On the move... to New York!

Ναι, μπορεί τυπικά να θεωρούνται λάθος τα διαζευκτικά στο "Ο", στο "Νέα Υόρκη", αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς έτσι. Αυτός που σχεδίασε την αφίσα βρήκε λίγο βαρετό το θέαμα. Γι'αυτό και είπε να βάλει το κατιτίς του, να ομορφύνει τη σύνθεση. Κάποιος να ενημερώσει την Νέα Υόρκη παρακαλώ πως έτσι την βρίσκουμε πιο όμορφα γραμμένη, για να το υιοθετήσει! lol!

by Baygon

Ποστ για τον τύπο που κατουρούσε δίπλα μου στις τουαλέτες του κινηματογράφου απόψε

Σ'αγαπώ.

Ναι, εσένα που κατουρούσες δίπλα μου στις τουαλέτες του κινηματογράφου απόψε μετά το "Sherlock Holmes", το οποίο ήταν γαμάτο btw. Εσένα που όταν ήρθες να κατουρήσεις, κοιτούσες με πείσμα το όργανό σου και πρόσεχες να μην κοιτάξεις στο ελάχιστο δίπλα σου να μην σε πάρουν για αδερφή. Κυρίως όμως σ'αγαπάω γιατί όταν πήγες να πλύνεις τα χέρια σου, έριξες δύο σταγόνες νερό (κυριολεκτικά!) στα αντρίκια χέρια σου (χωρίς κρεμοσάπουνο φυσικά, αυτά είναι φλωριές) και αφού τα έτριψες(!), με το ίδιο... νερό έφτιαξες τα μαλλιά σου και καμάρωνες το πόσο υπέροχος είσαι στον καθρέφτη! Ειλικρινά, είσαι θεός, είσαι άφταστος, είσαι ατελείωτος. Η επιστήμη θα έπρεπε να σε ονομάσει ξεχωριστό είδος, κάτι σε "homo ellinicus". Αλλά αν το έκανε, θα επαναστατούσες γιατί έχει το "homo" μέσα που παραπέμπει σε αδερφή και σου την δίνει στα νεύρα (μπορεί να σου θυμίζει κι εκείνο το "ενοχλητικό" όνειρο με τον κολλητό σου). Αλλά εσύ είσαι ατελείωτος, είσαι μοναδικός, είσαι ανεπανάληπτος. Έβαλες δύο σταγόνες νερό στα χέρια σου, το οποίο νερό προφανώς έχει μαγικές ιδιότητες και κατάφερε να εξοντώσει κάθε μικροοργανισμό που έπρεπε να εξοντωθεί, και με το ίδιο νερό έφτιαξες το μαλλί σου για να βγεις σούπερ γκόμενος στην κοπελιά που σε περίμενε έξω. Μπορεί να πήγες για κατούρημα και στο σινεμά, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα έχεις μαλλί σαν λέτσος. Όχι, το μαλλί σου θα είναι τέλειο φυσικά, φρεσκοφτιαγμένο στο μπάνιο, με ένα μείγμα νερού (αυτό, το μαγικό) και αναμνηστικών από κατούρημα. Αλλά κανείς δεν θα το ξέρει. Και θα είσαι και ήσυχος, αφού "έπλυνες" τα χέρια σου (λέμε τώρα) και βγήκες και σινιαρισμένος να σε δει το πλήθος κι "εκείνη".
Είσαι μεγάλο αλάνι τελικά. Σε ζηλεύω. Ζηλεύω την φυσικότητα και την αθωότητα με την οποία κινείσαι. Ο κόσμος, η στοιχειώδης υγιεινή, η ευγένεια, όλα είναι εύπλαστα στο μυαλό σου, κινούνται σε μια τροχιά γύρω από την άνεση και την βαρεμάρα σου. Πήγες για κατούρημα, έριξες δυο σταγόνες νερό στο χέρι σου και με το μείγμα που δημιουργήθηκε έφτιαξες τα μαλλιά σου για να φαίνεσαι όμορφος. Και βάζω στοίχημα οτι είχες ξεσκιστεί στο γέλιο με την σκηνή με το "ζελέ" που έβαλε στα μαλλιά της η Κάμερον Ντίαζ στο "Κάτι τρέχει με την Μαίρη". Τεράστιε!

