Spit Happens*

Το πλέξιμο συνεχίζεται. Μανιωδώς. Με εκτονώνει, είναι το αγχολυτικό μου!
Αφού έπλεξα ένα καινούριο, καλύτερο κασκόλ για τον Αστέρη (σε άλλο post ίσως το δείτε αυτό) και το φόρεσε όλο το χειμώνα, είπα να πειραματιστώ για να δοκιμάσω καινούριες πλέξεις. Αποδείχτηκε πως καλά έκανα!

Έφτιαξα fancy σαλιάρες! Θα μου πείτε, δεν είναι αδιάβροχες. Σύμφωνοι. Είναι όμως διαφορετικές και πολύ ιδιαίτερες. Κάνουν εξαιρετικό δωράκι για μια επίσκεψη σε νεογέννητο, ειδικά στη γνωστή περίπτωση "Μη φέρεις δώρο, μας έχουν φέρει ένα κάρο πράματα, έχουμε απ' όλα". Είναι ένα πολύ ξεχωριστό και χειροποίητο δώρο, κι αυτό μετράει.

Χαριτωμένο χρώμα, άλλοι το λένε 'βεραμάν', άλλοι 'σαπουνί'. :-)
Η πλέξη λέγεται Linen stitch και χρειάζεται ζυγό αριθμό πόντων.
[Row 1: *k1, move yarn in front, slip1 purlwise, move yarn in back, rep from * across, end with k2
Row 2: *p1, move yarn in back, slip1 purlwise, move yarn in front, rep from * across, end with p2]
Το τελικό αποτέλεσμα είναι στιβαρό και πυκνό, και έβαλα σημάδι ένα κόκκινο λαστιχάκι στην άκρη της βελόνας όπου κατέληγαν οι 'καλοί' πόντοι, για να μην αφαιρεθώ και μπλέξω την καλή με την ανάποδη.
Αφού έπλεξα το κυρίως σώμα της σαλιάρας, έκλεισα (bind off) όσους πόντους χρειαζόταν για να συνεχίσω με το στενό "λουρί" που περνάει γύρω από το λαιμό. Λίγο πριν το τέλος του, έκλεισα λίγους ενδιάμεσους πόντους και στην αμέσως επόμενη σειρά τους ξαναέριξα (cast on) δημιουργώντας την κουμπότρυπα.

Με το ίδιο νήμα, έφτιαξα άλλη μία με σχέδιο Brioche stitch. Χρειάζεται αριθμό πόντων που να διαιρείται με το 3, συν 2 επιπλέον.
[Every row: k1, *Yarn Over, slip1, knit2together, rep from * across, end with k1]
Η Brioche είναι πιο κυματιστή και δεν έχει καλή και ανάποδη όψη. Μοιάζει με το πατροπαράδοτο ribbing (*k1, p1*) χωρίς όμως να μετακινείται το νήμα μπρος-πίσω σε κάθε πόντο, άρα πολύ πιο βολική πλέξη, ειδικά για έναν αρχάριο. Μόνο η πρώτη σειρά μετά το CO είναι ζόρικη, μετά γίνεται παιχνιδάκι.

Αυτό το μπλε μαλλάκι με ξετρέλανε με την υφή του σαν μπουρμπουλήθρες, είναι τόσο όμορφο που δε χρειαζόταν επιπλέον σχέδιο, κι έτσι έπλεξα τη σαλιάρα σε σκέτο garter (knit across, every row). Έγινε καταπληκτική και είναι η αγαπημένη μου!
Όπως πάντα, περιμένω σχόλια. :-)

* Ο τίτλος είναι αφιερωμένος στον φίλο μας Doddi και την πρωτότυπη σαλιάρα του!

by Saigon

11 μηνών

Μπορεί να μη μου έκανε το χατίρι να πει 'μαμά' στο βίντεο,
όμως κατά τα άλλα έδωσε παράσταση!



by Saigon

We are made of...

