Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;...

Απόγευμα Τετάρτης στο γαλήνιο φωτογραφείο της Σαϊμπάι και ο Ευτύχης μυρίζει Χωσέ. Όχι, δεν είναι José Cuervo, δεν είναι κανείς Ιθπανόθ που τον λένε José, απλά "οσμίζεται" ότι πλησιάζει πελάτης που θα μας "χώσει" με κάτι που θα ζητήσει, είτε από άποψη ταχύτητας παράδοσης παραγγελίας είτε από άποψη απαιτήσεων.
Σε λίγα μόνο λεπτά εμφανίζεται κυρία κοντά στα 50 με ψηφιακή μηχανή. Ξέρει την ψηφιακή μηχανή όσο εγώ να χειρίζομαι το τηλεσκόπιο Humble, δλδ καμιά απολύτως ιδέα, ένα βήμα μόλις μετά το "είναι σατανικό, όργανο του Εξαποδώ". Μας δίνει την κάρτα λοιπόν να πάρουμε τις φωτό να τις εκτυπώσουμε. Η συνήθης διαδικασία επιβάλλει να βλέπει ο/η πελάτης τις φωτογραφίες και να επιλέγει ποιες θέλει να τυπώσουμε. Τη στιγμή που έχουν φορτωθεί οι φωτό, ο Ευτύχης ανεβαίνει επάνω να δει το βίντεο που κάναμε αντιγραφή και αναγκαστικά πηγαίνω εγώ στην κυρία για να την εξυπηρετήσω. Γρήγορα καταλαβαίνω ότι είναι φωτογραφίες από απονομή πτυχίου του υιού της κυρίας: ανθοδέσμες με διάφορα λουλούδια σε ενα μπουκέτο, χαμόγελα, ενα χαρτί φάτσα κάρτα στον κοστουμαρισμένο νεαρό. Και τότε ξεκινάει...
Η κυρία λοιπόν μας λέει ότι θέλει να αλλάξουμε μερικά πραγματάκια, κάτι το συνηθισμένο, αφού πολλές φορές μας ζητήθηκε να διορθώσουμε τα "κόκκινα μάτια", να κόψουμε την φωτογραφία σε συγκεκριμένο κάδρο και διάφορα άλλα ψιλά. Όχι όμως αυτη τη φορά. Αυτή τη φορά οι απαιτήσεις ήταν οι εξής:
- Σε μια φωτογραφία η κυρία είχε κλειστά μάτια και μας ζήτησε να τα ανοίξουμε
- Ο γιος ειχε βγει με ωραίο χαμόγελο σε μια φωτογραφία και ήθελε να βάλουμε το ίδιο χαμόγελο σε όλες τις φωτογραφίες μετα την απονομή
- Ήθελε να μην φαίνεται ότι ήτανε νύχτα, ενώ βγάλανε φωτογραφίες σε μικρό πάρκο έξω από τη σχολή με τα φώτα αναμμένα
- Ήθελε να μεταφέρουμε την οικογένεια από μια οικογενειακή φωτογραφία, και να την πάμε σε ένα μέρος εκεί κοντά που είχε καλύτερα λουλούδια. Στην ερώτηση αν υπάρχει έστω μια φωτογραφία απο το επιθυμητό μέρος για να το κάνουμε μας ειπε πως όχι, αλλα "εμείς με τους υπολογιστές πια όλα μπορούμε να τα κάνουμε"
- Ο γιος ήτανε σε μια φωτό καλός και ήθελε να βάλουμε και τον πατέρα του δίπλα και να είναι μόνοι τους σε μια φωτογραφία. Με την διαφορά ότι ο πατέρας στην προτεινόμενη φωτό είχε βγει χωρίς να φαίνεται το ένα χέρι του, κάτι το οποίο εμεις έπρεπε να αποκαταστήσουμε, σύμφωνα με την κυρία
- Ήθελε να φαίνεται καλύτερα το πτυχίο του γιόκα της λέει, να φαίνεται τι γράφει κι ας ήτανε φωτογραφία με φλας, τραβηγμένη απο 10 μέτρα απόσταση

Όλα αυτά μάλιστα της φάνηκαν και συνηθισμένα και εύκολα και της είπα οτι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε. Βλέπετε, δεν είμαι εγώ υπεύθυνος της ψηφιακής επεξεργασίας, αλλά ο Ευτύχης. Οπότε όταν έφυγε η κυρία του ανακοίνωσα τι έπρεπε να κάνει και έφριξε ο άνθρωπος!

Τελικά η κυρία ξαναήρθε, και μετά από μιάμιση ώρα κατάλαβε ότι δεν μπορεί να ζητάει τέτοια πράγματα και αρκέστηκε σε όσα η παρούσα τεχνολογία μπορεί να προσφέρει...
Ευτυχώς...