by Baygon

ΥΓ1: τι υπέροχο ποστ για να γιορτάσουμε τα 100 ποστ μας στο "Saigon & Baygon Inc."!
ΥΓ2: τι υπέροχο ποστ μετά την αναφορά μας στο Babywearing ως ένα blog από γονείς!
ΥΓ3: Saigon και Woody, συγχαρητήρια για τον νονό που διαλέξατε σας έδωσα;

On the move

Στη γειτονιά μου, είχαμε το προνόμιο να απολαμβάνουμε το παρακάτω θέαμα για πολλές εβδομάδες:

Την πρώτη φορά που το είδα να κρέμεται εκεί, λευκό και μεγαλοπρεπές, έτρεξα να πάρω τη μηχανή μην τυχόν εξαφανιστεί πριν προλάβω να το φωτογραφίσω.
Τελικά παρέμεινε εκεί περίπου για ένα μήνα, προς τέρψιν των αρσενικών περαστικών, και αποσύρθηκε οριστικά σήμερα το πρωί. LOL

Ω, οι χαρές της επαρχιακής πόλης.

Άντε, αφού σας έδειξα το ρεντίκολο της γειτονιάς, δείτε και μια πραγματικά πανέμορφη αυλή που χαίρομαι να βλέπω, επίσης κοντά στο σπίτι μου:

by Saigon

Thunder... Thunder... Thunderbird!

Δε με εντυπωσιάζουν τα αυτοκίνητα. Δεν κατάλαβα ποτέ τις γυναίκες που "λιώνουν" για ιδιοκτήτες ακριβών και φανταχτερών αυτοκινήτων, και κατ' επέκταση τους άντρες που ασχολούνται υπερβολικά με την εμφάνιση του αυτοκινήτου τους. Στο κάτω-κάτω, ένα όχημα είναι βρε παιδιά. Οι περισσότερες γυναίκες δεν νοιάζονται καν για τις ζάντες σας (να μη μιλήσω καν για αεροτομές και λοιπές αηδίες...), και παραδεχτείτε επιτέλους πως το κάνετε μάλλον για να θαμπώσετε τους άλλους άντρες (όπως και οι γυναίκες, αντίστοιχα, ντύνονται και βάφονται για να μπουν στο μάτι των άλλων γυναικών... Μεγάλη συζήτηση αυτή).
Δε συγκρατώ μάρκες. Είμαι απίστευτα κακή σ' αυτό. Ενδεικτικά θα πω ότι κοιτάω πάντα την πινακίδα του αυτοκινήτου που περιμένω να έρθει να με πάρει, για να σιγουρευτώ πως αυτό είναι το σωστό και δε θα μπω σε ένα ξένο (και δε θα ντραπώ να πω πως ναι, την έχω πατήσει και μπήκα και σε ξένο, ακριβώς επειδή δεν κοίταξα πινακίδα. Γελάστε ελεύθερα, κι εγώ γελάω).
Πολύ σπάνια θα συμβεί να αναγνωρίσω εξ όψεως συγκεκριμένα μοντέλα, και θα πρέπει να υπάρχουν ιδιαίτεροι λόγοι, π.χ. θα καταλάβω ένα Rover 414, σαν το αυτοκίνητο που είχαμε όταν μέναμε στο νησί, σε υπέροχο κυπαρισσί χρώμα που λάτρευα - ένα Honda Civic, και ειδικά αν είναι μπορντώ, σαν το αυτοκίνητο που είχε ο Woody όταν τα πρωτοφτιάξαμε, το οποίο τυπικά ήταν το καταφύγιό μας για ένα χρόνο - ή ένα Nissan Micra, σαν το εκπαιδευτικό αυτοκίνητο της σχολής οδηγών όπου μαθήτευσα, και εδώ που τα λέμε πώς να το μπερδέψω μ' αυτά τα καπούλια που έχει... (LOL)
Το μόνο αυτοκίνητο που κάπως με γοήτευσε κάποτε ήταν το Audi A4 εκεί γύρω στο 1997. Ωραίο σκαρί, στιβαρό αυτοκίνητο, υπέροχες καμπύλες (θυμάσαι, βρε ρόδον? Πού να 'χεις χαθεί άραγε)...

