On the move

Χαμένος λόγω στρατιωτικής θητείας, επιστρέφω για ένα On the move φωτορεπορτάζ. Μέρος της θητείας είναι φυσικά και οι έξοδοι, όπου μπορείς για λίγες ώρες να γίνεις και πάλι άνθρωπος και να βγεις, να δεις ανθρώπους που δεν είναι ντυμένοι στα χακί, και γενικά να ξεσκάσεις. Μέρος των εξόδων φυσικά είναι και τα λεωφορεία που σε πάνε στην κοντινή πόλη. Μέσα σε ένα τέτοιο λεωφορείο "ήρθε" και με βρήκε το ποστ αυτό. Καθισμένος πίσω απο την καρέκλα του οδηγού, θαμπώθηκα απο τον λιτό διάκοσμο του λεωφορείου. Ακολουθεί φωτορεπορτάζ και ανάλυση.

Στο λεωφορείο λοιπόν, μπροστά στο τζάμι, εκεί δηλαδή που ο οδηγός πρέπει να είναι συγκεντρωμένος για να μας πάει και να μας φέρει με ασφάλεια, βλέπουμε εναν μίνι ζωολογικό κήπο: αρκουδάκια, βατραχάκια, γοριλάκια, κροκοδειλάκια, κουνελάκια, καρδούλες, μια κορώνα (wtf?) και μερικά ζάρια απο ένα τεράστιο τάβλι.

Εδώ επίσης το απλό και λιτό ταμπλό, με highlight τα αστεράκια με στρασάκια πάνω στο μηχάνημα. Προσοχή: τα ζωάκια δεν είναι απλώς κολλημένα στο τζάμι. Σε κάθε κίνηση πάνε και πέρα-δώθε! Εννοείται!

Άλλος ένας δαιμόνιος συνδυασμός του καλόγουστου οδηγού: δύο διαβολάκια, ένα γοριλάκι που κρατάει μια καρδιά, ζάρια με εσωτερικό φωτισμό και μια ελληνική σημαία! Απο τον καθρέφτη βλέπουμε και το "κάλυμμα" του καθίσματος με πετσέτα που απεικονίζει άγρια τίγρη, πετσέτα αγορασμένη πιθανόν απο το παζάρι του Αιγινίου το οποίο και τιμούν η Saigon με τον Woody.

Το όργιο συνεχίζεται πάνω απο το παράθυρο, με ένα λιοντάρι που φαίνεται να κρέμεται απο τα άντερά του, ένα σκυλάκι με ξανθά αυτιά, μπιχλιμπίδια στον καθρέφτη, καρδούλες, ένα αρκουδάκι που πέφτει με αλεξίπτωτο (!) και ένα αρωματικό αυτοκινήτου με την μορφή του Tasmanian Devil πάνω στο σφυράκι απεγκλωβισμού (η αλήθεια είναι οτι αν πάθω ατύχημα στο λεωφορείο, τον χρειάζομαι έναν Ταζ να ηρεμήσω...)

Και κλείνουμε με έναν ρομαντικό τόνο: ένα ευλύγιστο τριαντάφυλλο, αρκουδάκια, μπλουζάκια, μάτι για την βασκανία, εικόνα της Παναγιάς της Σουμελά και γαλανόλευκη φούντα.

Τον αγαπώ τον οδηγό! Μιλάμε για την αποθέωση του γούστου, της πρακτικότητας και της λιτής, δωρικής σχεδόν διακόσμησης! Εύγε! Κάτι τέτοια μου δίνουν δύναμη να συνεχίσω την θητεία μου (7 μήνες ακόμα!)

by Baygon

Ομορφιές

Δε με πειράζει που δεν κάνει κρύο πια, εξακολουθώ να πλέκω με κάθε ευκαιρία. Θυμήθηκα όμως πως σας χρωστάω φωτογραφία από το δεύτερο κασκόλ που είχα πλέξει για το Αστεράκι μας το χειμώνα που πέρασε, και εφ'όσον δεν έτυχε να έχω καμιά πιο... καλλιτεχνική, θα βάλω απλώς τη μόνη που είχαμε βγάλει.

Το έφτιαξα αρκετά μακρύ ώστε να μπορέσει να το χαρεί για μερικούς χειμώνες, σε αντίθεση με το πρώτο κασκόλ που, ως πρώτο πλεκτό project ever, ήταν άγαρμπα φτιαγμένο. Η πλέξη δεν φαίνεται πολύ καλά στη φωτογραφία, πάντως λέγεται Bamboo stitch και χρειάζεται ζυγό αριθμό πόντων.
[Row 1: purl to last stitch, slip last stitch unworked
Row 2: k1, *Yarn Over, k2, pass YO over k2 stitches*, repeat from * to last stitch, slip last stitch unworked purlwise]
Το νήμα ήταν σκούρο μωβ ανκορά, καταπληκτικά απαλό... Και το μπουφανάκι που φοράει ο Αστέρης στη φωτογραφία είναι δώρο της Κοκκινοσκουφίτσας. Ευχαριστούμε πολύ, φιλενάδα!

Πριν ένα μήνα, έμαθα και βελονάκι. Ναι, στο internet κι αυτό. :-)
Αφού κατάλαβα τις τεχνικές και πειραματίστηκα φτιάχνοντας πουγκάκια και μια κορδέλα για τα μαλλιά, ένιωσα άνετη και έτοιμη να προχωρήσω σε νέα σχέδια.
Και πάνω στην ώρα, ανακάλυψα το blog Attic24!

Lucy from Attic24

Λατρεύω αυτό το υπέροχο σπίτι, τα λαχταριστά χρώματα, όλα τα καταπληκτικά πλεκτά, τη θετική ενέργεια που αναδίνεται ακόμα κι από τις φωτογραφίες!

