Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μαυρίλες είναι θα περάσουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μαυρίλες είναι θα περάσουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 5 Απριλίου 2012

Raindrops

Επειδή βρέχει από χτες, και επειδή έχω μια χαλαρή, παρεΐστικη διάθεση, μου ήρθε μια ιδέα για post. Βάλτε ένα κρασί αν θέλετε. Ή ένα φλιτζάνι τσάι. Και δείξτε κατανόηση. :-)

Δεν μου αρέσει η βροχή, ούτε μου άρεσε ποτέ. Υπάρχουν άνθρωποι που απολαμβάνουν να περπατούν στη βροχή - σε άλλους αρέσει η μυρωδιά που βγάζει η γη όταν βρέχει... Δεν είμαι απ' αυτούς. :-P

Κατά παράξενο τρόπο όμως, έχω μια αδυναμία σε κάποια τραγούδια που μιλάνε για βροχή. Ειδικά όταν υπάρχουν ήχοι της βροχής μέσα σε ένα τραγούδι, κάτι μέσα μου συγκινείται πολύ.

Πρώτο-πρώτο, το Riders on the Storm.




Ξεκινάει με βροχή, και συνεχίζει να βρέχει σε μεγάλο μέρος του τραγουδιού. Για κάποιο λόγο, μου έχει κολλήσει και κάθε φορά σκέφτομαι πως αυτή η βροχή πέφτει πάνω σε ξύλινο κατάστρωμα. Άσχετο, θα μου πείτε. Μπορεί. Δεν ξέρω γιατί το έχω δει έτσι. Αλλά μ' αρέσει πολύ.

Το Crying in the Rain.



Καταπληκτικό (κατ' εμέ) τραγούδι από τα παιδικά μου χρόνια. Ήχοι και στίχοι σχετικοί με τη βροχή. Και αυτός ο συνδυασμός μου κάνει κλικ.

Το Africa.

Πόσο, μα πόσο το λατρεύω αυτό το τραγούδι. Πολλές φορές εδώ και χρόνια έχει τύχει να το ακούω στο repeat και δυνατά, με αποκορύφωμα πριν μερικές εβδομάδες που το έβαλα να παίξει και ο Αστέρης με τράβηξε από το χέρι να το χορέψουμε. Χοροπηδούσαμε πέρα-δώθε μέσα στο σπίτι και μόλις έφτανε στο τέλος, ο μικρός έλεγε "Πάλι". Δικό μου παιδί είναι αυτό, τέλος.


Ο Baygon, που ξέρει πόσο αγαπώ το τραγούδι, σε μια παλιά ανάρτηση έβαλε βίντεο από αυτήν την ασύλληπτη εκτέλεση. Με ήχους βροχής. Λιώνω από ακουστική ευχαρίστηση.

Το Raining in Baltimore.

Η πιο πρόσφατη προσθήκη βροχοτράγουδου στη μόνιμη λίστα των αγαπημένων μου mp3 όλων των εποχών. Ένα συγκλονιστικό τραγούδι που με καθηλώνει κάθε φορά. Παρατάω ό,τι κι αν κάνω και αφήνομαι στη μουσική και τους στίχους του. Το καλοκαίρι του 2008 έμεινε σημαδεμένο από την επανάληψη του "I need a phone call, I need a plane ride, I need a sunburn..."

Σας αφήνω να απολαύσετε κι εσείς τις μικρές μου βροχερές στιγμές.

by Saigon

Τρίτη 31 Μαΐου 2011

I just called to say...

Δεν έχει πια σημασία γιατί παγιδεύτηκα στο φαύλο κύκλο και δεν έγραψα τίποτα τόσον καιρό.
Ο Baygon τα είπε όλα και με διευκόλυνε απίστευτα. Βγήκε και καθάρισε. Πήρε και τις γωνίες. Άλλαξε και διακόσμηση στο blog!
Πρέπει βέβαια να αλλάξω το χρώμα της υπογραφής μου γιατί δε "γράφει" καλά πάνω στο καινούριο φόντο, αλλά χαλάλι του.