Όταν πήγα για πρώτη φορά στο σπίτι της Saigon, δεν είχε διαμορφωθεί πλήρως το παλατάκι. Η διάταξη των επίπλων ήταν διαφορετική απ'αυτή που κατέληξε να είναι, οι τοίχοι ακόμα δεν είχαν διακοσμηθεί, δεν είχε γεμίσει η βιβλιοθήκη με τα πάμπολλα βιβλία που έχει τώρα, η κουζίνα ακόμα εξοπλιζότανε και γενικά, αν και συνεχίζει κι εξελίσσεται αυτό το σπίτι, τότε ήταν στα αρχικά του στάδια. Ήταν Σάββατο όταν πήγα για πρώτη φορά, μεσημέρι, Ιούνης μήνας και ήταν η πρώτη φορά που μπορούσαμε να τα πούμε για τόσες ώρες απο κοντά με την Saigon. Ήταν αρκετά νωρίς ακόμα στην φιλία μας, δεν υπήρχε καν τούτο το blog. Ο Woody απο τότε δούλευε και βράδυ, κι έτσι κάποια στιγμή μάς άφησε με ένα μπουκάλι ice tea (μα τι φλώροι!) και πολλά κεριά αναμμένα να τα λέμε. Όταν επέστρεψε κατά τις 4 το βράδυ, μας είδε στο ημίφως με μάτια κόκκινα και πρησμένα απο το κλάμα και, όπως ήταν λογικό, ο άνθρωπος μας ρώτησε τι έγινε. Η Saigon του απάντησε κάτι που ακόμα το θυμάμαι κατα λέξη: "Ε να, εδώ, τα λέμε, είπαμε για την ζωή μας, για τους νεκρούς μας...". Ο Woody φυσικά κατάλαβε, έγνεψε ένα "OK" και κάθισε μαζί μας.
Το προηγούμενο ποστ της Saigon είναι ένας φόρος τιμής σ'έναν νεκρό της, ένας ιδιαίτερος επικήδειος, χωρίς να γίνει μελό ή να εκβιάσει το συναίσθημα. Σαν άνθρωποι, κι εγώ κι η Saigon, είμαστε ένα μεγάλο και πολύπλοκο παζλ τόσων και τόσων πραγμάτων. Μέσα σ'αυτά τα πράγματα είναι και οι νεκροί μας. Οι άνθρωποι που δεν έχουμε τώρα δίπλα μας, που δεν είναι εδώ τώρα αλλά πάντα ζούνε στο μυαλό και την ψυχή μας. Που υπάρχουν ακόμα και τώρα, πολλά χρόνια μετά την φυγή τους, πράγματα στην καθημερινότητά μας που μας τους θυμίζουν, που μας τους φέρνουν στο μυαλό. Πράγματα όχι απαραίτητα θλιβερά, πολλά είναι και χαρούμενες αναμνήσεις ή στοιχεία που μας τους θυμίζουν: απο καθημερινές λεπτομέρειες μέχρι τραγούδια και μέρη. Σε μεγάλο βαθμό, είμαστε και οι νεκροί μας ανάμεσα σε άλλα, είναι ακόμα κομμάτια της ζωής και του εαυτού μας και μας επηρεάσανε όσο ελάχιστοι. Δεν ξέρω πώς να το γράψω όλο αυτό χωρίς να είναι θλιβερό, αλλά έτσι νιώθουμε κι οι δυο, έτσι τους σκεφτόμαστε κι έτσι είναι αποθηκευμένοι μέσα μας αυτοί οι άνθρωποι.
Τους περισσότερους απο αυτούς τους ανθρώπους που φύγανε δεν προλάβαμε να τους αποχαιρετήσουμε και αυτό μάλλον θα μας "πληγώνει" για πολύ καιρό ακόμα. Τους πενθήσαμε όμως με τον ίδιο τρόπο κι οι δύο μας, τους σκεφτόμαστε, μας λείπουν και σε έναν βαθμό δεν το έχουμε δεχτεί ότι φύγανε. Ακόμα λέμε οτι είναι εδώ γύρω, μέσα μας, τους αφιερώνουμε πράγματα, κάνουμε όρκους στ'όνομα τους, ακούμε μουσική "μαζί" τους, ξυπνάμε με το ξυπνητήρι τους, θέλουμε να τους πούμε τα ευχάριστα νέα μας.
Eίμαστε και θα συνεχίσουμε να είμαστε και οι νεκροί μας. Και το ξέρουμε και το χαιρόμαστε. Και δεν θα τους προδώσουμε και πάντα θα τους θυμόμαστε όλους τους.
Κάποιοι λένε οτι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος απο αστέρια, από υλικό που ήρθε απο το διάστημα. Μερικά από τα δικά μας αστέρια είναι οι άνθρωποί μας που χάθηκαν και οι στιγμές μαζί τους. Γιατί τελικά είμαστε το παρελθόν μας, οι άνθρωποί μας, οι ιστορίες μας και τα όνειρά μας.