(Ζηλεύωωωωωωωωω!!! Πόσο πολλά νήματα, και τι ωραία τσάντα!!)

Βρήκα λοιπόν σχέδια που μου έφτιαξαν τη διάθεση και με βοήθησαν να κατανοήσω καλύτερα τη φιλοσοφία του crochet. Είμαι ακόμα αρχάρια, γι' αυτό ζητώ την επιείκειά σας στη σύγκριση μεταξύ των πλεκτών της Lucy και των δικών μου. :-)

Βασισμένο στο Springtime Wreath

Το έφτιαξα την Πρωτομαγιά και το χάρισα στη μητέρα μου. Ξετρελάθηκε! Κι εγώ ένιωσα πολύ περήφανη όταν το είδα ολοκληρωμένο.

Βασισμένο στο Birdie Decoration

Σχετικά απλοποιημένη βερσιόν, αλλά το χάρηκα όπως και να 'χει! Θα το χαρίσω στη φίλη μου την Ιωάννα, που έτυχε να μιλάει στο chat με τον Woody την ώρα που το έπλεκα και αναρωτήθηκε "τι φτιάχνω πάλι". Να το κρεμάσει κάπου ψηλά στο δωμάτιο της Νεφέλης και να με σκέφτεται όταν το βλέπει!

by Saigon

And now for something completely different

Η εκπομπή άρχιζε στις έξι το πρωί, και αφού ήταν χειμώνας είχε ακόμα βαθύ σκοτάδι έξω.
Το ξυπνητήρι μου είχε το πλεονέκτημα να χτυπάει αρκετά δυνατά ώστε να με ξυπνήσει, αλλά ταυτόχρονα αρκετά διακριτικά ώστε να ξυπνήσει μόνο εμένα. Ήταν σχεδόν ίσα μ' εμένα σε ηλικία, μα το κρατούσα ακριβώς γι' αυτό του το χαρακτηριστικό.

Άνοιγα τα μάτια ίσα-ίσα για να πάρω τα ακουστικά μου από το κομοδίνο, τα φορούσα, γυρνούσα το ΟΝ του ραδιοφώνου στο walkman μου και παρέμενα ξαπλωτή και κρυμμένη στα σκεπάσματα, με τα μάτια κλειστά στο σκοτάδι.
Όταν ήθελα να γελάσω, προσπαθούσα να το καταπνίξω μέσα στο πάπλωμα, για να μην ακούσει κανείς ότι είχα ξυπνήσει τόσο νωρίς. Κατά τις εφτάμισι σηκωνόμουν από το κρεβάτι, περνούσα το walkman με το κλιπ στη ζώνη μου, βούρτσιζα τα δόντια μου και έπαιρνα πρωινό, ακούγοντας ακόμα. Στις οχτώ παρά δέκα έφευγα για το σχολείο, και έφτανα εκεί νωρίτερα απ' όλους, ήδη ξυπνητή δύο ώρες και με τρελά κέφια, σε αντίθεση με τους συμμαθητές μου και τα αγουροξυπνημένα μάτια τους.
Κάποια στιγμή το ξυπνητήρι παραδόθηκε στα γηρατειά του και σταμάτησε να χτυπάει. Έχασα την εκπομπή κάνα-δυό πρωινά, στενοχωρέθηκα πολύ, του το 'πα, και τελικά τον άκουσα να λέει στον αέρα: "Έχεις δει ποτέ σου μπλε ξυπνητήρι;"

Ήταν η πρώτη φωνή που άκουγα μόλις ξυπνούσα. Ήταν ο λόγος που έβαζα ξυπνητήρι αχάραγα, για να μη χάνω λεπτό από την εκπομπή, κι ας είχα σχολείο, κι ας νύσταζα αφάνταστα. Κι όταν το παλιό ξυπνητήρι με πρόδωσε, εκείνος μου χάρισε το μπλε που έχω ακόμα και σήμερα, και που δεν αποχωρίζομαι ποτέ. Μέχρι και στις διακοπές το παίρνω μαζί μου.
Επίσης μου χάρισε το κινητό μου τηλέφωνο. Όχι μόνο τη συσκευή. Και το νούμερο. Κι ας αλλάζω κάθε χρόνο συσκευή, νούμερο δεν έχω αλλάξει, δέκα χρόνια τώρα. Ούτε πρόκειται.
Μιλούσαμε στο τηλέφωνο ώρες ατέλειωτες. Μια φορά που ήμουν αδιάθετη και έμεινα στο σπίτι αντί να πάω στο σχολείο, μείναμε στο τηλέφωνο από τις οχτώ το πρωί μέχρι αργά το μεσημέρι, να γελάμε και να μιλάμε για τα πάντα.
Έκανε για χατίρι μου ένα από τα πιο τρελά φωτογραφικά projects που έχω δει, αφήνοντας το στίγμα του με κόκκινο σπρέι σε τοίχους και μάντρες σε όλη την πόλη, και υπογράφοντας κάθε φορά με διαφορετικό κεφαλαίο γράμμα, ώστε οι φωτογραφίες να σχηματίσουν το όνομά του όταν έμπαιναν στη σειρά.
Έφτιαξε ένα κουτάκι σαν από αναλγητικά χάπια (με ολόδική του φίρμα και χαρτί οδηγιών!), και έκρυψε μέσα μια τουλίπα σε βαζάκι-μινιατούρα. Το παυσίπονό μου.
Μου άφησε τις γλυκιές αναμνήσεις, τις μουσικές που πάντα τον θυμίζουν, την αγάπη για το δημοσιογραφικό χαρτί και τη μυρωδιά από το χαρτοφύλακά του.

