Mix Tape (XI)

Τα λαστιχωτά χεράκια

Κολλούσαν. Πολύ. Είχε πλάκα να τα τινάζεις από την ουρά και να κολλάνε κάπου, αλλά στο τέλος ήταν σκέτη γλίτσα στα χέρια, άσε που μάζευαν και ένα σωρό σκόνη και βρώμιζαν απίστευτα.

Το πιστόλι-βεντούζα

Πολύ παλιό και πολύ δημοφιλές, αυτό το πιστόλι ήταν η εναλλακτική (και λιγότερο ηχορυπαντική) λύση για τους αποκριάτικους 'καουμπόηδες' αντί για το πιστόλι με κάψουλες που έσκαγαν στ' αλήθεια.

Το ψάρεμα με καλάμια

Πόσες εκδοχές αυτού του παιχνιδιού έχουν κυκλοφορήσει? Κυκλοφορεί ακόμα! (Ναι, έχω πάρει κι απ' αυτό στη βαφτισιμιά μου, αν αναρωτιέστε.) Η βάση περιστρέφεται και τα ψαράκια ανεβοκατεβαίνουν ανοιγοκλείνοντας το στόμα για αυξημένο βαθμό δυσκολίας και περισσότερο σασπένς. Ατελείωτες ώρες διασκέδασης για μεγάλο φάσμα ηλικιών!

The Monkees

Η αμερικανική απάντηση στο φαινόμενο των Beatles. Μια μικρή αλλαγή στην ορθογραφία, τέσσερα φρέσκα αγόρια, τσουπ! έτοιμο το boy band. Απλό, σωστά? Όμως δεν έπιασε. Aπό τα τραγούδια τους, μόνο το "I'm a believer" γλίτωσε τη λήθη. Ωστόσο, το σίριαλ που έφτιαξαν έφτασε να προβάλλεται κάθε σαββατοκύριακο στο Mega, πάλαι ποτέ! Ποιος άλλος το θυμάται?

Η Tosca - 4711

Αχ, νομίζω πως δε χρειάζεται κανένα δικό μου σχόλιο γι' αυτή την κολώνια. Θα το 'θελα πολύ να γράψετε εσείς τα δικά σας από κάτω!
(Και μη μου πείτε το αιώνιο "Δοκίμασε να το πεις πολλές φορές γρήγορα"... Τόσο τρίτη δημοτικού!!)

Ας βάλουμε και μια διαφήμιση... Ορίστε το βίντεο για το Mix Tape του Φεβρουαρίου:

Η Μπέσσυ Αργυράκη, για τη Bic που απλουστεύει τη ζωή! :-)

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III), (IV), (V),
(VI), (VII), (VIII), (IX), (X)

Mix Tape (X)

Τα μολύβια με τις μύτες στην ουρά

Κάτι ανάμεσα στο απλό ξύλινο μολύβι που θέλει ξύσιμο κάθε τόσο, και στο μηχανικό μολύβι που δε θέλει ξύσιμο ποτέ, αυτά τα μολύβια είχαν εξέλιξη της φθοράς στο πάχος της μύτης. Αν ήθελες να έχεις πάλι "καλοξυμένο" μολύβι, αφαιρούσες την πλαστική άκρη και την ξανάβαζες πίσω (στην ουρά) για να σπρώξει τις υπόλοιπες και να ξεπροβάλει μια καινούρια μπροστά. Θυμάμαι πως είχα ένα τέτοιο μολύβι με διαθέσιμες μύτες σε διάφορα χρώματα, για να λειτουργεί σαν ολόκληρο σετ ξυλομπογιές (αλλά με μικρό προσδόκιμο ζωής).

Τα βραχιόλια-χάρακες

Δεν ξέρω τι να πω γι' αυτά. Στέκονταν άκαμπτα μέχρι κάποιος να τα χτυπήσει πάνω σ' έναν καρπό, ώστε να λυγίσει η άκρη και να αρχίσουν να τυλίγονται. Σλαπ!
Νομίζω πως κυκλοφορούν ακόμα. Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να έχουν πάψει να κυκλοφορούν από καιρό, και να τα συζητάμε απλώς σαν ανάμνηση.

Το Slinky

Μονόχρωμα και πολύχρωμα, πλαστικά και μεταλλικά, σε διάφορα μεγέθη, αυτά τα ιδιόμορφα ελατήρια είχαν πολύ γούστο, ειδικά όταν τα έβαζες να κατεβαίνουν σκάλες.

Τα γρανάζια της ζωγραφικής

Πλαστικοί "οδηγοί" με εγκοπές, μέσα στους οποίους στριφογυρίζει κανείς πλαστικά γρανάζια διαφόρων μεγεθών. Με το στυλό. Με προσοχή. Η κάθε τρύπα στο γρανάζι προκαλεί διαφορετική τροχιά, που αποτυπώνεται στο χαρτί και δημιουργεί σχέδια. Το λάτρευα ως παιδί, και το πήρα δώρο στη βαφτισιμιά μου πέρσι για τα Χριστούγεννα. Μαζί με ένα κινέζικο Tangram. Ναι, είμαι weirdo.

