Μονοκόμματο

Χτες βράδυ πήγαμε σε ένα μπαράκι όπου παίζει κιθάρα ένας πολύ καλός μας φίλος. Μαζί του ήταν μια κοπέλα που τραγουδούσε, μια έντονη παρουσία που σου μένει αξέχαστη, με τέτοια θεατρικότητα, με απίστευτο χαμόγελο, με μια φωνή βελούδινη σαν πραλίνα φουντουκιού... Υπέροχη ατμόσφαιρα, και η διακόσμηση του μαγαζιού ήταν άλλο πράγμα, και η χαρά μας μεγάλη που βρεθήκαμε με το φίλο μας, δε χρειαζόμασταν και πολλά για να έχουμε εξαιρετική διάθεση.
Δεν είχε πολλές παρέες μέσα στο μπαράκι, όμως είναι αρκετά μικρό και φαινόταν ήδη γεμάτο. Λίγη ώρα αφού είχαμε καθίσει, μπήκε ένα ζευγάρι απ' αυτά που φαίνεται ότι έχουν προ πολλού πατήσει τα 45, είναι παντρεμένοι χρόνια, ψιλοβαριούνται ο ένας την παρέα του άλλου όμως εξακολουθούν να βγαίνουν από υποχρέωση, για να μη μουχλιάσουν. Τους είδα που 'στράβωσαν' που είχε live μουσική, τους είδα που μούτρωσαν που έπρεπε να στριμωχτούν λιγάκι για να καθίσουν στο μοναδικό διαθέσιμο μέρος, σε δυο χαμηλά σκαμπό μπροστά σε τραπεζάκι, ακριβώς δίπλα μου. Τράβηξα τα πράγματά μου και τα πόδια μου για να τους δώσω όσο περισσότερο χώρο μπορούσα, είπαν "Πιο στενά δε γίνεται;", αστειεύτηκα "Μια παρέα θα γίνουμε, βολευτείτε". Συνέχισαν να γκρινιάζουν μουρμουρίζοντας για λίγο αλλά δεν έδωσα σημασία, έτσι κι αλλιώς δεν καλοάκουγα λόγω της μουσικής.
Ο φίλος μας ζήτησε από τον Woody να σηκωθεί και να τραγουδήσει. Πήρε λοιπόν το μικρόφωνο ο καλός μου, και έδωσε ρέστα. Πάντα είναι ευτυχισμένος όταν βρίσκονται και τραγουδάνε μαζί... Και πάνω που τους καμάρωνα και τους δυο, άκουσα τη διπλανή κυρία να λέει στον άντρα της με ύφος:

- Οι χαμηλές του είναι πολύ καλές, στις ψηλές νότες όμως το χάνει.

Γούρλωσα τα μάτια. Η Τζούλι Μασίνο συνέχισε απτόητη, χωρίς να χάσει στιγμή το ύφος.

- Πω πω πω, οι ψηλές του δεν αντέχονται! Ααα! (βουλώνοντας τα αυτιά της με νόημα)

Δε θα χαλαστώ εξαιτίας της, σκέφτηκα. Αμ δε.

- Αμάν μερικοί άνθρωποι, νομίζουν ότι μπορούν να τραγουδήσουν... Μα δεν καταλαβαίνει επιτέλους;

