Τι γεύση έχει το Λονδίνο?

Για μένα, το Λονδίνο έχει πολλές γεύσεις. Πλούσιες, και πολυ-πολιτισμικές!

Ακολουθούν φωτογραφίες (του Baygon φυσικά, τα 'χουμε πει) από διάφορες νοστιμιές που δοκίμασα σε υπέροχα μέρη στο Λονδίνο.

Tomato and Basil Soup

Le Pain Quotidien

(wikipedia article)

Ονειρεμένο Fish & Chips!

The Rock & Sole Plaice

Pumpkin Soup

Pattiserie Valerie

Caribbean Vegetables Soup

(Le Pain Quotidien)

Hummus με κοτόπουλο, σαλάτα ταμπουλέ και τσάι φρέσκιας μέντας.

Hummus Bros

Λεμονάδα με τζίντζερ και μέντα, ζεστό ρόφημα με μήλο και κανέλλα, falafel.

(Hummus Bros)

Αφήστε τα σάλια να τρέξουν ελεύθερα! :-)
Σας χρωστάω άλλη μια ανάρτηση. Σύντομα.

by Saigon

The summer Saigon and Baygon cooked

Το καλοκαίρι αυτό θα μείνει στα χρονικά των βιογράφων μας ως το καλοκαίρι της κουζίνας. Γλυκά, αλμυρά, πίτα, κινέζικα στο wok, σούπα, χίλια δυο πράγματα αυτό το καλοκαίρι γεννηθήκανε και φαγωθήκανε στην κουζίνα της Saigon. Η αλήθεια είναι οτι απο μαγειρική δεν ξέρω πάρα πολλά, είμαι το αποτέλεσμα της νοοτροπίας της ελληνίδας μάνας που θέλει τον γιόκα της αφέντη στο σπίτι και να μην ασχολείται με την κουζίνα. Ποιος ο λόγος εξάλλου, αφού μια μέρα θα βρει μια κοπέλα να τα κάνει αυτά για τον φανταστικό γιόκα της. Όταν ετοιμαζόμουν να φύγω για φοιτητής, η μάνα μου συνειδητοποίησε οτι θα πρέπει να μαγειρεύω, οπότε την εβδομάδα πριν φύγω αποφάσισε να μου μάθει. #epic #fail

Τώρα, μένω κάπου όπου μπορώ επιτέλους να ψωνίζω αυτά που θέλω, να γεμίζω το ψυγείο με προϊόντα που θέλω και να μαγειρεύρω ο,τι θέλω. Οπότε, όταν λοιπόν κανόνισα να περάσω πολλές μέρες με την Saigon στο παλατάκι, περισσότερες απο ποτέ για να είμαι ειλικρινής, είπα οτι θα μαγειρέψω και το έκανα. Και το απόλαυσα απίστευτα πολύ!

Ξεκινώντας, πρέπει να πω οτι η κουζίνα της Saigon είναι η καταπληκτικότερη του Σύμπαντος, έχει τα πάντα (τα πάντα λέμε!) και μπορείς να μαγειρέψεις ο,τι σκεφτείς! Αφού πήγαμε για ψώνια μαζί (=βόλτα στο σούπερ μάρκετ, ψώνια και κάτι ατυχείς συναντήσεις με «διάσ(χ)ημους»), αποφάσισα να μαγειρέψω μια πιπερομανιταρόπιτα, ένα κινέζικο πιάτο με λαχανικά και κοτόπουλο στο wok, μανιταρόσουπα, μια μακαρονάδα με σάλτσα απο γιαούρτι κι ένα επιδόρπιο με lemon curd, μπισκότα και δημητριακά.

Το μαγείρεμα ήταν μια απόλαυση, η Saigon μου φόρεσε μια ποδιά, μια μπλε πετσέτα στην μέση, ως γνήσια «Μόνικα» μου έκανε ένα μάθημα orientation στην κουζίνα (το οποίο έμαθα με την δεύτερη) μου σύστησε τα καταπληκτικά της μαχαίρια και... Ω, τα μαχαίρια! Τα λατρεύω αυτά τα μαχαίρια, περάσαμε τόσες ώρες μαζί, πλέον δεν είναι άψυχα εργαλεία, έχουνε ονόματα! Ορίστε και ο διάλογος όταν ενημέρωσα και την Saigon για τα ονόματα των μαχαιριών της:

Baygon ... θα τους δώσω κι ονόματα

Saigon: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧ τι ονόματα? για πες