Τα αυτοκόλλητα σκουλαρίκια

Πόσο κιτς? Πείτε μου, πόσο κιτς??
Κάπου έχω ένα τετράδιο (σαν ημερολόγιο, σαν λεύκωμα, σαν ανταλλαγή ραβασακίων με τη διπλανή μου στο θρανίο) όπου υπάρχουν ακόμα κολλημένα τέτοια "σκουλαρίκια" ως διακόσμηση των σελίδων.

Βιντεάκι για τον Ιανουάριο, οι τίτλοι αρχής από μια πολύ αγαπημένη σειρά! Άρεσε και σε σας? :-)

by Saigon

Μix Tape (I), (II), (III), (IV),
(V), (VI), (VII), (VIII), (IX)

Mix Tape (V)

Η κορδέλα της ρυθμικής γυμναστικής

Δεν ξέρω αν η μόδα χτύπησε κι άλλα δημοτικά σχολεία εκείνη τη χρονιά, ούτε αν κατά περιόδους ξαναγυρνάει για να ξετρελάνει τα κορίτσια. Πάντως το 1991 τα καταστήματα αθλητικών ειδών στην πόλη μου έκαναν τις πιο υψηλές πωλήσεις όλων των εποχών σε κορδέλες. Όλες είχαμε! Η δική μου ήταν απαλό ροζ σαν κουφέτο, σατέν και πανάλαφρη. Για να την ξεχωρίζω από τις ίδιες των συμμαθητριών (διότι μια επαρχιακή πόλη δεν επρόκειτο να έχει τεράστια ποικιλία στα χρώματα, και είχαμε περιοριστεί σε 3-4 από δαύτα), είχα κολλήσει πάνω στο ξυλάκι ένα μικροσκοπικό αυτοκόλλητο, ένα πράσινο μήλο με πονηρό χαμογελάκι σε μαύρο φόντο.

Το ανεμιστηράκι χειρός

Πολύ διαδεδομένο τις χρονιές 1990-1991, το εικονιζόμενο ανεμιστηράκι είχε τη δυνατότητα να αλλάζει κεφαλή και από ανεμιστηράκι να γίνεται χτυπητήρι του φραπέ. LOL
Μάλιστα σε ένα επεισόδιο της σειράς "Οι Τρεις Χάριτες", η θεία Μπεμπέκα βγάζει ένα τέτοιο ανεμιστηράκι από την τσάντα της για να ανακουφιστεί από τον καύσωνα (εδώ το βίντεο, η σκηνή από το 2:30 ως 4:09).

Το παγωτό-μπαλάκι

Εκνευριστικό? Ναι, αλλά και ρετρό. (χιχιχιχι)

Τα πλαστικά παπουτσάκια για τη θάλασσα

Έγκλημα!! Κάποιος να φωνάξει τη fashion police!!!
Σας έχω άλλη μια σχετική φωτογραφία, θα τη βάλω όμως σε κάποιο από τα επόμενα Mix Tape. Πάντως αυτός ο λαστιχένιος πάτος-ουράνιο τόξο είναι όλα τα λεφτά!

Το Σούπερ-Ατού

Μου λείπει πολύ αυτό το παιχνίδι. Είμαι σοβαρά, γιατρέ?
Το εικονιζόμενο deck είναι διπλό Mix Tape, γιατί ήταν δώρο του αγορίστικου περιοδικού Μπλεκ.
Είχα ένα deck σούπερ-ατού με ιστιοφόρα. Κάθε φορά που το θυμάμαι, φέρνω στο νου μου τον αγαπημένο μου ξάδερφο, που δε ζει πια...

Δεν είχαν πολλά σχόλια οι φωτογραφίες για το Mix Tape αυτού του μήνα, ίσως επειδή με πήρε από κάτω η νοσταλγία και μελαγχόλησα λιγάκι. Θα σας αποζημιώσω όμως με το βιντεάκι, που πάντα το αγαπώ και μου θυμίζει ευτυχισμένες και ανέμελες εποχές:

Όποιος πέρασε καλά βλέποντας αυτή την ταινία στα παιδικάτα του, ας σηκώσει το χέρι να γίνουμε πολλοί! :-)

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III), (IV)

Mix Tape (IV)

Ο Αλφ ο Εξωγήινος

Δεν είναι κρίμα που αυτή τη σειρά δεν την ξαναέδειξαν ποτέ? Τη λατρεύαμε!
Γενικώς πολλές από τις σειρές που βλέπαμε παλιότερα, και που άξιζαν, δεν προβλήθηκαν ξανά. Γιατί άραγε? Και γιατί κάθε χρόνο γεμίζουν το πρόγραμμα των καναλιών με επαναλήψεις-σκουπίδια? Πότε επιτέλους θα τους πιάσει κι αυτούς μια ρετρό διάθεση? :-P

