Σάββατο, 24 Μαΐου 2008

Εμπειρίες λέμε!



Τον τελευταίο καιρό είχα την "τύχη" να είμαι σε διάαααφορα χωριά εδώ γύρω στην Σαϊμπάι, για δουλειά φυσικά, και όλες αυτές τις μέρες είχα την σπάνια ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους του χωριού, του βουνού, του λόγγου και της υπαίθρου. Έπαθα αυτό που λένε πολιτισμικό σοκ ή 'νταμπλάς' σύμφωνα με την ορολογία που είχα την χαρά να ακούω αυτές τις μέρες. Μπορεί να είδα αγρότες να πηγαίνουνε στα χωράφια με μηχανές εντούρο, να άκουσα τα κινητά τους να χτυπάνε με το Κόπα Καμπάνα ως ringtone αλλά όοοοοχι, αυτό που μου έκανε εντύπωση ήρθε σήμερα, τελευταία μέρα της περιήγησης: η όλη εργασία γίνεται στο Κτίριο. Τι είναι το Κτίριο; είναι ένα... κτίριο (γουάου!) που είναι πολυχρηστικό: ιατρείο, αποθήκη χριστουγεννιάτικων στολιδιών της κοινότητας, βιβλιοθήκη, γραφείο του προέδρου της κοινότητας, του ανταποκριτή του ΟΓΑ, και στέγη για διάφορες άλλες ασχολίες οι οποίες είναι διαθέσιμες μόνο ορισμένες μέρες του μήνα. Ο γιατρός λοιπόν, έρχεται κάθε Τετάρτη. Σήμερα όμως, Παρασκευή, ήμασταν εμείς εκεί για δουλειά από νωρίς το πρωί. Μεταξύ 234ου και 235ου χασμουρητού λοιπόν σκάει μύτη μια γιαγιά. Όχι μια απλή γιαγιά όμως, όοοοοχι, θα εξηγήσω τι εννοώ. Έρχεται λοιπόν η γιαγιά, δεν-ξέρω-κι-εγώ πόσων χρόνων (ούτε αυτή ξέρει) με στυλιστική πρόταση του χωριού (δεν θα αναλύσω, ανατρίχιασα ήδη) και φτάνει στο Κτίριο. Έξω από το κτίριο είναι συνάδελφος για τσιγάρο, ντόπιος από το χωριό και χαιρετάει την γιαγιά. Η γιαγιά τον αντιχαιρετά και ακολουθεί ο εξής διάλογος:
- Καλημέρα γιαγιά.
- Καλημέρα Θάνο, είναι μέσα ο γιατρός;
- Καλά ρε γιαγιά, τι μέρα έχουμε σήμερα;
- Τετάρτη.
- Όχι ρε γιαγιά, Παρασκευή σήμερα (είπε ο αθώος χωρις να περιμένει την απάντηση...)
- Άκου να δεις, εγώ σήμερα έκανα πατάτες στον φούρνο, Τετάρτη είναι!
- ...
Σε αυτό το σημείο είχα λιώσει στο γέλιο και δεν ξέρω τι ακολούθησε σ' αυτή την σπάνιας ομορφιάς συζήτηση, την γεμάτη γλαφυρά επιχειρήματα και πληθώρα λογικής! Αλλά και τι να απαντήσεις σε αυτή την περίπτωση; οέο;;;;

Είπα κι εγώ λοιπόν να γυρίσω σπίτι και να χαλαρώσω. Και μπήκα YouTube. Και είδα αυτό. Γιούχου.



by Baygon

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2008

Διακρίσεις

Πριν μερικά post είχα πει πως θα ανεβάσω τα άρθρα που ξεχώρισα από το Vmen Μαΐου.
Ορίστε λοιπόν και το δεύτερο κείμενο (και ζητώ συγγνώμη για το 'σεντόνι'), σχετικό με ένα θέμα που ίσως προσβάλει ορισμένους, αλλά τρομερά ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό.


Στρέιτ ή γκέι;
Κρέας ή ψάρι;

Ο Χρήστος Χωμενίδης κάνει κόσκινο την διαλεκτική στρέιτ-γκέι και αισθάνεται βέβαιος ότι η αληθινή απελευθέρωση θα συντελεστεί όταν η σεξουαλική επιλογή κάποιου θα είναι εξίσου αδιάφορη με την προτίμησή του στο φαγητό.

