Ticket to Ride

Πόσον καιρό έχω να σας δείξω βιντεάκι του Αστέρη?

Το τράβηξα το Μάρτιο, αλλά τώρα επιτέλους πρόκοψα να το ανεβάσω. Άντε, να χαρεί λιγάκι κι ο νονός Baygon. Μας λείπεις πολύ, φίλε!

 

Αυτό το βίντεο έκανε τον καλό μου φίλο Γ. να με κατηγορήσει για παβλοβιανά πειράματα. LOL

Η αλήθεια είναι πως προσθέσαμε κι άλλες χώρες στο ρεπερτόριο του Αστέρη αργότερα: Σουηδία, Κορσική, Τουρκία, Μαρόκο, Λουξεμβούργο, Ρωσία, Γερμανία. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να απαθανατίσω την παράσταση σε πλήρη άνθιση... Πλέον το αγόρι μας πέρασε σε μια φάση ξεροκέφαλη, και δείχνει επίτηδες λάθος χώρες για να μας τη σπάσει. Δεν ανοίγουμε το χάρτη πια. Δεν πειράζει όμως. Θα επανέλθουμε αργότερα. :-)

by Saigon

Mix Tape (XI)

Τα λαστιχωτά χεράκια

Κολλούσαν. Πολύ. Είχε πλάκα να τα τινάζεις από την ουρά και να κολλάνε κάπου, αλλά στο τέλος ήταν σκέτη γλίτσα στα χέρια, άσε που μάζευαν και ένα σωρό σκόνη και βρώμιζαν απίστευτα.

Το πιστόλι-βεντούζα

Πολύ παλιό και πολύ δημοφιλές, αυτό το πιστόλι ήταν η εναλλακτική (και λιγότερο ηχορυπαντική) λύση για τους αποκριάτικους 'καουμπόηδες' αντί για το πιστόλι με κάψουλες που έσκαγαν στ' αλήθεια.

Το ψάρεμα με καλάμια

Πόσες εκδοχές αυτού του παιχνιδιού έχουν κυκλοφορήσει? Κυκλοφορεί ακόμα! (Ναι, έχω πάρει κι απ' αυτό στη βαφτισιμιά μου, αν αναρωτιέστε.) Η βάση περιστρέφεται και τα ψαράκια ανεβοκατεβαίνουν ανοιγοκλείνοντας το στόμα για αυξημένο βαθμό δυσκολίας και περισσότερο σασπένς. Ατελείωτες ώρες διασκέδασης για μεγάλο φάσμα ηλικιών!

The Monkees

Η αμερικανική απάντηση στο φαινόμενο των Beatles. Μια μικρή αλλαγή στην ορθογραφία, τέσσερα φρέσκα αγόρια, τσουπ! έτοιμο το boy band. Απλό, σωστά? Όμως δεν έπιασε. Aπό τα τραγούδια τους, μόνο το "I'm a believer" γλίτωσε τη λήθη. Ωστόσο, το σίριαλ που έφτιαξαν έφτασε να προβάλλεται κάθε σαββατοκύριακο στο Mega, πάλαι ποτέ! Ποιος άλλος το θυμάται?

Η Tosca - 4711

Αχ, νομίζω πως δε χρειάζεται κανένα δικό μου σχόλιο γι' αυτή την κολώνια. Θα το 'θελα πολύ να γράψετε εσείς τα δικά σας από κάτω!
(Και μη μου πείτε το αιώνιο "Δοκίμασε να το πεις πολλές φορές γρήγορα"... Τόσο τρίτη δημοτικού!!)

Ας βάλουμε και μια διαφήμιση... Ορίστε το βίντεο για το Mix Tape του Φεβρουαρίου:

Η Μπέσσυ Αργυράκη, για τη Bic που απλουστεύει τη ζωή! :-)

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III), (IV), (V),
(VI), (VII), (VIII), (IX), (X)

Mix Tape (VI)

Ο κουμπαράς-κουτάκι

Θυμάστε πόσο δημοφιλές ήταν εκεί γύρω στα τέλη του '80? Σε όλα τα παιδικά πάρτυ, όλο και κάποιος θα έφερνε δώρο έναν τέτοιο κουμπαρά. Αργότερα εξελίχθηκαν κιόλας και π.χ. φορούσαν γυαλιά ηλίου ή χόρευαν τσακίζοντας ρυθμικά το σουλούπι τους.