Ο τροχός της μόδας

Το έχω ακόμα το "Fashion Wheel". Ήταν η πρώτη φορά που κυκλοφορούσε στην ελληνική αγορά μια ξυλομπογιά για παιδιά με το χρώμα του ανθρώπινου δέρματος. Ως τότε βολευόμασταν με ροζ (που παραήταν ροζ) ή τίποτα. Αυτή ήταν η αγαπημένη μου ξυλομπογιά, και την κράτησα για πάρα πολλά χρόνια έξω από το κουτί της, πάντα στη μολυβοθήκη στο γραφείο μου, για να τη βλέπω.

Το Game Boy

Αγαπημένο μου Game Boy. Μπορεί να μην είχαμε ποτέ δικό μας, πέρασα όμως ατελείωτες ώρες από τη ζωή μου κολλημένη στο Tetris, επιλέγοντας για μουσική υπόκρουση το Type C, το Menuet από τη Γαλλική Σουίτα no.3 σε Σι ελάσσονα του J. S. Bach (έτσι ακούγεται στην κλασική κιθάρα, έτσι ακουγόταν στο Game Boy).

O Φωτεινούλης Αγκαλίτσας

Πολύ θα 'θελα να τον είχα ακόμα. Σίγουρα θα άρεσε και στον Αστέρη!
Ο δικός μου ήταν με γαλάζιο σώμα και σκουφί. Όταν τον έσφιγγα άναβε το μουτράκι του με ένα πολύ γλυκό φως! Αργότερα που χάλασε η λάμπα του την έβγαλα, και η τσέπη χρησίμευσε ως κρυψώνα.

Το "Μάντεψε Ποιος"

Θυμάμαι τη "Μαίρη", με κάτασπρα μακριά μαλλιά και τεράστια σαρκώδη χείλη. Τον "Βασίλη", με ελαφριά φαλακρίτσα και μούσια. Μια καστανή με λουλουδάτο καπέλο. Έναν άλλο, που έμοιαζε απίστευτα με τον Προκόπη Παυλόπουλο (LOL). Πολύ μου λείπει αυτό το παιχνίδι, στην παλιά του έκδοση.

Τα Gummi Bears σε καρτούν

Ξεχάστε αυτή την αηδία (αναγούλα, όνειδος και αποτροπιασμός). Όποιος έβλεπε αυτά τα λαστιχωτά αρκουδάκια στην τηλεόραση κάθε σαββατοκύριακο και τα θυμάται ακόμα, ξέρει τη διαφορά. Κι ας μην ήταν τα αγαπημένα μου. Χίλιες φορές προτιμότερα από τη σημερινή κατάντια των τηλεοπτικών θεαμάτων για παιδιά γενικώς. Άτιμη κενωνία!

Απολαύστε το βίντεο για το Mix Tape Ιουλίου:

Ο "Μαστροχαλαστής"!!! :-)

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III)

Mix Tape (ΙΙ)

Bibi-bo

Πριν την εμφάνιση της Sindy (ναι, έτσι έγραφαν τα κουτιά της - κλικ στη μικρή φωτό στο κάτω μέρος του post για μεγέθυνση) και την παντοκρατορία της Barbie στην Ελλάδα, η δημοφιλής κούκλα για τα κορίτσια ήταν η Μπιμπιμπό. Με το χοντρό της κεφάλι, το τραγικό μακιγιάζ, την ελάχιστη ευλυγισία και τον ατελή (μάλλον πιο κοντά στα πρότυπα του 1950) σωματότυπό της. Είχα κι εγώ Bibi-bo. Δεν είχα όμως τη ντουλάπα της, και πιστέψτε με, τότε θα σκότωνα για μία...

Ενδιαφέρουσα γκαρνταρόμπα, δε νομίζετε? χαχαχαχ

Τα αγρίμια

Και ένα τέτοιο είχαμε! Μάλιστα το κρατήσαμε αρκετά χρόνια. Μη σας πω ότι υπάρχει περίπτωση να είναι ακόμα θαμμένο σε καμιά ντουλάπα, αν δηλαδή δεν το ανακάλυψε η μητέρα μου για να το πετάξει...

Γρανίτα Calippo

Τι κρίμα που δεν κυκλοφορεί πια! Πιέζοντας το κάτω μέρος, ξεπρόβαλλε από πάνω η ράβδος από φρουτένια γρανίτα. Όταν κόντευε να τελειώσει, γυρνούσαμε τη συσκευασία ανάποδα και πίναμε τη λιωμένη γρανίτα σαν χυμό. Ε ρε αναμνήσεις...