by Saigon

Κυριακή 22 Μαΐου 2011

Under construction


Τι είναι ένα blog;
Οι nerds θα σας ενημερώσουνε οτι πρόκειται για μια συντόμευση του όρου web log, κάτι σαν ένα ημερολόγιο σε online μορφή, σαν αυτό που έχουν τα καράβια, το ship's log, ένα βιβλίο συμβάντων που καταγράφει τι έγινε. Ο σκοπός αυτού του blog ήταν πολύ διαφορετικός απο αυτός που είναι τώρα, αλλά πάντα είναι ένα κομμάτι δικό μου και της Saigon. Κι επειδή ξεκίνησε ως μια πολύ γλυκιά ιστορία και συνεχίστηκε έτσι, αυτό που δεν θα θέλαμε να κάνουμε είναι να ανεβάζουμε ποστ υποχρεωτικά, επειδή "πρέπει" ή επειδή ο μήνας έχει 20 ή για άλλους λόγους. Πιστέψτε με, δεν θα μας ήταν δύσκολο να ανεβάζουμε σαχλαμάρες, βιντεάκια, inside jokes μας για να περνάει η ώρα για να "κρατήσουμε" τους αναγνώστες μας. Αλλά επειδή αυτό το blog το αγαπάμε και νιώθουμε πολύ ζεστά για κάποιους ανθρώπους που το διαβάζουνε, θα ήταν κοροϊδία να το κάναμε, θα καταπιεζόμασταν και θα το βιώναμε σαν μια υποχρέωση απο την οποία αργά ή γρήγορα θα θέλαμε να ξεφύγουμε.
Και κανείς απο τους δυο μας δεν το θέλει αυτό (εδώ είναι η στιγμή που αναφωνεί το πλήθος των αναγνωστών μας "ούτε εμείς!!!"), έχουμε κάνει ένα διάλειμμα αυτόν τον καιρό. Δεν έχουνε συμβεί και λίγα στις ζωές μας, κάποια απ'αυτά βέβαια θα γίνουν και ποστ όταν ωριμάσουν και τα χωνέψουμε, τα αποδεχτούμε, τα θυμηθούμε.
Οπότε ναι, είμαστε καλά (μεγάλη κουβέντα), είμαστε εδώ, η Saigon μου λείπει πιο πολύ απ'οτιδήποτε γιατί δεν είμαι Ελλάδα εδώ και κάτι μήνες αλλά σύντομα θα επιστρέψουμε με νέα ποστ, βίντεο, φωτογραφίες και άλλα. Προς το παρόν, σας δίνω αυτή την φωτογραφία, απο τους γάμους του Gollum, τραβηγμένη στο Shoreditch του Λονδίνου.


by Baygon

Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010

Hasta Luego



Απόψε, πάνω σε μια τρελή παρτίδα Munchkin με καταπληκτική παρέα, άκουσα ένα τραγουδάκι που το είχα ξεχάσει και μου άρεσε πολύ που το θυμήθηκα. (στίχοι εδώ)
Υπάρχουν διάφορες εκτελέσεις - σας δίνω αυτή που είχα πρόχειρη, από την Stacey Kent.



Τα ξαναλέμε από την καινούρια χρονιά!
Χρόνια Πολλά. ;-)

by Saigon

Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010

And now for something completely different


Η εκπομπή άρχιζε στις έξι το πρωί, και αφού ήταν χειμώνας είχε ακόμα βαθύ σκοτάδι έξω.
Το ξυπνητήρι μου είχε το πλεονέκτημα να χτυπάει αρκετά δυνατά ώστε να με ξυπνήσει, αλλά ταυτόχρονα αρκετά διακριτικά ώστε να ξυπνήσει μόνο εμένα. Ήταν σχεδόν ίσα μ' εμένα σε ηλικία, μα το κρατούσα ακριβώς γι' αυτό του το χαρακτηριστικό.
Άνοιγα τα μάτια ίσα-ίσα για να πάρω τα ακουστικά μου από το κομοδίνο, τα φορούσα, γυρνούσα το ΟΝ του ραδιοφώνου στο walkman μου και παρέμενα ξαπλωτή και κρυμμένη στα σκεπάσματα, με τα μάτια κλειστά στο σκοτάδι.
Όταν ήθελα να γελάσω, προσπαθούσα να το καταπνίξω μέσα στο πάπλωμα, για να μην ακούσει κανείς ότι είχα ξυπνήσει τόσο νωρίς. Κατά τις εφτάμισι σηκωνόμουν από το κρεβάτι, περνούσα το walkman με το κλιπ στη ζώνη μου, βούρτσιζα τα δόντια μου και έπαιρνα πρωινό, ακούγοντας ακόμα. Στις οχτώ παρά δέκα έφευγα για το σχολείο, και έφτανα εκεί νωρίτερα απ' όλους, ήδη ξυπνητή δύο ώρες και με τρελά κέφια, σε αντίθεση με τους συμμαθητές μου και τα αγουροξυπνημένα μάτια τους.
Κάποια στιγμή το ξυπνητήρι παραδόθηκε στα γηρατειά του και σταμάτησε να χτυπάει. Έχασα την εκπομπή κάνα-δυό πρωινά, στενοχωρέθηκα πολύ, του το 'πα, και τελικά τον άκουσα να λέει στον αέρα: "Έχεις δει ποτέ σου μπλε ξυπνητήρι;"