Δεν υπάρχει λόγος γι' αυτή την ανάρτηση. Δεν είναι επέτειος γνωριμίας, ούτε τα γενέθλιά του, ούτε η ημερομηνία του θανάτου του, ώστε να θεωρηθεί αυτό το post κάτι σαν μνημόσυνο.
Είναι που τον σκέφτομαι, και μου λείπει. Και που δεν πρόλαβα να του πω 'γεια' πριν φύγει. Και που δε βρίσκω πουθενά την εικόνα του, όσο κι αν ψάξω.
Είσαι πάντα εδώ, φίλε.

Πρωινό στο Ναύπλιο - Γιάννης Μαρκόπουλος

by Saigon

... και με τη βούλα!

Τώρα τελευταία γέμισε η blogόσφαιρα από βραβεία που απονέμονται από bloggers σε άλλους bloggers. Πήραμε λοιπόν κι εμείς τα πρώτα μας, και μάλιστα σε διπλή δόση!

Η αγαπημένη μας φίλη Στέλλα από τα Αστεράκι Slings, έγραψε για το ταπεινό μας αποκούμπι, πως είναι "ένα blog που ανήκει σε γονείς", και ο Baygon με τους λεπτούς του τρόπους έγραψε την προηγούμενη ιστορία... Εξαιρετικό timing, αγαπητέ! LOL
Το μόνο που μας βοηθάει κάπως να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας είναι πως ο Baygon είναι νονός κι όχι γονιός, και πως το post του αναρτήθηκε πριν μάθουμε για την απονομή.
(Το 'σωσα?)

Sunshine Blog Award

Η γλυκιά μας Κοκκινοσκουφίτσα αποφάσισε να μας συμπεριλάβει στη λίστα των ιστολογίων όπου χαρίζει το βραβείο, και μάλιστα συγκινηθήκαμε με τον τρόπο που αναφέρθηκε σε μας! Το βρήκαμε πολύ τρυφερό!

Ευχαριστούμε πολύ-πολύ και τις δύο, κορίτσια! Έχετε την αγάπη και τον απεριόριστο θαυμασμό μας!

by Saigon & Baygon

Savoir Vivre

Θα μου πείτε, "άκου 'σαβουάρ-βιβρ', τι αναχρονισμοί είναι αυτοί". Το παραδέχομαι, σε ορισμένα πράγματα είμαι κάπως παλιομοδίτισσα. Κάπως πιο τυπική. Φερ' ειπείν, όταν τηλεφωνώ κάπου, δεν αφήνω να χτυπήσει πάνω από τέσσερις φορές. Σέβομαι τις ώρες κοινής ησυχίας. Μιλάω στους αγνώστους στον πληθυντικό, ακόμα κι αν είναι φανερά νεότεροί μου. Όταν είμαι ευχαριστημένη με τις υπηρεσίες που μου παρέχουν, αφήνω γενναίο φιλοδώρημα. Πιστεύω πως τα λουλούδια πρέπει να αποστέλλονται από τον επισκέπτη πριν ή μετά την άφιξή του, και ποτέ στο χέρι όπως οι υποψήφιοι γαμπροί σε ελληνική ταινία του '60. Όταν μου συστήνουν κάποιον, του σφίγγω το χέρι εγκάρδια. Κι αν φοράω γάντι, το βγάζω πρώτα. Θα μου άρεσε να ανοίγει την πόρτα του εστιατορίου ή του αυτοκινήτου ο συνοδός μου για να περάσω.
Ο Woody απολαμβάνει να με δουλεύει για τις εμμονές μου, και εν μέρει έχει δίκιο: φταίει η ανατροφή μου. Με γαλλικά και πιάνο, κυριολεκτικά. Και θυμάμαι ακόμα εκείνο το βιβλίο "Savoir-vivre" που έπεσε στα χέρια μου πριν καν πάω δημοτικό. Με δική μου επιλογή το ξεκοκκάλισα, το έκανα φύλλο και φτερό. Και εξακολουθώ να θυμάμαι φράσεις απ' αυτό.

Ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και καιρό, είναι το λεγόμενο netiquette - το savoir-vivre του internet, σαν να λέμε. Το συζητούσα τις προάλλες και με τον Baygon. Ποιος ορίζει ποιοι είναι οι καλοί τρόποι στο internet; Όταν στέλνουμε e-mail, ακολουθούμε τους κανόνες των συμβατικών γραμμάτων ως προς το πόσο επίσημο ή μη είναι; Όταν συμμετέχουμε σε κάποιο forum, τι ύφος χρησιμοποιούμε για να απευθυνθούμε στους συγγράφοντες? Και τι συμβαίνει με τα κεφαλαία; (Κάποιοι -κι εγώ μαζί τους- θεωρούν ότι μηνύματα γραμμένα ΜΟΝΟ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ δίνουν την εντύπωση πως αυτός που γράφει φωνάζει. Πολύ ενοχλητικό.)
Σήμερα λοιπόν, έτυχε κάτι παράξενο. Υπάρχει μια κοπέλα, την οποία έχω συναντήσει maximum 4 φορές σε συγκεντρώσεις κοινών φίλων και γνωστών. Μου είναι συμπαθής αλλά δεν έχουμε μιλήσει ποτέ κατ'ιδίαν, δεν τη γνωρίζω ουσιαστικά. Όταν πριν 2 χρόνια περίπου μου έκανε friend request στο Facebook, το δέχτηκα απλώς γιατί δε μου ήταν παντελώς άγνωστη. Δεν έχουμε ανταλλάξει ποτέ μηνύματα κανενός είδους.
Και σήμερα έλαβα το πρώτο της μήνυμα ever.
"Καλησπέρα! Πώς είσαι; Πλιζ μπες στο application του πόκερ που θα σου στείλω για να πάρω τους πόντους και αν δεν το θεσ βγάλτο." (sic)

Μάλιστα.
Ας αποδομήσουμε όλοι μαζί το μήνυμα αυτό στα εξ ων συνετέθη, για να το αναλύσουμε βήμα-βήμα.
"Καλησπέρα. Πώς είσαι;"
Είμαι καλά και σε ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να σκεφτείς ότι μια εισαγωγή είναι αρκετή για να φανεί ότι δε βιάζεσαι να μπεις στο ψητό.