Στο μικρό ιδιωτικό σχολείο όπου πήγα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού είχα δασκάλα την κυρία Λιλίκα. Πενηνταπεντάρα, παχιά, κοκκινομάλλα με φακίδες, συνήθιζε να αγγαρεύει καθημερινά έναν από τους μαθητές να της κάνει "μασάζ": Να χτυπάει δηλαδή ρυθμικά με τις παιδικές γροθιές του το βουβαλίσιο σβέρκο της, ενώ η ίδια εξέβαλλε μικρές κραυγούλες ανακούφισης δίχως να σταματάει -εννοείται- το μάθημα. Δεν δίσταζε επίσης, όποτε ακουγόταν μέσα στην αίθουσα ήχος πορδής, να σηκώνει κάποιον στην τύχη και να τον τιμωρεί "για παραδειγματισμό", ρίχνοντάς του δέκα χαρακιές σε έκαστη παλάμη. Ήταν 1973 και το ξύλο λογιζόταν ακόμη ως η αποτελεσματικότερη παιδαγωγική μέθοδος. Η κυρία Λιλίκα, ωστόσο, πίστευε πρωτίστως στη δύναμη των λόγων και συγκεκριμένα των κατηχήσεων. Διέκοπτε τακτικά τη διδασκαλία της αριθμητικής για να μας μιλήσει για τη γαλανόλευκη σημαία, την ελληνοχριστιανική πίστη και την ονειρεμένη ζωή στο χωριό. Συχνά οι μονόλογοί της εκτρέπονταν από το αρχικό τους θέμα και γίνονταν παραληρηματικοί.
Έτσι, μια ημέρα που είχε έμπνευση, μπήκε ορμητική στα χωράφια της σεξουαλικής αγωγής. Μας μίλησε για το μυστήριο του γάμου ("κανείς δεν ξέρει, στην πραγματικότητα, πώς γεννιούνται τα παιδιά..."), μας πληροφόρησε ότι η παρθενία είναι το ακριβότερο κόσμημα κάθε κοριτσιού (απέφυγε, όμως, από σεμνοτυφία να μας δώσει τον ανατομικό ορισμό της) και έπειτα έγινε τρομαχτικά βλοσυρή κι άρχισε να μας απαριθμεί τους κινδύνους: Τις πρόστυχες γυναίκες που τρελαίνουν τους άντρες κολλώντας τους αρρώστιες, τους ψεύτες άντρες που ατιμάζουν και εγκαταλείπουν τις κοπέλες, κυρίως δε τους "ανωμάλους", οι οποίοι παραμονεύουν σε κάθε σχεδόν βήμα των νεαρών αγοριών. "Αν σας αγγίξουν, θα σας καταστρέψουν!" μας δήλωσε κατηγορηματικά. "Τα μάτια σας δεκατέσσσερα, κυκλοφορούν παντού!" Παντού; - άρα κι ανάμεσά μας. "Πείτε μας κάποιον ανώμαλο στο σχολείο!" τη ρωτήσαμε. Η κυρία Λιλίκα στιγμιαία αμφιταλαντεύτηκε, μα αμέσως ύστερα κάρφωσε τον κύριο Στέλιο. Μείναμε όλοι άναυδοι. Επρόκειτο για τον δημοφιλέστατο δάσκαλο της ζωγραφικής, ο οποίος -πάντοτε κεφάτος- καθόταν μαζί μας στο πάτωμα και μας μάθαινε να σχεδιάζουμε ό,τι κι αν του ζητούσαμε, από πασχαλίτσες μέχρι διαστημόπλοια. "Ο κύριος Στέλιος; Ανώμαλος; Αποκλείεται!" αναφωνήσαμε εν χορώ. "Αχ, αθώα μου προβατάκια..." στέναξε η κυρία Λιλίκα. "Δεν ξέρετε τι διάβολος είναι... Δεν έχετε προσέξει ότι οι μεγάλοι πίσω απ' την πλάτη του τον κοροϊδεύουν;".
"Είναι διάβολος - τον κοροϊδεύουν!". Στην αντίφαση της δασκάλας συνοψίζεται η παραδοσιακή στάση της νεοελληνικής κοινωνίας απέναντι στους ομοφυλόφιλους. Από τη μία τους στιγμάτιζε βάναυσα κι από την άλλη ξεκαρδιζόταν μαζί τους. Το να προκύψει ο γιος σου "αδελφή" εθεωρείτο κατάρα αντίστοιχη τού να γεννηθεί ανάπηρος. Το να έχεις, όμως, στη γειτονιά έναν "κουνιστό" μπακάλη ή κουρέα αποτελούσε διαρκή πηγή ευθυμίας. Αυτή η στάση ακριβώς αντανακλάται στις παλιές (και κάθε άλλο παρά αγνές) ελληνικές ταινίες, όπου καρατερίστες σαν τον Σταύρο Παράβα και τον Τάκη Μηλιάδη αναλαμβάνουν ρόλους αντίστοιχους με των σαιξπηρικών παλιάτσων. Διασκεδάζουν με τα καμώματά τους τις παρέες - κανείς δεν θα τους έπαιρνε ποτέ στα σοβαρά μα και κανείς δεν θα σκεφτόταν να τους κρεμάσει ροζ αστέρι και να τους στείλει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης... Περίπτωση αναφοράς για τους Αθηναίους ήταν η "Φτερού", ένας σόουμαν-μικροπωλητής, που κυκλοφορούσε επί δεκαετίες μεταξύ Ομόνοιας και Συντάγματος και κατάφερνε να μοσχοπουλάει την πραμάτεια του (φτερά ξεσκονίσματος) πειράζοντας τους πελάτες κι ανεχόμενος τα δικά τους κραξίματα...
Λίγο βεβαίως αν εμβάθυνες, θα διαπίστωνες ότι τα πράγματα δεν ήταν και τόσο αθώα. Κυριαρχούσε η βολικότατη αντίληψη ότι η αμαρτία στη σεξουαλική συνεύρεση μεταξύ δύο αρσενικών περιορίζεται στον "από κάτω", αφήνει αλώβητο τον ανδρισμό του "από πάνω". Έτσι δεν θα πείραζε και πολύ εάν ένα παλικάρι -στα ντουζένια του- παρέβλεπε το φύλο του αντικειμένου του πόθου ή μάλλον της εκτόνωσής του. Αρκεί φυσικά να συμπεριφερόταν κάπως διακριτικά. Από την άλλη, η διαθεσιμότητα του ομοφυλόφιλου εκλαμβανόταν πάντοτε ως δεδομένη, αφού και ο πιο καρμίρης επιβήτορας τού έκανε -υποτίθεται- χάρη. "Μα, πούστης δεν είσαι;" ανέκραξε κατάπληκτος ο ναύτης Π. (κτηνοτρόφος στην κανονική του ζωή και απωθητικός στην όψη) όταν αποκρούστηκε από τον ναύτη Φ. (τραγουδιστή της όπερας και πανέμορφο), τον οποίον αποπειράθηκε να βατεύσει μέσα στους λουτήρες του Κ. Ε. Πόρος... Σε φυλακές, στρατώνες και γενικά ανδροκρατούμενα γκέτο, η νοοτροπία αυτή παραμένει ακόμα ισχυρή.
Δεν ήταν φυσικά όλοι οι ομοφυλόφιλοι δακτυλοδεικτούμενοι ούτε καν συνειδητοποιημένοι. Πάντοτε υπήρχε η περίπτωση του αγοριού που στρουθοκαμηλίζει είτε παλεύει επί χρόνια (μια ζωή ίσως) με την "αμαρτία". Ο μικροαστός και ο αστός, ο οποίος θυσιάζει την ερωτική του επιθυμία στο βωμό ενός δήθεν αξιοπρεπούς βίου, που συνάπτει συμβατικό γάμο και περιφέρεται ως σύζυγος και πατέρας, με τη διαρκή αγωνία ότι κάποιος θα τον πάρει χαμπάρι και θα τον ξεφτιλίσει. Τέτοιοι τύποι τείνουν να υπερβάλλουν σε εκδηλώσεις ανδρισμού, σταδιοδρομούν συχνά στο στρατό, μεταμφιέζουν ενίοτε τον πόθο σε αισθητικής φύσεως θαυμασμό για τα γυμνά αντρικά σώματα, για την "ελληνική λεβεντιά". Στην ταινία "Ανταύγειες σε Χρυσά Μάτια" του Τζον Χιούστον, ο Μάρλον Μπράντο ενσαρκώνει θαυμάσια έναν ομοφοβικό αμερικανό αξιωματικό, που τιμωρεί σκληρά τους φαντάρους του επειδή κατά βάθος τον κολάζουν...