Baygon: το μικρό θα είναι η Τίνα

Saigon: ωραίος

Baygon: απο το ζελα-τίνα που έκοψα μ'αυτό

 Saigon: χαχαχαχ

Baygon: το δεύτερο, αυτό που έκοβα λαχανικά θα το πω Μάνι

αρσενικό

απο το μανιτάρι

Saigon: ανδροπρεπές και ελαφρώς λατίνο

Baygon: σλαιτλιυ λατινικό αλλά έχει μια τρίχα-στο-στηθος αντρίλα

Saigon: άνετα πιμπ από τη νότια Αμερική

Baygon: σαν τον Αργεντικό πιμπ δεν έχει φιλλλαράκι

το άλλο, για το κρέας

γι'αυτό θα αντλήσω όνομα απο τον χώρο της μουσικής

κι απο τις εμπειρίες μου

θα το πω Τζονι

απο το Johnny Cash

γιατι μια μέρα παραλίγο να κοπώ και θυμήθηκα το “Hurt”

Saigon: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧ

Baygon: με την Κούλα δεν είχαμε πολλές σχέσεις

Saigon: ποια είναι η Κούλα καλέ? του ψωμιού?

Baygon: ναι

Saigon: χαχαχαχ, και γιατί?

Baygon: γιατί κάποτε με έβαλες να κόψω ψωμί κι εγώ έκοψα και την σα-Κούλα που ήταν το ψωμί...

 Saigon: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ

Όλη αυτή η παρέα λοιπόν, στην υπέροχη κουζίνα της Saigon, ένας ψηλός φωτογράφος με sous chef το Αστεράκι που βοήθησε με την συντροφιά του, εγκαινιάσαμε το wok με sesame oil, κοτόπουλο, λαχανικά και ρύζι ή noodles, κάναμε μια πίτα με λίγο φύλλο αλλά πολλή αγάπη, μια ομελέτα φούρνου, μακαρονάδα που δεν πέτυχε ιδιαίτερα, μια μανιταρόσουπα με πολύ ωραία γήινη γεύση κι ένα επιδόρπιο με lemon curd, γιαούρτι (η νέα αγαπημένη λέξη για το αστεράκι), τριμμένα μπισκότα και δημητριακά, ένα ελαφρύ, δροσερό και αναζωογονητικό επιδόρπιο που σερβίρεται σε κοντά ποτήρια όπως αυτά για ουίσκυ ή κάτι ανάλογο.

Κι όλα αυτά, ανάμεσα σε πολλές πολλές συζητήσεις, μουσική απο τον Καναδά να παίζει 17 ώρες την ημέρα, τέλεια μπισκότα απο τα χεράκια της Saigon, καταπληκτικό τσάι με κανέλλα και μήλο, έναν φωτεινό γαλάζιο δίσκο στο ταβάνι, μαλλί της γριάς, μια παραλία, συζητήσεις για το φεγγαρόφωτο και τον Botero, άπειρες νοητικές φωτογραφίες, γέλια, σχόλια και άλλα. Α, και σχέδια, πολλά απο δαύτα, η Saigon, βλέπετε, πετάει σε λίγες μέρες και για μια εβδομάδα στο Λονδίνο!

by Baygon

Meet the Bacon Machine

Πρέπει να έγινε κάποιο μπέρδεμα και αντί για Baygon να ακούσανε Βacon και αυτό ξεκίνησε μια περίεργη ιστορία. Αλλά όταν έχεις να κάνεις με τσίρκο, αυτά παθαίνεις μάλλον. Και το εννοώ, αληθινό τσίρκο (χωρίς ζώα και κλόουν βέβαια), δεν ειναι υποτιμητικός χαρακτηρισμός, πρόκειται για το Aircraft Circus με τους ανθρώπους του οποίου πέρασα 8 μέρες στο Donington, κάπου στην κεντρική Αγγλία, στα πλαίσια του Download festival 2011, στήνοντας (όλοι μαζί) και φωτογραφίζοντας (εγώ) το show Madame Pain's Boudoir, ένα μείγμα ακροβατικών, φωτιάς, νερού, χορού, καρφιών/συρραπτικών και πολλών άλλων, ένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που έκανα και έζησα στην ζωή μου και είμαι περήφανος που ήμουν μέρος του. 