Άρχισα κι εγώ να τα παίρνω. Όχι επειδή αναφερόταν στον Woody. Όποιος και να ήταν στο μικρόφωνο, το ίδιο θα ένιωθα. Ο τρόπος της και το σνομπ υφάκι της όμως, ήταν απαράδεκτα.
(Να κάνω εδώ μια παρένθεση. Έχω μια θεωρία όσον αφορά τη ζωή, που με λίγα λόγια λέει το εξής: Η ζωή μας παραείναι μικρή για να την αναλώνουμε σε πράγματα που μας δυσαρεστούν, ενώ μπορούμε να τα αλλάξουμε. Μία συμβουλή θα είχα να δώσω στη συγκεκριμένη κυρία, αλλά και στον καθένα που κάθεται και γκρινιάζει και βουτάει στη μίρλα τον περίγυρό του με το έτσι θέλω. Θα της έλεγα, "Κοίτα πόσο εύκολο είναι! Τρεις λεξούλες μόνο, η μία δίπλα στην άλλη. Θα πάθεις πλάκα, δεν το φαντάζεσαι πόσο απλό! Δώσε προσοχή: Αν δεν περνάς καλά εδώ που είσαι, σήκω και φύγε".)
"Τράβηξέ μας σε βίντεο", μου κάνει νόημα ο Woody.
"Βρε αγάπη μου, μόνο σκοτάδι θα φαίνεται".
"Δεν πειράζει, περισσότερο για τον ήχο το θέλω!"
Ποιον ήχο; Τη μουρμούρα της διπλανής; Τι να του έλεγα εκείνη την ώρα, να τον στενοχωρήσω; Κάτι προφασίστηκα για τις ομιλίες γενικά μέσα στο μαγαζί, και το απέφυγα.
Μετά από λίγο ο κιθαρίστας ένευσε σε μένα. "Σειρά σου", είπε. "Σήκω στο μικρόφωνο".
Η διπλανή δεν έχασε ευκαιρία να σχολιάσει, για κακή της τύχη όμως έπεσε πάνω σε μια σιωπή που έγινε ξαφνικά και ακούστηκε.
- Ωωωωχ...
Νομίζατε πως θα το άφηνα να πέσει κάτω; Γύρισα προς το μέρος τους και είπα:
- Ένα "ωχ" άκουσα... Συμβαίνει κάτι;
Μαζεύτηκε, δεν απάντησε. Ανασκουμπώθηκα και ανέλαβα το μικρόφωνο. Τραγούδησα κάνα-δυο τραγούδια, μετά έκανα δεύτερες στην τραγουδίστρια, μετά είπαμε μαζί ντουέτο το "Ροζ" (εγώ Μηλιώκας), αργότερα μας έβαλαν με τον Woody να πούμε το "Πιο καλή η μοναξιά". Όταν στο τέλος του τραγουδιού ο Woody με φίλησε, άκουσα την ξινή να λέει "Α, μαζί είναι αυτοί; Νόμιζα πως είναι απλώς παρέα". Μα τίποτα να μην αφήσει ασχολίαστο;!; Την κοιτούσε όλο το μαγαζί πάντως, και πολύ το ευχαριστήθηκα.
Μέχρι εκείνη την ώρα είχαμε πιει και λιγάκι, η τραγουδίστρια σήκωσε την αδερφή της να πει κι αυτή ένα τραγούδι, άλλη μια κοπέλα με καταπληκτική φωνή είπε 2-3 και μας μάγεψε, το κλίμα ήταν πολύ ζεστό. Ο φίλος μας ο κιθαρίστας ήταν χαλαρός και άνετος επάνω στο ψηλό σκαμπό του, πολλές στιγμές τον χαζεύαμε να κουνάει τα πόδια του μπρος-πίσω σαν μικρό παιδί που κάθεται σε ψηλή καρέκλα. Καθόταν πάνω στο μπουφάν του, όμως όσο περνούσε η ώρα αυτό γλιστρούσε όλο και πιο χαμηλά, με αποτέλεσμα να το ποδοπατάει όλο και χειρότερα... Σε κάποια αλλαγή στο σταυροπόδι, βρέθηκε με το μπουφάν κρεμασμένο από τη μύτη του παπουτσιού του και το κοιτούσε γεμάτος απορία και έκπληξη, ήταν τόσο αστείο το θέαμα που λιώσαμε από τα γέλια. Ο Woody πήγε ξανά στο μικρόφωνο να τραγουδήσει κι άλλο, και φυσικά η διπλανή δεν έχασε την ευκαιρία να ρίξει δηλητήριο.

- Ε αμάν πια, τι θα γίνει, πάλι αυτός; Κάτι τέτοιοι άνθρωποι μπλα μπλα μπλα...

Μετά απ' αυτό το σημείο δεν άκουγα πια ολόκληρες τις φράσεις της, παρά μόνο σκόρπιες λέξεις. "Ψυχιατρικά"... "ψυχαναγκασμός"... "κατά Φρόυντ". Κόντευε να με πιάσει υστερικό γέλιο. Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν "πάψε, φτάνει, μας έπρηξες"!!
Ο ιδιοκτήτης του μπαρ πλησίασε για να καθαρίσει ένα τραπεζάκι, και ο διπλανός μου (σημειωτέον, ολόκληρη τη βραδιά ο ίδιος και η συμβία του δεν έβγαλαν τα δερμάτινα μπουφάν τους, αν και είχαν πιει από τέσσερις μπύρες και ένα ουίσκι έκαστος) είπε με έντονο ύφος:

- Δε μου λες ρε συ... Μαλωμένος είσαι με τη ΔΕΗ;
- Τι πράγμα;;
- Μαλωμένοι είστε και έχεις τόσο χαμηλά τη θέρμανση;

Ο ιδιοκτήτης έψαξε να κοιτάξει το πλησιέστερο πρόσωπο για συμπαράσταση, και βρήκε εμένα να πνίγομαι από το γέλιο και να του κάνω νόημα 'άσε, μην το ψάχνεις'. Απομακρύνθηκε για λίγα λεπτά μα όταν ξαναγύρισε ο άλλος επέμενε.