Πιο έντιμοι εκείνοι που παρέμεναν ανύπαντροι, γεροντοπαλίκαρα και γηροκόμοι των μανάδων τους, συμπαθείς θείοι στις οικογενειακές γιορτές, με κάτι το αδιόρατα διαφορετικό επάνω τους, "ο καημένος ο Μίμης δεν συνάντησε την κατάλληλη κοπέλα..." τους δικαιολογούσαν τα αδέλφια τους... Ή ακόμη και όσοι γύρευαν παρηγοριά στους κόλπους της Εκκλησίας, ενίοτε ενδύονταν το ράσο και σταδιοδρομούσαν ως (μεγαλο)παπάδες, δίχως να παραβαίνουν απαραίτητα τον όρκο της αποχής από τους πειρασμούς της σάρκας. Στους καλλιτεχνικούς κύκλους επικρατούσε ανέκαθεν μεγαλύτερη χαλαρότητα και η κοινωνία έκανε ως ένα βαθμό τα στραβά μάτια. Από τα ποιήματα, ωστόσο, του Καβάφη, μονάχα τα "διδακτικά", όπως η "Ιθάκη", νομιμοποιούνταν να απαγγέλλονται σε αξιοπρεπείς ομηγύρεις. Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης -από τους πρώτους στην Ελλάδα που εκδήλωσε δημόσια και μαχητικά την ομοφυλοφιλία του- κατρακύλησε κοινωνικά, μολονότι γιος σεβάσμιου και πλουσιότατου στρατηγού. Ακόμη και η Αριστερά στάθηκε επί δεκαετίες εντελώς προκατειλημμένη, σε σημείο να πλαστογραφεί τη βιογραφία του Λόρκα και να αποκρύπτει ότι αφορμή της δολοφονίας του από τους φασίστες του Φράνκο δεν ήταν η επαναστατική του δράση αλλά η ερωτική του διαφορετικότητα.
Tο 1962, ο Μάνος Χατζιδάκις (που η εφημερίδα "Αυριανή" επέμενε έως το τέλος σχεδόν της ζωής του να αποκαλεί "κίναιδο") συνέθεσε για τη θεατρική παράσταση "Οδός Ονείρων" ένα τραγούδι με τίτλο "Μανούλα μου". Ήταν το πρώτο που μιλούσε στα ελληνικά, με τρόπο λυρικό αλλά σαφή, για την ομοφυλόφιλη επιθυμία και ενοχή. Η συνέχεια ήρθε, απροσδόκητα ίσως, από τον Κώστα Τουρνά. Ο "Αχιλλέας απ' το Κάιρο" έγινε για τους ομοφυλόφιλους στις αρχές του '70 το τραγούδι διαμαρτυρίας ενάντια στην κοινωνική μισαλλοδοξία: "Είναι κάτι παιδιά που δεν γίνονται άντρες και δεν ζουν τη ζωή τη δικιά σου / θα μπορούσαν να είναι παιδιά σου..."
Η σεξουαλική επανάσταση μπορεί να συντάραζε Ευρώπη και Αμερική από τα μέσα της δεκαετίας του '60, πέρασε, όμως, τα δικά μας σύνορα με αρκετά χρόνια καθυστέρηση. Και η διάστασή της που αφορούσε την ομοφυλόφιλη χειραφέτηση άργησε ακόμη περισσότερο να απασχολήσει την ντόπια κοινή γνώμη. Το Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας (ΑΚΟΕ) δραστηριοποιήθηκε μόλις το 1980, στελεχωμένο από φοιτητές, διανοούμενους και ακτιβιστές. Το καλοκαίρι του 1982, μάλιστα, το ΑΚΟΕ διοργάνωσε στο Ζάππειο συλλαλητήριο με πλακάτ που έγραφαν: "Η ομοφυλοφιλία είναι ανθρώπινη δραστηριότητα - διεστραμμένη είναι η κοινωνία σας". Την ίδια εποχή κυκλοφορούσε και το περίφημο στους κύκλους των Εξαρχείων περιοδικό της τραβεστί Πάολας, "Κράξιμο".