"Πλίζ μπες στο application του πόκερ που θα σου στείλω"
Το 'πλιζ' το αφήνω ασχολίαστο. Επίσης ασχολίαστο θα αφήσω και το πόκερ. Παίζεις πόκερ στο internet. Πρόβλημά σου.

"για να πάρω τους πόντους"
Παρντόν;!;

"και αν δε το θεσ βγάλτο."
Ναι. Θεσ δε θεσ, εγώ θα το ξαναπιάσω αυτό το κομμάτι. Σε ελεύθερη μετάφραση.

Μπες στο πόκερ για να πάρω τους πόντους που μου χρειάζονται, και μετά άμα δεν το θέλεις βγάλ' το. Μπορεί να μην έχουμε πει κουβέντα μεταξύ μας πέρα από το "Χάρηκα για τη γνωριμία", "Είσαι καλά; -Ναι, εσύ;", αλλά τώρα που θέλησα να σου ζητήσω χάρη, θα σου στείλω προσωπικό μήνυμα για να σε καλοπιάσω και να εγκαταστήσεις την εφαρμογή.
Με συγχωρείς γλυκιά μου, αλλά δεν πάει καθόλου έτσι.
Κάνε μου όσες προσκλήσεις θέλεις, για όποιες εφαρμογές θέλεις, όσες φορές θέλεις. Είναι τζάμπα! Εγώ θα πατάω ignore ακούραστα και αγόγγυστα. Δε με ενοχλεί, το κάνω καιρό τώρα. Όμως δε μπορείς να ζητιανεύεις από κανέναν για να πάρεις εσύ πόντους!! Έχω φίλους, αληθινά κοντινούς μου ανθρώπους, που 'καίγονται' νυχθημερόν με άλλα παιχνίδια στο FB. Ούτε ένας από αυτούς δε με ενόχλησε ποτέ με τέτοια απαίτηση.

by Saigon

Υ.Γ.: Μιας και μίλησα για Facebook, πρόσφατα έλαβα friend request από έναν πρώην. Χρυσέ μου, αν ήθελα να κρατήσω επαφή μαζί σου, θα το είχα κάνει ήδη. Μη σου πω δε θα είχαμε χαθεί ποτέ. Τόσα χρόνια προσπαθώ να σου δείξω ότι χωρίσαμε και χαθήκαμε επειδή ακριβώς ΔΕΝ ήθελα πια να έχω επαφή μαζί σου, κι εσύ εκεί, επιμένεις. Απέρριψα το request σου χωρίς σχόλιο. Μην το ξαναστείλεις όμως, γιατί μόλις ξέμεινα από ευγενικούς τρόπους για να σε αποφεύγω.

"Την ίδια μύτη έχουνε", που λέει κι ο λαός...

Κυριακή απόγευμα, είμαστε στη βάφτιση της μικρής δυο πολύ καλών μας φίλων (να ζήσεις, Νεφέλη!).
Στεκόμαστε πίσω από το τραπέζι όπου θα γδύσουν και θα ντύσουν τη μικρή. Ακριβώς μπροστά μου είναι ένα μεγάλο ροζ κουτί με φιόγκο και λουλουδάκια (το βλέπετε στη φωτογραφία), ένας λούτρινος ροζ αρκούδος κλπ. Δίπλα μου στέκονται δυο-τρία μικρά αγόρια, ηλικίας 5-7 ετών, καλεσμένα κι αυτά στη βάφτιση.
Κάποια μαμά σκύβει και τους μαλώνει που έβγαλαν τα λουλουδάκια από το φιόγκο, και για να να τους καλοπιάσει λέει:
"Καθίστε ήσυχα τώρα, κοιτάξτε τι ωραία θέση που έχουμε εδώ, θα φέρουνε σε λίγο τη μπέμπα να τη ντύσουνε με τα βαπτιστικά της!"
Ένα από τα αγοράκια, συνεπαρμένο μπροστά στην προοπτική, ρωτάει:
"Δηλαδή θα τη φέρουν και θα την ξεντύσουν εδώ?"
"Ναι".
"Δηλαδή θα δούμε και το πουλί της?"


Την ίδια μύτη έχουνε, σας λέω. Ανεξαρτήτως ηλικίας.

by Saigon

Trivia

Το Γυάλινο Δάκρυ με προσκάλεσε πριν καιρό σε ένα παιχνιδάκι, αλλά ήταν ζεστά και αχνιστά τα νέα από την εκδρομή στο Salzburg και είχαν προτεραιότητα...

