Long overdue

Θέλω πολύ να σας δείξω κάποια από τα πλεκτά μου, κι ας πέρασε τόσος καιρός. Έχω μείνει πίσω αλλά πού θα πάει, κάποια στιγμή θα φτάσω στο σημείο να δείχνω μόνο φρεσκοτελειωμένα. :-)

Τέλη Αυγούστου έφτιαξα με βελονάκι μια project bag για τα γενέθλια της Τwinkleshine.

Mε ribbon yarn (100% λινό) σε γλυκύτατο ροζ-μπεζ, έπλεξα δύο παραλληλόγραμμα κομμάτια που μετά έραψα μεταξύ τους σε σχήμα σταυρού για να δημιουργήσω διπλό πάτο. Δύο λωρίδες για χερούλια, ένα κουμπί φτιαγμένο απ' το ίδιο νήμα (αφού δεν έβρισκα κανένα έτοιμο να μου αρέσει) και για φόδρα ένα κομμάτι από μια παραπανίσια μαξιλαροθήκη του ΙΚΕΑ.

Όλα με το χέρι, και έκανα πολύ προσεκτική πισωβελονιά για τη φόδρα! Βοήθησε βέβαια και το ύφασμα με τα τετραγωνάκια ως μπούσουλα. :-)

(Ravelry link)

Η Αλεξάνδρα την παίρνει μαζί της όταν πλέκει κάλτσες, γιατί σύμφωνα με τα λεγόμενά της η τσαντούλα έχει το κατάλληλο μέγεθος ώστε να χωρέσει τα απαραίτητα!

by Saigon

Knit 'n' Natter

Το πλέξιμο δε συνηθίζεται στην πόλη μου. Στο μαγαζί απ' όπου αγοράζω τα νήματα, είμαι σεσημασμένη ως "η νεαρή που πλέκει". Μια φορά φεύγοντας έπεσε από τη σακούλα μου ένα κουβάρι σομόν ακρυλικό, και η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού το κράτησε στην άκρη και μου το έδωσε την επόμενη φορά που πήγα.
Ένα άλλο μαγαζί, που υποτίθεται πως ειδικεύεται στον εξοπλισμό για κέντημα/ράψιμο, δεν έχει βελονάκια σε άλλα μεγέθη, παρά μόνο τα λεπτά μεταλλικά για τη δαντέλα. Δεν είδα ακόμα τι συλλογή από νήματα έχουν στο υπόγειο.

Στη ζωή μου όμως κάτι έχει αλλάξει.

Ξαφνικά άρχισα να ξαναβγαίνω. Για καφέ, για φαγητό, για κρασάκι, για ψώνια, για clubbing. Για ολοήμερη στο ΙΚΕΑ.
Ξαφνικά βρέθηκα σε αποκλειστική γυναικοπαρέα. Δεν μου είχε ξανατύχει. Είναι ενδιαφέρον!
Ξαφνικά δε νιώθω και τόσο μόνη. Γιατί βρήκα πρόσωπα χαμογελαστά και κεφάτα, που καταλαβαίνουν για ποιο πράγμα μιλάω. Ειδικά όταν πρόκειται για βελόνες και νήματα.
Κι όλα αυτά ξεκίνησαν όταν έγινα μέλος στο Ravelry. :-)

Νεαρές (και μη) γυναίκες από τις γύρω πόλεις, με δέχτηκαν στην παρέα τους με χαρά. Γυναίκες καλλιεργημένες, με χιούμορ, με όρεξη για δημιουργία, με έκαναν φίλη τους και νιώθω τόσο ευτυχισμένη και δραστήρια, το μυαλό μου γέμισε ιδέες, μαθαίνω καινούρια πράγματα, και καμαρώνω γι' αυτά που φτιάχνω. Κάθε τόσο βρισκόμαστε όλες μαζί για να κουβεντιάσουμε και να πλέξουμε δημοσίως, σοκάροντας τα πλήθη γύρω μας (και κρυφογελώντας all the while, LOL).

