Οδηγίες προς στρατεύσιμους

Ο Στρατός είναι μια δεύτερη κοινωνία μέσα στην κοινωνία μας. Έχει πολλά ίδια και πολλά διαφορετικά με την "κανονική" κοινωνία: γλώσσα, ήθη, έθιμα, κλπ. Ορίστε μερικά, απόσταγμα της μέχρι τώρα θητείας μου:

Αρκτικόλεξα: ΟΒΑ, ΕΜΘ, ΕΠΟΠ, ΚΨΜ, ΔΝ, Κ/Φ, Σ.ΕΞ και μερικά ακόμα είναι κάποια από τα αρκτικόλεξα που θα μάθεις. Και μάλιστα απ'έξω, θα τα ενσωματώσεις και θα τα χρησιμοποιείς κανονικότατα! Π.χ. οι πολλοί ΕΠΟΠ γίνονται "επόπια" ή η ΔΝ (ναι, θηλυκό είναι!) μένουν "ΔΝ" και στον πληθυντικό!. Ειδική αναφορά χρειάζεται το Σ.ΕΞ: όχι, μην χαίρεσαι νέε φαντάρε, ο στρατός δεν έχει σεξ μέσα, τουλάχιστον όχι με την έννοια που θα ήθελες, παρόλο που αν σου ρίξουν σ.εξ θα σου έρθουν διάφορες... σκέψεις για σεξ! Σ.εξ. σημαίνει "στέρηση εξόδου", το οποίο σημαίνει πως δεν βγαίνεις εξοδούχος για κάποιες μέρες. Αν δηλαδή φας 3 σ.εξ., τότε χάνεις 3 εξόδους σου. Πονάει το σ.εξ.!

Κοτόπουλο: αν σ'αρέσει, θα φας καλά στον στρατό. Αν όχι, ξεκίνα να κάνεις συλλογή με φυλλάδια απο ντελιβεράδικα!

Γκοτζίλα (ο/το): στον στρατό σπάνια βλέπεις το κρέας αμαγείρευτο. Το οποίο σημαίνει πως πρέπει να αναγνωρίσεις τι κρέας είναι όταν το τρως. Μπορείς να προσπαθήσεις, αλλά πάρα πάρα πολύ δύσκολα θα βρεις τι είναι. Άρα, μια πρόχειρη (και σωστή;) εκτίμηση είναι πως πρόκειται για κρέας από τον Γκοτζίλα. Ναι, τον Godzilla.

Μπιφτέκι: 1. Κάτι που μοιάζει με μπιφτέκι, από κάτι που μοιάζει με κιμά (βλ. λήμμα "Γκοτζίλα"), μαγειρεμένο από φαντάρους (καλή τύχη) σερβιρισμένο με διάφορα. Τρομακτικό;
2. Πόσο ευχάριστη είναι η εμπειρία να το τρως αυτό; Ε, τόσο ευχάριστο είναι κι όταν μαθαίνεις ότι "έχεις μπιφτέκι" ή σου "ρίξανε μπιφτέκι". Σημαίνει πως κάνεις μια υπηρεσία εξτρά, επειδή αυτός που ήταν να την κάνει δεν μπορεί.

Ζωάρα: όταν περνάς καλά, δεν λες "περνάω καλά". Κάνεις ζωάρα!

Ψηλός: ο οποιοσδήποτε. Κυριολεκτικά. Όταν κάποιος δεν ξέρει κάποιον, φωνάζει "ψηλέ". Και το αστείο είναι πως γυρνάνε όλοι. Από τον κρεμανταλά μέχρι τον 1 μέτρο κι ένα milko! lol!

Ρολό χαρτί υγείας: ό,τι είναι για την φυλακή τα τσιγάρα είναι για τον στρατό το ρολό υγείας! Μην απορήσεις αν δεις 10-20 φαντάρους με παραλλαγή και το ρολό στο χέρι έξω να βαδίζουν προς ένα μέρος. Καταλαβαίνεις ποιο μέρος είναι αυτό. Και τι θα κάνουν!

-χαρτο: λειτουργεί ως κατάληξη που συνδυάζεται με την έξοδο (εξοδόχαρτο, το χαρτί της εξόδου) και την άδεια (αδειόχαρτο, το χαρτί για την άδεια). Το κωλόχαρτο έχει την γνωστή σημασία και χρήση.

Φίδιασμα: το λουφάρισμα, η τέχνη κι επιστήμη του να κρύβεσαι για να μην σε βρουν και σε χώσουν σε δουλειές και αγγαρείες. Θέλει εξάσκηση, γνώση των χώρων της μονάδας, σωστό timing και λίγη τύχη. Αυτός που φιδιάζει λέγεται φίδι. Εκτός αν χώσουν εσένα στην θέση του, οπότε τον αποκαλείς κωλόφιδο!

Νέο, νέος, ψάρι, πόντικας: ο νεοσύλλεκτος ή ο νέος στην μονάδα. Συνήθως έχει λίγα πειράγματα, εκτός αν πέσει σε πολύ βλάκες και του κάνουν καψώνια.

Λελέ: μεγάλη έννοια. Έχει να κάνει με την απόλυση. Συνήθως εννοούμε τη σειρά απολύσεως, την ΕΣΣΟ δηλαδή που είναι να απολυθεί επόμενη. Μπορεί να λειτουργήσει ως επίθετο ("είμαι λελέ!"), ως χρονικός προσδιορισμός ("με χώνουν τώρα στα λελέ μου!"), ρήμα ("τώρα που μπήκανε τα νέα λελεδιάσαμε")

Λελέτζα < λελέ+java: ένα απλό αλλά πολύτιμο προγραμματάκι που κυκλοφορεί σε κινητά και σε ενημερώνει πόσο καιρό έχεις μέχρι να απολυθείς. Κι όταν εννοώ καιρό, εννοώ ότι σου δείχνει μέρες, λεπτά, δευτερόλεπτα, μήνες, εβδομάδες, τα πάντα! Σου δείχνει την θητεία σου σε "πίτα" (πόσο υπηρέτησες, πόσο μένει σε ποσοστά) και ανά ποιο χρονικό διάστημα παίρνεις και προαγωγή: ξεκινάς απο "ποντίκι" ή "ψάρι" και συνεχίζεις σε στρατιωτικούς βαθμούς (λοχίας, επιλοχίας κλπ) μέχρι "στρατηγός", οι οποίοι λέγονται "λελεβαθμοί". Μετά ακολουθεί το "πολίτης". Ναι, υπάρχουν φαντάροι που καίγονται μ'αυτό και κοιτάνε κάθε μέρα. Και περιμένουν πότε θα σπάσουν το φράγμα των 350.000 λεπτών. Και μετά των 345.000. Κάψιμο λέμε...

Η ταχύτητα στον Στρατό

Ειδική μνεία χρειάζεται το θέμα της ταχύτητας στον στρατό. Με μια δικιά μου κατηγοριοποίηση λοιπόν, υπάρχουν οι εξής 5 ταχύτητες, από την πιο αργή στην πιο γρήγορη:

1. Η ταχύτητα που διανύεις τα τελευταία μέτρα πριν την πύλη την μέρα που πας να παρουσιαστείς. (πολύ αργή!)
2. Η ταχύτητα με την οποία ντύνεται ο φαντάρος για να ετοιμαστεί για υπηρεσία ή αναφορά.
3. Η ταχύτητα με την οποία διαδίδεται πως ο καψιμιτζής είναι στο ΚΨΜ! Μπορεί να σε φωνάξουν να φτιάξεις έναν καφέ, αλλά μόλις μαθευτεί πως είσαι εκεί θα καταλήξεις να κάνεις 4 φραπέδες, να ζεστάνεις 2 μπαγκέτες, να δώσεις 7 νερά και 1 μπύρα!
4. Η ταχύτητα με την οποία ο φαντάρος αλλάζει απο παραλλαγή σε πυτζάμες και έχει έρθει η ώρα να πέσει για ύπνο. Εναλλακτικά, αν δεν αλλάζει και κοιμάται με παραλλαγές, είναι η ταχύτητα με την οποία τον παίρνει ο ύπνος!
5. Η ταχύτητα που έχει ο φαντάρος απο τον θάλαμο μέχρι την κεντρική πύλη όταν έχει πάρει άδεια κι έχει το αδειόχαρτο στα χέρια του!


by Baygon

Mix Tape (ΙΙ)

Bibi-bo

Πριν την εμφάνιση της Sindy (ναι, έτσι έγραφαν τα κουτιά της - κλικ στη μικρή φωτό στο κάτω μέρος του post για μεγέθυνση) και την παντοκρατορία της Barbie στην Ελλάδα, η δημοφιλής κούκλα για τα κορίτσια ήταν η Μπιμπιμπό. Με το χοντρό της κεφάλι, το τραγικό μακιγιάζ, την ελάχιστη ευλυγισία και τον ατελή (μάλλον πιο κοντά στα πρότυπα του 1950) σωματότυπό της. Είχα κι εγώ Bibi-bo. Δεν είχα όμως τη ντουλάπα της, και πιστέψτε με, τότε θα σκότωνα για μία...