Ορίστε λοιπόν:

10 άχρηστες πληροφορίες για την αφεντιά μου

1. Ξέρω με κλειστά μάτια το rack με τα βαζάκια των μπαχαρικών μου. Είναι 15 μπουκαλάκια τακτικά στημένα σε τρεις σειρές, και θυμάμαι πού ακριβώς βρίσκεται το καθένα και με ποια γειτνιάζει.
2. Δεν πίνω καφέ. Δεν τον χρειάζομαι ούτε "για να ξυπνήσω", ούτε για να περάσει η ώρα. Στη σπάνια περίπτωση που θα πιω καφέ (και πάντα εκτός σπιτιού), θα είναι ελληνικός διπλός σκέτος, γιατί μου αρέσει να απολαμβάνω τη γεύση του ανόθευτη. Α, και καμιά φορά όταν ταξιδεύω πολλές ώρες πίνω κανένα φραπέ. Δηλαδή μια φορά το χρόνο.
3. Δεν έχω παρακολουθήσει ποτέ στη ζωή μου σαπουνόπερες τύπου Φώσκολος, "Τόλμη και Γοητεία", ή μεταγλωττισμένες σειρές. Ούτε επεισόδιο. Επίσης δεν είδα ποτέ σειρές που την επόμενη μέρα συζητιούνταν στο σχολείο / στο φροντιστήριο / στη δουλειά κι εγώ ήμουν ανενημέρωτη, όπως π.χ. "Αναστασία", "Λόγω τιμής", Τμήμα Ηθών" και πάει λέγοντας. Μόνο κάτι επεισόδια "Beverly Hills 90210", κι αυτά στα κλεφτά.
4. Έδεσα για πρώτη φορά τα μαλλιά μου αλογοουρά στα 22 μου. Και από τότε το συνηθίζω αρκετά.
5. Τα αγαπημένα μου λουλούδια είναι οι πασχαλιές και τα γιασεμιά. Δηλαδή εφήμερα λουλούδια που βγαίνουν μόνο μια συγκεκριμένη περίοδο το χρόνο, δεν γίνονται ανθοδέσμη και δεν διατηρούνται για πολύ στο βάζο. Γι' αυτό και για το σπίτι συνήθως αγοράζω λευκά χρυσάνθεμα ή ηλιοτρόπια, που επίσης μου αρέσουν πολύ.
6. Γράφω και διαβάζω από 3 ετών.
7. Έχω πάθος με τα επιτραπέζια παιχνίδια και τα παζλ, και το μεγάλο απωθημένο της ζωής μου είναι (να αποκτήσω ένα μεγάλο σπίτι όπου θα χωρέσει) ένα υπέροχο κουκλόσπιτο με έπιπλα μινιατούρες και μικροσκοπικά πορσελάνινα σερβίτσια.
8. Γενικά είμαι πολύ ευαίσθητη στις μυρωδιές, αλλά μια πολύ συγκεκριμένη ανδρική κολώνια με εξιτάρει τόσο, που όταν τη μυρίσω παύει να υπάρχει οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτή και τον φορέα της. Τον οποίο είμαι ικανή να αλλάξω κατεύθυνση για να ακολουθήσω για μερικά τετράγωνα, αφού δεν οδηγώ πια εγώ τα πόδια μου, αλλά η ρουφιάνα η μύτη μου. Το έχω κάνει. Ξέρω, αξιοθρήνητο.
9. Έχω βγάλει τη σκωληκοειδή μου απόφυση, τις αμυγδαλές μου και τους τέσσερις φρονιμίτες μου.
10. Το σημαδάκι κάτω από το δεξί μου μάτι δεν είναι κρεατοελιά, είναι τσίμπημα που μου άφησε ένα σφηκοειδές όταν ήμουν 7 ετών.

Αυτά τα ολίγα! Αφήνω ασχολίαστο το τελευταίο post του Baygon, κρατώντας μόνο τα καλά του λόγια για τις φωτογραφίες, την αφήγηση και τη μαγειρική μου. Ευχαριστώ πολύ αδερφέ! :-)

by Saigon

Αυξεντίου & Μάρωνος et al.

Είχα σκοπό να γράψω ένα post την παραμονή ή ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, να βάλω κι εγώ τριαντάφυλλα και καρδούλες και κορδελίτσες, αλλά τις τελευταίες μέρες ασχολούμαι μαζεμένα με όσα δε μπορούσα να κάνω όταν είχα καθηλωθεί σε οριζόντια θέση, και δεν πρόλαβα.

Δεν έχω παράπονο, ο Woody γύρισε σπίτι μετά τη δουλειά με μια αγκαλιά λουλούδια, που με το ζόρι στριμώχτηκαν στο τεράστιο βάζο μας! Το βράδυ πήγαμε για φαγητό στο αγαπημένο μας εστιατόριο... Ήταν μια καταπληκτική μέρα, από το πρωί ως το βράδυ.

Επίσης, τις τελευταίες μέρες μου συμβαίνει ένα παράξενο πράγμα με τον ύπνο. Να πω κατ' αρχάς ότι από μικρό παιδί ήμουν νυκτόβια, και το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το πολύ λευκό μου δέρμα οδήγησε στο να με φωνάζουν "φως του φεγγαριού" από την εφηβεία μου. Δεν κοιμάμαι πολλές ώρες τη μέρα (θα ήταν ανόητο να πω "τη νύχτα", LOL), παρά μόνο αν το έχω παρακάνει με πολλές άυπνες νύχτες σερί και πέφτω σε έναν λήθαργο για να φορτίσω μπαταρίες. Και ξανά προς τη δόξα τραβώ.