Ήταν η πρώτη φωνή που άκουγα μόλις ξυπνούσα. Ήταν ο λόγος που έβαζα ξυπνητήρι αχάραγα, για να μη χάνω λεπτό από την εκπομπή, κι ας είχα σχολείο, κι ας νύσταζα αφάνταστα. Κι όταν το παλιό ξυπνητήρι με πρόδωσε, εκείνος μου χάρισε το μπλε που έχω ακόμα και σήμερα, και που δεν αποχωρίζομαι ποτέ. Μέχρι και στις διακοπές το παίρνω μαζί μου.
Επίσης μου χάρισε το κινητό μου τηλέφωνο. Όχι μόνο τη συσκευή. Και το νούμερο. Κι ας αλλάζω κάθε χρόνο συσκευή, νούμερο δεν έχω αλλάξει, δέκα χρόνια τώρα. Ούτε πρόκειται.
Μιλούσαμε στο τηλέφωνο ώρες ατέλειωτες. Μια φορά που ήμουν αδιάθετη και έμεινα στο σπίτι αντί να πάω στο σχολείο, μείναμε στο τηλέφωνο από τις οχτώ το πρωί μέχρι αργά το μεσημέρι, να γελάμε και να μιλάμε για τα πάντα.
Έκανε για χατίρι μου ένα από τα πιο τρελά φωτογραφικά projects που έχω δει, αφήνοντας το στίγμα του με κόκκινο σπρέι σε τοίχους και μάντρες σε όλη την πόλη, και υπογράφοντας κάθε φορά με διαφορετικό κεφαλαίο γράμμα, ώστε οι φωτογραφίες να σχηματίσουν το όνομά του όταν έμπαιναν στη σειρά.
Έφτιαξε ένα κουτάκι σαν από αναλγητικά χάπια (με ολόδική του φίρμα και χαρτί οδηγιών!), και έκρυψε μέσα μια τουλίπα σε βαζάκι-μινιατούρα. Το παυσίπονό μου.
Μου άφησε τις γλυκιές αναμνήσεις, τις μουσικές που πάντα τον θυμίζουν, την αγάπη για το δημοσιογραφικό χαρτί και τη μυρωδιά από το χαρτοφύλακά του.

Δεν υπάρχει λόγος γι' αυτή την ανάρτηση. Δεν είναι επέτειος γνωριμίας, ούτε τα γενέθλιά του, ούτε η ημερομηνία του θανάτου του, ώστε να θεωρηθεί αυτό το post κάτι σαν μνημόσυνο.
Είναι που τον σκέφτομαι, και μου λείπει. Και που δεν πρόλαβα να του πω 'γεια' πριν φύγει. Και που δε βρίσκω πουθενά την εικόνα του, όσο κι αν ψάξω.
Είσαι πάντα εδώ, φίλε.


Πρωινό στο Ναύπλιο - Γιάννης Μαρκόπουλος

by Saigon

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009

Μικρές στιγμές


Με ξέκοψε έτσι απλά, ξαφνικά έβαλε ένα μαχαίρι και με έβγαλε από τη ζωή της, και εξαφανίστηκε από παντού. Για πολύ καιρό πονούσα, αλλά τελικά βρήκα δύναμη και είπα πως δε θα την αναζητήσω ξανά. Προχτές όμως... Την έβλεπα στον ύπνο μου, ήταν τόσο γλυκιά, ακουμπούσε το μάγουλό της στο δικό μου και ένιωθα το δέρμα της. Και ξύπνησα μ' αυτή την αίσθηση -ξέρεις πώς είναι αυτά τα ζωντανά όνειρα, ναι;- και την ένιωθα στ' αλήθεια τόσο κοντά μου, και μόλις άνοιξα τα μάτια έπιασα κατευθείαν το κινητό και κάλεσα το νούμερό της χωρίς να με νοιάζει, αφού ήξερα πως δεν έχω κάρτα και δε μπορώ να κάνω κλήσεις, και άκουσα το σήμα να καλεί. Και μου κόπηκε η ανάσα. Κι αμέσως εκείνη απάντησε. "Ναι;" - "Γεια σου", της είπα κι εγώ μουδιασμένος. "Γεια", απάντησε. "Είσαι καλά;" τη ρώτησα, πιο ήρεμος αφού δε μου το είχε κλείσει κατάμουτρα. "Καλά είμαι", απάντησε εκείνη γλυκά, κι εγώ αναθάρρησα και σκέφτηκα πως χάρηκε κι εκείνη που με άκουσε. Και τότε εκείνη ξαναμίλησε.
"Ποιος είναι;"