Τα λαστιχένια σανδάλια

Να το έγκλημα που σας έλεγα εδώ... LOL
Πραγματικά, αυτά τα σανδάλια ήταν ένα στυλιστικό κακούργημα. Ήταν όμως άνετα, τα άτιμα... Πάρα πολύ βολικά, πάρα πολύ εύκολα, με φαρδιά λάστιχα που δεν έκοβαν το πόδι, πανάλαφρα και σταθερά, σαν να μη φοράς τίποτα. Δεν ξέρω πώς έτυχε και το καλοκαίρι του 2000 ανακάλυψα μέσα σε μια κούτα ένα ζευγάρι με μπλε λάστιχο που είχα από τον καιρό του Νώε, και τα πήρα μαζί μου στις διακοπές. Πέρα από το ατελείωτο γέλιο που κάναμε, αποδείχτηκαν και σωτήρια γιατί με βόλεψαν όταν κόπηκαν οι σαγιονάρες μου.

Το καλειδοσκόπιο

Μου είναι τόσο δύσκολο να μην αντιδράσω έντονα όταν ακούω εφήβους να λένε πως δεν ξέρουν τι είναι το καλειδοσκόπιο!! Δεν υπάρχει τρόπος να το περιγράψω, θέλω μόνο να πω πως, για μένα, είναι από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες που μπορούν να χωρέσουν στην τσέπη ενός μπουφάν. :-)

Το λαστιχένιο μπαλάκι

Λαστιχωτά μαλλιαρό. Αλλόκοτο αξεσουάρ! Κρεμασμένο από τα κλειδιά ως μπρελόκ, δεμένο στο χερούλι της σχολικής τσάντας, στην κασετίνα, στην κορυφή του μολυβιού. Σε διάφορα μεγέθη και χρώματα.

Η λάμπα "λάβα"

Η λάμπα αυτή, μαζί με ακόμα μία (σε άλλη ανάρτηση, αργότερα), ήταν από τα πιο χαρακτηριστικά διακοσμητικά των εφηβικών και νεανικών δωματίων. Μου κάνει τρομερή εντύπωση που εξακολουθούν να υπάρχουν στην αγορά αυτές οι λάμπες! Παραήμουν μικρή για να έχω μία τότε, και τώρα πια παραείναι κιτς. (χαχαχαχ)
Μου μένει μόνο να νοσταλγώ.

Για δείτε κι αυτό:

Φιλιά σε όλους, καλό φθινόπωρο!

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III), (IV), (V)

Mix Tape (V)

Η κορδέλα της ρυθμικής γυμναστικής

Δεν ξέρω αν η μόδα χτύπησε κι άλλα δημοτικά σχολεία εκείνη τη χρονιά, ούτε αν κατά περιόδους ξαναγυρνάει για να ξετρελάνει τα κορίτσια. Πάντως το 1991 τα καταστήματα αθλητικών ειδών στην πόλη μου έκαναν τις πιο υψηλές πωλήσεις όλων των εποχών σε κορδέλες. Όλες είχαμε! Η δική μου ήταν απαλό ροζ σαν κουφέτο, σατέν και πανάλαφρη. Για να την ξεχωρίζω από τις ίδιες των συμμαθητριών (διότι μια επαρχιακή πόλη δεν επρόκειτο να έχει τεράστια ποικιλία στα χρώματα, και είχαμε περιοριστεί σε 3-4 από δαύτα), είχα κολλήσει πάνω στο ξυλάκι ένα μικροσκοπικό αυτοκόλλητο, ένα πράσινο μήλο με πονηρό χαμογελάκι σε μαύρο φόντο.