by Baygon

And now for something completely different

Η εκπομπή άρχιζε στις έξι το πρωί, και αφού ήταν χειμώνας είχε ακόμα βαθύ σκοτάδι έξω.
Το ξυπνητήρι μου είχε το πλεονέκτημα να χτυπάει αρκετά δυνατά ώστε να με ξυπνήσει, αλλά ταυτόχρονα αρκετά διακριτικά ώστε να ξυπνήσει μόνο εμένα. Ήταν σχεδόν ίσα μ' εμένα σε ηλικία, μα το κρατούσα ακριβώς γι' αυτό του το χαρακτηριστικό.

Άνοιγα τα μάτια ίσα-ίσα για να πάρω τα ακουστικά μου από το κομοδίνο, τα φορούσα, γυρνούσα το ΟΝ του ραδιοφώνου στο walkman μου και παρέμενα ξαπλωτή και κρυμμένη στα σκεπάσματα, με τα μάτια κλειστά στο σκοτάδι.
Όταν ήθελα να γελάσω, προσπαθούσα να το καταπνίξω μέσα στο πάπλωμα, για να μην ακούσει κανείς ότι είχα ξυπνήσει τόσο νωρίς. Κατά τις εφτάμισι σηκωνόμουν από το κρεβάτι, περνούσα το walkman με το κλιπ στη ζώνη μου, βούρτσιζα τα δόντια μου και έπαιρνα πρωινό, ακούγοντας ακόμα. Στις οχτώ παρά δέκα έφευγα για το σχολείο, και έφτανα εκεί νωρίτερα απ' όλους, ήδη ξυπνητή δύο ώρες και με τρελά κέφια, σε αντίθεση με τους συμμαθητές μου και τα αγουροξυπνημένα μάτια τους.
Κάποια στιγμή το ξυπνητήρι παραδόθηκε στα γηρατειά του και σταμάτησε να χτυπάει. Έχασα την εκπομπή κάνα-δυό πρωινά, στενοχωρέθηκα πολύ, του το 'πα, και τελικά τον άκουσα να λέει στον αέρα: "Έχεις δει ποτέ σου μπλε ξυπνητήρι;"