Ενδιαφέρουσα γκαρνταρόμπα, δε νομίζετε? χαχαχαχ

Τα αγρίμια

Και ένα τέτοιο είχαμε! Μάλιστα το κρατήσαμε αρκετά χρόνια. Μη σας πω ότι υπάρχει περίπτωση να είναι ακόμα θαμμένο σε καμιά ντουλάπα, αν δηλαδή δεν το ανακάλυψε η μητέρα μου για να το πετάξει...

Γρανίτα Calippo

Τι κρίμα που δεν κυκλοφορεί πια! Πιέζοντας το κάτω μέρος, ξεπρόβαλλε από πάνω η ράβδος από φρουτένια γρανίτα. Όταν κόντευε να τελειώσει, γυρνούσαμε τη συσκευασία ανάποδα και πίναμε τη λιωμένη γρανίτα σαν χυμό. Ε ρε αναμνήσεις...

Τα βραχιολάκια / κολιέ από καραμέλες

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου έφερναν πάντα μια ελαφριά αναγούλα αυτές οι καραμέλες! LOL
Εδώ που τα λέμε, ήταν και λίγο σιχασιά να φέρνεις τον καρπό στο στόμα και να σαλιώνεις τις διπλανές καραμέλες (ΚΑΙ τον καρπό) προσπαθώντας να φας μία. Μετά κολλούσε το σύμπαν...

Το χαλί / δρόμος για αυτοκινητάκια.

Όχι, δεν είχαμε τέτοιο στο σπίτι μας. Είχαν όμως τα "πλούσια" παιδάκια στων οποίων τα σπίτια πηγαίναμε ως επισκέπτες για παιχνίδι. Εκεί επίσης είχαν το κάστρο Playmobil και όχι σκέτες τις φιγούρες, τις μηχανές Lego και όχι σκέτα τα τουβλάκια... You get the point.

Τα αρκουδάκια της αγάπης

Ήμουν ήδη σχετικά μεγάλη όταν προβάλλονταν, γι' αυτό και δεν τρέφω καμιά ιδιαίτερη αγάπη προς αυτή τη σειρά. Όσο να πείτε όμως, είναι πολύ χαρακτηριστική της εποχής!

Να και το βίντεο γι' αυτό το Mix Tape:

Το θυμάστε?? Ε ρε Σάββατο πρωί στο MEGA! :-)

by Saigon

Sindy

Mix Tape (I)

Savoir Vivre

Θα μου πείτε, "άκου 'σαβουάρ-βιβρ', τι αναχρονισμοί είναι αυτοί". Το παραδέχομαι, σε ορισμένα πράγματα είμαι κάπως παλιομοδίτισσα. Κάπως πιο τυπική. Φερ' ειπείν, όταν τηλεφωνώ κάπου, δεν αφήνω να χτυπήσει πάνω από τέσσερις φορές. Σέβομαι τις ώρες κοινής ησυχίας. Μιλάω στους αγνώστους στον πληθυντικό, ακόμα κι αν είναι φανερά νεότεροί μου. Όταν είμαι ευχαριστημένη με τις υπηρεσίες που μου παρέχουν, αφήνω γενναίο φιλοδώρημα. Πιστεύω πως τα λουλούδια πρέπει να αποστέλλονται από τον επισκέπτη πριν ή μετά την άφιξή του, και ποτέ στο χέρι όπως οι υποψήφιοι γαμπροί σε ελληνική ταινία του '60. Όταν μου συστήνουν κάποιον, του σφίγγω το χέρι εγκάρδια. Κι αν φοράω γάντι, το βγάζω πρώτα. Θα μου άρεσε να ανοίγει την πόρτα του εστιατορίου ή του αυτοκινήτου ο συνοδός μου για να περάσω.
Ο Woody απολαμβάνει να με δουλεύει για τις εμμονές μου, και εν μέρει έχει δίκιο: φταίει η ανατροφή μου. Με γαλλικά και πιάνο, κυριολεκτικά. Και θυμάμαι ακόμα εκείνο το βιβλίο "Savoir-vivre" που έπεσε στα χέρια μου πριν καν πάω δημοτικό. Με δική μου επιλογή το ξεκοκκάλισα, το έκανα φύλλο και φτερό. Και εξακολουθώ να θυμάμαι φράσεις απ' αυτό.

Ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και καιρό, είναι το λεγόμενο netiquette - το savoir-vivre του internet, σαν να λέμε. Το συζητούσα τις προάλλες και με τον Baygon. Ποιος ορίζει ποιοι είναι οι καλοί τρόποι στο internet; Όταν στέλνουμε e-mail, ακολουθούμε τους κανόνες των συμβατικών γραμμάτων ως προς το πόσο επίσημο ή μη είναι; Όταν συμμετέχουμε σε κάποιο forum, τι ύφος χρησιμοποιούμε για να απευθυνθούμε στους συγγράφοντες? Και τι συμβαίνει με τα κεφαλαία; (Κάποιοι -κι εγώ μαζί τους- θεωρούν ότι μηνύματα γραμμένα ΜΟΝΟ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ δίνουν την εντύπωση πως αυτός που γράφει φωνάζει. Πολύ ενοχλητικό.)
Σήμερα λοιπόν, έτυχε κάτι παράξενο. Υπάρχει μια κοπέλα, την οποία έχω συναντήσει maximum 4 φορές σε συγκεντρώσεις κοινών φίλων και γνωστών. Μου είναι συμπαθής αλλά δεν έχουμε μιλήσει ποτέ κατ'ιδίαν, δεν τη γνωρίζω ουσιαστικά. Όταν πριν 2 χρόνια περίπου μου έκανε friend request στο Facebook, το δέχτηκα απλώς γιατί δε μου ήταν παντελώς άγνωστη. Δεν έχουμε ανταλλάξει ποτέ μηνύματα κανενός είδους.
Και σήμερα έλαβα το πρώτο της μήνυμα ever.
"Καλησπέρα! Πώς είσαι; Πλιζ μπες στο application του πόκερ που θα σου στείλω για να πάρω τους πόντους και αν δεν το θεσ βγάλτο." (sic)

Μάλιστα.
Ας αποδομήσουμε όλοι μαζί το μήνυμα αυτό στα εξ ων συνετέθη, για να το αναλύσουμε βήμα-βήμα.
"Καλησπέρα. Πώς είσαι;"
Είμαι καλά και σε ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να σκεφτείς ότι μια εισαγωγή είναι αρκετή για να φανεί ότι δε βιάζεσαι να μπεις στο ψητό.

"Πλίζ μπες στο application του πόκερ που θα σου στείλω"
Το 'πλιζ' το αφήνω ασχολίαστο. Επίσης ασχολίαστο θα αφήσω και το πόκερ. Παίζεις πόκερ στο internet. Πρόβλημά σου.