- Τι θα γίνει με τη θέρμανση;
- Κάτσε, τώρα θα ρίξω ένα κούτσουρο στη φωτιά. (!)
- Καλύτερα ρίξε μια από τις καρέκλες σου, πολύ άβολες μωρ' αδερφάκι μου.

Αλληθώρισε ο άνθρωπος. Γύρισε και μου είπε "Σήκω κοπέλα μου να μας πεις άλλο ένα, να ζεσταθούμε". Είπα a cappella το "Πώς έφυγες" μέσα στο γλυκό σκοτάδι και την ηλεκτρισμένη σιωπή, είπα 'καληνύχτα' με χαμόγελο και φύγαμε με αγκαλιές από τους φίλους μας.
Θα το ξανακάνουμε σύντομα. :-)

by Saigon

Edit 12/6/2010: Η κοπέλα που τραγουδούσε εκείνο το βράδυ "έφυγε" σήμερα. Δυστύχημα με μηχανάκι. Μπορεί να την είδα μια φορά μόνο, μπορεί να μην τη γνώρισα σαν άνθρωπο, οι στιγμές που μοιραστήκαμε εκεί όμως ως παρέα ήταν τόσο γλυκές, που πολύ με στενοχώρησε αυτό το νέο. Αντίο κοπέλα με τη βελούδινη φωνή... Σαν πραλίνα φουντουκιού.

Ποστ για τον τύπο που κατουρούσε δίπλα μου στις τουαλέτες του κινηματογράφου απόψε

Σ'αγαπώ.

Ναι, εσένα που κατουρούσες δίπλα μου στις τουαλέτες του κινηματογράφου απόψε μετά το "Sherlock Holmes", το οποίο ήταν γαμάτο btw. Εσένα που όταν ήρθες να κατουρήσεις, κοιτούσες με πείσμα το όργανό σου και πρόσεχες να μην κοιτάξεις στο ελάχιστο δίπλα σου να μην σε πάρουν για αδερφή. Κυρίως όμως σ'αγαπάω γιατί όταν πήγες να πλύνεις τα χέρια σου, έριξες δύο σταγόνες νερό (κυριολεκτικά!) στα αντρίκια χέρια σου (χωρίς κρεμοσάπουνο φυσικά, αυτά είναι φλωριές) και αφού τα έτριψες(!), με το ίδιο... νερό έφτιαξες τα μαλλιά σου και καμάρωνες το πόσο υπέροχος είσαι στον καθρέφτη! Ειλικρινά, είσαι θεός, είσαι άφταστος, είσαι ατελείωτος. Η επιστήμη θα έπρεπε να σε ονομάσει ξεχωριστό είδος, κάτι σε "homo ellinicus". Αλλά αν το έκανε, θα επαναστατούσες γιατί έχει το "homo" μέσα που παραπέμπει σε αδερφή και σου την δίνει στα νεύρα (μπορεί να σου θυμίζει κι εκείνο το "ενοχλητικό" όνειρο με τον κολλητό σου). Αλλά εσύ είσαι ατελείωτος, είσαι μοναδικός, είσαι ανεπανάληπτος. Έβαλες δύο σταγόνες νερό στα χέρια σου, το οποίο νερό προφανώς έχει μαγικές ιδιότητες και κατάφερε να εξοντώσει κάθε μικροοργανισμό που έπρεπε να εξοντωθεί, και με το ίδιο νερό έφτιαξες το μαλλί σου για να βγεις σούπερ γκόμενος στην κοπελιά που σε περίμενε έξω. Μπορεί να πήγες για κατούρημα και στο σινεμά, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα έχεις μαλλί σαν λέτσος. Όχι, το μαλλί σου θα είναι τέλειο φυσικά, φρεσκοφτιαγμένο στο μπάνιο, με ένα μείγμα νερού (αυτό, το μαγικό) και αναμνηστικών από κατούρημα. Αλλά κανείς δεν θα το ξέρει. Και θα είσαι και ήσυχος, αφού "έπλυνες" τα χέρια σου (λέμε τώρα) και βγήκες και σινιαρισμένος να σε δει το πλήθος κι "εκείνη".
Είσαι μεγάλο αλάνι τελικά. Σε ζηλεύω. Ζηλεύω την φυσικότητα και την αθωότητα με την οποία κινείσαι. Ο κόσμος, η στοιχειώδης υγιεινή, η ευγένεια, όλα είναι εύπλαστα στο μυαλό σου, κινούνται σε μια τροχιά γύρω από την άνεση και την βαρεμάρα σου. Πήγες για κατούρημα, έριξες δυο σταγόνες νερό στο χέρι σου και με το μείγμα που δημιουργήθηκε έφτιαξες τα μαλλιά σου για να φαίνεσαι όμορφος. Και βάζω στοίχημα οτι είχες ξεσκιστεί στο γέλιο με την σκηνή με το "ζελέ" που έβαλε στα μαλλιά της η Κάμερον Ντίαζ στο "Κάτι τρέχει με την Μαίρη". Τεράστιε!