Τελευταία όμως, εκτός από τη συνηθισμένη μεταμεσονύκτια υπερένταση που με βρίσκει να κουβαλάω κιβώτια στις 05:30 το πρωί, δε μπορώ να κοιμηθώ πάνω από 2 ώρες συνεχόμενες. Κάνω ένα είδος κυλιόμενου ύπνου, αλλά όχι σε τακτά χρονικά διαστήματα. Φυσικά αυτό σημαίνει ότι αλώνιζα τον τόπο για 30 ώρες ασταμάτητα, αλλά έπεσα ξερή 11:00-13:00 χτες το πρωί. Και το βράδυ 21:00-22:00. Και τώρα είμαι πάλι ξυπνητή, αφού αποφάσισα πως δε μπορώ να κάθομαι στο κρεβάτι άδικα.
Ίσως η ταραχή μου να οφείλεται στο ότι ετοιμαζόμαστε να προσθέσουμε κι άλλο ένοικο στο σπίτι, εκτός από το ψάρι μας... Τη Δευτέρα το πρωί θα πάρουμε έναν γατούλη, και φυσικά όλο το σπιτικό μας αναπροσαρμόζεται για να ταιριάξει στις ανάγκες του: εδώ θα μπει το κρεβατάκι, εδώ το πιατάκι, εδώ η άμμος. Ξεχωρίσαμε περίπου 20 ονόματα από ένα site με baby names, και μετά βάλαμε βαθμολογία με αστεράκια για να δούμε ποια τρία περνάνε στους ημιτελικούς. Ναι, το έχουμε πάρει τόσο σοβαρά. Πού και να γίνουμε γονείς, δηλαδή. Θα πάψουμε εντελώς να κοιμόμαστε!

Τελικά, καταλήξαμε πως κανένα από τα προτεινόμενα ονόματα δε μας ικανοποιεί, και λέμε να φωνάζουμε το γάτο μας Snape. Θα κάνει ωραίο σετάκι και με τον Lupin του Baygon από δω... (χαχαχαχ)

by Saigon

Scarpa d'Oro

Ο Τάσος και η Νίκη έγιναν κουμπάροι πριν λίγες μέρες.

(Ντίνα, η κόρη τους, ετών 17)

– Μαμά, να πάω στο κομμωτήριο να χτενιστώ για το γάμο;
– Να πας, αλλά να της πεις να σου κάνει ένα απλό χτένισμα, έτσι; Μην έρθεις με κανένα λάχανο… Μικρό κοριτσάκι είσαι.

Η Ντίνα φεύγει και επιστρέφει με ένα περίτεχνο χτένισμα, με μαλλιά σηκωμένα ψηλά και επιτηδευμένες μπουκλίτσες και γενικώς την Άρτα και τα Γιάννενα μαζί. Η Νίκη μένει με το στόμα τόσο ανοιχτό που δε μπορεί να αρθρώσει σύμφωνα, και τελικώς δε λέει τίποτα.

Μπαίνουν στο στολισμένο αυτοκίνητο, οδηγός ο Τάσος, συνοδηγός η Νίκη, και πίσω η Ντίνα με ένα εκρού φόρεμα. Οι περαστικοί βλέπουν στο πίσω κάθισμα ένα περίπλοκα χτενισμένο κεφάλι και εκρού τιραντούλες.
«Να ζήσετε, η ώρα η καλή!»
«Καλέ, τι όμορφη νύφη!»
LOL

Ξεκινούν για την παραδιπλανή πόλη για να πάρουν τη νύφη από το σπίτι της. Βρέχει καταρρακτωδώς. Ο Τάσος αποφασίζει να μην εκθέσει την ανθοδιακόσμηση του καπό στον αέρα της εθνικής οδού και στα καρεκλοπόδαρα, κι έτσι αφαιρεί όλο το μπουκέτο.
Πλησιάζοντας στο σπίτι της νύφης, σταματούν στην άκρη του δρόμου για να βάλει τα λουλούδια στη θέση τους με την τρομπαριστή τους βεντούζα.

Μπαίνουν με γέλια και χαρές στο σπίτι της νύφης, στις 5 το απόγευμα. Ο Τάσος κοντοστέκεται να μιλήσει με κάποιους συγγενείς στην είσοδο, ενώ η Νίκη κινείται προς το δωμάτιο της νύφης, έξω από την (κλειστή) πόρτα του οποίου είναι μαζεμένες 6-7 γυναίκες διαφόρων ηλικιών.
– Τι γίνεται; Ετοιμάζεται;
– Δεν είναι έτοιμη ακόμα… Δε μας αφήνει να μπούμε.
(χτυπάει την πόρτα) – Άντε καλέ, ακόμα;
(πνιχτή και πανικόβλητη φωνή από μέσα) – Μη μπει κανείς μέσα! Δεν είμαι έτοιμη!
Πάνω στην ώρα έρχεται με φόρα και ο Τάσος.
– Τι κάνουν τα κορίτσια; Όλα καλά;
Όσο μιλάει, βάζει το χέρι στο πόμολο της πόρτας και την ανοίγει.
– Πού είναι η νυφούλα μας να την καμαρ-
Το pause πατιέται μόνο του. Οι γυναίκες έξω από το δωμάτιο παίρνουν μια κοφτή ανάσα. Ο Τάσος μένει με το χέρι στο πόμολο. Η νύφη φοράει ένα μικροσκοπικό κομπινεζόν. Τα μαλλιά της είναι τυλιγμένα σε ρολλά. Το ένα της μάτι είναι μακιγιαρισμένο.
Κάπου εκεί ξεμπλοκάρει το pause, και ενεργοποιείται το fast forward. Μιλάνε όλοι μαζί.
– Άντε καλέ, θ’αργήσουμε, ήρθαν οι άνθρωποι από μακριά κι εσύ ακόμα, κάτσε εδώ να σε βοηθήσω με τα ρολλά, ωραίο το χρώμα στο μάτι, πού τα έφτιαξες τα νύχια σου, δώστε μου μια ρόμπα, μήπως είδε κανείς τα παπούτσια της;

Με τα πολλά ντύνουν, χτενίζουν, βάφουν τη νύφη, και φεύγουν προς την παραλιακή κωμόπολη όπου θα τελεστεί το μυστήριο. Ίδια ιστορία για τον Τάσο: μόλις απομακρύνονται από την πόλη, σταματάει και βγάζει το μπουκέτο. Η βεντούζα αρχίζει να χαλαρώνει το σφίξιμο.

