμε κάτι γι' αυτό?
(Η Άννα το ξαναπιάνει και ξαναγελάει.)
Μαριέττα: - Αυτός ήτανε που ζωγράφιζε τις αφρικανές?
Saigon: - Όχι, ο Ντεγκά ζωγράφιζε μπαλαρίνες. Τις μαύρες που λέτε, τις έκανε ο Γκωγκέν.
Μαριέττα: - Αααααα... Και ο Βαν Γκογκ ποιος ήτανε?
Saigon: - Αυτός με τα ηλιοτρόπια, που έκοψε το αυτί του!
Σιωπή τριών δευτερολέπτων, όπου ο ολιγομελής θίασος ανταλλάσσει βλέμματα, όλοι συνειδητοποιούν το γελοίον του πράγματος και ξεσπάμε σε χαχανητά! LOL
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, ότι έσπρωχνα να γεννήσω και συζητούσαμε για Τέχνη...

Υ.Γ.: Αν και, μεταξύ μας, εκείνη την ώρα μάλλον η "Κραυγή" του Munch ταίριαζε περισσότερο! LOL


by Saigon

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

Lucky number Seven...

Μερικά πράγματα στη ζωή είναι τελείως τυχαία. Άλλα πάλι καθόλου, όσο κι αν δεν το σκέφτεσαι, όσο κι αν δεν πιστεύεις σε κάτι τέτοια. Έτσι είναι και με το νούμερο 7 και την Saigon. Γι'αυτό και κανείς απ' όσους την ξέρουν καλά, κι αυτή και τον Woody, δεν ξαφνιάστηκε όταν τελικά το Αστέρι της ζωής τους ήρθε στον κόσμο στις 7 του μήνα!
Ήταν σαν παραγγελία, σαν να ήρθε στον κόσμο και ταυτόχρονα να έπεισε την ευτυχισμένη μητέρα και τον μόνιμα πια χαμογελαστό πατέρα πως το 7 θα τους συνοδεύει πάντα. Κι όχι μόνο τους δυο τους, αλλά τους τρεις τους πια, μια τριάδα χαμογελαστή, πανέμορφη, λατρεμένη!
Το νέο μέλος είναι ένας κούκλος, υγιέστατος, με μεγάλη τάση για γκριμάτσες και νάζια από τις πρώτες πρώτες στιγμές του στον κόσμο μας. Και πώς να μην είναι όταν αντίκρυσε έναν μπαμπά χαμογελαστό όσο ποτέ, ευτυχισμένο, με μια αγκαλιά που τον περίμενε καιρό τώρα και που σ' αυτή βολεύτηκε, χουζούρεψε και χάζευε στα μάτια όσο εκείνος του έλεγε πόσο τον αγαπάει, ακόμα κι αν δεν είχε συνειδητοποιήσει τι έγινε! Πώς να μην είναι ευτυχισμένος ο μικρός με μια μαμά που λάμπει όσο ποτέ, που τον λούζει στα χάδια και τη φροντίδα, με μια αγκαλιά ζεστή κι έτοιμη γι' αυτόν απο καιρό.
Μπορώ να μιλάω για ώρες, μέρες, για πάντα για το πόσο τους αξίζει αυτή η ευτυχία που ζούνε οι τρεις τους. Θα αρκεστώ όμως να τους ευχηθώ να είναι όλοι τους τόσο ευτυχισμένοι όσο τώρα, υγιείς, γεμάτοι εμπειρίες και χαμογελαστοί! Δεν έχω λόγια να τους εκφράσω τα συναισθήματα μου γι' αυτούς!


by Baygon...

...by Saigon and Woody actually...