H ιστορία ξεκινάει πριν από ένα μήνα περίπου, όταν μου προτείνανε αυτή την δουλειά και χωρίς δεύτερη σκέψη είπα το ναι. Για εβδομάδες τωρα ετοιμαζότανε το ταξίδι και η διαμονή μας εκεί, καθώς θα κατασκηνώναμε στην αγγλική εξοχή. Ξεκινώντας λοιπόν, φεύγουμε από Λονδίνο σε ένα γεμάτο απο πράγματα και προμήθειες αυτοκίνητο, εγώ, ο Αυστραλός σκηνοθέτης, η ακροβάτισσα σύζυγος του, η production designer και ο VFX director/videographer του show, ένα συνοθύλευμα ανθρώπων που ώθησε την Saigon να πει "Αυτό δεν ήταν carpool, ήταν καστ για road movie του Ταραντίνο!", κατι στο οποίο δεν είχε και πολύ άδικο για να είμαι ειλικρινής, ειδικά αν σκεφτείς οτι πηγαίναμε να στήσουμε μια παράσταση τσιρκου. Λίγο πριν φύγουμε, εγώ ξέρω ότι η πραγματική δουλειά μου ξεκινάει μέρες μετά την άφιξή μας, και πως όσο θα στήνεται το σκηνικό, εγώ θα βοηθάω. Αυτό που έμαθα όμως πριν αναχωρήσουμε είναι πως ο συγκάτοικός μου,  αυτός που ουσιαστικά μου κανόνισε την δουλειά, είπε στον γενικό αρχηγό του ολου event πως θα μπορούσα να βοηθήσω με το μαγείρεμα, γιατι, λέει, ήμουν chef στο στρατό! Το οποίο φυσικά δεν ισχύει, ήμουν ενα ταπεινό ΚΨΜιτζόπουλο και βοήθησα μερικές φορές στην κουζίνα (αν και προχτές έκανα ενα κοτόπουλο Bella Giornata με συνταγή που έστειλε η Saigon και οι συγκάτοικοι έγλειφαν τα δάχτυλα τους, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Συμπέρασμα; Πηγαίνω στην μέση του πουθενά, για camping και με την "ευθύνη" να μαγειρέψω για 52 άτομα! Οπότε ξεκινάει και η φρίκη, το γέλιο και οι σκέψεις για το τι κάνουμε: πρώτο βήμα, οι προμήθειες. Ο αρχηγός της αποστολής έχει κουβαλήσει 20 κιλά bacon, 15 κιλά μακαρόνια, κοντά 20 κιλά σάλτσα ντομάτα, ένα πεντάκιλο μαγιονέζα, 200 λουκάνικα για hot dog, 10 κιλά τόνο, λαχανικά. φρούτα, πολύ τσάι, γάλα, δημητριακά, περίπου 800 μπάρες δημητριακών, και κυρίως μια μεγάλη ψησταριά barbecue για το μαγείρεμα. 

Έτσι λοιπόν γεννήθηκε η Bacon Machine (aka Baygon), αφού κάθε πρωί έπρεπε να ψήσω μερικές ντουζίνες κομμάτια bacon για πρωινό όλων, κάτι που έγινε δεκτό με μεγάλη χαρά φυσικά, ποιος δεν χαίρεται όταν ένας ψηλός, χοντρός, μελαχρινός σου φτιάχνει bacon για σάντουιτς πρωινιάτικα; Για άλλη μια φορά επιβεβαίωσα την θεωρία πως αν θες να κερδίσεις μια ομάδα ανθρώπων, μαγείρεψέ τους και θα σε συνδυάζουν πάντα με το αίσθημα ικανοποίησης της πείνας. Όσον αφορά τα υπόλοιπα γεύματα, όπως καταλαβαίνετε, υπήρχαν αρκετά μακαρόνια τα οποία τα έφτιαξα δυο φορές με τόνο και λαχανικά και δύο φορές με απλή σάλτσα ντομάτα, μανιτάρια και άλλα λαχανικά. 

Από άποψη φαγητού κάπως έτσι εκτυλίχτηκε η εβδομάδα, σε ένα camping site, δίπλα σε ένα αεροδρόμιο (το οποίο σημαίνει πολύ φασαρία), δίπλα στην σκηνή με rock karaoke (με την ονομασία Rockeoke) όπου μπορούσες να εγγραφείς και να τραγουδήσεις ό,τι ήθελες με την rock μπάντα, δίπλα σε μια πίστα moto-cross (πολλή φασαρία), δίπλα σε ένα decanting station, ένα μέρος δλδ που μαζεύανε τα πεταμένα κουτάκια μπύρας των (75.000+ ) κατασκηνωτών και τα συνθλίβανε για ανακύκλωση (από τις 8 το πρωί), στη μέση ενός rock festival. True story. And priceless!

Όπως και να'χει, το ξανάκανα όλο αυτό χαλαρά, χωρίς συζήτηση. Ὴταν φοβερή εμπειρία, είχα την ευκαιρία να φωτογραφίσω ένα απίστευτο show, να βγάλω 4.300 περίπου φωτογραφίες, να ξεφύγω για λίγο καθότι η ζωή μου έκανε μια βουτιά πριν φύγω και γενικά το χρειαζόμουν. Η Bacon Machine, μπορεί να έχει σιγήσει, αλλά ανυπομονεί για την επόμενη φορά!

by Baygon