Πλησιάζοντας στην εκκλησία, τηλεφωνεί ο γαμπρός.
«Καθυστέρησα, δεν έχω πάει ακόμα στην εκκλησία, μη φτάσετε πριν από μένα».
Σταματούν στην άκρη του δρόμου, δύο τετράγωνα μακριά από την εκκλησία, ο Τάσος ξαναβάζει τα λουλούδια, η νύφη είναι μισή μέσα-μισή έξω απ’το αυτοκίνητο, και ανάβει τσιγάρο. Τους προσπερνούν αυτοκίνητα με καλεσμένους.
– Καλέ τι κάνετε εδώ;!;
– Κάνουμε τσιγαράκι και το ξανασκεφτόμαστε. Να πάμε… Να μην πάμε…
LOL

Ο Τάσος άλλαξε τις βέρες. Σειρά της Νίκης να αλλάξει τα στέφανα. Στέκεται πίσω από το ζευγάρι, και απλώνει τα χέρια - με μια μικρή λεπτομέρεια. Τα χέρια της είναι ανοιχτά, όχι σταυρωτά. Μόλις κοντεύει να αγγίξει τα στέφανα και τα χέρια της είναι αρκετά πάνω από το κεφάλι της (ακριβό άρωμα σε μικρό μπουκαλάκι, η Νίκη μας), άρα και ορατά από το υπόλοιπο εκκλησίασμα, ακούγεται από πίσω μια (ψιθυριστή μεν, αλλά) βοή από πεντακόσια στόματα που της κόβει τη φόρα.
– ΟΧΙ!!!
Η Νίκη παγώνει στιγμιαία, αλλά "το πιάνει" και σταυρώνει τα χέρια της στον αέρα. Γυρίζει ελαφρά το κεφάλι της προς τα πίσω και ρωτάει:
– Έτσι το πάω καλά;
LOL

Μετά το γάμο, κατά τη διάρκεια του γλεντιού σε ένα παραθαλάσσιο ξενοδοχείο, η Ντίνα αναλαμβάνει να βοηθήσει το παρανυφάκι να αλλάξει ρούχα μέσα στο αυτοκίνητο. Ντύνει τη μικρή και την παραδίδει στους γονείς της. Την ώρα που καληνυχτίζονται και πάνε να φύγουν, η Ντίνα αλλάζει γνώμη.
– Θείε, πάρτε με και μένα μαζί σας.
– Γιατί κορίτσι μου, μείνε εδώ που σας κλείσανε δωμάτια οι άνθρωποι…
– Όχι μωρέ, και τι να κάνω εδώ με τη γερουσία; Άσ’τους αυτούς, κουμπαριάσανε. Αφού πάτε στη Σαϊμπάι, πάρτε με και μένα μαζί.

Τρεις ώρες αργότερα, το γλέντι έχει τελειώσει και έχουν μείνει μόνο οι νεόνυμφοι κι οι κουμπάροι.
– Έχουμε κλείσει διπλανά δωμάτια, είναι σαν σουίτα.
– Α, τι ωραία.
– Άντε πάμε για ύπνο.
– Τάσο, πού είναι το σακ-βουαγιάζ;
– Στο αυτοκίνητο.

Riiiiiiiiiing… Riiiiiiiiiiiing…
– Έλα μαμά.
– Έλα Ντίνα. Πού είσαι;
– Κοιμάμαι. Τι θέλεις;
– Τι έχεις στην τσάντα σου;
– Τι λες ρε μαμά, τρελάθηκες;
– Άντε παιδάκι μου κοίτα στην τσάντα σου. Τι έχεις εκεί;
(ήχος από φερμουάρ) – Αααααααα… τα κλειδιά του αυτοκινήτου…

Ο Τάσος και η Νίκη πηγαίνουν στο δωμάτιό τους στο ξενοδοχείο, χωρίς σακ-βουαγιάζ. Χωρίς πυτζάμες. Χωρίς οδοντόβουρτσες. Χωρίς αλλαξιά.
(Τάσος, εκ των υστέρων: Το μωρό μου τα κανόνισε έτσι, για να κοιμηθούμε αγκαλίτσα γυμνοί! LOL
Νίκη: Ναι, άλλη δουλειά δεν είχα, έπιασα τη Ντίνα και της είπα ‘Πάρε, παιδί μου, τα κλειδιά και βάλ’τα στην τσάντα σου, τώρα που θα φύγεις να μείνουν τα πράγματά μας στο πορτ-μπαγκάζ!’)
– Τάσο, μην τριγυρνάς, άντε να κοιμηθούμε.
– Τα παιδιά είναι δίπλα, ε; Λες να τους ακούσουμε; Χε,χε.
– Άντε χριστιανέ μου πέσε στο κρεβάτι!
– Αυτή η πόρτα εδώ τι είναι; (ανοίγει την πόρτα και βρίσκει το μπάνιο)
– Αυτήν εδώ δίπλα στο κρεβάτι μην την ανοίξεις, επικοινωνεί με το διπλανό.
– Χα, χα, ναι καλά. Αυτή εδώ η πόρτα τι είναι; (ανοίγει την πόρτα και βρίσκει τη ντουλάπα)
– Δε σου κάνω πλάκα παιδί μου, είναι σουίτα λέμε, μην την ανοίξεις.
– Σιγά μην επικοινωνεί με το διπλανό. Να, ορίστε. (ανοίγει την πόρτα και βρίσκει το γαμπρό με ξεκούμπωτο το πουκάμισο, να λύνει τα κορδόνια του κορσέ της νύφης)
Αυτό το pause… Πολύ ευαίσθητο κουμπάκι, βρε παιδί μου. Μόνο του πατιέται.
(νεόνυμφοι, σε πρίμο-σεκόντο) – !!!
(Τάσος, ατάραχος) – Παιδιά, όλα καλά;
ROTFL