by Baygon

ΥΓ1: τι υπέροχο ποστ για να γιορτάσουμε τα 100 ποστ μας στο "Saigon & Baygon Inc."!
ΥΓ2: τι υπέροχο ποστ μετά την αναφορά μας στο Babywearing ως ένα blog από γονείς!
ΥΓ3: Saigon και Woody, συγχαρητήρια για τον νονό που διαλέξατε σας έδωσα;

Savoir Vivre

Θα μου πείτε, "άκου 'σαβουάρ-βιβρ', τι αναχρονισμοί είναι αυτοί". Το παραδέχομαι, σε ορισμένα πράγματα είμαι κάπως παλιομοδίτισσα. Κάπως πιο τυπική. Φερ' ειπείν, όταν τηλεφωνώ κάπου, δεν αφήνω να χτυπήσει πάνω από τέσσερις φορές. Σέβομαι τις ώρες κοινής ησυχίας. Μιλάω στους αγνώστους στον πληθυντικό, ακόμα κι αν είναι φανερά νεότεροί μου. Όταν είμαι ευχαριστημένη με τις υπηρεσίες που μου παρέχουν, αφήνω γενναίο φιλοδώρημα. Πιστεύω πως τα λουλούδια πρέπει να αποστέλλονται από τον επισκέπτη πριν ή μετά την άφιξή του, και ποτέ στο χέρι όπως οι υποψήφιοι γαμπροί σε ελληνική ταινία του '60. Όταν μου συστήνουν κάποιον, του σφίγγω το χέρι εγκάρδια. Κι αν φοράω γάντι, το βγάζω πρώτα. Θα μου άρεσε να ανοίγει την πόρτα του εστιατορίου ή του αυτοκινήτου ο συνοδός μου για να περάσω.
Ο Woody απολαμβάνει να με δουλεύει για τις εμμονές μου, και εν μέρει έχει δίκιο: φταίει η ανατροφή μου. Με γαλλικά και πιάνο, κυριολεκτικά. Και θυμάμαι ακόμα εκείνο το βιβλίο "Savoir-vivre" που έπεσε στα χέρια μου πριν καν πάω δημοτικό. Με δική μου επιλογή το ξεκοκκάλισα, το έκανα φύλλο και φτερό. Και εξακολουθώ να θυμάμαι φράσεις απ' αυτό.

Ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και καιρό, είναι το λεγόμενο netiquette - το savoir-vivre του internet, σαν να λέμε. Το συζητούσα τις προάλλες και με τον Baygon. Ποιος ορίζει ποιοι είναι οι καλοί τρόποι στο internet; Όταν στέλνουμε e-mail, ακολουθούμε τους κανόνες των συμβατικών γραμμάτων ως προς το πόσο επίσημο ή μη είναι; Όταν συμμετέχουμε σε κάποιο forum, τι ύφος χρησιμοποιούμε για να απευθυνθούμε στους συγγράφοντες? Και τι συμβαίνει με τα κεφαλαία; (Κάποιοι -κι εγώ μαζί τους- θεωρούν ότι μηνύματα γραμμένα ΜΟΝΟ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ δίνουν την εντύπωση πως αυτός που γράφει φωνάζει. Πολύ ενοχλητικό.)
Σήμερα λοιπόν, έτυχε κάτι παράξενο. Υπάρχει μια κοπέλα, την οποία έχω συναντήσει maximum 4 φορές σε συγκεντρώσεις κοινών φίλων και γνωστών. Μου είναι συμπαθής αλλά δεν έχουμε μιλήσει ποτέ κατ'ιδίαν, δεν τη γνωρίζω ουσιαστικά. Όταν πριν 2 χρόνια περίπου μου έκανε friend request στο Facebook, το δέχτηκα απλώς γιατί δε μου ήταν παντελώς άγνωστη. Δεν έχουμε ανταλλάξει ποτέ μηνύματα κανενός είδους.
Και σήμερα έλαβα το πρώτο της μήνυμα ever.
"Καλησπέρα! Πώς είσαι; Πλιζ μπες στο application του πόκερ που θα σου στείλω για να πάρω τους πόντους και αν δεν το θεσ βγάλτο." (sic)