Αξίζει να γίνει εδώ ιδιαίτερη αναφορά στη στάση του Κώστα Ταχτσή. Στον Ταχτσή οφείλει η ελληνική λογοτεχνία ένα από τα πέντε ίσως σημαντικότερα μεταπολεμικά μυθιστορήματα: "Το Τρίτο Στεφάνι". Ο Ταχτσής όχι απλώς ζούσε αλλά και βιοποριζόταν -κατά τον ισχυρισμό του- συνευρισκόμενος με άντρες. Ντυνόταν γυναίκα και έκανε πιάτσα μέχρι τα εξήντα του στους παράδρομους της Ομόνοιας. Ο Ταχτσής, λοιπόν, όχι μονάχα δεν προσχώρησε στο ΑΚΟΕ αλλά και εξέφραζε έντονα την αντίθεσή του προς κάθε συλλογική δράση. Η άποψή του εν ολίγοις ήταν ότι η ομοφυλοφιλία ως ερωτική πρακτική αλλά και ως στάση ζωής διαθέτει εξ ορισμού -στην Ελλάδα τουλάχιστον- έναν χαρακτήρα αμαρτωλό, αλήτικο και αναρχικό, ο οποίος δεν χωράει στα καλούπια κανενός κινήματος. Ότι η απελευθέρωση μέσω της ικανοποίησης ή η ικανοποίηση μέσω της απελευθέρωσης, αποτελεί προσωπική υπόθεση του καθενός. Και ότι η οργανωμένη διεκδίκησή της κινδυνεύει να μετατρέψει τους ομοφυλόφιλους σε μια γραφική μειονότητα, η οποία θα διεκδικεί μερίδιο στην συμβατικότητα και στην πλήξη των ετεροφυλόφιλων...
Εκείνο που δεν θα μπορούσε να προβλέψει ο Ταχτσής (ο οποίος αξιώθηκε το 1988 ένα βίαιο θάνατο, αντάξιο της ταραχώδους ζωής του) ήταν ότι το πέρασμα των ομοφυλόφιλων από το ένοχο ημίφως στο άπλετο φως δεν θα συνέβαινε τόσο χάρη στους δικούς τους αγώνες, όσο εξαιτίας των νόμων της ελεύθερης οικονομίας. "Στη σημερινή κοινωνία" γράφει ο Κορνήλιος Καστοριάδης "η περιθωριακότητα γίνεται κάτι το επιδιωκόμενο, το κεντρικό, ένα ενδιαφέρον αξιοπερίεργο, που συμπληρώνει την αρμονία του συστήματος. Κάθε απόκλιση καθίσταται ένα φαινόμενο ανάμεσα στα υπόλοιπα...". Εάν, με άλλα λόγια, ο Ροκ Χάτσον αναγκαζόταν να κρύβει την ομοφυλοφιλία του για να σταδιοδρομήσει στο μεταπολεμικό κινηματογράφο, ένας σημερινός σταρ πρέπει, αν όχι να διατρανώνει, τουλάχιστον να υπονοεί κάποιον ερωτικό αλληθωρισμό προκειμένου αφενός να ιντριγκάρει το στρέιτ και αφετέρου να κερδίσει το γκέι κοινό.