Δεν έχω ηλεκτρικά πλήκτρα στο μαγαζί που δουλεύω, έχει ένα πιάνο ο ιδιοκτήτης εκεί και μου είπε ότι είναι της κόρης του, και ότι αυτή είναι καταπληκτική και παίζει απίστευτα, ξέρεις τώρα πώς παινεύουν οι πατεράδες τις κόρες τους. Και που λες παίζω όλο το βράδυ τα τρελά μου, και ξαφνικά μπαίνει στο μαγαζί η κόρη του και τη βλέπω, και είναι ρε συ... Τι να σου πω... Μία γλύκα, τόσο χαριτωμένη, my kind of girl, κατάλαβες; Και κόμπλαρα τόσο πολύ, τα 'χασα, δεν ήξερα τι έπαιζα πια, έκανα ένα σωρό βλακείες γιατί σκεφτόμουν πως τα κάνω θάλασσα κι αυτή με βλέπει, και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι έχει ανοίξει το νύχι στον αντίχειρά μου και τρέχει αίμα, και έχουν γίνει χάλια τα πλήκτρα, κόκκινο παντού, και πανικοβλήθηκα και ένωσα τόσο απαίσια, εκείνη να είναι εκεί κι εγώ να της λερώνω το πιάνο με το αίμα μου.

Δεν το ήξερα αυτό το τραγούδι. Δεν ήξερα ότι μπορούν κι άλλοι εκτός από τον Nick Cave να γράψουν τραγούδια που σου τσακίζουν το κορμί από την ανατριχίλα. Μ' έπιασε κλάμα στα μισά του τραγουδιού, οι στίχοι φαντάζουν απλοϊκοί και προβλέψιμοι, αλλά με τον τρόπο που σε κάνει να μη θέλεις να ακούσεις αυτό που μόλις προέβλεψες. Τίποτα δεν είναι το ίδιο μετά.


"Το μήλο", από το δίσκο "Καιρός για δύο" (1990) της Αφροδίτης Μάνου.

by Saigon

Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι καθαρά συμπτωματική. Το τραγούδι είναι αφιερωμένο σε σένα, που μας αρέσει ο Nick Cave και που δεν ανέβασα το post που σου είχα τάξει. Ξέρεις εσύ.

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009

Προσοχή, δαγκώνει

Δεν έχω εκφράσει πολλές φορές τη δυσαρέσκειά μου μέσα από αυτό το blog. Άλλωστε δε ζήτησα από τον Baygon να το δημιουργήσουμε με απώτερο σκοπό να αποκτήσω ένα αποκούμπι όπου θα μπορώ να εκφράζω τα συναισθήματά μου, κατά προτίμηση τα αρνητικά. Η μοναδική ως τώρα ανάρτηση που ήταν κάπως πιο... έξω απ' τα δόντια, έγινε απλώς γιατί ήταν η τελευταία διέξοδος to get the message through, που λένε κι οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Τέλος πάντων.

Πόσο ευγενική βρίσκετε την πίεση που ασκείται από συγγενείς και γνωστούς στα νιόπαντρα ζευγάρια σχετικά με την τεκνοποίηση? Δεν είναι τρομερά αδιάκριτες οι ερωτήσεις του τύπου "Άντε, πότε θα βάλετε μπροστά για το διάδοχο?" ή "Δεν το σκέφτεστε για μωράκι?" ή "Γιατί δεν κάνατε παιδί ακόμα?". Με ποιο δικαίωμα ρωτάς, βρε Καραμήτρο? Δε σκέφτεσαι πως ίσως θίγεις κάτι που πονάει? Πού ξέρεις αν μπορούν να κάνουν παιδί - κι αν δυσκολεύονται και προσπαθούν (και ενδεχομένως αποτυγχάνουν), σκέφτηκες άραγε εσύ που έρχεσαι και ρωτάς ότι τους πληγώνεις ακόμα περισσότερο? Πού ξέρεις αν θέλουν, αν είναι έτοιμοι, αν έχουν κάποιο πρόβλημα οιασδήποτε φύσεως που τους κρατάει πίσω? Τι σε κάνει να νομίζεις ότι οφείλει το ζευγάρι να δώσει σε σένα λογαριασμό σχετικά με το αν και πότε θα διαιωνίσουν το είδος?