Ήταν η πρώτη φωνή που άκουγα μόλις ξυπνούσα. Ήταν ο λόγος που έβαζα ξυπνητήρι αχάραγα, για να μη χάνω λεπτό από την εκπομπή, κι ας είχα σχολείο, κι ας νύσταζα αφάνταστα. Κι όταν το παλιό ξυπνητήρι με πρόδωσε, εκείνος μου χάρισε το μπλε που έχω ακόμα και σήμερα, και που δεν αποχωρίζομαι ποτέ. Μέχρι και στις διακοπές το παίρνω μαζί μου.
Επίσης μου χάρισε το κινητό μου τηλέφωνο. Όχι μόνο τη συσκευή. Και το νούμερο. Κι ας αλλάζω κάθε χρόνο συσκευή, νούμερο δεν έχω αλλάξει, δέκα χρόνια τώρα. Ούτε πρόκειται.
Μιλούσαμε στο τηλέφωνο ώρες ατέλειωτες. Μια φορά που ήμουν αδιάθετη και έμεινα στο σπίτι αντί να πάω στο σχολείο, μείναμε στο τηλέφωνο από τις οχτώ το πρωί μέχρι αργά το μεσημέρι, να γελάμε και να μιλάμε για τα πάντα.
Έκανε για χατίρι μου ένα από τα πιο τρελά φωτογραφικά projects που έχω δει, αφήνοντας το στίγμα του με κόκκινο σπρέι σε τοίχους και μάντρες σε όλη την πόλη, και υπογράφοντας κάθε φορά με διαφορετικό κεφαλαίο γράμμα, ώστε οι φωτογραφίες να σχηματίσουν το όνομά του όταν έμπαιναν στη σειρά.
Έφτιαξε ένα κουτάκι σαν από αναλγητικά χάπια (με ολόδική του φίρμα και χαρτί οδηγιών!), και έκρυψε μέσα μια τουλίπα σε βαζάκι-μινιατούρα. Το παυσίπονό μου.
Μου άφησε τις γλυκιές αναμνήσεις, τις μουσικές που πάντα τον θυμίζουν, την αγάπη για το δημοσιογραφικό χαρτί και τη μυρωδιά από το χαρτοφύλακά του.

Δεν υπάρχει λόγος γι' αυτή την ανάρτηση. Δεν είναι επέτειος γνωριμίας, ούτε τα γενέθλιά του, ούτε η ημερομηνία του θανάτου του, ώστε να θεωρηθεί αυτό το post κάτι σαν μνημόσυνο.
Είναι που τον σκέφτομαι, και μου λείπει. Και που δεν πρόλαβα να του πω 'γεια' πριν φύγει. Και που δε βρίσκω πουθενά την εικόνα του, όσο κι αν ψάξω.
Είσαι πάντα εδώ, φίλε.

Πρωινό στο Ναύπλιο - Γιάννης Μαρκόπουλος

by Saigon

Bilingual post

Αυτή η ανάρτηση είναι γραμμένη σε δύο γλώσσες, ελληνικά και αγγλικά, γιατί έχουμε γίνει διεθνές blog (εδώ γελάμε) και είναι κρίμα οι αλλοδαποί αναγνώστες μας να ταλαιπωρούνται προσπαθώντας να βγάλουν άκρη από την απαίσια αυτόματη μετάφραση του Google translate...

This post is written in two languages, both Greek and English, because we've become an international blog (LOL) and we wouldn't like our dear readers from abroad to excruciate their eyes while trying to make sense out of the hideous rendering by Google translate...

Αφιερωμένο στην Kerri (Cute Little Disaster) και την Kirsten (Belly Shirts)!
Here's to you, girls!

Πώς να φτιάξετε παιδικές γκέτες
Baby Legwarmers Tutorial

Αρχικά, χρειάζεστε ένα ζευγάρι σχετικά ψηλές κάλτσες και ένα ψαλίδι. Αν οι κάλτσες είναι ριγέ, οι ρίγες χρησιμεύουν ως οδηγός για να κόψετε χωρίς να παρεκκλίνετε από την ευθεία.
Firstly, you need a pair of relatively high socks and a pair of scissors. If the socks are striped, the stripes will help as a guide to cut in straight lines.

Κόψτε το επάνω μέρος της κάλτσας ως τη φτέρνα. Αφαιρέστε το κομμάτι της φτέρνας και το κομμάτι των δαχτύλων, και πετάξτε τα. Τώρα έχετε δύο σωλήνες.
Cut the top half just above the heel. Remove the heel part and the toe part, and throw them out. You 're left with two tubes.