"για να πάρω τους πόντους"
Παρντόν;!;

"και αν δε το θεσ βγάλτο."
Ναι. Θεσ δε θεσ, εγώ θα το ξαναπιάσω αυτό το κομμάτι. Σε ελεύθερη μετάφραση.

Μπες στο πόκερ για να πάρω τους πόντους που μου χρειάζονται, και μετά άμα δεν το θέλεις βγάλ' το. Μπορεί να μην έχουμε πει κουβέντα μεταξύ μας πέρα από το "Χάρηκα για τη γνωριμία", "Είσαι καλά; -Ναι, εσύ;", αλλά τώρα που θέλησα να σου ζητήσω χάρη, θα σου στείλω προσωπικό μήνυμα για να σε καλοπιάσω και να εγκαταστήσεις την εφαρμογή.
Με συγχωρείς γλυκιά μου, αλλά δεν πάει καθόλου έτσι.
Κάνε μου όσες προσκλήσεις θέλεις, για όποιες εφαρμογές θέλεις, όσες φορές θέλεις. Είναι τζάμπα! Εγώ θα πατάω ignore ακούραστα και αγόγγυστα. Δε με ενοχλεί, το κάνω καιρό τώρα. Όμως δε μπορείς να ζητιανεύεις από κανέναν για να πάρεις εσύ πόντους!! Έχω φίλους, αληθινά κοντινούς μου ανθρώπους, που 'καίγονται' νυχθημερόν με άλλα παιχνίδια στο FB. Ούτε ένας από αυτούς δε με ενόχλησε ποτέ με τέτοια απαίτηση.

by Saigon

Υ.Γ.: Μιας και μίλησα για Facebook, πρόσφατα έλαβα friend request από έναν πρώην. Χρυσέ μου, αν ήθελα να κρατήσω επαφή μαζί σου, θα το είχα κάνει ήδη. Μη σου πω δε θα είχαμε χαθεί ποτέ. Τόσα χρόνια προσπαθώ να σου δείξω ότι χωρίσαμε και χαθήκαμε επειδή ακριβώς ΔΕΝ ήθελα πια να έχω επαφή μαζί σου, κι εσύ εκεί, επιμένεις. Απέρριψα το request σου χωρίς σχόλιο. Μην το ξαναστείλεις όμως, γιατί μόλις ξέμεινα από ευγενικούς τρόπους για να σε αποφεύγω.

Τα κλισέ του χωρισμού (ή 10 + 1 Πράγματα που Πρέπει να ΜΗΝ Πεις Ποτέ!)

Όλοι μας έχουμε χωρίσει κάποια στιγμή, έστω και για λίγες ώρες. Κάποιες φορές μας έχουνε χωρίσει κι άλλες φορές τους/τις έχουμε χωρίσει εμείς. Άλλοτε επειδή το θέλαμε, άλλοτε επειδή έπρεπε, κι άλλοτε επειδή όποιος το πει πρώτος είναι πιο cool (πίτσες μπλε).
Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την όλη διαδικασία του χωρισμού, αλήθεια λέω. Εκεί που έχω πρόβλημα είναι στο αισθητικό κομμάτι του θέματος. Δεν ξέρω γιατί και πώς, αλλά ακόμα και σε μια τόσο προσωπική διαδικασία υπάρχουνε κλισέ! Κάτι καταραμένες κουβέντες που προτιμά κανείς να πει αντί για την αλήθεια, επειδή είναι βολικές.
Ένα ζεστό απόγευμα (κάτι μας πιάνει τα ζεστά απογεύματα τελικά), η Saigon κι εγώ μαζέψαμε τα παρακάτω κλισέ. Καθίστε αναπαυτικά, και απολαύστε τις ακόλουθες μισητές, βαρετές κι ανεπίτρεπτες εκφράσεις:

Δεν σε βλέπω ερωτικά / Σ' αγαπάω, αλλά σαν φίλο: ίσως η πιο γελοία φράση όλων των εποχών, ακούγεται σε περιπτώσεις καραμπινάτης απόρριψης, ειδικά όταν κάποιο γλυκουλίνι φιλαράκι μας, μας την πέφτει και δεν θέλουμε να το πληγώσουμε. Είναι σαν να αρνείσαι ένα κομμάτι καρότο στο "μικρό μου πόνυ", δεν ξέρεις πώς ακριβώς να το εκφράσεις...
Δεν είναι καλύτερος/-η από σένα, απλά διαφορετικός/-ή: συνήθως αυτό σημαίνει "είναι πολύ καλύτερος/η από σένα, σε βαρέθηκα αλλά μπούχτισα να σου λέω πάλι τα ελαττώματα σου". Η διαφορετικότητα είναι μεν ένα μεγάλο κίνητρο για να είσαι με κάποιον, αλλά όχι όταν έχεις κάνει τάρανδο τον προηγούμενο και τον κοροϊδεύεις.
Δεν είναι αυτό που νομίζεις (ενδεχομένως ακολουθείται από το περίφημο πλέον "να σου εξηγήσω"): μια αδικημένη φράση. Αδικημένη και πολυκινηματογραφημένη. Όταν τον/την βλέπεις με παρέα, σε στάση που ο Ρόκο Σινφρέντι κι η Τζένα Τζέημσον χαρακτηρίζουνε ως "όχι απόλαυση αλλά δουλειά", εννοείται πως δεν είναι αυτό που βλέπεις, αγάπη μου.
Πρέπει να μιλήσουμε: στην ιστορία των σχέσεων, σχεδόν ποτέ δεν είναι για καλό αυτή η φράση! Εκτός αν είσαι η Μόνικα στα "Φιλαράκια" και ο σύντροφός σου θέλει να γίνει παλαιστής σε βάρβαρο άθλημα που μόνο δήμιοι απολαμβάνουνε.
Δε φταις εσύ: όλως παραδόξως αυτή η φράση σπάνια ακολουθείται απο ένα 'συγγνώμη', κάτι που θα φάνταζε λογικό δεδομένου ότι ο μόνος που μένει να φταίει είναι ένας. Και πάλι αυτή η φράση είναι απλά και μόνο για να αποφύγουμε τη γκρίνια, την οδυνηρή διαδικασία να πούμε στον άλλον τι λάθος κάνει και θέλουμε να το παίξουμε μεγαλόψυχοι αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη. Αλήθεια, ρώτησε κανείς αυτόν που λέει αυτή τη φράση ποιος φταίει τελικά και σε τι; οεο;
Νομίζω πως πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε κι άλλους ανθρώπους: ελεύθερη απόδοση στα νεογκομενικά: "Βλέπω ήδη κάποιον άλλον και σ' το λέω τώρα γιατι βαρέθηκα να κρύβομαι, χα χα χα, κορόιδο!". Πολύ γελοία φράση, ποτέ καμιά σχέση δεν ανέκαμψε μετά από κάτι τέτοιο.
Καλύτερα να μείνουμε φίλοι: τι λες ρε καραγκιόζη; Για να μείνουμε φίλοι, πρέπει να ήμασταν και πρωτύτερα. Αλλά με τα ΑΧ και ΒΑΧ που κάναμε, νομίζω μόνο φίλοι δεν λεγόμασταν! Μη ζητάς βλακείες λοιπόν. Η σωστή έκφραση είναι "να γίνουμε φίλοι", όμως δεν έχω λόγο να γίνω φίλος/-η μαζί σου, έτσι που μου συμπεριφέρεσαι.
Χρειάζομαι λίγο χρόνο να βρω τον εαυτό μου / Χρειάζομαι ένα διάλειμμα: πάαααααρα πολύ αόριστη φράση, κι η Ρέητσελ ενα διάλειμμα ήθελε αλλά για 6 κύκλους σχεδόν το θέμα αιωρούνταν (ναι είμαι καμένος με τα "Φιλαράκια", ναι και η Saigon επίσης). Δεν είναι και τελείως παράλογη φράση, αρκεί όμως να μην ψάχνεις να βρεις τον εαυτό σου στις αμυγδαλές και τις σωματικές κοιλότητες κάποιου άλλου.
Σου αξίζει κάτι καλύτερο: νομίζω πως όποιος λέει μια τέτοια φράση είναι ή πολυ μίζερος και όλα του τα δεινά τα φορτώνει σε μια φανταστική "κακή μοίρα", ή πολύ βαρετός και δε βρίσκει κάτι καλύτερο να πει. Ό,τι και να 'ναι τελικά, δεν αξίζει τον κόπο.
"Τι έχεις;" "Τίποτα": α, μιλάμε για σκηνικό ολόκληρο εδώ. Η ερώτηση γίνεται μετά από ώρα σιωπής και μούτρων από τη γυναικεία πλευρά συνήθως, και η απάντηση έρχεται αστραπιαία, με απαθές βλέμμα. Η απάντηση 9 στις 10 φορές είναι ψευδής και 9,5 στις 10 φορές ακολουθεί καυγάς, οπότε και η κατάσταση χαρακτηρίζεται ως "ό,τι πιο απειλητικό μπορεί να δημιουργηθεί απο το Τίποτα"!
Φοβάμαι να ερωτευτώ / δοθώ / δεσμευτώ / μην πληγωθώ: ποτέ δεν την κατάλαβα αυτή τη δικαιολογία, δεν ξέρω καν αν είναι αστεία ή εκνευριστική, ειλικρινά δλδ. Άμα ερωτευτείς θα πληγωθείς. Άμα δεν ερωτευτείς δεν θα ζήσεις. Άμα δώσεις θα πάρεις. Αλλά μπορεί να φας και τα μούτρα σου. Ε και; Κλισέ, χαζό κλισέ, πολύ χαζή δικαιολογία...