Τα βραχιολάκια / κολιέ από καραμέλες

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου έφερναν πάντα μια ελαφριά αναγούλα αυτές οι καραμέλες! LOL
Εδώ που τα λέμε, ήταν και λίγο σιχασιά να φέρνεις τον καρπό στο στόμα και να σαλιώνεις τις διπλανές καραμέλες (ΚΑΙ τον καρπό) προσπαθώντας να φας μία. Μετά κολλούσε το σύμπαν...

Το χαλί / δρόμος για αυτοκινητάκια.

Όχι, δεν είχαμε τέτοιο στο σπίτι μας. Είχαν όμως τα "πλούσια" παιδάκια στων οποίων τα σπίτια πηγαίναμε ως επισκέπτες για παιχνίδι. Εκεί επίσης είχαν το κάστρο Playmobil και όχι σκέτες τις φιγούρες, τις μηχανές Lego και όχι σκέτα τα τουβλάκια... You get the point.

Τα αρκουδάκια της αγάπης

Ήμουν ήδη σχετικά μεγάλη όταν προβάλλονταν, γι' αυτό και δεν τρέφω καμιά ιδιαίτερη αγάπη προς αυτή τη σειρά. Όσο να πείτε όμως, είναι πολύ χαρακτηριστική της εποχής!

Να και το βίντεο γι' αυτό το Mix Tape:

Το θυμάστε?? Ε ρε Σάββατο πρωί στο MEGA! :-)

by Saigon

Sindy

Mix Tape (I)

Νοσταλγός του rock'n'roll (Mix Tape I)

Τι σας θυμίζει αυτό το τραγουδάκι? Εγώ πάντως βρίσκω μέσα του έναν στίχο οικείο... "Έκανα αποστείρωση χρονάκια δεκαδύο / μέσα σ' ένα γυάλινο οξυζενέ ωδείο / κόσμος ξεχασμένος, πιάνο κλασικό". Και γενικά στον τίτλο του, ώρες-ώρες βρίσκω τον εαυτό μου. Όσοι με ξέρουν μπορούν να το πιστοποιήσουν. Σπάω τα νεύρα μερικών, αλλά τι να κάνουμε! Είμαι νοσταλγός.

Μ' αυτό το post ανοίγω μια νέα σειρά αναρτήσεων (όπως έχουμε τα On the move και το AliceVerissi), και θα πρέπει μια φορά το μήνα να ανέχεστε τις νοσταλγίες μου. Θα ανεβάζω φωτογραφίες ή/και βίντεο από αναμνήσεις που σημάδεψαν τα παιδικά (ίσως και τα πρώτα εφηβικά) μου χρόνια. Μη βιαστείτε λοιπόν να προτείνετε πράγματα που ξέχασα, γιατί έχω μαζέψει μπόλικο υλικό και θα το ανεβάζω λίγο-λίγο. Μια φορά το μήνα, είπαμε! Να σχολιάζετε όμως, να λέτε τι αναπολείτε ή τι προσπαθείτε να απωθήσετε από τη μνήμη σας... LOL

Και τι καλύτερο για αρχή, φυσικά, απ' την αγαπημένη κασέτα. Όσες φορές και να πούμε για την κασέτα, λίγες θα μου φαίνονται! Το post εδώ, το post εκεί, η τσάντα fashion-statement που μου χάρισε ο Baygon πέρσι...

Άρτσι

Δε μπορεί, όλο και κάποιοι(-ες) από σας διαβάζατε τις περιπέτειες του Άρτσι και του Ρέτζι, της Μπέτι και της Βερόνικα!

Κονσόλα Atari

Το λατρεύαμε! Μόλις τις προάλλες συζητούσαμε με τον Baygon, τον Woody και τον Digital Awareness για παιχνίδια όπως το αεροπλανάκι, τα τανκς, το Pong, ακόμα και το κρυφτό όπου μπορούσες να κρυφτείς μέχρι και πίσω από τον τοίχο ή κάτω από το χαλί!

Το πουλί που ισορροπεί στο ράμφος του

Τρομερό δεν ήταν? Το βάζαμε να σταθεί στις άκρες των επίπλων, στη μύτη μας, σε κάθε πιθανή κι απίθανη γωνία. Μας συνάρπαζε η κατασκευή του, τόσο έξυπνη και τόσο απλή ταυτόχρονα.

Το κλιπ-μπανάνα

Προσωπικά, δεν είχα ποτέ ένα τέτοιο, γιατί τα μαλλιά μου ήταν πάντα κοντό καρέ (ως το σαγόνι) και δεν πιάνονταν. Το καλοκαίρι ανάμεσα στη Β' και Γ' Γυμνασίου αποφάσισα να τα μακρύνω. Είχαν όμως οι μακρυμαλλούσες φίλες μου, και ζήλευα το πόσο ωραία ήταν τα μαλλιά τους, είτε λυτά είτε δεμένα μ' αυτό το πρακτικό κοκκαλάκι. Αχ!

