Μάζευε κι ας είν' και ρώγες

Ώρα 03:00 τη νύχτα. Είμαστε ξαπλωμένοι στην κρεβατοκάμαρα, ο Αστέρης ήταν για πολλή ώρα δραστήριος στο κρεβατάκι του και επιτέλους αποκοιμήθηκε, όμως εμείς δε φαίνεται να έχουμε ύπνο. Χαζομαρίζουμε ψιθυριστά.

- Θέλω τσίχλα.
- Μη χειρότερα, μες στη νύχτα.

Ακούγεται χρατς-χρουτς από την κουζίνα, σημάδι ότι ο Snape όπως πάντα αλωνίζει και κάτι βρήκε για να παίξει.

- Με τι ασχολείται ο γάτος?
- Ε, ποιος τον ξέρει.
- Πας να δεις τι κάνει?
- Μπα, βαριέμαι.
- Θέλω τσίχλα!
- Κι εγώ θέλω τσίχλα.
- "Σύρε, νύφ'".
- Τι λε ρε, εγώ να πάω?!?
- Και βέβαια εσύ θα πας! Δική σου δουλειά δεν είναι οι τσίχλες? Εσύ θα πας, να δεις και τι κάνει ο γάτος. (χεχεχεχ)

Ο Woody φεύγει και ξανάρχεται σε μισό λεπτό, κρατώντας κάτι στο μισοσκόταδο.

- Το καμάρι μας έπαιζε μ' αυτό, το βρήκα στο χαλί στο παιδικό δωμάτιο.
- Τι είναι? Δε βλέπω.
- Μια σακουλίτσα φαρμακείου.
- Ωχ.
- Γιατί? Τι είχε μέσα?!
- Δεν είχε μέσα, είχε όμως πάνω της, και για να παίζει μ' αυτήν σημαίνει ότι έριξε αυτά που είχε πάνω της...
- Ωχ.

Πάμε κι οι δυο στην κουζίνα, όπου όντως στο πάτωμα βρίσκονται ριγμένα χαρτιά. Ο Woody σκύβει να τα μαζέψει μέσα στο σκοτάδι.

- Ωχ... Τι είναι αυτό το σκούρο μπροστά στο ψυγείο? Έκανε εμετό ο γάτος?
- Α, δεν ξέρω, τι είναι? (ανάβει το φως)
- Τουφίτσα από χνούδια. ΟΚ, άκυρο.
- Εντάξει, δεν πείραξε τίποτα άλλο.
- Εεεεεεεεεχμ, επάνω στα χαρτιά είχε και το κουτάκι με το εμβόλιο του Αστέρη. Πού 'ν' το???
- Ωχ!!! Δεν ξέρω! Το έριξε κι αυτό!

Ψάχνουμε παντού. Είναι περασμένες τρεις τη νύχτα, κι εμείς σηκώνουμε τους καναπέδες, κοιτάμε κάτω απ' το κρεβάτι, τραβάμε έξω το πιάνο - το κουτάκι με το εμβόλιο άφαντο. Εν τω μεταξύ ο γάτος είναι ξαπλωμένος στο πάτωμα, ατάραχος, και δεν κουνιέται ίντσα όλη αυτή την ώρα. Μας κοιτάζει που πηγαινοερχόμαστε και είναι σαν να λέει "ψάξε, ψάξε, δε θα το βρεις". LOL

Κοντεύουμε να τα παρατήσουμε, αφού έχουμε σηκώσει όλο το σπίτι και δε βρίσκουμε το εμβόλιο πουθενά. Καταλήγουμε να στεκόμαστε πάλι μπροστά στο ψυγείο, εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε. Κοιτάζω την τουφίτσα από χνούδια (εκείνη την γκριζόμαυρη τριχωτή αηδία που μαζεύεται κάτω από βαριά έπιπλα και ηλεκτρικές συσκευές).
Έμπνευση.

- Να δεις που το κλότσησε κάτω από το ψυγείο, και προσπαθώντας να το βγάλει έξω, τράβηξε αυτή την τουφίτσα.
- Λες?!?
- Έλα, Σέρλοκ, πέσε στο πάτωμα και κοίτα από κάτω. Πρόσεξε μην ξαπλώσεις πάνω στα πειστήρια του εγκλήματος!

Πέφτει στο πάτωμα.