Δεν είναι κακό να χωρίζεις. Κακό είναι να κοροϊδεύεις τους ανθρώπους, να τους λες άλλα αντ' άλλων. Και τελικά, επειδή συνήθως όσοι σκέφτονται έτσι δεν είναι και τόσο έξυπνοι όσο παριστάνουν, κάποια στιγμή τους έρχεται από κει που δεν το περιμένουν και τότε κανένα κλισέ δεν τους γλιτώνει. Ο σεβασμός στις σχέσεις δεν είναι προνόμιο, είναι αυτονόητο δικαίωμα... Και στην τελική, ο χωρισμός είναι σοβαρή υπόθεση. Μην τον εξευτελίζουμε με αηδίες.

Πάρτε και δύο ερωτικά κλισέ, για μπόνους:
Ήμουνα καλός? : δυστυχώς αυτή η φράση ακούγεται σχεδόν αποκλειστικά από άντρες και είναι η απόλυτη έκφραση ανασφάλειας, αγωνίας, φόβου, αναμονής και απορίας. Επίσης είναι ελεεινό κλισέ, παλιομοδίτικο, μάλλον αστείο... και ελπίζω πολλές γυναίκες να βρίσκουνε μια αποστομωτική απάντηση, LOL!
Πρώτη φορά μου συμβαίνει: ναι, ναι, ξέρουμε...

LOL

by Baygon

Κλισέ λέμε!

Ένα καλοκαιρινό απόγευμα ατελείωτης σπαρίλας με την Saigon, είπαμε να πραγματοποιήσουμε ένα πόνημα–κολοσσό για την νεοελληνική γραμματεία, μια συλλογή των κλισέ που τόσο απλόχερα μας παρέχουνε οι δημοσιογράφοι σε κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες. Αυτό το πόνημα για το οποίο η Ακαδημία της Antigua θα μας απονείμει το Βραβείο «Δεν-Ξέρω-Τι-Να-Κάνω 2008» μας πήρε κανένα τριωράκι και σας δίνουμε την ευκαιρία για μια ματιά στην πολύτιμη, τονίζω, συλλογή.