Baygon speaking

Πώς να γελοιοποιήσετε τον εαυτό σας 1.01

Παρασκευή απόγευμα στο κεντρικό φωτογραφείο της Σαϊμπάι, λοιπόν, και όσο περνάει η ώρα τόσο πιο πολύ το μυαλό μου είναι ότι θα σχολάσω, θα πάω για το καφεδάκι μου και θα βγω έξω. Όλη την εβδομάδα, λόγω λίγης δουλειάς με τον συνάδελφο Ευτύχη ήμασταν μέσα στον χαβαλέ. Λατρεύουμε και οι δυο τα "Φιλαράκια" και όλη την εβδομάδα γελάγαμε σαν μικρά παιδιά θυμίζοντας ο ένας στον άλλο διάφορα περιστατικά απο επεισόδια που πρόσφατα είχαμε δει. Τίποτα δεν προμήνυε το τι θα ακολουθούσε ωστόσο...
Κάποια στιγμή την Παρασκευή λοιπόν ο Ευτύχης πηγαίνει για λίγη ώρα στο άλλο κατάστημα για μια δουλεια που τον θέλανε εκεί. Κάθε φορά σχεδόν που πήγαινε έπαιρνε τηλέφωνο στο μαγαζί για να μου κάνει πλάκα: είτε άλλαζε την φωνή του είτε έκανε άλλες γελοιότητες! Ενώ λοιπόν λείπει, χτυπάει το τηλέφωνο και το σηκώνω υποψιαζόμενος οτι ειναι αυτός και θέλει να μου κάνει πλάκα. Ακούω λοιπόν μια φωνή αντρική απο μέσα να μου λεει: "ναι, γεια σας, είχα αφήσει κάτι φωτογραφίες για εκτύπωση πριν λίγες μέρες...", όλο αυτό με νευρικότητα και συγκρατημένα. Καταλαβαίνω λοιπόν οτι ειναι ο Ευτύχης, τον διακόπτω και του λέω "Αντε βρε μαλάκα τελείωνε πες μας τι θέλεις και μην μου σπας τα τέτοια, έχω και δουλειά εδω ρε καραγκιόζη!". Η φωνή από την άλλη μεριά του τηλεφώνου τότε λύνεται και μου λεει με ύφος θύματος και απολογητικό, μέσα στις ενοχές και τις τύψεις "ναι, ναι, συγγνώμη για την ενόχληση, το όνομα μου είναι Τάδε και είχα φέρει για Α4"! Συνειδητοποιώ λοιπόν οτι δεν είναι ο Ευτύχης, αλλα είναι ένας μεγάλος πελάτης του μαγαζιού που άφηνε πολλά λεφτά κάθε εβδομάδα!!! Με απόλυτα σοβαρό τόνο λοιπόν του ζητάω να περιμένει να κοιτάξω αν ειναι έτοιμες οι εκτυπώσεις. Τελικά ήτανε έτοιμες και του είπα οτι μπορεί να περάσει να τις πάρει μέχρι τις 9 που κλείναμε. Μόλις κλείνω το τηλέφωνο συνειδητοποιώ τι μαλακία έκανα ακριβώς και είμαι ανάμεσα στο να μουντζώνω τον εαυτό μου, να με βριζω, να γελάω με την όλη κατάσταση και να σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει όταν ο πελάτης έρθει στο μαγαζί να παραλάβει τις φωτογραφίες του. Στο λεπτό επάνω εμφανίζεται ο Ευτύχης ο οποίος φυσικά δεν είχε ιδέα για το τι είχε γίνει. Του αφηγούμαι τι έγινε και του ζητάω να εξυπηρετήσει τον πελάτη όταν έρθει γιατι εγώ δεν μπορώ να το κάνω μετά απο ό,τι έγινε. Φυσικά ο Ευτύχης είχε ξεκαρδιστεί στα γέλια τα οποία διέκοπτε μόνο και μόνο για να μου πει (και υπενθυμίσει) πόσο μαλάκας είμαι και ότι δεν μπορεί να έχω κάνει κάτι τέτοιο!!!
Όπως φοβόμουνα, δεν ήτανε σε θέση να εξυπηρετήσει κανέναν πελάτη από τα γέλια. Σε λίγα λεπτά εμφανίστηκε ο πελάτης που τηλεφώνησε για να παραλάβει τις φωτογραφίες του και ο Ευτύχης συνεχίζει να μην ειναι σε θέση να εξυπηρετήσει. Αναγκαστικά λοιπόν εξυπηρετώ εγώ τον πελάτη αλλα για να μην με καταλάβει αλλάζω την φωνή μου μπας και γλιτώσω το ρεζίλεμα. Ο πελάτης ειναι με σκυμμένο το κεφάλι, μέσα στην ντροπή και την θυματοποίηση εν τω μεταξύ και δεν λέει τίποτα για το περιστατικό. Εγώ του κάνω μια γενναία έκπτωση και τον καληνυχτίζω. Μόλις πατάει το πόδι του έξω απο το μαγαζί ξεσπάω κι εγώ σε γέλια μαζί με τον Ευτύχη για το γελοίον της υπόθεσης!
Ξέρω, θα μπορούσε να εξελιχθεί χειρότερα το σκηνικό και ειμαι τυχερός αλλα συνεχίζω να ξέρω οτι γελοιοποιήθηκα! Ευτυχώς δλδ ο άνθρωπος συνεχισε να ειναι πελάτης και δεν έφυγε απο το μαγαζί...
Και ναι, είμαι νούμερο!