Μπάτμαν και Ρόμπιν

Στην τηλεόραση. Κάθε σαββατοκύριακο, το πρωί. Προϊστορικά. Πω πω πω!!!

Το μενταγιόν που κόβεται στα δυο

Από τότε που έμενα στο νησί, κυαλάριζα ένα τέτοιο για να το μοιραστώ με την κολλητή μου... Ήταν απίστευτα δημοφιλές! Απέκτησα το ήμισυ ενός παρόμοιου (που όμως έγραφε LO/VE) αργότερα και το κρέμασα σε ένα κομποσχοινάκι στον καρπό μου.

Πάρτε και το βίντεο για το πρώτο Mix Tape:

Λοιπόν? Περάσατε καλά? :-)

by Saigon

Thunder... Thunder... Thunderbird!

Δε με εντυπωσιάζουν τα αυτοκίνητα. Δεν κατάλαβα ποτέ τις γυναίκες που "λιώνουν" για ιδιοκτήτες ακριβών και φανταχτερών αυτοκινήτων, και κατ' επέκταση τους άντρες που ασχολούνται υπερβολικά με την εμφάνιση του αυτοκινήτου τους. Στο κάτω-κάτω, ένα όχημα είναι βρε παιδιά. Οι περισσότερες γυναίκες δεν νοιάζονται καν για τις ζάντες σας (να μη μιλήσω καν για αεροτομές και λοιπές αηδίες...), και παραδεχτείτε επιτέλους πως το κάνετε μάλλον για να θαμπώσετε τους άλλους άντρες (όπως και οι γυναίκες, αντίστοιχα, ντύνονται και βάφονται για να μπουν στο μάτι των άλλων γυναικών... Μεγάλη συζήτηση αυτή).
Δε συγκρατώ μάρκες. Είμαι απίστευτα κακή σ' αυτό. Ενδεικτικά θα πω ότι κοιτάω πάντα την πινακίδα του αυτοκινήτου που περιμένω να έρθει να με πάρει, για να σιγουρευτώ πως αυτό είναι το σωστό και δε θα μπω σε ένα ξένο (και δε θα ντραπώ να πω πως ναι, την έχω πατήσει και μπήκα και σε ξένο, ακριβώς επειδή δεν κοίταξα πινακίδα. Γελάστε ελεύθερα, κι εγώ γελάω).
Πολύ σπάνια θα συμβεί να αναγνωρίσω εξ όψεως συγκεκριμένα μοντέλα, και θα πρέπει να υπάρχουν ιδιαίτεροι λόγοι, π.χ. θα καταλάβω ένα Rover 414, σαν το αυτοκίνητο που είχαμε όταν μέναμε στο νησί, σε υπέροχο κυπαρισσί χρώμα που λάτρευα - ένα Honda Civic, και ειδικά αν είναι μπορντώ, σαν το αυτοκίνητο που είχε ο Woody όταν τα πρωτοφτιάξαμε, το οποίο τυπικά ήταν το καταφύγιό μας για ένα χρόνο - ή ένα Nissan Micra, σαν το εκπαιδευτικό αυτοκίνητο της σχολής οδηγών όπου μαθήτευσα, και εδώ που τα λέμε πώς να το μπερδέψω μ' αυτά τα καπούλια που έχει... (LOL)
Το μόνο αυτοκίνητο που κάπως με γοήτευσε κάποτε ήταν το Audi A4 εκεί γύρω στο 1997. Ωραίο σκαρί, στιβαρό αυτοκίνητο, υπέροχες καμπύλες (θυμάσαι, βρε ρόδον? Πού να 'χεις χαθεί άραγε)...

Εγώ λοιπόν, η αδιάφορη, η παντελώς άσχετη, σήμερα βρέθηκα ακριβώς πίσω από μια Thunderbird του 1957. Με αμερικανικές πινακίδες, κατάλευκη και απαστράπτουσα, έμοιαζε λες και δεν είχε διανύσει ούτε χιλιόμετρο στην (πάνω από μισού αιώνα) ζωή της. Μπορεί για κάποιους από σας αυτό να φαντάζει συνηθισμένο, αλλά στη μικρή επαρχιακή μου πόλη δεν εμφανίζονται συχνά θρύλοι σαν αυτόν. Αμέτρητες αναφορές για T-birds υπάρχουν στον κινηματογράφο (π.χ. στo "Grease" - δείτε πληροφορίες και εδώ) και τη λογοτεχνία (π.χ. "Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης" της Σώτης Τριανταφύλλου), είναι κομμάτι της ποπ κουλτούρας διεθνώς εδώ και δεκαετίες.
Τη χάζεψα με την ψυχή μου για τα δύο λεπτά που ήταν μπροστά μας, κολλημένοι στην κίνηση, και όταν έστριψε και χάθηκε θυμήθηκα ότι είχα στην τσάντα μου τη φωτογραφική μηχανή.