Σε παρόμοια δύσκολη θέση με φέρνουν οι γυναίκες (γιατί, σε αντίθεση με την παραπάνω περίπτωση, αυτό το κάνουν μόνο γυναίκες, καρατσεκαρισμένο) που με κατακρίνουν γιατί μετά τον πρώτο μήνα χρειάστηκε να δώσω στο παιδί μου συμπλήρωμα σκόνη γάλακτος και πριν τρεις μέρες διέκοψα το θηλασμό. Χίλια μπράβο σε σας, μανούλες, που καταφέρατε και θηλάσατε τα παιδιά σας για πολλούς μήνες, κάποιες παραπάνω από έναν χρόνο. Έχετε τον ειλικρινή θαυμασμό μου. Όμως δε μπορείτε να με κατηγορείτε για ελλιπή προσπάθεια. Δεν τίθεται θέμα βαρεμάρας, όταν βλέπεις πως το παιδί σου δεν χορταίνει με το θηλασμό, δεν κοιμάται και κλαίει όλη την ημέρα γιατί μένει νηστικό. Δεν τίθεται θέμα προσωπικής πρωτοβουλίας, όταν το παιδί δεν παίρνει βάρος όπως φυσιολογικά θα έπρεπε, και μόλις το βάζεις στον ώμο σου για να ρευτεί, προσπαθεί να φάει το ρούχο σου γιατί πεινάει ακόμα. Δεν είναι αγύρτης ο παιδίατρος, που ζυγίζει το μωρό και το βρίσκει να υποσιτίζεται και να μην αναπτύσσεται φυσιολογικά, και ας με λοιδορήσει ελεύθερα όποιος πιστεύει πως φταίω επειδή είχα να προσφέρω στο αστεράκι μου μόλις 20 γραμμάρια μητρικό γάλα συνολικά σε κάθε γεύμα, κι αυτά με το ζόρι.

Διέκοψα τον θηλασμό γιατί δεν προσέφερε τίποτα πια, ούτε σε μένα ούτε στο παιδί. Ήταν ένα βάσανο και για τους δυο μας, εξαντλητικό και χρονοβόρο και μάταιο, με αποτελέσματα που δε μπορούν να χαρακτηριστούν ως 'ευεργετικά'. Far from it. Ας το δούμε πρακτικά: αν η μητέρα είναι ράκος σωματικά και ψυχικά, τότε ποιος θα φροντίζει το μωρό όλη τη μέρα? Η παραγωγή γάλακτος είναι θέμα ορμονικό, π.χ. κάποιες γυναίκες θηλάζουν αποκλειστικά πολύν καιρό και δεν έχουν περίοδο για αρκετούς μήνες. Ο δικός μου οργανισμός αποφάσισε να μειώσει το γάλα από νωρίς, και να μου δώσει και μια έμμηνο ρύση πριν καν σαραντίσω, έτσι για να 'χω να παίζω. Αφήστε με λοιπόν, και μη με φορτώνετε με επιπλέον ενοχές. Δεν ήταν η ευκολότερη απόφαση που χρειάστηκε να πάρω, και πιστέψτε με, το παίδεψα πολύ καιρό μέσα μου μέχρι να το κάνω. Κι ας πει όποιος θέλει ότι η γυναικολόγος μου "τα παίρνει" από τις φαρμακευτικές, ή ο παιδίατρος από τη milupa, ή ότι εγώ δεν είμαι αρκετά καλή μάνα. Δε με ενδιαφέρει. Αφήστε με να είμαι μάνα όπως μπορώ. Τουλάχιστον κάνω τη μάνα στο δικό μου παιδί, και όχι στα ξένα.

by Saigon

Κυριακή 1 Ιουνίου 2008

Χειρόγραφο

Μου ήρθε η πρόσκληση από το Μουκελάκι την περασμένη εβδομάδα, να συμμετάσχω κι εγώ στην συλλογή χειρόγραφων από διάφορους bloggers.
Στην αρχή σκέφτηκα να γράψω το αγαπημένο μου ποίημα από τον W.B. Yeats. Μετά είπα να βάλω το "Ορυχείο" του Μίλτου Σαχτούρη, που επίσης αγαπώ εδώ και χρόνια και αντικατοπτρίζει τη διάθεσή μου τις τελευταίες μέρες, αλλά θα έπεφτε μάλλον βαρύ με τέτοια ζέστη.
Στράφηκα λοιπόν (για πολλοστή φορά) στο παρακάτω, που συχνά το φέρνω στο νου μου γιατί το βρίσκω απίστευτα σοφό...



by Saigon