by Baygon

Ο άντρας ο σωστός από το ροζ στρινγκ φαίνεται!

Μια ωραία πρωία λοιπόν, σε ένα κεντρικό φωτογραφείο της Σαϊμπάι, ένας πελάτης μπαίνει μέσα και αφήνει δύο φιλμάκια για εμφάνιση. Δεν είναι απλά ένας πελάτης όμως, μιλάμε για έναν άντρα γύρω στα 35, με ντύσιμο σφίχτη: εφαρμοστή αμάνικη μπλούζα να φαίνονται τα μούσκουλά του, γυαλί RayBan πιλότου (αλα Τομ Κρουζ) και με ύφος μέγιστου γκόμενου, μπήχτη και μαμιά. Ο υπάλληλος δεν δίνει σημασία στην εμφάνισή του θεωρώντας τον ακόμα ένα νούμερο από τα πολλά που μπαίνουν σε αυτό το φωτογραφείο. Η συνηθισμένη διαδικασία ακολουθείται και τα φιλμάκια εμφανίζονται.
Η αφεντομουτσουνάρα μου λοιπόν παραλαμβάνει τα εμφανισμένα φιλμ, έτοιμα για εκτύπωση. Κάνω λοιπόν εναν τυπικό έλεγχο κοιτώντας τα κόντρα στο φως για να δω αν εχει εμφανιστεί καλά το φιλμ. Με μια πρόχειρη ματιά βλέπω τα καρέ του φιλμ να έχουνε κάποιες ανθρώπινες φιγούρες σε στάσεις το λιγότερο..."περίεργες"! Όλο αγωνία τότε, βάζω το φιλμ μέσα στο μηχάνημα και περιμένω να δω τι έχει τραβηχτεί. Και τότε τα ματάκια μου βλέπουν το φοβερό θέαμα: ο σφίχτης πελάτης με φίλους του σε κάποιο σπίτι, ντυμένοι όλοι γυναίκες, με πρόστυχα ρούχα, βαμμένοι και με περούκες να ποζάρουνε! Όχι απλά να ποζάρουνε, αλλα να επιδεικνύουνε τα σωματικά τους "προσόντα" ποζάροντας έτσι ώστε να επιδεικνύουνε τα ροζ στρινγκ τους (φορεμένα, φυσικά), να χαϊδεύουν ο ένας τον άλλο, να χουφτώνονται, να ποζάρουνε ομαδικά σε στάσεις σεξ και να κάνουνε στριπτίζ πετώντας εδώ κι εκεί τα πρόστυχα ρούχα κι εσώρουχά τους! Μια ωραία παρέα δλδ να περνάει όμορφα στο σπίτι, woohoo!!!
Σε κανενα δίωρο μετα την παράδοση των φιλμ λοιπόν, ο σφίχτης με ύφος "σας έχω όλους για την πλάκα εδώ και τώρα" εμφανίζεται για να παραλάβει τις φωτογραφίες. Χαίρομαι απίστευτα που δεν είναι στα καθήκοντά μου να παραδίδω τις εμφανισμένες φωτογραφίες στους πελάτες και αφήνω τον άλλο υπάλληλο να το κάνει, ενα καθήκον καθόλου εύκολο όπως αποδείχτηκε, καθώς με δυσκολία μπόρεσε να κρατηθεί να μην γελάσει μόλις τον είδε, αφου τον είχα ήδη ενημερώσει για τις παιχνιδιάρικες συνήθειες του σφίχτη και των φίλων του. Εγώ φυσικά δεν μπόρεσα καν να είμαι παρών στο σκηνικό, γι'αυτό και κατέβηκα στο υπόγειο για να ανέβω λίγη ώρα μετά με την κοιλιά μου να πονάει απο τα γέλια και να αντικρύσω τον συνάδελφο και φίλο μου να έχει καταφέρει τελικά να σκάσει στα γέλια μετά την αποχώρηση του σφίχτη-πελάτη!
Σ' ευχαριστουμε σφίχτη για τις ώρες άπειρου γέλιου που μας χάρισες!
Καλή συνέχεια στα παιχνίδια σου και φιλιά στα κορίτσια!

by Baygon