(μπορεί να μην την φωτογράφισα εγώ, αλλά τη βρήκα στο Google και είναι ολόιδια)

by Saigon

Υ.Γ.: Για να μαθαίνουν οι πολύ νεότεροι, ο τίτλος του post είναι εμπνευσμένος από τους Thundercats, μία σειρά κινουμένων σχεδίων πολύ αγαπητή σ' αυτούς που ήταν παιδιά τη δεκαετία του '80. Δείτε το βιντεάκι εδώ (και νοσταλγήστε ή λοιδορήστε αναλόγως, LOL)

Χαμένοι στη μετάφραση

Όταν άρχισε να προβάλλεται το "Beverly Hills 90210" στην Ελλάδα, πολλά πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά απ' ό,τι σήμερα.
Παρακολουθώντας (επίσημα πλέον) τα επεισόδια από την πρώτη season, είναι φανερές οι αλλαγές στη μόδα. Οι κοπέλες που πρωταγωνιστούσαν, όμορφες για τα δεδομένα της εποχής, αλλά παρ' όλα αυτά ατελείς και γήινες: με πραγματικές περιφέρειες, χυτές γάμπες, αληθινά μπράτσα (πλην της αλογομούρας "Ντόνα", που έγινε κάτι σαν America's sweetheart με την αφέλειά της και την επιμονή της να απέχει από το σεξ), λευκή επιδερμίδα (και όχι μαύρισμα του σολάριουμ), σε διάφορα ύψη και κιλά. Χαίρομαι απίστευτα που πέρασα ξυστά και γλίτωσα από τις στυλιστικές επιταγές των late '80s και early '90s, αφού τελείωνα το δημοτικό τότε και όσο να 'ναι δε θα μπορούσα να ξαίνω το μαλλί πριν το σχολείο, να φοράω σακάκια, πουκάμισα ή πουλόβερ με υπερμεγέθεις βάτες, και πλαστικά κοσμήματα. Ωστόσο ομολογώ πως δεν κατάφερα να ξεφύγω από τα κολάν με το "ποδαράκι", τα φαρδιά πουλόβερ ως το γόνατο, και τα πουκάμισα δεμένα κόμπο στη μέση. :-)

Δεν είναι όμως μόνο ο μιμητισμός ως προς τη μόδα που χαρακτήριζε τα ελληνικά δεδομένα. Η ελληνική τηλεόραση ήταν *σχετικά* παρθένα με τις υποτιτλισμένες αμερικανικές σειρές, μην έχοντας τεράστια εμπειρία στο ενεργητικό της: λίγη "Δυναστεία", ένας "Ιππότης της Ασφάλτου", αργότερα κάτι "Ντιουκς" και "Φάλκον Κρεστ", και φυσικά τα αλληλένδετα έπη της "Τόλμης και Γοητείας" και των "Ατίθασων Νιάτων".
Η μετάφραση των υπότιτλων γινόταν συχνά (για να μην πω κατά κανόνα) εξ ακοής, με χαρακτηριστική συνήθεια των άπειρων μεταφραστών να παραλείπουν ολόκληρες φράσεις ή και στιχομυθίες όταν κάτι δεν ακουγόταν πολύ καθαρά ή ήταν γρήγορο ή πολύ δύσκολο (π.χ. ιδιωματισμοί ή εκφράσεις του καθομιλούμενου λόγου) για τα δεδομένα τους.
Κάπως έτσι υποτιτλίστηκε και το "Beverly Hills", όπου ειδικά κατά τις τρεις πρώτες seasons η μετάφραση ήταν επιεικώς απαράδεκτη, και κάπου προς την τέταρτη άρχισε να στρώνει αισθητά. Μετά τα πρώτα 2-3 περιστατικά που με έκαναν να γελάω ή να φρίττω, αποφάσισα να παρακολουθώ τη σειρά με το σημειωματάριο ανά χείρας, ώστε να μη μου ξεφύγει τίποτα και να μπορέσω να τα μοιραστώ μαζί σας εδώ.

Edited to add: μετά την ευγενική παράκληση από το sourotiri, έβαλα με πορτοκαλί γράμματα τις σωστές μεταφράσεις. :-)

Να λοιπόν η συγκομιδή:

• The sunblock's up.
  Ο ήλιος σταματάει επάνω.
  (Θα πας στην παραλία; Μην ξεχάσεις να πάρεις μαζί σου τον ήλιο. Θα τον βρεις στο επάνω πάτωμα.)
  Το αντιηλιακό είναι επάνω.
  
• It only tears them further apart.
  Τα δάκρυα απομακρύνουν.
  (Ειδικά αν είναι μεγάλες οι σταγόνες.)
  Τους απομακρύνει ακόμα περισσότερο.
  