Μάλιστα.
Ας αποδομήσουμε όλοι μαζί το μήνυμα αυτό στα εξ ων συνετέθη, για να το αναλύσουμε βήμα-βήμα.
"Καλησπέρα. Πώς είσαι;"
Είμαι καλά και σε ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να σκεφτείς ότι μια εισαγωγή είναι αρκετή για να φανεί ότι δε βιάζεσαι να μπεις στο ψητό.

"Πλίζ μπες στο application του πόκερ που θα σου στείλω"
Το 'πλιζ' το αφήνω ασχολίαστο. Επίσης ασχολίαστο θα αφήσω και το πόκερ. Παίζεις πόκερ στο internet. Πρόβλημά σου.

"για να πάρω τους πόντους"
Παρντόν;!;

"και αν δε το θεσ βγάλτο."
Ναι. Θεσ δε θεσ, εγώ θα το ξαναπιάσω αυτό το κομμάτι. Σε ελεύθερη μετάφραση.

Μπες στο πόκερ για να πάρω τους πόντους που μου χρειάζονται, και μετά άμα δεν το θέλεις βγάλ' το. Μπορεί να μην έχουμε πει κουβέντα μεταξύ μας πέρα από το "Χάρηκα για τη γνωριμία", "Είσαι καλά; -Ναι, εσύ;", αλλά τώρα που θέλησα να σου ζητήσω χάρη, θα σου στείλω προσωπικό μήνυμα για να σε καλοπιάσω και να εγκαταστήσεις την εφαρμογή.
Με συγχωρείς γλυκιά μου, αλλά δεν πάει καθόλου έτσι.
Κάνε μου όσες προσκλήσεις θέλεις, για όποιες εφαρμογές θέλεις, όσες φορές θέλεις. Είναι τζάμπα! Εγώ θα πατάω ignore ακούραστα και αγόγγυστα. Δε με ενοχλεί, το κάνω καιρό τώρα. Όμως δε μπορείς να ζητιανεύεις από κανέναν για να πάρεις εσύ πόντους!! Έχω φίλους, αληθινά κοντινούς μου ανθρώπους, που 'καίγονται' νυχθημερόν με άλλα παιχνίδια στο FB. Ούτε ένας από αυτούς δε με ενόχλησε ποτέ με τέτοια απαίτηση.

by Saigon

Υ.Γ.: Μιας και μίλησα για Facebook, πρόσφατα έλαβα friend request από έναν πρώην. Χρυσέ μου, αν ήθελα να κρατήσω επαφή μαζί σου, θα το είχα κάνει ήδη. Μη σου πω δε θα είχαμε χαθεί ποτέ. Τόσα χρόνια προσπαθώ να σου δείξω ότι χωρίσαμε και χαθήκαμε επειδή ακριβώς ΔΕΝ ήθελα πια να έχω επαφή μαζί σου, κι εσύ εκεί, επιμένεις. Απέρριψα το request σου χωρίς σχόλιο. Μην το ξαναστείλεις όμως, γιατί μόλις ξέμεινα από ευγενικούς τρόπους για να σε αποφεύγω.

Μικρές στιγμές

Με ξέκοψε έτσι απλά, ξαφνικά έβαλε ένα μαχαίρι και με έβγαλε από τη ζωή της, και εξαφανίστηκε από παντού. Για πολύ καιρό πονούσα, αλλά τελικά βρήκα δύναμη και είπα πως δε θα την αναζητήσω ξανά. Προχτές όμως... Την έβλεπα στον ύπνο μου, ήταν τόσο γλυκιά, ακουμπούσε το μάγουλό της στο δικό μου και ένιωθα το δέρμα της. Και ξύπνησα μ' αυτή την αίσθηση -ξέρεις πώς είναι αυτά τα ζωντανά όνειρα, ναι;- και την ένιωθα στ' αλήθεια τόσο κοντά μου, και μόλις άνοιξα τα μάτια έπιασα κατευθείαν το κινητό και κάλεσα το νούμερό της χωρίς να με νοιάζει, αφού ήξερα πως δεν έχω κάρτα και δε μπορώ να κάνω κλήσεις, και άκουσα το σήμα να καλεί. Και μου κόπηκε η ανάσα. Κι αμέσως εκείνη απάντησε. "Ναι;" - "Γεια σου", της είπα κι εγώ μουδιασμένος. "Γεια", απάντησε. "Είσαι καλά;" τη ρώτησα, πιο ήρεμος αφού δε μου το είχε κλείσει κατάμουτρα. "Καλά είμαι", απάντησε εκείνη γλυκά, κι εγώ αναθάρρησα και σκέφτηκα πως χάρηκε κι εκείνη που με άκουσε. Και τότε εκείνη ξαναμίλησε.
"Ποιος είναι;"