Όποια έχει παραλάβει καινούρια νήματα, τα φέρνει μαζί της για να τα χαζέψουν οι υπόλοιπες με θαυμασμό.
Στο τραπέζι απλώνονται βιβλία και περιοδικά για πλέξιμο και βελονάκι, λαχταριστά αξεσουάρ, φωτοτυπίες από σχέδια, μικροδωράκια. Μιλάμε για όλα, γελάμε πολύ, περνάμε υπέροχα! Ήδη έχουμε γίνει αχώριστες, νοιαζόμαστε η μία την άλλη, γιορτάζουμε γενέθλια, συμπαραστεκόμαστε όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Δε χορταίνουμε να ανταμώνουμε.

handywoman

Twinkleshine

neth

katiemax

Twinkleshine & handywoman

katiemax & Saigon

It's a wonderful life. :-)

by Saigon

Mozilla Wars

Πέρσι που ήμουν έγκυος, ο Woody αποφάσισε να μου κάνει δώρο ένα laptop για του Αγίου Βαλεντίνου. Βέβαια κατέληξε να το χρησιμοποιεί περισσότερο ο ίδιος παρά εγώ, αφού μετά τη γέννα ο χρόνος μου ήταν γεμάτος από άλλα πράγματα έτσι κι αλλιώς. Το Νοέμβριο πήρε και ένα πολύ πρακτικό βοηθητικό τραπεζάκι από το ΙΚΕΑ (φυσικά) για να πάψει να κάνει κατάληψη στο τραπέζι του σαλονιού, και η εξάρτησή του από το Facebook, το internet και γενικώς το laptop, επισημοποιήθηκε κανονικά. Εγκατέστησε και το λατρεμένο του Pro στο laptop, και έδωσε νέο νόημα στο τριγωνικό χερούλι του τραπεζιού, αποθηκεύοντας εκεί το gamepad για το Pro, τυλιγμένο στο καλώδιό του.

Πριν λίγο καιρό ο Woody απέκτησε ένα μικρό netbook, πολύ λειτουργικό, γεγονός το οποίο έδωσε πλέον σε μένα το δικαίωμα να πάρω το laptop στη δική μου μεριά του σαλονιού και να το χρησιμοποιώ. Επιτέλους.
Πήραμε άλλο ένα τραπεζάκι (σε κόκκινο) για μένα, και τώρα έχουμε ο καθένας το δικό του φορητό υπολογιστή στο σαλόνι. Τα βράδια, αφού βάλουμε το Αστεράκι για ύπνο, ξαπλώνουμε ο καθένας στον καναπέ του και σερφάρουμε, ανταλλάσουμε links και τα σχολιάζουμε, διαβάζουμε άρθρα και κουβεντιάζουμε. Ωραία εικόνα, ε; Μη βιάζεστε. Διότι το μικρό netbook, με την οθονίτσα του, δεν είναι ακριβώς το ιδανικό περιβάλλον για να παίξεις Pro. Επομένως, σχεδόν κάθε βράδυ, ο Woody ζητάει να αλλάξουμε θέση για να καθίσει εκείνος στο laptop και να παίξει. Και συνεπώς με βγάζει από την άνεση της θέσης μου, με απομακρύνει από το δίσκο και τα αρχεία που έχω αποθηκευμένα εκεί, και γενικώς με στέλνει στην εξορία!! (γκρρρρρρρρ)

Τώρα τελευταία ανακαλύψαμε τα themes που παρέχει ο Mozilla. Υπάρχουν αμέτρητες επιλογές και μου αρέσει να βάζω καινούριο φόντο κάθε βδομάδα. Βρήκα, λοιπόν, τον τρόπο να εκδικούμαι τον Woody για την εξορία και να τον κάνω να τραβάει τα μαλλιά του...
Κάθε φορά που με διώχνει από το laptop, του αλλάζω theme στο Mozilla στο netbook, και το βλέπει την επόμενη μέρα το πρωί όταν το ανοίγει. Οι επιλογές μου όμως είναι πολύ προσεκτικές! Διαλέγω γλυκουλιές που ξέρω ότι θα τον κάνουν να βγάλει αφρούς και να διαμαρτύρεται με την κραυγή "ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕΣ ΒΡΕ!!!!!". (χεχεχεχ)
Ο Homer Simpson με τα ντόνατ στην κοιλιά ήταν η πρώτη ανταρσία (και η λιγότερο οδυνηρή):