Πάρτε το κάτω κομμάτι (το μικρό), γυρίστε το μέσα-έξω και στενέψτε το, κάνοντας μια ραφή μερικά εκατοστά πιο μέσα. (Αν έχετε ραπτομηχανή, αυτό είναι ζήτημα δευτερολέπτων. Εγώ δεν έχω, και δουλεύω με γαζί χειρός, ή 'πισωβελονιά'.)
Take the small (lower) tube, turn it inside-out and take it in a little bit, by sewing it a few centimetres to the centre. (If you've got a sewing machine, it's a matter of seconds. I haven't got one, so I use backstitch.)

Κόψτε και πετάξτε το κομμάτι που περισσεύει.
Cut out the extra fabric.

Ξεκινήστε να το ξαναγυρίζετε μέσα-έξω, όμως μόνο μέχρι τα μισά. Έτσι θα έχετε έναν διπλωμένο δακτύλιο όπου η 'καλή' όψη του υφάσματος θα φαίνεται και στην έξω και στη μέσα πλευρά. Οι ψαλιδισμένες άκρες εφάπτονται και το γαζί δεν είναι πια ορατό.
Start turning it outside-in, but stop half-way through. Thus you've got a folded cuff where you can actually see the right side of the fabric, both on the outside and on the inside. The two trimmed edges meet and the new stitches are hidden.

Προσεκτικά βάλτε το πάνω μέρος της κάλτσας (το μεγάλο) μέσα στον διπλωμένο δακτύλιο, ώστε και οι τρεις ψαλιδισμένες άκρες να εφάπτονται. Πιθανότατα το τρίτο στρώμα υφάσματος δε θα χωράει καλά στο στενό δακτύλιο, πράγμα που θα διορθωθεί στο επόμενο στάδιο και θα δώσει φουσκωτή όψη στις γκέτες.
Carefully insert the trimmed edge of the long (upper) tube in the folded cuff, with all three trimmed edges facing the same direction. You'll probably realise that the innermost layer cannot fit the cuff perfectly, but this will be smoothed out at the next step and will in fact give your legwarmers a 'puffy' look.

Ράψτε και τα τρία στρώματα μαζί, είτε με ραπτομηχανή είτε στο χέρι. Φροντίστε κάθε τόσο να μοιράζετε το παραπανίσιο ύφασμα από το εσωτερικό στρώμα ομοιόμορφα, για να μη σας περισσέψει στο τέλος.
Sew all three layers together (be it by hand or sewing machine). Make sure you spread the innermost layer evenly, so that you won't end up with a bunch of extra fabric at the end.

Γυρίστε τη 'μανσέτα' προς τα κάτω... και είστε έτοιμοι!
Turn the cuff downwards... and you're all set!

:-)

by Saigon

Ιταλοκινέζικο On the move

Έλα, παραδέξου το, δεν ξέρεις ούτε ιταλικά ούτε κινέζικα, έτσι;
Tην πινακίδα τι την ήθελες όμως έτσι, ρε φίλε;

by Baygon

Καινούριο κοσκινάκι

Χτες βράδυ είχε λίγη γκρίνια ο Αστέρης (βγάζει δόντια και ταλαιπωρείται), και καθίσαμε παρεούλα στην κουζίνα, εγώ με το κουτί ραπτικής στο τραπέζι κι εκείνος με ένα αρκουδάκι στο καρεκλάκι του. Ήταν ώρα για χειροτεχνία!