Για να γίνω ακόμη πιο συγκεκριμένος, πιστεύω ότι η ιδιωτική τηλεόραση ήταν εκείνη που "νομιμοποίησε" τους ομοφυλόφιλους στην Ελλάδα, καταστέλλοντας με γλυκό τρόπο τις προκαταλήψεις της μέσης νοικοκυράς. Εφόσον ο αγαπημένος σου χαρακτήρας στο σήριαλ φλερτάρει με αγόρια και ο συμπονετικός δημοσιογράφος στο μεσημεριανάδικο τσακίζει τη φωνή του, γιατί να μην το κάνει και ο ανιψιός σου; Από αυτήν την άποψη ο Γιάννης Μπέζος, υποδυόμενος στους "Απαράδεκτους" τον γκέι, συνετέλεσε δραστικότερα στην αποδοχή τους από ό,τι ο Γρηγόρης Βαλιανάτος ρητορεύοντας και καβγαδίζοντας. Δεν υπαινίσσομαι, προς Θεού, ότι εξυφάνθηκε κάποια συνωμοσία από και υπέρ των γκέι. Αλλά ότι το ταλέντο, η θεατρικότητα καθώς και το ιδιαίτερα καυστικό χιούμορ, που συμβαδίζει σε άφθονες περιπτώσεις με την ομοφυλοφιλία, άνθισαν στο τρέχον τηλεοπτικό τοπίο.
Τι επίπτωση έχει αυτό στην καθημερινότητα; Σίγουρα θετική, αφού διευκολύνει έναν νέο άνθρωπο -ακόμη και στη συντριπτική επαρχία- να απενοχοποιηθεί, να πάψει να αντιλαμβάνεται τη διαφορετικότητά του σαν κουσούρι. Το μοντέλο ζωής του σημερινού ομοφυλόφιλου, ο οποίος συζεί ελεύθερα και εμφανίζεται δημόσια με τον σύντροφό του και διεκδικεί τη νομική κατοχύρωση και προστασία των επιλογών του, ανήκει αναμφισβήτητα σε μια πιο φιλελεύθερη και πιο ανεκτική κοινωνική πραγματικότητα. Το γεγονός ότι ο μεταμοντέρνος καπιταλισμός το υποστηρίζει εκ του πονηρού, επειδή έχει αντιληφθεί ότι οι γκέι συνιστούν μια ιδιαίτερα δυναμική καταναλωτική μερίδα του πληθυσμού, δεν μεταβάλλει το αποτέλεσμα. Προσωπικά δεν διστάζω να πω ότι -ανήκοντας ερωτικά στην αντίπερα όχθη- περισσότερο γοητεύομαι από την "άγρια" όψη της ομοφυλοφιλίας: Τις αρπαχτές στα πάρκα και στα πορνοσινεμά, το πάθος που εκλύεται απελπισμένα σε σχέσεις δίχως αύριο, την περιφρόνηση προς τους "καλούς τρόπους" και τα "ναι μεν αλλά", που συχνά νοθεύουν το παιχνίδι μεταξύ ετεροφυλόφιλων. Φρονώ επίσης ότι η αληθινή απελευθέρωση θα έχει συντελεστεί όχι την ημέρα που όλοι οι ομοφυλόφιλοι (άντρες και γυναίκες) θα συμμετάσχουν σε μια παρέλαση υπερηφάνειας, αλλά όταν η σεξουαλική επιλογή του οποιουδήποτε -εφόσον δεν σε έλκει εκείνος προσωπικά- θα σου είναι εξίσου αδιάφορη με την προτίμησή του προς το κρέας ή το ψάρι... Φαίνεται, όμως, ότι η λίμπιντο συνδέεται στενότερα με την πάλη για εξουσία από όσο τολμάμε καν να ομολογήσουμε στους εαυτούς μας. Ακόμη και η κατήχηση της δασκάλας μου κυρίας Λιλίκας το 1973 μονάχα προσχηματικά διέθετε ηθικοπλαστικό χαρακτήρα: Ο κύριος Στέλιος, τον οποίον χαιρέκακα κάρφωσε ως "ανώμαλο", δεν ήταν άλλος από τον γιο της ιδιοκτήτριας του σχολείου. Η κυρία Λιλίκα δεν θα διανοούνταν ποτέ να κάνει κάτι τέτοιο, εάν ο σύζυγός της δεν είχε πρόσφατα μετατεθεί στο Πεντάγωνο για να αναλάβει καθήκοντα σημαίνοντος στελέχους της χουντικής κυβέρνησης...