Δεν έχω ηλεκτρικά πλήκτρα στο μαγαζί που δουλεύω, έχει ένα πιάνο ο ιδιοκτήτης εκεί και μου είπε ότι είναι της κόρης του, και ότι αυτή είναι καταπληκτική και παίζει απίστευτα, ξέρεις τώρα πώς παινεύουν οι πατεράδες τις κόρες τους. Και που λες παίζω όλο το βράδυ τα τρελά μου, και ξαφνικά μπαίνει στο μαγαζί η κόρη του και τη βλέπω, και είναι ρε συ... Τι να σου πω... Μία γλύκα, τόσο χαριτωμένη, my kind of girl, κατάλαβες; Και κόμπλαρα τόσο πολύ, τα 'χασα, δεν ήξερα τι έπαιζα πια, έκανα ένα σωρό βλακείες γιατί σκεφτόμουν πως τα κάνω θάλασσα κι αυτή με βλέπει, και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι έχει ανοίξει το νύχι στον αντίχειρά μου και τρέχει αίμα, και έχουν γίνει χάλια τα πλήκτρα, κόκκινο παντού, και πανικοβλήθηκα και ένωσα τόσο απαίσια, εκείνη να είναι εκεί κι εγώ να της λερώνω το πιάνο με το αίμα μου.

Δεν το ήξερα αυτό το τραγούδι. Δεν ήξερα ότι μπορούν κι άλλοι εκτός από τον Nick Cave να γράψουν τραγούδια που σου τσακίζουν το κορμί από την ανατριχίλα. Μ' έπιασε κλάμα στα μισά του τραγουδιού, οι στίχοι φαντάζουν απλοϊκοί και προβλέψιμοι, αλλά με τον τρόπο που σε κάνει να μη θέλεις να ακούσεις αυτό που μόλις προέβλεψες. Τίποτα δεν είναι το ίδιο μετά.

"Το μήλο", από το δίσκο "Καιρός για δύο" (1990) της Αφροδίτης Μάνου.

by Saigon

Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι καθαρά συμπτωματική. Το τραγούδι είναι αφιερωμένο σε σένα, που μας αρέσει ο Nick Cave και που δεν ανέβασα το post που σου είχα τάξει. Ξέρεις εσύ.

Άντε γεια

Είχα πάααααααρα πάαααααααρα πολύ καιρό να γράψω εδώ, παρ' όλο που συνέβησαν (και ακόμα συμβαίνουν) διάφορα συναρπαστικά, εντούτοις για λόγους προσωπικούς δεν καθόμουν στον υπολογιστή για πολλή ώρα όπως παλιά.
Τώρα όμως, που η πρόκληση-παύλα-εκβιασμός ήρθαν ιπτάμενα (κατά το "the shit has just hit the fan"), δε θα κάτσω σαν θύμα να το καταπιώ. Θα κινηθώ καταπώς πρέπει.

Η πρώτη σκέψη μου ήταν να σου τηλεφωνήσω, αλλά και ποιος μπορούσε να μου εγγυηθεί ότι θα απαντούσες? Άλλωστε το έχεις ξανακάνει στο παρελθόν, να αποφεύγεις να σηκώσεις το τηλέφωνο εκεί που ξέρεις ότι δε σε παίρνει.
Εσύ λοιπόν, που μυξοκλαίγεσαι ότι σε πρόδωσα και ζητάς συμπόνια και οίκτο απ' αυτούς που σε πιστεύουν ακόμα, γιατί δε λες την αλήθεια?
Γιατί δεν τους λες ότι το πρόσωπο που τόσον καιρό τους παρουσιάζεις, είναι ψεύτικο και αριστοτεχνικά στημένο?
Γιατί δεν τους λες ότι μου παρίστανες τη φίλη ενώ παράλληλα με έθαβες κανονικά πίσω από την πλάτη μου?
Και πάνω απ' όλα, γιατί δε λες πως, όταν σου έδωσα την ευκαιρία να παραδεχτείς τις βρωμιές σου, το γύρισες σε ένα αηδιαστικό "Εγώ, ποτέ!"?