Το επόμενο πρωί, κατεβαίνουν στο μπουφέ για πρωινό. Η τραπεζαρία είναι γεμάτη από γκρουπ ξένων τουριστών που φοράνε λουλουδάτες βερμούδες και μαγιό.
Ο Τάσος φοράει το καλό του κοστούμι, αλλά για να το κάνει πιο σπορ αφήνει τη γραβάτα στο δωμάτιο, και αφήνει και τα πρώτα δύο κουμπιά του πουκαμίσου ανοιχτά.
Η Νίκη φοράει την χρυσαφί τουαλέτα της με τις χρυσές γόβες και το τεράστιο τούλινο λουλούδι ραμμένο στο πέτο. Μόλις πατάει το ποδαράκι της στην αίθουσα, όλοι στρέφονται και την κοιτάζουν. Οι μισοί αναρωτιούνται «Μα ποια διάσημη είναι αυτή και ντύνεται έτσι για πρωινό;;». Οι άλλοι μισοί σκέφτονται «Ουάου, κοίτα πόσο καλά ντύνονται οι Έλληνες το πρωί…»

LOL

by Saigon

Τα λουλούδια στην κυρία απο μένα (λέμε τώρα...)

Μία από τις λίγες γλυκές στιγμές της δουλειάς του γραφείου είναι η συνήθεια του Meek να μου φέρνει λουλούδια κάθε Δευτέρα πρωί. Είναι πολύ ευγενική χειρονομία και μου φτιάχνει την διάθεση, ειδικά επειδή ξέρω ότι δεν μου την "πέφτει" αλλά το κάνει με κάθε καλή πρόθεση.
Εδώ όμως δημιουργείται ένα θέμα: ο Mr. Fruitcake (a.k.a. Διευθυντής) δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τον Meek (για να είμαστε ειλικρινείς, δεν συμπαθεί και κανέναν, αφού τρώγεται με τα ρούχα του) και «ζηλεύει» όταν κάποιος τον επαινεί, ακόμα κι αν ο καημένος είναι απλά υπάλληλος και μάλιστα ιεραρχικά αρκετά πιο χαμηλά απ’ ό,τι ο ίδιος. Μην ρωτάτε γιατί, κι εγώ δεν ξέρω! Η κατάσταση αυτή με έχει οδηγήσει σε σημείο να μην λέω στον Fruitcake τίποτα καλό για τον Meek για να μην ζηλέψει και προκαλέσω κάποιο πρόβλημα. Φυσικά δεν του έχω πει ότι τα λουλούδια τα φέρνει ο Meek, αντ’ αυτού έχω αφήσει να εννοηθεί ότι τα φέρνω εγώ η ίδια στο γραφείο.
Δευτέρα απόγευμα λοιπόν, ήδη είχα λουλούδια στο γραφείο μου και ο Fruitcake με πλησιάζει και μου λέει με το γνωστό του ύφος: «Α, τι ωραία λουλούδια! Θα μου φέρεις κι εμένα αύριο, που θα έρθει η γυναίκα μου το πρωί πρώτη φορά να δει το γραφείο, να βρει ωραίο περιβάλλον;». Κρύος ιδρώτας με έλουσε αυτόματα. Δεν μπορούσα να πω και τίποτε άλλο εκτός από «Μάλιστα». Μόλις απομακρύνεται (και ουρλιάζει ο συναγερμός στο κεφάλι μου "Mayday! Mayday!") αποφασίζω να τηλεφωνήσω στον Meek για βοήθεια όταν σχολάσω. Και, όπως επιβάλλει ο Νόμος του Μέρφυ, δεν σηκώνει το κινητό του! Αναρωτιέμαι φυσικά αν θα καταφέρω να τον βρω, και αν έχει μείνει κανένα λουλουδάκι στον κήπο του για να το κόψει στις 5:00 το πρωί, μπας και ικανοποιήσουμε το βίτσιο του Fruitcake να εντυπωσιάσει την Mrs. Fruitcake...

Κουρασμένη λοιπόν μετά το γραφείο, ξαπλώνω στον Καναπέ (ναι, με κεφαλαίο, το αξίζει!) και λαγοκοιμάμαι. Ξαφνικά, χτυπάει το κινητό, είναι ο Meek ο οποίος ανησύχησε από τα τηλέφωνά μου. «Έλα, Meek, είδε ο Fruitcake τα λουλούδια, και για να μη σε καρφώσω του είπα ότι τα έφερα εγώ, και μου ζήτησε να του πάω μερικά αύριο για να στολίσει το γραφείο, που θα έρθει η γυναίκα του, να πουλήσει μούρη!». Ο Meek λύνεται στα γέλια φυσικά, γελάω κι εγώ και κλείνουμε το τηλέφωνο. Το βλέμμα μου πήγε απευθείας στον W. δίπλα μου στον άλλο Καναπέ (ναι ρε, κι αυτός με κεφαλαίο!) ο οποίος με κοιτάει κατάπληκτος, μην πιστεύοντας αυτά που μόλις με άκουσε να λέω στο τηλέφωνο! Και ξαφνικά ξεσπάει σε γέλια διαρκείας, τα οποία διακόπτει πού και πού για να πει «Ρε τον μαλάκα τον φρούτκεηκ!».
Εννοείται πως χτες η κυρία Fruitcake ούτε καν γύρισε το (τίγκα στη μάσκαρα) βλεφαράκι της να κοιτάξει τα λουλούδια, έκανε μια βόλτα στους διαδρόμους κοιτάζοντας περιφρονητικά, ζήτησε έναν αναπτήρα για το τσιγαράκι της, και τίναξε τη στάχτη της μέσα στο βάζο...

by Saigon