Βατά, αν είχες διαβάσει έγραφες: κλασική απάντηση μαθητή της Γ’ Λυκείου μετά τις πανελλήνιες και ταυτόχρονα μια από τις μεγαλύτερες εξυπνάδες καθότι δηλώνει κάτι δύσκολο να το καταλάβεις: ότι άμα διαβάσεις γράφεις. Τι έχει πει ρε ο μεγάλος, έγραψε… Αλήθεια, τίποτα άλλο δεν είναι βατό στην χώρα, μόνο οι πανελλήνιες μπορούνε να χαρακτηριστούνε έτσι πια;
Φεύγουν και οι τελευταίοι ή Άδεια η Αθήνα: ναι, κάθε φορά που γίνεται κάτι και φεύγει κόσμος κάποιοι είναι οι τελευταίοι. Αλλά όοοοοοχι, πρέπει να το πούμε, μπορεί κάποιος να μην το έχει καταλάβει…
Χτύπησε κόκκινο ο υδράργυρος: όταν έχει κρύο χτυπάει μπλε; Όταν έχει δροσιά χτυπάει γαλάζιο; Όταν έχει κανονική ζέστη πορτοκαλί;
Κρανίου τόπος: όλη η Σαϊμπάι ένας Γολγοθάς λέμε…
Πύρινη κόλαση: υπάρχει και πύρινος παράδεισος δλδ;;;;
Η μεγάλη επιστροφή: έλα ρε! Δλδ όσοι φύγανε θα γυρίσουνε κιόλας; Μεγάλο σοκ…
Ουρές χιλιομέτρων στα διόδια
Αερογέφυρα ζωής: άμα το μόσχευμα πάει με αυτοκίνητο ή άλλο τροχοφόρο δεν είναι ζωής;
Έχασε τη μάχη για τη ζωή / τη μάχη με το θάνατο
Δύσκολες ώρες περνάει ο/η ...: δεν μπορώ να θυμηθώ ΠΟΣΕΣ φορές το έχω ακούσει, έλεος
Η κατάστασή του χαρακτηρίζεται σταθερή
Συγκρατημένη αισιοδοξία: δεν υπάρχει κανονική αισιοδοξία παιδιά, μόνο συγκρατημένη και μετά απλά όλα πάνε καλά…
Πώς αισθάνεστε; (σε γονείς που χάνουνε παιδί/σπίτι/αυτοκίνητο/όλα μαζί): εκτός από κλισέ είναι και αφορμή για να του σπάσεις τα μούτρα και να του κάνεις την ίδια ερώτηση
"έσβησε" ο/η...
Στη γειτονιά των αγγέλων: η σιγουριά για το θέμα άγγελοι ή δαιμόνια σπάει κόκκαλα…
Στην τελευταία του κατοικία συνοδεύσανε φίλοι και συγγενείς του: στην Σαϊμπάι δεν έχουμε τάφους ή κοιμητήρια, μόνο τελευταίες κατοικίες. Αλήθεια ρε, άμα δείτε και τις πινακίδες στο δρόμο έτσι λένε…
Οι αδίστακτοι ληστές: υπάρχουνε και διστακτικοί, όλοι το ξέρουμε, απλά εγκαταλείπουνε τη ληστεία πριν μπούνε καν και πάνε να κλάψουνε στη γωνία
Στο βωμό της ασφάλτου ή βαρύς ο φόρος αίματος ΚΑΙ αυτό το Σαββατοκύριακο
Ο Χριστουγεννιάτικος μποναμάς: ξέρει κανείς τι είναι ο μποναμάς και σε ποιες άλλες περιπτώσεις χρησιμοποιείται; Ο-ε-ο;
Βαθιά το χέρι στην τσέπη: τα λεφτά πάνε με όροφο στην τσέπη; Στο πρώτο επίπεδο πάνε τα τάλιρα και δεκάρικα και το τρίτο υπόγειο τα 500ευρα δλδ;
Η διασκέδαση δεν σταματάει ποτέ στο <νησί>: ακόμα και στον ύπνο δλδ; Ακόμα και στο μπάνιο όταν κάνουνε το number 2;;;;;;;;;
Μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες: τι ώρα ξεκινάνε οι δεύτερες πρωινές ώρες;
Τα ομαλά για την εποχή επίπεδα
Στα όρια της φτώχειας
Το νυχτοκάματο του τρόμου
Ξεχασμένοι από θεό κι ανθρώπους: το ξέχασαν όλοι, μόνο ο δημοσιογράφος το θυμήθηκε βρε…
Φυλάνε Θερμοπύλες: ναι, ναι, μας έπεισες, διάβασες κι εσύ Καβάφη, μπράβο σου, να σε χαίρεται η μάνα σου…
Οι ακρίτες της χώρας μας: από το Βυζάντιο αυτός ο θεσμός βρε συ, καλή φάση. Το ίδιο ισχύει και για τον θεσμό του Σφωγγοκωλάριου;
Να αναζητήσουν την τύχη τους: θα την φωνάζουνε, θα την googλάρουνε ή θα αναλάβει η Νικολούλη;
Οι λίγοι τυχεροί εναπομείναντες
Το κλεινόν άστυ: άμα ξέρουνε πάνω από 5-6 δημοσιογράφοι τι σημαίνει η έκφραση να μου τρυπήσεις τη μύτη…
Έδωσαν μάχη με τις φλόγες
Σάλο έχει προκαλέσει...
Ακόμα δεν έχουνε κοπάσει οι αντιδράσεις
Κύμα καύσωνος: ε άμα είναι για κύμα να παίζουμε με καμιά μπάλα στα ρηχά ρε συ, να μας παίρνουνε μάτι και οι ξένοι. Γκιβ μι δε μπωλ Σαϊγκόν. Νοτ γουιθ δε κεφτέδες, δι άδερ γουάν…
επίθεση του χιονιά: δεν έρχεται απλά ο χιονιάς, επιτίθεται!
Η εκδίκηση της φύσης: τις μ@λ@κιες του ανθρώπου που την προκαλούνε πως την λέμε είπαμε;
Ανοίξανε οι ουρανοί
Με επιφυλάξεις αντιμετωπίζουν οι ειδικοί: οι ειδικοί ποτέ δεν προσέχουνε, έχουνε επιφυλάξεις
Αλμυρά τα νηστίσιμα ΚΑΙ φέτος: δλδ τώρα αυτό το λογοπαίγνιο με τα αλμυρά νηστίσιμα το βρίσκουνε πραγματικά έξυπνο;
Έκλεψε τις εντυπώσεις
Άκαρπες απέβησαν οι προσπάθειες
Κόπηκε το νήμα της ζωής του
Τραγικός απολογισμός: οι απολογισμοί δεν είναι ποτέ θετικοί, μόνο τραγικοί παρακαλώ, σε θετικό δεν βγαίνει, το εργοστάσιο που τους βγάζει φταίει…
Να ικανοποιήσει τα αρρωστημένα του ένστικτα (εναλλακτικά: τις αρρωστημένες ορμές / ορέξεις)
Έπασχε από ψυχολογικά προβλήματα: α γι’ αυτό τους έσφαξε κι έφαγε τα αυτιά τους; δεν το είχα καταλάβει…
Οι γείτονες είναι σοκαρισμένοι
Έπεσαν από τα σύννεφα
Το καλύτερο παιδί: ναι ρε, απλά παραστράτησε και έστειλε στον τάφο καμιά δεκαριά άτομα, κι ο Χίτλερ ψυχάρα ήτανε, ζωγράφιζε κιόλας…
Το καλάθι της νοικοκυράς: γιατί όλοι ξέρουμε ότι η νοικοκυρά έχει καλάθι σήμερα, όπου και να κοιτάξεις με το καλάθι τις βλέπεις…
Το σαρακοστιανό τραπέζι
Ανοδικές τάσεις επικράτησαν: ο δείκτης δεν ανεβαίνει ποτέ! Μόνο ανοδικές τάσεις μπορεί να έχει…
Χάθηκε κι ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου
Τραυματίστηκε θανάσιμα: κανείς δεν σκοτώνεται, μόνο τραυματίζεται. Θανάσιμα. Αλλά τραυματίζεται. Δλδ άλλο νεκροί κι άλλο θανάσιμα τραυματισμένοι, γιατί πρώτα τραυματίστηκαν. Τρία πουλάκια…
Πύρινος κλοιός
Ο γολγοθάς της μάνας/συζύγου κλπ: Τι πρωτότυπη έκφραση βρε…
Η κρατική μηχανή
Η αδιαφορία της Πολιτείας
Δροσερές παρουσίες: ρε δημοσιογράφε άστα αυτά, πιπίνια δείχνεις. Και μόνο γυναίκες φυσικά (ουστ ρε φαλλοκρατικά γουρούνια!), οι άντρες δεν μπορεί να είναι δροσερές παρουσίες. Ή παγωμένες ή ψυχρές.
Δηλώνουν πολύ / τρελά / αθεράπευτα ερωτευμένοι: ναι ρε, έχουνε υπογράψει και την ανάλογη υπεύθυνη δήλωση, έχει πρωτοκολληθεί, θεωρηθεί, τριπλογραφηθεί και βεβαιωθεί
Από θάλασσα και αέρα αναχωρούν οι Αθηναίοι: α δλδ τα αεροπλάνα και τα πλοία δεν τα έχουμε για πλάκα;
Ταλαιπωρία περίμενε τους...
Τσουχτερά πρόστιμα
Έκπληκτοι παρακολουθούσανε
Τα μπάνια του λαού
Το νησί των ανέμων: ναι δεν μένουνε άνθρωποι, μόνο άνεμοι, ο γαρμπής μένει στο λιμάνι κοντά κι ο ζέφυρος λίγο πιο πάνω, στην πλατεία
Σύγχρονη Μήδεια
Η νύφη του Θερμαϊκού
Η Βασίλισσα του Κάμπου

Ειλικρινά ήθελα να ’ξερα, τους δίνουνε στην σχολή κάποιο φυλλάδιο με τα κλισέ;;;;;;; ας απαντήσει κάποιος, οποιοσδήποτε!!!

by Baygon

Ouch

Σήμερα επιτέλους ένιωσα πολύ καλύτερα, αφού το μόνο που έμεινε πια να με ταλαιπωρεί λιγάκι είναι η βουλωμένη μύτη και ο βήχας (τρομερή η ένρινη και βραχνιασμένη αγγλική προφορά μου), η σωματική εξάντληση και οι πυκνές επισκέψεις στο μπάνιο. Νομίζω έχω πιει αρκετά αναψυκτικά τύπου cola για τους επόμενους 4 μήνες.

Είπα λοιπόν να πάω να δω τους γονείς μου, να βγω και από το σπίτι, που ήρθα και ρίζωσα από την περασμένη Δευτέρα, εκτός όταν τρέχαμε στο νοσοκομείο πριν μια βδομάδα. Τι το 'θελα;
Έκατσα εκεί 5' λεπτά με το ρολόι, μου δώσανε κάτι δώρα που φέρανε συγγενείς για το γάμο (τα τελευταία, ελπίζω), και έφυγα φορτωμένη με σακούλες και στα δυο μου χέρια.
Και τρία σκαλιά πριν το τέλος, έπεσα.

Τώρα έχω και το πόδι μου να σέρνω γύρω-γύρω μέσα στο σπίτι.

Δεν ξέρω τι σκοπό έχει το 2008, ίσως να με εξοντώσει σωματικά... LOL
Ευτυχώς που συναισθηματικά είμαι πολύ καλά, αλλιώς δε θα την πάλευα.
Ακούω (υπέροχο) Erroll Garner και διαβάζω το "Χρώμα της Μαγείας" ("The Colour of Magic") του Terry Pratchett.

Και σας εύχομαι ένα καταπληκτικό Π/Σ/Κ.



by Saigon

Nocturne

Ένα update σχετικά με το κρυολόγημα... και τα παθήματα της χτεσινής νύχτας.