• Let go of mommy, please.
  Άσε τα λεφτά, σε παρακαλώ.
  (Ασχολίαστο.)
  Άσε τη μανούλα, σε παρακαλώ.
  
• When you put your fist through the dining table.
  Όταν έφερες το δείπνο στο τραπέζι.
  (Καλή όρεξη.)
  Όταν έσπασες με τη γροθιά σου το τραπέζι.
  
• A peach pie.
  Ένα πιτς πάι.
  (Γιατί ρε παιδιά; Γιατί; Τόσο δύσκολο ήταν;)
  Μια ροδακινόπιτα.
  
• Baby care needs a recess.
  Η φροντίδα του μωρού είναι πάνω απ' όλα.
  (Και μη μου μπαίνεις και πολύ, άντε γιατί α.)
  Χρειάζομαι ένα διάλειμμα από τη φροντίδα του μωρού.
  
• The Peach Pit.
  Το στέκι του Πιτ.
  (Του Μαύρου Πητ.)
  Ή το αφήνουμε απείραχτο ως όνομα μαγαζιού, "The Peach Pit", ή αν πρέπει σώνει και καλά να το μεταφράσουμε θα το πούμε "Το κουκούτσι του ροδάκινου".
  
• Right out of the box.
  Έξω από το κουτί.
  (Αν το φας μέσα στο κουτί, είναι στριμόκωλα.)
  Κατευθείαν από το κουτί.
  
• Some pastries.
  Μερικές πάστες.
  (Όλοι ξέρουμε ότι οι πάστες προσφέρονται μέσα σε μικρή χαρτοσακούλα του φούρνου, μαζί με κρουασανάκια και ζαμπονοτυρόπιτες.)
  "Pastries" ονομάζονται τα γλυκίσματα με φύλλο ή ζύμη.
  
• I've got a treehouse on Pineapple Mountain.
  Έχω ένα σπίτι πάνω στο φοίνικα.
  (Τραβάς τα μαλλιά σου, ή δεν τα τραβάς; Πείτε μου!)
  Έχω ένα δεντρόσπιτο στο βουνό Pineapple.
  
• Anything goes.
  Το ίδιο κι ο κόσμος που πάει.
  (Πού το βρήκες χρυσή μου όλο αυτό;;)
  Όλα παίζουν / Όλα είναι πιθανά.
  
• Let's take a road trip.
  Πάμε μια βόλτα στο δρόμο.
  (Vamos a la playa.)
  Πάμε ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο.
  
• The Zen of Surfing.
  Το Ζενίθ του σέρφινγκ.
  (Δεν είχε γίνει μόδα ακόμα το ζεν. Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες.)
• The Ladies' Room.
  Το δωμάτιο των γυναικών.
  (Ρουμς του λετ.)
  Οι γυναικείες τουαλέτες.
  
• In the hamper.
  Μέσα στη ντουλάπα.
  (Δε θέλω να ξέρω πώς μυρίζει μέσα σ' αυτή τη... ντουλάπα.)
  Μέσα στο καλάθι με τα άπλυτα.
  
• Wardrobe guideline.
  Οδηγίες ιματιών.
  ("That's not even a wooooooord!!!" που θα 'λεγε κι η Μόνικα από τα "Φιλαράκια".)
  [βίντεο εδώ, επίμαχη σκηνή στο 06:56]
  
• A wet bar.
  Στρώμα νερού.
  (Γκουχ γκουχ. Και μετά λένε για μένα ότι έχω απωθημένα.)
  "Μπαράκι" -> Πάγκος ή ντουλάπι με νεροχύτη, για ανάμειξη αλκοολούχων ποτών.
  
• Vivien Leigh.
  Βίβιαν Λέιφ.
  (Ωχ το μάτι μου.)
  Βίβιαν Λι.
  
• The Grim Reaper.
  Ο Μουτζούρης.
  (Και το άλλο μάτι μου.)
  Ο Θάνατος (συνήθως απεικονίζεται με το δρεπάνι).
  
• Has anybody seen my Cliff's Notes?
  Είδε κανείς τις σημειώσεις του μαθήματος του Κλιφ;
  (Πού να τις δω καλέ που στραβώθηκα;)
  Είδε κανείς το σχολικό μου βοήθημα;
  

by Saigon

ΑπωTVημένα

Ίσως είχατε προσέξει ότι, σε κάποιο παλαιότερο post, ανέφερα το πώς δεν έχω παρακολουθήσει τα κατά καιρούς σίριαλ σε αντίθεση με τους συνομηλίκους μου. Το πρώτο σίριαλ που είδα με θρησκευτική αφοσίωση (τόσο ώστε να ρυθμίζω όλο το πρόγραμμα της δουλειάς μου γύρω από αυτό) ήταν το θρυλικό "Παρά Πέντε". Κατά τα άλλα, είμαι φανατική (όπως ακριβώς και ο Baygon - κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι, σαν να λέμε) με τα πολυαγαπημένα "Φιλαράκια", όμως δεν τα έβλεπα συστηματικά στην τηλεόραση. Τα είδα όλα μαζεμένα όταν πια η σειρά είχε τελειώσει...