Ύστερα ήρθε η κάτω βόλτα, με τα ακόλουθα:

Επίσης είχαμε και αφιέρωμα στο Hello Kitty (που σιχαινόμαστε κι οι δυο):

Αυτό που τον έκανε να τσιρίξει από τον αιφνιδιασμό ήταν το εξής:

και γέλασα πολύ, γιατί προσπαθούσε να το αλλάξει πανικόβλητος κάνοντας "ΑΑΑΑΑΑΑ!!!" LOL

Τα χειρότερα μούτρα ωστόσο, που του πήρε αρκετές ώρες να τα ξεχάσει, τα κράτησε όταν έβαλα αυτό:

:-D
by Saigon

Υ.Γ.: Καθώς γράφω αυτό το post, είμαι στο netbook και το νέο φόντο του καλού μου εδώ και λίγα λεπτά είναι μερικές χούφτες τρισχαριτωμένες καρδούλες και ένα αρκουδάκι. Θα το δει το πρωί και θα του έρθει κόλπος. Πλάκα έχει. χιχιχιχιχι

AliceVerissi - Το τσαγιερό => Χαρίστηκε!

Πριν αρκετό καιρό ανακάλυψα εντελώς τυχαία ένα πολύ ενδιαφέρον blog, με το ευφάνταστο "ονοματεπώνυμο" AliceVerissi. Μέσα από το AliceVerissi μπορούσε κανείς να χαρίσει κάτι που δεν ήθελε πια, σε όποιον εκδήλωνε ενδιαφέρον. Τυπικά η λέξη αλισβερίσι δηλώνει τη δοσοληψία, αλλά έστω κι έτσι η κίνηση αυτή βοηθούσε να ανακυκλώνονται ανεπιθύμητα μα ακόμα χρήσιμα αντικείμενα.

Το συγκεκριμένο blog είναι ανενεργό εδώ και μερικούς μήνες, και οι προσπάθειές μου να επικοινωνήσω με την κοπέλα που το διαχειριζόταν απέβησαν άκαρπες. Επειδή όμως η ιδέα μού άρεσε πάρα πολύ, και επειδή γενικώς πάντα ήμουν της άποψης πως τα πράγματα (ρούχα, διακοσμητικά, παπούτσια, αξεσουάρ) δεν είναι σωστό να τα τρώει το μαύρο σκοτάδι, και καλύτερα να τα τιμά κάποιος άλλος στον οποίο κάνουν / ταιριάζουν / αρέσουν παρά να πιάνουν τόπο ή σκόνη, αποφάσισα να προχωρήσω σε μια μικρή αναβίωση...

Το τσαγιερό

Ολοκαίνουριο, εντελώς αχρησιμοποίητο, το αγοράσαμε από το ΙΚΕΑ (φυσικά, από πού αλλού? Baygon μη γελάς, σε βλέπω) αλλά ατύχησε για δύο λόγους: πρώτον- την ακριβώς επόμενη μέρα μια ξαδέρφη έφερε για δώρο γάμου ένα μεγαλύτερο σε πορτοκαλί χρώμα, όπου πλέον ετέθη θέμα προτίμησης, και δεύτερον- στη διαδρομή ως το σπίτι, κάπου συναντήθηκε με κάτι αιχμηρό και απέκτησε αυτό το βαθουλωματάκι που φαίνεται και στη φωτογραφία και του χαλάει τη μόστρα. Κατά τα άλλα, είναι ωραιότατο, καθαρό, και χαρίζεται σε όποιον το λιμπιστεί.
Υ.Γ.: Δείτε το εδώ στο αμερικάνικο site, μιας και το δύσχρηστο ελληνικό έχει μόνο μια βερσιόν του έντυπου καταλόγου... :-S
(Και αν κάποιος από σας έχει κάτι για δόσιμο, προτίθεμαι να δημοσιεύω εδώ τις προσφορές σας και να σας φέρνω σε επαφή με τον πρώτο τυχερό ενδιαφερόμενο για να γίνει το αλισβερίσι!)

οι εικόνες σήμερα - courtesy of AliceVerissi

by Saigon