Σου έδωσα πάρα πολλές ευκαιρίες, για την ακρίβεια. Πάρα πολύ χώρο και χρόνο. Όχι για "να διορθωθείς", όπως επέμενες εσύ ότι έπρεπε να κάνω εγώ, και απορούσα τι στο διάολο εκτιμάς τελοσπάντων σε μένα και με κάνεις παρέα, αφού με θεωρούσες τόσο σκάρτη. Ναι, όλα τα μάθαινα. Όλα τα ξέρω. Και μην τολμήσεις να κατηγορήσεις αυτόν που φάνηκε αληθινός, σε αντίθεση με σένα, και μου αποκάλυψε τι σαπίλα είχες βάλει στη ζωή μου. Άλλωστε ούτε εσύ η ίδια δεν κατάφερες να κρυφτείς - μερικά μόλις λεπτά αφότου αρνήθηκες πως τόσον καιρό με δούλευες ψιλό γαζί, του τηλεφώνησες και τον έκραξες επειδή με είχε προειδοποιήσει. Για τι πράγμα με προειδοποίησε λοιπόν? Γι' αυτά που εσύ ΔΕΝ του είχες πει? Δε σου έμεινε ούτε ίχνος αξιοπρέπειας.
Σου άνοιξα το σπίτι μου και την καρδιά μου. Σε έκανα μέρος της ζωής μου. Κι εσύ το μόνο που έκανες ήταν να με κατακρίνεις για το παραμικρό, να με σχολιάζεις και να χύνεις δηλητήριο. Αλλά όχι μπροστά μου, όχι, ποτέ. Πάντα έμενα με την εντύπωση ότι όλα ήταν μέλι-γάλα μεταξύ μας, κι εσύ δεν είχες καλά-καλά ανέβει στο τρένο της επιστροφής, όταν άρχιζες το φτυάρι! Και τι δεν είπε το γλυκύτατο στόμα σου!
Με ζήλευες παθολογικά, πέρα από κάθε λογική αλλά και παράνοια. Ζήλευες οποιονδήποτε ξόδευε λίγο παραπάνω χρόνο μαζί μου, την ώρα που εσύ δε μπορούσες λόγω απόστασης. Ζήλευες τους καινούριους ανθρώπους που γνώριζα (δεν πρόκειται να ξεχάσω ότι αποκάλεσες "χαζοβιόλα" κάποια που είχες δει για ελάχιστα λεπτά, μόνο και μόνο επειδή τη γνώρισα και τη συμπάθησα εν τη απουσία σου και χωρίς την έγκρισή σου. Ήμαρτον!). Ζήλεψες που τόλμησα να έχω ήδη έναν κολλητό φίλο πριν καν γνωρίσω εσένα! Ζήλευες που τον σύστηνα ως τέτοιον. Και φυσικά σκύλιαζες επειδή είχαμε επαφή, εμπιστοσύνη και πραγματική φιλία. Ζήλεψες ακόμα κι όταν ο άντρας μου με πήρε αγκαλιά και ψιλοχορέψαμε μπροστά σε μια πλανόδια ορχήστρα στο δρόμο. Αλλά βέβαια, για να καλύψεις τη ζήλια σου εκείνη την ώρα το χαρακτήρισες απλώς "σαχλό και ανούσιο, λες και προσπαθούσαμε να αποδείξουμε κάτι".
Βάσισες ολόκληρη τη σχέση μας σε μια σχιζοφρενική σημειολογία. Έβλεπες πράγματα που δεν υπήρχαν, μετέφραζες τα λόγια μου όπως σου άρεσε, και όλα τα ζύγιζες σύμφωνα με τον εγωισμό σου. Ε λοιπόν, μάθε πως το σύμπαν δεν περιστρέφεται γύρω από σένα. Δε μπορούμε όλοι να ασχολούμαστε μαζί σου! Και επιτέλους κόφ'το, πάψε να προσπαθείς να πείσεις τον κόσμο ότι και καλά υπάρχει κατάρα επάνω σου που σου στέλνει σκάρτους ανθρώπους να σε πληγώνουν. Δεν έχεις αφήσει τίποτα όρθιο γύρω σου. Όλους τους έχεις εκμηδενίσει. Μόνη σου.