(το Vmen είναι ένθετο μηνιαίο περιοδικό της εφημερίδας Το Βήμα)

by Saigon

Τρίτη, 13 Μαΐου 2008

B & W

Σήμερα ήρθε στο σπίτι ένας κύριος.
Καλοντυμένο θα τον έλεγες.
Μαύρο pin-stripe παντελονάκι, μαύρο πουκάμισο, καλογυαλισμένο σκαρπίνι.
Φορούσε γυαλιά και κρατούσε μια σκληρή τσάντα με εργαλεία.
Με έμπειρες κινήσεις, έβγαλε τα επάνω μπροστινά μέρη του πιάνου και τα ακούμπησε πιο δίπλα.
Δεν ήταν η πρώτη φορά άλλωστε, το είχε ξαναφροντίσει 2-3 φορές πριν μερικά χρόνια.
Αφαίρεσε όλα τα πλήκτρα από τη θέση τους.
Ζήτησε την ηλεκτρική σκούπα, ένα μπωλ με νερό κι οινόπνευμα, βαμβάκι, και μια Vapona.
Τράβηξε επιμελώς όλες τις σκόνες από την τσόχα και τις χορδές.
Έπλυνε προσεκτικά ένα-ένα όλα τα πλήκτρα, τα σκούπισε και τα ξαναέβαλε στη θέση τους.
Πέταξε την παλιά Vapona και κρέμασε την καινούρια στο αριστερό άκρο.
Έβγαλε από την τσάντα του κάτι που μοιάζει με κατσαβίδι και μοχλό ταυτόχρονα.
Το εφάρμοσε στην πρώτη βαλβίδα, με το δεξί χέρι πίεσε το μοχλό και με το αριστερό πάτησε το αντίστοιχο πλήκτρο.
Και ακούστηκε στο σπίτι μας η πρώτη νότα από το πιάνο μου.



Όταν μετά από αρκετή ώρα ο μαυροντυμένος κύριος έφυγε, κάθισα μπροστά στα πλήκτρα μου και έκλαψα. Πολύ.
Ένιωσα λες και είδα τους ασπρόμαυρους φίλους μου -φίλους καρδιακούς εδώ και 21 χρόνια- να ξυπνάνε από κώμα μετά από 18 μήνες σιωπής. Και ενώ στην αρχή υπάρχει μια αμηχανία, και φοβάσαι πως θα χρειαστεί να ξανασυστηθείς από το μηδέν, δεν αργεί να επιστρέψει αυτό το λατρεμένο συναίσθημα της οικειότητας... Σαν να μην πέρασε μια μέρα.

by Saigon

Κυριακή, 11 Μαΐου 2008

Beauty

Ως γυναίκα, δεν έχω τα συνηθισμένα καταναλωτικά πάθη. Δεν αγοράζω μετά μανίας παπούτσια (αφού δε φοράω καν ψηλοτάκουνα, και τάχα πόσα ζευγάρια αθλητικά παπούτσια μπορεί να συσσωρεύσει κανείς;), ούτε ακριβά καλλυντικά, ούτε σινιέ ρούχα, γυαλιά ηλίου και τσάντες. Δεν πηγαίνω τακτικά στο κομμωτήριο, ούτε κάνω μανικιούρ, ούτε με απασχολούν στο ελάχιστο οι τελευταίες επιταγές της μόδας.
Κάνω άλλες σπατάλες. Μου αρέσει να ψωνίζω πράγματα που μυρίζουν όμορφα (αφρόλουτρα, λοσιόν σώματος, lip balms, αρωματικά κεριά, μπαχαρικά, βότανα). Αγοράζω βιβλία χωρίς σταματημό. Συλλέγω παρτιτούρες για πιάνο, είτε τις παίξω ποτέ είτε όχι. Με γοητεύουν μικρά gadgets (αγαπημένο μου απόκτημα είναι ο φακός για διάβασμα) και εργαλεία για την κουζίνα (γι' αυτό και ξετινάζω το ΙΚΕΑ κάθε φορά).
Είναι όμως και ένα πάθος μου, που ενοχλεί ιδιαιτέρως τον Woody: την Κυριακή το πρωί, όσο κουρασμένη κι αν είμαι, ό,τι ώρα κι αν έχω κοιμηθεί, βάζω ξυπνητήρι για να πάω νωρίς στο περίπτερο και να προλάβω τις εφημερίδες πριν κάνουν φτερά. Και δε ντρέπομαι να το παραδεχτώ, τις διαλέγω ανάλογα με τις προσφορές τους σε ένθετα, ταινίες και μουσικές.