Είμαι σ' αυτή την κατάσταση επισήμως πέντε ολόκληρες μέρες, χωρίς καμιά πρόοδο. Την Τετάρτη το βράδυ, για πρώτη φορά στη ζωή μου, έχασα όσφρηση και γεύση (Baygon, είμαι ανάπηρη αδερφέεεεεεεεεεεε!). Την Πέμπτη έπαψα οριστικά να αναπνέω από τη μύτη. Κατάντησε κουραστικό. Όταν όμως άρχισα να βήχω επίμονα χτες το πρωί, έναν στεγνό νευρικό βήχα που έκανε ηχείο μέσα στο θώρακά μου, έναν επίμονο βήχα που μου έστελνε αφόρητες σουβλιές στους κροτάφους και μου λύγιζε τα πόδια από τον πόνο στο στήθος, δεν άντεξα πια.
Μέχρι τις 9 το βράδυ είχα απηυδίσει και ζήτησα από τον Woody να πάμε στο νοσοκομείο. Εκεί αντικρύσαμε ουρά 35 ατόμων στα Εξωτερικά Ιατρεία, και φύγαμε επιτόπου. Έλεγα πως θα μπορούσα να κάνω υπομονή μέχρι σήμερα το πρωί, να πηγαίναμε σε κάποιο ιατρείο. Όμως ο πόνος χειροτέρευε. Ξαναπήγαμε λοιπόν εκεί (πρέπει να ήταν 01:00) και περιμέναμε.

Δε μπορώ να πω, ο χώρος αναμονής ήταν ζεστός. Είχε και μια οθόνη και έδειχνε το "Anger Management" που προβαλλόταν στο MEGA. Φυσικά οι καλοκυράδες διαμαρτύρονταν γιατί θα προτιμούσαν να δουν τη Νικολούλη. Γενικά ήταν κάπως δύσκολο να τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας, αφού δεν υπάρχουν αριθμημένα χαρτάκια, και όποιος θέλει ξεροσταλιάζει όρθιος έξω από την πόρτα της αίθουσας εξέτασης ώστε να χωθεί μέσα με την πρώτη ευκαιρία. Ώσπου ήρθε ο τρισμέγιστος, ο απύθμενης βλακείας Έλληνας, και άλλαξε για πάντα τη νυχτερινή διασκέδαση. Μπαίνει που λέτε ο εν λόγω, ο κλασικός πενηντάρης κακομαθημένος μαμόθρεφτος (μπορεί και τώρα ακόμα, αν δεν κουράστηκε η μανούλα του να τον ταΐζει το αυγό στο στόμα) που φοράει κοστούμι νομίζοντας πως αυτό είναι που θα αποκαλύψει το επίπεδό του, σέρνοντας από το χέρι τη σύζυγό του. Η κυρία φοράει τυρκουάζ σατέν πυτζαμούλες και ασορτί παντοφλάκια με πίπουλα, κι από πάνω το παλτό της με το γούνινο γιακά. Παντού στο πρόσωπό της γράφει "Μη με τραβάς άνθρωπέ μου, τι με κουβάλησες εδώ πέρα". Αλλά δε μιλάει.
Ο κοστουμάτος και η ακολουθία του διασχίζουν με φόρα το χώρο, προσπερνάνε τους ορθίους, ανοίγουν την πόρτα της αίθουσας εξέτασης και χώνονται και οι δυο μέσα. Εμείς απ' έξω, απλώς κοιτάμε εμβρόντητοι!!! Τι συνέβη μόλις τώρα; Είδες κι εσύ έναν μαλάκα να μας παίρνει τη σειρά; Is it a bird? Is it a plane? Κάποιοι αρχίζουν και "φορτώνουν" στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.
Μετά από ένα λεπτό, βγαίνει ο κοστουμάτος, αφήνοντας μέσα τη γυναίκα του. Εισπράττει βλέμματα απέχθειας από όλο το χώρο αναμονής, μαζί με κάτι ψιλοκατάρες, αλλά δε χαμπαριάζει αυτός, έχει το κοστούμι του και τα γυαλιά του με το χρυσό σκελετό. Έχει την κοινωνική του επιφάνεια.

(Μπα που να χέσει ελέφαντας κάθε τετραγωνικό εκατοστό της επιφάνειάς σου, πανηλίθιε.)

Βρίσκει γνωστούς και πιάνει κουβεντούλα, όπου κρυφακούμε τους λόγους ασθενείας της κυρίας του:
"Να, την έπιασε μια ημικρανία από την αριστερή πλευρά, και επειδή πονούσε και στρεσαρίστηκε της ανέβηκε λίγο η πίεση, και επειδή αγχώθηκε με την πίεση την έπιασε μια ταχυκαρδία"!
Σώωωωωωωωωωωπα!! Τι λες; Σοβαρά; Λοιπόν προτείνω να ψηφιστεί νόμος, όποιος υποφέρει από ημικρανία να προσπερνάει πάσης φύσεως επείγον περιστατικό γιατί προηγείται. Μιλάμε την έχω βολέψει διά βίου! Ούτε ουρές ούτε τίποτα! Θα μπαίνω στο χώρο με το πλούσιο μποά μου και θα λέω "Στη μπάντα όλοι σας!". Μετά θα βγαίνει το δωδεκαμελές μπαλέτο.
Ο Woody με σκουντάει. "Σήκω κι εσύ. Πήγαινε κοντά στην πόρτα".
"Γιατί, αγάπη μου; Για να κλέψω τη σειρά των ανθρώπων όπως αυτός ο χοντρομαλάκας;"
Το λέω αρκετά δυνατά ώστε να ακουστεί, και όλοι γύρω χασκογελάνε. Ο κοστουμάτος, νιρβάνα. Δεν ιδρώνει το αυτί του.

Μετά από αρκετή ώρα, είμαι όρθια έξω από την πόρτα. Κάποια στιγμή βγαίνει ένας γιατρός. Με κοιτάζει.
- Παρακαλώ, μη στέκεστε εδώ. Καθίστε και περιμένετε τη σειρά σας.
- Στέκομαι γιατί μου έχουν ήδη κλέψει τη σειρά.

Γυρνάω και κοιτάω τον κοστουμάτο. Το έπιασε επιτέλους το υπονοούμενο. Όχι ότι ένιωσε τύψεις ή κάτι τέτοιο, βέβαια. Αυτός είναι πέρα και πάνω απ' όλα αυτά. Μας περιφρονεί.
Βγαίνει κι η γυναίκα του, μισοχαμογελώντας απολογητικά σε όλους όσους περιφρονεί το στεφάνι της. "Πάμε, δεν έχω τίποτα..." μουρμουρίζει.
Μια γυναίκα δίπλα μου καταρρέει αναίσθητη στο πάτωμα. Από την αίθουσα εξέτασης ξεχύνονται εφτά άρρενες γιατροί και αναλαμβάνουν δράση. Πόδια ψηλά, σφυγμοί, φορείο, gone.

Με τα πολλά μπαίνω κι εγώ για εξέταση.

- Τι έχεις εσύ;

Ο εραστής. Το καμάκι των '80s. Αυτός που σίγουρα περιμένεις να δεις στην αμμουδιά με εφαρμοστό μαγιουδάκι σε σχήμα βρακακίου και χρυσή καδένα στο λαιμό. Μπορεί και στον καρπό. Βροντόφωνος και αθυρόστομος.

- Είμαι άρρωστη πέντε μέρες, και...
- (κοιτάει το ταβάνι και μονολογεί) Άρρωστοι πέντε μέρες κι έρχονται μέσα στη νύχτα ρε π**στη, γ**ώ την τρέλα μου γ**ώ!

Μου δείχνει ένα κρεβάτι εξέτασης για να ξαπλώσω. Μου δίνει κι ένα θερμόμετρο. Μου παίρνει τους σφυγμούς τραγουδώντας "Πίνω στην υγειά της μοναξιάς". Ιδέα δεν έχω τι είναι αυτό.
Με αφήνει εκεί και γυρνάει στους συναδέλφους του. Σωστά τους είχα μετρήσει πριν, είναι όντως εφτά. Πέντε καθισμένοι γύρω από ένα γραφείο, και δύο αναλαμβάνουν από έναν ασθενή. Δεν είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί περιμένουμε τόση ώρα εκεί έξω.