Εγώ λοιπόν, η αδιάφορη, η παντελώς άσχετη, σήμερα βρέθηκα ακριβώς πίσω από μια Thunderbird του 1957. Με αμερικανικές πινακίδες, κατάλευκη και απαστράπτουσα, έμοιαζε λες και δεν είχε διανύσει ούτε χιλιόμετρο στην (πάνω από μισού αιώνα) ζωή της. Μπορεί για κάποιους από σας αυτό να φαντάζει συνηθισμένο, αλλά στη μικρή επαρχιακή μου πόλη δεν εμφανίζονται συχνά θρύλοι σαν αυτόν. Αμέτρητες αναφορές για T-birds υπάρχουν στον κινηματογράφο (π.χ. στo "Grease" - δείτε πληροφορίες και εδώ) και τη λογοτεχνία (π.χ. "Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης" της Σώτης Τριανταφύλλου), είναι κομμάτι της ποπ κουλτούρας διεθνώς εδώ και δεκαετίες.
Τη χάζεψα με την ψυχή μου για τα δύο λεπτά που ήταν μπροστά μας, κολλημένοι στην κίνηση, και όταν έστριψε και χάθηκε θυμήθηκα ότι είχα στην τσάντα μου τη φωτογραφική μηχανή.

(μπορεί να μην την φωτογράφισα εγώ, αλλά τη βρήκα στο Google και είναι ολόιδια)

by Saigon

Υ.Γ.: Για να μαθαίνουν οι πολύ νεότεροι, ο τίτλος του post είναι εμπνευσμένος από τους Thundercats, μία σειρά κινουμένων σχεδίων πολύ αγαπητή σ' αυτούς που ήταν παιδιά τη δεκαετία του '80. Δείτε το βιντεάκι εδώ (και νοσταλγήστε ή λοιδορήστε αναλόγως, LOL)

Για τα πανηγύρια

Κάθε Σεπτέμβριο, στο Αιγίνιο Πιερίας διοργανώνεται η μεγαλύτερη εμποροπανήγυρη της κεντροδυτικής Μακεδονίας. Όσοι έχουν ταξιδέψει μέρα με το τρένο Αθήνα-Θεσσαλονίκη, ίσως έχουν προσέξει τον τεράστιο χώρο δίπλα στο σιδηροδρομικό σταθμό του Αιγινίου, όπου στήνεται το παζάρι (τον υπόλοιπό χρόνο μένει αχρησιμοποίητος). Είναι από τα μεγάλα events της περιοχής - όχι μόνο γιατί περιλαμβάνει αρκετές εκατοντάδες πάγκους (μπορεί κανείς να βρει από ρούχα, παπούτσια, τσάντες, σχολικά, βιβλία, είδη οικιακής χρήσης, μπαχαρικά, μέχρι εργαλεία, ζάντες, ελαστικά και πόρτες ασφαλείας), αλλά και για τα ψητά. Ωωωωωωωωω, τα ψητά... (*yum, slurp, faint*) Είναι προσκύνημα.
Ο Woody κι εγώ πηγαίνουμε κάθε χρόνο, και φέτος ήμασταν τρεις! Ο Αστέρης ήταν (όπως πάντα) υπόδειγμα, ήσυχος μέσα στο mei tai στην αγκαλιά του μπαμπά του. Έβγαλα φωτογραφίες και βιντεάκια, για τα μάτια σας μόνο!