(Όσο γράφω, ο Woody πέρασε και έριξε μια ματιά στην οθόνη, και άρχισε να τρίβει το μέτωπό του με απελπισία. LOL)
Σήμερα το πρωί, ακολούθησα το στάνταρ κυριακάτικο τελετουργικό. Έλυσα το πρωινό μου Sudoku (ανέξοδο πάθος), έβαλα στην λινή τσαντούλα μου τα έντυπα της περασμένης εβδομάδας για την ανακύκλωση, και διάλεξα τα καινούρια. Ενδιαφέρουσες ταινίες, σειρές, μαγειρική, όπερα - κοινώς, λίγο απ' όλα. Γύρισα στο σπίτι με το φορτίο μου, και άνοιξα τα σελοφάν για να τακτοποιήσω τα περιεχόμενα.
Πρόσεξα λοιπόν πως, ένα περιοδικό "ποικίλης ύλης" που πήρα εκτάκτως έτσι, για αλλαγή, φαινόταν κάπως παχουλό και με εξογκώματα. "Κανένα δειγματάκι από κρέμα θα έβαλαν πάλι", σκέφτηκα, και άνοιξα για να το ξεκολλήσω. Μα όχι. Δεν ήταν ένα δειγματάκι. Ήταν έξι δειγματάκια. Ένα πακετάκι με υγρομάντηλα καθαρισμού προσώπου. Δύο διαφορετικές κρέμες κατά της κυτταρίτιδας. Ένα αντι-πιτυριδικό σαμπουάν. Μια μικρή ποσότητα από ένα καινούριο άρωμα. Μία αντι-ρυτιδική κρέμα προσώπου. Αυτή η τελευταία μάλιστα, συνοδευόταν από παράκληση να τους στείλω τη γνώμη μου εν είδει βαθμολογίας, και να πάρω μέρος σε κλήρωση για ταξίδι.
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με το άρθρο του προηγούμενου post, με έβαλαν σε σκέψεις. Τι εμμονή είναι αυτή, επιτέλους, με την ομορφιά; Γιατί το θεωρούν αυτονόητο πως όλες οι γυναίκες έχουν (κι αν δεν έχουν, οφείλουν τάχιστα να αποκτήσουν) ψύχωση με την εξωτερική τους εμφάνιση; Δε λέω, κι εγώ σαν γνήσιο θηλυκό ασχολούμαι με το πώς δείχνω, όμως δεν έχω σκοπό να αφιερώσω όλη μου την προσπάθεια σ' αυτό. Έχω τόσο σημαντικότερα και ομορφότερα πράγματα για να με νοιάζουν. Το πρόσωπό μου το πλένω μόνο με νερό, ευχαριστώ. Και την κυτταρίτιδα δε με πειράζει που την κληρονόμησα, και δε διστάζω να χαίρομαι γαστριμαργικές απολαύσεις αντί να αφήνω τη (λιγοστή) ζωή μου να περνάει μέσα σε στερήσεις. Στο μπουκάλι του σαμπουάν μου προσθέτω ξύδι. Φοράω το ίδιο άρωμα από 15 ετών. Τη μέρα που είδα στον καθρέφτη την πρώτη ρυτίδα δίπλα στο στόμα μου, χαμογελούσα σαν τη χαζή: αυτή είναι το βραβείο που κέρδισα για τις άπειρες στιγμές γέλιου με φίλους και αγαπημένους. Γιατί να τα απαρνηθώ όλα αυτά; Μήπως έχω χάσει κάτι το αξιοσημείωτο, επειδή δε διαθέτω αποστομωτική και πλαστική ομορφιά, αποτέλεσμα μιας ζωής μέσα στο άγχος και την υπερπροσπάθεια για κάτι το εφήμερο; Μήπως θα ήμουν πληρέστερη ως άνθρωπος, αν ξόδευα χρόνο και χρήμα για την εμφάνισή μου; Δεν το νομίζω...
Προτιμώ να ξοδεύω για αυτά που έχουν σημασία. Για τα πράγματα που με κάνουν ευτυχισμένη. Για καινούριες γνώσεις. Για μουσικές και γεύσεις και ταξίδια. Για φίλους και αγαπημένους.
Και για να τσατίζω τον Woody μου με τις εφημερίδες κάθε Κυριακή πρωί.
:-)