Ακούω τις κουβέντες τους μπερδεμένες.
- Έτσι, έτσι, πήρατε και τον Κονσεϊσάο τώρα...
- Ε, θα δούμε, θα δούμε.
- Πού είναι ο Τάδε, εξαφανίστηκε;
- Α, υπέγραψε κι έφυγε αυτός, να 'ταν κι άλλος!
- Ναι αλλά θα αποδώσει αυτό? (στο "Πάμε Στοίχημα")

Τα περισσότερα από αυτά που λένε μου φαίνονται ασυνάρτητοι ήχοι, κάτι σαν "ούγκα-ούγκα".

- Κοπελιά, θα σηκωθείς να πας στο δίπλα κρεβάτι, και θα σου στείλω τώρα ένα γιατρό-αστέρι να σε εξετάσει.
Χιουμοράκι. Τεσπα.
Φέρνει το "αστέρι" πίσω από το παραβάν.
- Κοίτα δω τι σου 'χω... Άντε, εξέτασε, εγώ φεύγω.

Ευτυχώς επρόκειτο για έναν ευγενέστατο άνθρωπο, με εξέτασε μια χαρά, του είπα τους πόνους μου, με ψηλάφισε όπου χρειαζόταν, μου πίεσε το κρανίο σε 2-3 σημεία. Κοίταξα το ρολόι τοίχου: 02:00.

- Θα πας στον πρώτο όροφο να κάνεις ανάλυση αίματος και ούρων για τεστ κύησης, και εφόσον βγει αρνητικό θα κάνεις ακτίνες για να τις φέρεις εδώ να τις δούμε.

Μια βαριεστημένη νοσοκόμα με μωβ νύχια μου πήρε αίμα (και ομολογώ πως ήταν η πρώτη φορά που δεν ένιωσα ούτε τσίμπημα). Σε λίγα λεπτά της πήγα και το κυπελλάκι με το δείγμα (τσατισμένη που στις γυναικείες τουαλέτες του ορόφου δεν υπήρχε χαρτί ούτε για σκονάκι, πράγμα που διαπίστωσα πολύ αργά).

- Ωραία, περάστε σε δύο ώρες να πάρετε τα αποτελέσματα.

Πήγαμε σπίτι και βάλαμε ξυπνητήρι για τις 04:00. Ο Woody κοιμήθηκε αμέσως όπως πάντα, αλλά εγώ ταλαιπωρήθηκα πολλή ώρα ξαπλωμένη. Άνθρωπος που βήχει και ταρακουνάει το σύμπαν κάθε τρία λεπτά, δεν προλαβαίνει να κοιμηθεί στο ενδιάμεσο. Ο βήχας με ανάγκαζε να ανακάθομαι κάθε φορά, για να σκύψω μπροστά. Και ο πόνος στο κεφάλι και το θώρακα ήταν ανυπόφορος. Μετά από κάποιο σημείο απλά έκλαιγα από τον πόνο και την αϋπνία, και περίμενα να πάει 04:00.
Ξαναγυρίσαμε στο νοσοκομείο και πήραμε τα αποτελέσματα. Τεστ κύησης αρνητικό (το ξέραμε). Δείκτες αίματος όλοι οριακοί (κι αυτό το ξέραμε). Πράσινο φως για τις ακτίνες.
Κατεβαίνουμε στο ισόγειο ξανά, μπαίνω στο ακτινολογικό και κάνω μία θώρακος και μία κόλπων προσώπου. Στάθηκα ακουμπώντας το σαγόνι στην πλάκα, με το στόμα ορθάνοιχτο.
Μέχρι να ετοιμαστούν οι ακτινογραφίες, περιμέναμε στο χώρο αναμονής και συναντήσαμε εκεί μια εργάτρια από την εταιρεία όπου δούλευα πριν κάποιους μήνες, κι απ' όπου με απέλυσαν μία βδομάδα πριν το γάμο.

Γεια, τι κάνεις, να ζήσετε, και τέτοια.
- Έμαθες πως με διώξανε κι εμένα;
- Ναι, κάτι άκουσα... Έκανες λέει σκηνή στον Nag;
- Ναι, είπε πως έπινα πολύ νερό, κι εγώ του απάντησα "Κι εσύ πίνεις πολύ καφέ!". Έγινε κατακόκκινος από το θυμό του και φώναξε "Έξω, τώρα!!"! (γέλια)
- Βρε δεν πάει να κουρεύεται... Απαράδεκτος άνθρωπος.
- Πώς και δε γύρισε στην πατρίδα του; (λέει ο Woody)
- Αυτός; Πρώτα θα λιώσουν τα τζάμια εκεί πέρα και μετά θα φύγει... (λέω εγώ)
- Μπα, δε θα φύγει, τώρα νοίκιασε και σπίτι, συζεί και με μια κοπέλα... Την ξέρεις μωρέ, δούλευε κι αυτή εκεί.
- ΤΙ;;; Με ποια;;;
- Την Τάδε, την κόρη της Δείνα...
Πρόκειται για μια ρωσιδούλα κοπελίτσα, που είχε μετά βίας ενηλικιωθεί όταν ήρθε να ζητήσει δουλειά. Πολύ όμορφη, αλλά σίγουρα όχι για τα δόντια αυτού του 36άρη πανίβλακα.
- Τι λες τώρα!!! Και τι, θα τους παντρέψει ο Fruitcake ο Διευθυντής; (γέλια)
- Α, αυτός έφυγε από εκεί, ήρθε άλλος διευθυντής στη θέση του.
- Σοβαρά μιλάς;;!; Τι έκανε τελικά, έφτιαξε δικιά του μπίζνα για να τα κονομάει χωρίς να τα μοιράζεται;
- Άσε, τι να πεις, διαλυμένος είναι ο τόπος εκεί μέσα. Δεν ξέρουνε πού πάνε τα τέσσερα.
- Και στη θέση μου, ποια βάλανε; Είχα ακούσει κάτι για την αδερφή της Τέτοιας, την Άλλη.
- Ναι βέβαια, αυτή έχουν, και τα έχει κάνει κουλουβάχατα. Δεν ξέρει τι της γίνεται σε εκείνο το γραφείο! Εντάξει, όχι ότι τη νοιάζει κιόλας, αφού τα έχει φτιάξει με τον Shy...
- Τι πράγμα;!;!;!;
- Ου, καλά, συζούνε κι αυτοί. Έχει καιρό!

Τι άλλο πια θα μάθαινα αυτή τη νύχτα; Νόμιζα ότι τα πράγματα θα έμεναν στον Κονσεϊσάο. Τελικά μια επίσκεψη σε νοσοκομείο είναι τρομερά αποδοτική από πολλές απόψεις.
Πήγα τις ακτίνες μου για γνωμάτευση, μου γράψανε μια αντιβίωση να την πάρω να ησυχάσω, με συνεχάρησαν που συστήθηκα με την πνευμονία, με συμβουλέψανε να κατσικωθώ σπίτι να συνέλθω, χαιρετήσαμε τη γνωστή μας και φύγαμε για το σπίτι στις πέντε το πρωί.

Τετριμμένες νυχτερινές περιπέτειες.
Άντε και εις άλλα με υγεία.


by Saigon

...

Εδώ και τρεις μέρες, "οικουρώ κλινήρης" που θα 'λεγε και ο Β.
Έχω το full πακέτο κρυολογήματος με απ' όλα (τυλίξτε το, θα το φάω εδώ).
Ήταν τουλάχιστον αναμενόμενο, αφού πέρασα 6 ώρες διαδρομής με τον εξαερισμό του τρένου να ρίχνει άφθονο κρύο αέρα κατευθείαν στα πόδια μου...
Αλλά μιας και είπα να γράψω, ας το πάρω από πιο πριν, να βγάλω το άχτι μου.