Όταν ο Αστέρης κάθεται σε κάποιον από τους μάρσιπους που έχουμε, λυγίζει τα γόνατα για να καθίσει στο ύφασμα, με αποτέλεσμα να σηκώνονται ψηλά τα μπατζάκια του και να μένει ένα τμήμα της γάμπας ακάλυπτο. Τώρα τελευταία με τις κρύες θερμοκρασίες, αυτό μας απασχόλησε γιατί προκαλούσε αρνητικά σχόλια ("Το καημένο, κοίτα πώς το έχουνε, κρυώνουν και τα ποδαράκια του, μια κουβέρτα δε σκέφτηκαν να πάρουν, οι ανεύθυνοι"). Δοκίμασα να του φοράω παντελόνια που κανονικά του πέφτουν πολύ μακριά, όμως τώρα το παιδί είναι και στη φάση που θέλει να προσπαθεί να σταθεί όρθιο, και δε γίνεται μονίμως να πατάει μπατζάκια που σέρνονται στο πάτωμα...
Είχα πάρει ένα ζευγάρι κάλτσες για μένα, πολύ γουστόζικες, απ' αυτές που έχουν μπιλίτσες στην πατούσα για να μη γλιστράνε, και φοριούνται αντί παντόφλας. Έλα όμως που είναι αδύνατον να μη φορέσω παντόφλες... Και αυτές οι κάλτσες είναι αρκετά χοντρές και δεν χωράνε στις παντόφλες! Για να μην αχρηστευθούν τελείως, λοιπόν, σκέφτηκα να τις μετατρέψω σε γκέτες για τον Αστέρη.

[Ξέρω πως θα έπρεπε να έχω ανεβάσει περισσότερες φωτογραφίες από την παρακάτω διαδικασία, και -αν θέλετε το πιστεύετε- έβγαλα πολλές. Έβγαζα συνέχεια. Ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζα. Εδώ και τρεις μέρες, μετά την πτώση που την αποτελείωσε, η φωτογραφική μου πνέει τα λοίσθια. Προσπαθώ να σφίξω την καρδιά μου και να την αποχαιρετήσω. Σας δείχνω λοιπόν τις ελάχιστες (τις μόνες, όχι και τόσο καλές) φωτογραφίες που αποθηκεύτηκαν, ζητώ συγγνώμη, και αποσύρομαι να πενθήσω σιωπηλά στη γωνία.]

Έκοψα την κάλτσα σε δύο κομμάτια, πάνω και κάτω από τη φτέρνα. Αφαίρεσα το κομμάτι των δαχτύλων από το κάτω μέρος, και ψαλίδισα ό,τι περίσσευε ώστε να σχηματίσω έναν παραλληλόγραμμο σωλήνα. Το ίδιο και για το επάνω μέρος.

Δίπλωσα το κάτω μέρος στη μέση, με τις δύο ψαλιδισμένες άκρες να εφάπτονται, ώστε να φτιάξω έναν δακτύλιο όπου η "καλή" όψη είναι ορατή και στην εξωτερική και στην εσωτερική πλευρά. Μια μανσέτα δηλαδή, κάπως σαν το τελείωμα που είχαν τα μανίκια στις φούτερ μπλούζες. Αν το ύφασμα της κάλτσας δεν ήταν τόσο στιβαρό, θα στένευα τον δακτύλιο για να μου προκύψει μια μικρότερη και ελαστική μανσέτα.

Μέσα από τον δακτύλιο πέρασα το ψαλιδισμένο άκρο του πάνω μέρους της κάλτσας, με την κομμένη πλευρά να συναντά τις κομμένες πλευρές του δακτυλίου. Κατέληξα με τρία στρώματα υφάσματος, και τα έραψα μεταξύ τους (ελλείψει ραπτομηχανής, τα έραψα με 'πισωβελονιά', δηλαδή γαζί χειρός).

Μόλις ολοκλήρωσα το ράψιμο και επανέλαβα τη διαδικασία στη δεύτερη κάλτσα, γύρισα προς τα κάτω τις "μανσέτες" και καμάρωσα τις έτοιμες παιδικές γκέτες, φτιαγμένες από τα χεράκια μου, σε μόλις 35 λεπτά της ώρας! :-)

Έτοιμος για τα κρύα!

by Saigon