- Εδώ είναι!!! Δεν το φτάνω, πιάσε τη μυγοσκοτώστρα.

Κόκκινη πλαστική μυγοσκοτώστρα επιστρατεύεται.
O Woody τραβάει έξω το κουτάκι με το εμβόλιο.
Αλλά δε σταματάει εκεί.
Στα λεπτά που ακολουθούν, μας πνίγουν απανωτά κύματα γέλωτος.
Η μυγοσκοτώστρα ανασύρει κατά σειρά εμφάνισης τα εξής εικονιζόμενα αντικείμενα, κι εμείς όσο γελάμε ασταμάτητα, διανθίζουμε το γελοίον του πράγματος με σχόλια.

- Χμ, ναι, τα θυμάμαι αυτά τα αποξηραμένα pot-pourri... Μου είχε βγει το λάδι να τα μαζεύω από παντού!
- Κάτσε, έχει πολύ ψωμί εδώ.

- Πότε το πήραμε αυτό?
- Ούτε θυμάμαι... Ποντικάκι είναι?
- Ναι, ναι. Μάλλον το εξαφάνισε από την πρώτη μέρα, γι' αυτό δεν το θυμόμαστε!

- Χαχαχαχαχα... Παίζει να βρούμε και τη Χαμένη Ατλαντίδα κάτω από το ψυγείο μας!
- Σοβαρά μιλάς? Σκέψου να μην είχε αφήσει την τουφίτσα εκεί μπροστά, θα ψάχναμε μέχρι του χρόνου!!!

- Χαχαχαχα, να σου πω, το 2000 σε ένα ταξί είχα χάσει την ατζέντα μου και κάτι λεφτά, μήπως τα βλέπεις εκεί κάτω?

- Έλεος!!! Εδώ ήταν αυτό?
- Χαχαχαχ!!! Το αγαπημένο του ποντικάκι! Από πότε έχεις να το δεις?
- Δε θυμάμαι να το έπλυνα όσο ήμουν έγκυος!!!

- Μη χειρότερα...!!!
- Έλα τώρα, δεν είναι και τόσο τραγικό, τα απαραίτητα μάζευε, για μια ώρα ανάγκης... ROTFL
- Έχει κι άλλα, όμως είναι πιο μέσα... Φέρε το φακό!

- Τι είναι αυτό καλέ?
- !!!! Το τηλεχειριστήριο του στερεοφωνικού μου!!! Ήμουν σίγουρη ότι είχε και τηλεχειριστήριο, αλλά πρόλαβα να το δω μια φορά όλο κι όλο, κόντευα να πιστέψω ότι λάθος θυμόμουν!
- Τώρα, τώρα θα σε πεθάνω μ' αυτό που θα βγάλω!
- Μα τι άλλο θα βγάλεις πια?!?

- Ρε γάτε, εδώ το είχες το κατσαβίδι και το ψάχνουμε ένα χρόνο?
- Κάτσε, αν συνεχίσεις να βγάζεις, θα βρεις και το σφυρί!

Εδώ ο Woody ξαφνικά μένει αμίλητος. Προσπαθεί να βγάλει κάτι ακόμα, το τραβάει προσεκτικά έξω. Εγώ το αναγνωρίζω αμέσως, αλλά μεταξύ μας, ό,τι και να ήταν δεν εκπλήσσομαι πια, εδώ που φτάσαμε. Ο Woody το κοιτάει καλά-καλά και ξεφυσάει.

- Πω ρε...
- Τι καλέ?
- Ψεύτικο είναι το ηλίθιο?!?
- Νόμιζες ότι είναι αληθινό??? ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ
- Άσε ρε, τόση ώρα το έβλεπα στο βάθος, δεν έφτανε καλά και το φως απ' το φακό, και με κοιτούσε μ' αυτά τα μάτια του και σκεφτόμουν "μα αν ψόφησε εκεί κάτω, δε θα μύριζε?" και φοβόμουν να το τραβήξω!
- ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ

Άντε να κοιμηθείς μετά. :-)

by Saigon

Υ.Γ. 1: Μετά το τελευταίο ποντίκι, βγάλαμε κάτω απ' το ψυγείο κι ένα μπουκαλάκι μπλάνκο, αλλά γελούσα τόσο πολύ που ξέχασα να το φωτογραφίσω!
Υ.Γ. 2: Ακόμα γελάμε.