Νωρίς το Σεπτέμβριο, ο Woody κι εγώ κανονίσαμε να πάμε στο Μιλάνο για ένα μόνο 24ωρο (ρομαντικό δείπνο, ύπνος, πρωινό, επίσκεψη στο Duomo και επιστροφή) στις 20-21 Ιανουαρίου. Φυσικά το περιμέναμε πώς και πώς, κάναμε όνειρα, εκτυπώσαμε χάρτη για να πάμε από το αεροδρόμιο στο ξενοδοχείο, χάρτη της περιοχής, χάρτη του δικτύου μέσων μαζικής μεταφοράς. Μάλιστα εγώ παρήγγειλα μια επιπλέον κάρτα μνήμης για τη φωτογραφική μου μηχανή, για να μην ξαναπάθω αυτά που έπαθα στο ταξίδι του μέλιτος...
(Αλλά αυτό είναι ένα άλλο post που δεν έχει γραφτεί. Ακόμα.)

Ειδοποίησα και τον καλό μου φίλο τον Ιταλό, και ακύρωσε όλες του τις δουλειές για να έρθει να μας συναντήσει στο Μιλάνο. Ελέγξαμε την πρόγνωση καιρού στο internet και ντυθήκαμε ζεστά, αποφασίσαμε να μην σέρνουμε βαλίτσα μαζί μας στους δρόμους του Μιλάνου και πήραμε μαζί μας τα απολύτως απαραίτητα (μία δημοσιογραφική τσαντούλα έκαστος, φορεμένη χιαστί) για χειραποσκευή.
Πετάξαμε Θεσσαλονίκη-Αθήνα στην ώρα μας. Στο διεθνή αερολιμένα Αθηνών, όμως, κάτι άρχισε να μην πηγαίνει καλά. Η οθόνη έγραφε "Malpensa Airport - Low visibility", και μας παρέπεμπε σε νεότερο ανακοινωθέν 40 λεπτά μετά την καθορισμένη ώρα πτήσης. Περιμέναμε χωρίς σχόλια, σκεπτόμενοι πως δεν έγινε και τίποτα για 40 λεπτά, άλλωστε δεν είχαμε καμιά ανταπόκριση πτήσης για να προλάβουμε.
Όταν πέρασαν τα 40 λεπτά, το ανακοινωθέν πήρε παράταση για άλλα 40 λεπτά. Κάπου εκεί άρχισαν να μπαίνουν ψύλλοι στ' αυτιά μας. "Πάει το 24ωρο", είπαμε κι οι δυο ταυτόχρονα. Σημειωτέον, η πτήση για Μιλάνο διαρκεί κάτι λιγότερο από δυόμισι ώρες, και ήδη είχαμε φάει 2 ώρες στην αίθουσα αναχωρήσεων, διαβάζοντας και περιμένοντας.
(Εντελώς εγκυκλοπαιδικά: δε θα άντεχα να διαβάζω τα απομεινάρια της "Λάμψης" στο αεροπλάνο, γι' αυτό και είχα ξενυχτήσει για να την τελειώσω λίγες μέρες πριν. Εν πτήσει ξεκίνησα το "Digital Fortress" ("Ψηφιακό Οχυρό") του Dan Brown στο πρωτότυπο. Ο Woody είναι ακόμα βυθισμένος στο "Imperium" του Μιχάλη Σπέγγου.)
Με τα πολλά, μας είπαν τελικά ότι εφόσον δε μπορούμε να προσγειωθούμε στη Malpensa, θα πάμε στο Bergamo, που απέχει εξίσου από το Μιλάνο. Ανεβήκαμε στο mini-bus για να μεταφερθούμε στο αεροπλάνο, και περιμέναμε. Και περιμέναμε.
Και μετά περιμέναμε λίγο ακόμα. Πάνω στην πίστα απογείωσης.
- Γιατί αργούμε;
- Περιμένουμε κάποιους τελευταίους επιβάτες.
- !!!
Ο ψίθυρος μέσα στο mini-bus ήταν "Μας δουλεύουν; Ποιους τελευταίους επιβάτες; Αφού είμαστε όλοι εδώ, δυο ώρες τώρα, φτάσαμε να γνωριζόμαστε με τα μικρά μας ονόματα"!
Και μετά, για να μην ξεμάθουμε, περιμέναμε λιγάκι επιπλέον.
Και τότε μπήκε στο mini-bus μια συνοδός. Και είπε:
- Την προσοχή σας, παρακαλώ... Η πτήση αυτή ακυρώνεται.
Το δάπεδο του mini-bus γέμισε από πεσμένα σαγόνια.

- Παρακαλώ περάστε από τον ιμάντα αποσκευών, μπλα-μπλα-μπλα...

Απογοήτευση. Τρελή απογοήτευση. Ποιος μας είχε μουτζώσει; Δεν ωφελούσε σε τίποτα να αλλάξουμε τα εισιτήριά μας για το επόμενο πρωί, αφού είχαμε κλείσει επιστροφή για το απόγευμα... Πικραθήκαμε πάρα πολύ. Αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε στην Αθήνα, και δε βγήκαμε χαμένοι, αφού είδαμε αγαπημένους φίλους και περάσαμε καταπληκτικά.

Η υπόλοιπη εβδομάδα πέρασε με τον Woody να τακτοποιεί τις εκκρεμότητές του για να ταξιδέψει στην Ταϊλάνδη με την εταιρεία. Αν ζηλεύω; Και βέβαια! Είπαμε, είμαι ψύχραιμη, αλλά όχι και αναίσθητη! LOL
Του ετοίμασα τη βαλίτσα, τον γέμισα με ευχές σαν καλή σύζυγος, αλλά δε θα καθόμουν να σκάσω κιόλας... Πήρα λοιπόν τη Νεράιδα (θα τη βρείτε επίσης εδώ κι εδώ) και πήγαμε στην Αθήνα για διήμερο. Στον πηγαιμό κονόμησα το κρυολόγημα... Αλλά πού να το ήξερα, τότε.
Δυστυχώς και στην επιστροφή είχα το ίδιο ακριβώς πρόβλημα με τον κρύο αέρα, και κάπου εκεί κατάλαβα πως αυτό τελικά μου έφταιγε. Διότι μπορεί να πέρασα τέλεια μαζί με τη Νεραϊδούλα μου, όμως ο βήχας διέκοπτε συνεχώς την εξαιρετικά φιλοσοφική κουβεντούλα που κάναμε το τελευταίο βράδυ διανυκτέρευσης, και πριν φύγουμε ξύπνησα με κεφάλι που ζύγιζε 386 κιλά και πονούσε φριχτά. Μου φαίνεται πως η πρώτη μου κουβέντα της μέρας ήταν "Νομίζω πως θέλω να πεθάνω".
"Νομίζεις", μου απάντησε κι η γλυκιά μου Νεράιδα.
:-)

Έτσι λοιπόν βρέθηκα εδώ, να υποφέρω τόσες ώρες και να περιφέρω τους πόνους μου στο άδειο σπίτι. Ευτυχώς ο Woody επιστρέφει αύριο το πρωί, δε φαντάζεται πόσο μου έλειψε. Ανακάλυψα ποια σήριαλ παίζονται σε επανάληψη τα μεσημέρια στην TV, διάβασα όλα τα περιοδικά της προηγούμενης αλλά και αυτής της εβδομάδας (σήμερα, που επιτέλους υποχώρησε λιγάκι ο πυρετός και ξεθόλωσε η όρασή μου), και για παρέα έχω "Friends", Season 3.
Ξανά και ξανά και ξανά.
Α ναι, και τον καινούριο ένοικο του σπιτιού, που είναι μαζί μας εδώ και τρεις εβδομάδες.

Υ.Γ.: Χίλια συγγνώμη Γιωρίκα μου, που δεν κατάφερα να σε δω...
I owe you!

by Saigon