Ας το πιάσω όμως από πιο παλιά.

Πολλά από τα δημοφιλή σίριαλ ήταν δική μου επιλογή να μην τα παρακολουθήσω ποτέ, για λόγους αισθητικής. Όλα τα μεταγγλωτισμένα σκουπίδια, όπως και το σύνολο των έργων από Φώσκολο, Μανουσάκη, Ζιώγα, Ανδριανού, απερρίφθησαν χωρίς δεύτερη σκέψη γιατί δε με εξέφραζαν σε τίποτα και προσέβαλαν τη νοημοσύνη μου. Οι απογευματινές σαπουνόπερες τύπου "Έρωτας", "Βέρα στο δεξί", "Για μια θέση στον ήλιο" και λοιπά, με άφησαν ομοίως αδιάφορη. Με αποκορύφωμα, φυσικά, τη "Μαρία την άσχημη", που μέχρι πρότινος εσφαλμένα νόμιζα πως ήταν το χειρότερο σίριαλ στα χρονικά της ελληνικής τηλεόρασης. Έκανα λάθος! Ήρθε το "Μια στιγμή, Δυο ζωές" να με διαψεύσει. Δεν γίνεται πιο κάτω από δω, που λέει κι ο στίχος.

Υπήρξαν όμως και κάποια πράγματα που πραγματικά θα ήθελα να τα δω, αλλά δε μπόρεσα... επειδή δε με άφηναν οι γονείς μου. Θεωρούσαν πως δεν είναι κατάλληλα για την ηλικία μου, ή πως το περιεχόμενό τους θα με παρέσυρε σε ασωτίες χάριν μιμητισμού. Η μπάλα πήρε την "Αναστασία", τα "Μπακούρια", το "Λόγω Τιμής", το "Είμαστε στον αέρα", το "Τελευταίο Αντίο", το "Η αγάπη άργησε μια μέρα", τα "Φιλαράκια" βεβαίως-βεβαίως, μέχρι και το "Κομφούζιο", και φυσικά σκύλιαζα που την επόμενη μέρα στο σχολείο όλοι συζητούσαν γι' αυτά με ενθουσιασμό κι εγώ ήμουν στην απ' έξω. Το μόνο που κατάφερα να ξεκλέψω στα κρυφά ήταν μερικά επεισόδια από το "Beverly Hills 90210", το οποίο υπό κανονικές συνθήκες ανήκε στη μαύρη λίστα των πλέον απαγορευμένων θεαμάτων!
Και κάπως έτσι μου έμειναν μερικά απωθημένα.

Όταν λοιπόν πριν λίγους μήνες είδα τις διαφημίσεις για την επανάληψη του "Beverly Hills", το καταχάρηκα για πολλούς λόγους:
Πρώτον, επιτέλους θα το έβλεπα με την ησυχία μου, έστω και τόσο αργά, χωρίς ντροπή και όνειδος! Ο Woody έδειξε άπειρη κατανόηση και τον ευχαριστώ γι' αυτό. :-)
Δεύτερον, ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να απαλλαγώ από ένα (έστω) απωθημένο του παρελθόντος. Να μπορώ να λέω ότι το έχω δει, βρε αδερφέ!
Τέλος, το φετινό καλοκαίρι από την αρχή ήταν με διάφορους τρόπους στραμμένο προς το παρελθόν και σημαδιακό και γενικώς ένα πολύ σημαντικό turning point... περισσότερες λεπτομέρειες θα πω κάποια άλλη φορά, σύντομα. Ήταν όμως τέλεια να βλέπω ότι δεν είμαι μόνη μου σ' αυτή τη στροφή προς το παρελθόν! Μέχρι και το πρόγραμμα του ALPHA ήταν ρετρό και νοσταλγικό, με "Melrose Place", "Baywatch" και "Beverly Hills 90210" απανωτά!

Το παρακολουθώ λοιπόν, αυτό το τελευταίο, με πάθος, όποτε μπορώ! Έχω χάσει αρκετά επεισόδια με τις αποδράσεις σε διακοπές και θάλασσες και εκδρομές και με τα μαθήματα που έκανα όλο το καλοκαίρι, ωστόσο έχω μαζέψει μερικά μαργαριτάρια από τους (ελεεινά) μεταφρασμένους υπότιτλους, και θα τα αναρτήσω μέχρι το τέλος της εβδομάδας για να γελάσουμε όλοι μαζί. LOL

Σχολιάστε, μη ντρέπεστε. Εγώ πάντως δε ντρέπομαι καθόλου. :-P

by Saigon