Για αρχή πάρτε μια γεύση από την ατμόσφαιρα του πανηγυριού, σε δύο δόσεις:

Και τώρα ας ξεκινήσει το γέλιο... :-)


Καλά ντε. Μη βαράς.


Πητσάμες, anyone?


Τέσσερα Μπόχερ, δέκα ευρώπουλα. Μόνον.
Εσείς πόσα Μπόχερ χρειάζεστε?




Προσωπικά ζητήματα, συζήτηση κομμένη.




Α, ρε ζαγάρ'.


Αφιερωμένο εξαιρετικά! Γεια σου ρε Γιωρίκα, μας έλειψες.


Να 'σαι καλά, παλικάρι.




Παιδηκά βρακάκια. ΤΟΡΑ, σου λέω.




Έχουμε και βιντεάκι για την ενότητα καρακιτσ- εεεεεε, Feng Shui:

Το περίπτερο της Barbie, που κατά τον Woody
"δεν είναι καλό, δεν έχει Trident". LOL


Η Παναγία Σουμελά. Βοήθειά μας.
Δεν είναι ωραία η φωτογραφία, την αδικεί.
Πάρτε βιντεάκι με τη φαντασμαγορία:



Μποξέρκια. Δεν το χορταίνω, θα το ξαναγράψω. Μποξέρκια.

Στο επόμενο βίντεο βλέπετε θρυλικές ηχογραφήσεις σε κασσέταις. ΚΑΣΣΕΤΑΙΣ.

Ποιος είπε ότι το Star Wars είναι επιστημονική φαντασία?


Και το κλείσιμο, για την καληνύχτα:

Άντε και του χρόνου, να είμαστε καλά, θα πάρουμε και τον Baygon μαζί. :-)

by Saigon

On the move

Έξω από τον Παντελεήμονα υπάρχει μια διασταύρωση.
Πάνω στη διασταύρωση υπάρχει ένα βενζινάδικο.
Πίσω από το βενζινάδικο υπάρχει ένα τσαΐρι.
Τώρα θα μου πείτε, τι είναι "τσαΐρι". Και με το δίκιο σας.
Είναι αυτό που μπορεί να περιγραφεί ως πίσω αυλή, αλάνα, άχτιστο οικόπεδο, χώρος απόθεσης άχρηστων αντικειμένων. Βρείτε κι άλλα, ως blog ενθαρρύνουμε την ποικιλία. Γενικώς.
Όμως η λέξη "τσαΐρι", που συνηθίζεται εδώ στην Σαϊμπάι, περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο αυτό το κομμάτι γης πίσω από το βενζινάδικο.
Στο τσαΐρι λοιπόν, υπάρχει ένα παράπηγμα. Δεν ξέρουμε σε τι χρησιμεύει. Μπορεί να είναι αποθήκη. Μπορεί να είναι βοηθητικό δωματιάκι. Μπορεί να είναι αποχωρητήριο.
Δίπλα στο παράπηγμα, όμως, υπάρχει κάτι το συγκλονιστικό.

Άντε να σας κάνω κι ένα ζουμάρισμα για να το απολαύσετε.

Ναι. Καλά βλέπετε. Είναι ένας Δίας. Παρντόν, εννοούσα Ο Δίας. Σε φυσικό (?!) μέγεθος και με όλη τη μεγαλοπρέπεια που αρμόζει σε έναν αρχαίο θεό του διαμετρήματός του.
Τώρα που το σκέφτομαι, κατά τα φαινόμενα το παράπηγμα είναι τουαλέτα. Ταιριαστό το βρίσκω. Θρόνος έξω, θρόνος μέσα...
LOL

by Saigon

Υ.Γ.: Εγώ μια μέρα θα κάνω release εκεί, κι ας ντρέπεται ο Woody να σταματήσουμε για... προσκύνημα. Είναι ένας από τους στόχους μου ως BookCrosser. Τελείωσε.