Τους τελευταίους μήνες έπαψα να παίζω το παιχνιδάκι σου. Κουράστηκα. Δεν αξίζεις τίποτα πια. Άλλωστε δε μπορώ να δίνω σημασία σε μηνύματα που στέλνεις πολύ προσεκτικά προγραμματισμένα και μελετημένα, λες και είναι δυνατόν να πιστέψω ότι με σκέφτεσαι και αναρωτιέσαι "τι να κάνω άραγε" μόνο κάθε Σάββατο. Δε βρίσκω το λόγο να ασχοληθώ μαζί σου, τη στιγμή που έστειλες ανώνυμο φάκελο στο σπίτι μας, και με αποκάλεσες "Σέρλοκ Χολμς" επειδή κοίταξα τη σφραγίδα ταχυδρομείου για να δώ από πού ήρθε ανώνυμο γράμμα στο όνομά μου.
Μα περισσότερο απ' όλα, με εξοργίζει το γεγονός ότι τελικά, με ξέρεις τόσο λίγο, που νόμισες ότι μπορείς με μια κλάψα της κακιάς ώρας να τα σβήσεις όλα. Νόμισες ότι είχες κάθε δικαίωμα να παριστάνεις το θύμα και να μην παραδέχεσαι ποτέ ότι τα έκανες όλα σκατά μόνη σου. Ότι εδώ και καιρό η σχέση μεταξύ μας δεν έχει καμιά ελπίδα, και γι' αυτό φταις μόνο εσύ. Εσύ το έφτασες ως εδώ. Όταν σου τηλεφώνησα και σου είπα, "ξέρω όλα αυτά που έχεις πει για μένα, δεν υπάρχει λόγος να το αρνηθείς, παραδέξου το τουλάχιστον για να μπορούμε να μιλάμε σαν άνθρωποι, έστω τυπικά", εσύ εξανέστης και τσίριζες στο αυτί μου ένα σωρό εμετικές δικαιολογίες που δεν έστεκαν. Εκεί έχασες οριστικά τη μπάλα. Εκεί ήταν για μένα το τέλος. Εκεί. Τη στιγμή που σου έδωσα την ευκαιρία να πεις μια φορά την αλήθεια, έτσι για αλλαγή, κι εσύ μου την πέταξες στα μούτρα και μετά είχες και την απαίτηση να συνεχίσω να σ' αγαπώ, και μάλιστα όχι να σ' αγαπώ όπως εγώ μπορώ, αλλά όπως εσύ θέλεις.

Αν με άκουγες λίγο, τις στιγμές που σου μιλούσα για τη στάση μου προς τη ζωή, θα θυμόσουν ότι δεν συνηθίζω να δίνω ακατάσχετα ευκαιρίες, και ειδικά σε ανθρώπους που δεν τις αξίζουν. Συνήθως δίνω δύο. Τρίτη ευκαιρία δεν υπάρχει. Τα κουβαδάκια τους και σε άλλη παραλία. Σε σένα έδωσα περισσότερες, και είναι το μοναδικό πράγμα που μετανιώνω. Βλέπεις, η ζωή μας είναι τόσο μικρή, τόσο λίγη, θα ήταν σπατάλη αν καθόμουν να την αναλώνω εκεί που δεν υπάρχει ελπίδα. Χωρίς υστερίες, απλώς χωρίζουν οι δρόμοι και συνεχίζω. Τόσο απλά. Δε θα μου λείψεις, λοιπόν. Δε μου λείπει τίποτα από σένα. Δε με ενδιαφέρει να είσαι καλά. Η ζωή σου είναι πλέον εντελώς χώρια από τη δική μου - δε με αγγίζεις.
Κι αν παλιά σκεφτόμουν πως, αν τυχόν κάποτε μαλώναμε και δεν είχαμε επαφή, θα στενοχωριόμουν απίστευτα να σε βλέπω στις φωτογραφίες του γάμου μου και να μη σ' έχω πια στη ζωή μου, τώρα ούτε αυτό με αγγίζει. Θα συνεχίσουμε να κινούμαστε σε κοινούς κύκλους, ενδεχομένως σπάνια θα βλεπόμαστε κιόλας, αλλά αυτό θα είναι όλο. Δε θα με απασχολήσεις ποτέ ξανά. Πάντα στη ζωή μου, βγάζω τα σκουπίδια έξω. Αυτό κάνω και απόψε.
Έξω.


by Saigon