by Saigon

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2008

The fine art of seduction


Στο Vmen Μαΐου διάβασα μερικά καταπληκτικά κείμενα και θέλω σταδιακά να τα παραθέσω εδώ...
Ξεκινάω με το πρώτο σ' αυτή την ενότητα: ένα άρθρο της Ιλεάννας Στρατή.


Η πείρα θριαμβεύει

Η κρεβατοκάμαρα δεν λειτουργεί με αξίες πασαρέλας. Όταν τα φώτα σβήνουν, αναζητάς την ηδονή, και όχι τη Μις Γιανγκ.

Στο πλάι ενός επιτυχημένου και ώριμου άντρα βρίσκεται συχνά μια νεαρή καλλονή, από εκείνες που μαγνητίζουν τα βλέμματα με την είσοδό τους σε οποιονδήποτε χώρο. Είναι οι γυναίκες-τρόπαιο μιας επιτυχημένης σταδιοδρομίας. Μια εντυπωσιακή φιλενάδα θεωρείται σύμβολο κύρους εφάμιλλο μιας Ferrari, ενός learjet, ακόμη και ενός iPhone - υπό προϋποθέσεις. Και όσο νεαρότερο το κορίτσι τόσο υψηλότερη η θέση στο χρηματιστήριο του θεαθήναι. Τι έπαθλο ζωής, όμως, είναι η κατάκτηση μιας γυναίκας-μπιμπελό;
Πόσο δύσκολο, με άλλα λόγια, είναι να κερδίσεις τη γυναίκα που επιθυμεί να προσθέσει στο παλμαρέ της τον ρόλο της μικρής πριγκήπισσας; Ενδεχομένως και καθόλου. Όχι πως η κατάκτηση μιας γυναίκας πρέπει να είναι άθλος, αλλά τουλάχιστον οφείλει να είναι μια διαδικασία διεγερτική κυρίως για το μυαλό. Η αποπλάνηση είναι (ήταν και θα είναι) η γοητευτικότερη μεθοδολογία που επινόησε ο άνθρωπος. Κυρίως επειδή το παιχνίδι του φλερτ έχει το προνόμιο της αλληλεπίδρασης. It takes two to tango. Και σε αυτόν τον χορό τα μέλη είναι ισότιμα. Οι μεγαλύτερες γυναίκες το γνωρίζουν αυτό. Απενοχοποιημένες, χωρίς ανασφάλειες και πειθαναγκασμούς περί εκθαμβωτικής ομορφιάς -διαδικασία που έζησαν και ξεπέρασαν- γνωρίζουν ότι στο παιχνίδι των εντυπώσεων ένα απλό μαύρο φόρεμα και ένα ζευγάρι γόβες είναι αρκετά. Ενώ στη διαδικασία του "debate", είναι ικανές να αναπτύξουν, για το ονόρε, επιχειρηματολογία διπλωμάτη και να ανεβάσουν τον πήχη ακόμα ψηλότερα. Όσο για το σεξ, αυτός είναι ο κρυφός άσος στο μανίκι τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ έναν παλιό μου συμμαθητή που δήλωνε πειθήνια υποταγή στις μεγαλύτερες γυναίκες, την ώρα που οι συνομήλικοί του έτρωγαν πόρτα από τις άστατες φοιτήτριες. "Μια γυναίκα που έχει ζήσει δύο μεγάλους έρωτες και αρκετούς μικρότερους, στο κρεβάτι δεν έχει αντίπαλο". Πρόθυμη να ικανοποιήσει πρώτα τον εαυτό της, εφαρμόζει τη μέθοδο "δώσε για να πάρεις". Και αυτό την υψώνει στο βάθρο των φαντασιώσεων. Εκεί που στρογγυλοκάθεται η Σάρον Στόουν στα 50 της, αφήνοντας πίσω τη Σκάρλετ Τζοχάνσον και την Κίρα Νάιτλι. Η εμπειρία δεν αναπληρώνεται από καλογυμνασμένους γλουτούς, ούτε η δίχως ενοχή δίψα για απόλαυση από ένα υπερήφανο στήθος.


(το Vmen είναι ένθετο μηνιαίο περιοδικό της εφημερίδας Το Βήμα)

by Saigon

Κυριακή, 4 Μαΐου 2008

Update


Τις εβδομάδες που πέρασαν...
  • πήγα να δω τη βαφτισιμιά μου, που όσο μεγαλώνει τόσο περισσότερο τη χαίρομαι και την καμαρώνω. :-)
  • είδαμε (για άλλη μια χρονιά) γνωστό μουσικοσυνθέτη μεγάλων επιτυχιών να γευματίζει με μεγάλη (και πάντα αποκλειστικά γυναικεία) παρέα στο αγαπημένο μας Ουζερί. Ο εν λόγω κύριος, αφού έπιασε μια μπουκιά ψωμί με όλα τα δάχτυλα του ενός χεριού του, και τη βούτηξε επιμελώς στο λαδόξιδο του χταποδιού (βουτώντας και μερικά δάχτυλα, δήθεν κατά λάθος), τσάκωσε με τον αντίχειρα και ένα κομματάκι χταπόδι που έτυχε να μουλιάζει εκεί κοντά, το έσπρωξε κοντά στο ψωμί και σήκωσε όλο το πακέτο με μία χαριτωμένη κίνηση, στάζοντας στο σύμπαν μέχρι το ανοιχτό στόμα του. Charming.
  • γλεντήσαμε για το γάμο ενός αγαπημένου μας ζευγαριού, παρέα με ακόμα ένα αγαπημένο μας ζευγάρι. Στο σπίτι της νύφης, η παρατήρηση έδειξε ότι όλες (μα όλες) οι παρευρισκόμενες γυναίκες συγγενείς, ανεξαρτήτως ηλικίας, είχαν περιφέρεια μικρότερη των 85 cm (πλην μιας θείας, που κόβω το χέρι μου ότι ήταν εξ αγχιστείας και όχι εξ αίματος). Μα τι τις τάιζαν όταν ήταν μικρές; Σε ποιο μαγικό ζουμί τις βουτήξανε; Μπορώ να έχω κι εγώ ενάμισι κιλό απ' αυτό το γονίδιο, να πάρει η ευχή; (βγαίνει ένα εξακόσια είκοσι, να τ' αφήσω;)
    Χορός, τραγούδι, γέλια, πολλές φωτογραφίες... Οι κεραίες μου ήταν όπως πάντα τεντωμένες και μάζεψα ποικίλο οπτικοακουστικό υλικό.
    (στιγμιότυπο: ένα από τα παρανυφάκια να παίζει με μπομπονιέρες και ρύζι έξω από την εκκλησία, και να ουρλιάζει "Κύριε Ελέσιον, Κύριε Ελέσιον")
    Και επιπλέον, στο γλέντι μετά το γάμο ήρθε και κάθισε δίπλα μου το πιο εξωτικό φρούτο στην αίθουσα. Ω ναι, ο μαγνήτης που έχω για να προσελκύω τους απανταχού κατατρεγμένους και αξιοπερίεργους, λειτούργησε και πάλι. ROTFL
by Saigon