Το ανεμιστηράκι χειρός

Πολύ διαδεδομένο τις χρονιές 1990-1991, το εικονιζόμενο ανεμιστηράκι είχε τη δυνατότητα να αλλάζει κεφαλή και από ανεμιστηράκι να γίνεται χτυπητήρι του φραπέ. LOL
Μάλιστα σε ένα επεισόδιο της σειράς "Οι Τρεις Χάριτες", η θεία Μπεμπέκα βγάζει ένα τέτοιο ανεμιστηράκι από την τσάντα της για να ανακουφιστεί από τον καύσωνα (εδώ το βίντεο, η σκηνή από το 2:30 ως 4:09).

Το παγωτό-μπαλάκι

Εκνευριστικό? Ναι, αλλά και ρετρό. (χιχιχιχι)

Τα πλαστικά παπουτσάκια για τη θάλασσα

Έγκλημα!! Κάποιος να φωνάξει τη fashion police!!!
Σας έχω άλλη μια σχετική φωτογραφία, θα τη βάλω όμως σε κάποιο από τα επόμενα Mix Tape. Πάντως αυτός ο λαστιχένιος πάτος-ουράνιο τόξο είναι όλα τα λεφτά!

Το Σούπερ-Ατού

Μου λείπει πολύ αυτό το παιχνίδι. Είμαι σοβαρά, γιατρέ?
Το εικονιζόμενο deck είναι διπλό Mix Tape, γιατί ήταν δώρο του αγορίστικου περιοδικού Μπλεκ.
Είχα ένα deck σούπερ-ατού με ιστιοφόρα. Κάθε φορά που το θυμάμαι, φέρνω στο νου μου τον αγαπημένο μου ξάδερφο, που δε ζει πια...

Δεν είχαν πολλά σχόλια οι φωτογραφίες για το Mix Tape αυτού του μήνα, ίσως επειδή με πήρε από κάτω η νοσταλγία και μελαγχόλησα λιγάκι. Θα σας αποζημιώσω όμως με το βιντεάκι, που πάντα το αγαπώ και μου θυμίζει ευτυχισμένες και ανέμελες εποχές:

Όποιος πέρασε καλά βλέποντας αυτή την ταινία στα παιδικάτα του, ας σηκώσει το χέρι να γίνουμε πολλοί! :-)

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III), (IV)

Mozilla Wars

Πέρσι που ήμουν έγκυος, ο Woody αποφάσισε να μου κάνει δώρο ένα laptop για του Αγίου Βαλεντίνου. Βέβαια κατέληξε να το χρησιμοποιεί περισσότερο ο ίδιος παρά εγώ, αφού μετά τη γέννα ο χρόνος μου ήταν γεμάτος από άλλα πράγματα έτσι κι αλλιώς. Το Νοέμβριο πήρε και ένα πολύ πρακτικό βοηθητικό τραπεζάκι από το ΙΚΕΑ (φυσικά) για να πάψει να κάνει κατάληψη στο τραπέζι του σαλονιού, και η εξάρτησή του από το Facebook, το internet και γενικώς το laptop, επισημοποιήθηκε κανονικά. Εγκατέστησε και το λατρεμένο του Pro στο laptop, και έδωσε νέο νόημα στο τριγωνικό χερούλι του τραπεζιού, αποθηκεύοντας εκεί το gamepad για το Pro, τυλιγμένο στο καλώδιό του.

Πριν λίγο καιρό ο Woody απέκτησε ένα μικρό netbook, πολύ λειτουργικό, γεγονός το οποίο έδωσε πλέον σε μένα το δικαίωμα να πάρω το laptop στη δική μου μεριά του σαλονιού και να το χρησιμοποιώ. Επιτέλους.
Πήραμε άλλο ένα τραπεζάκι (σε κόκκινο) για μένα, και τώρα έχουμε ο καθένας το δικό του φορητό υπολογιστή στο σαλόνι. Τα βράδια, αφού βάλουμε το Αστεράκι για ύπνο, ξαπλώνουμε ο καθένας στον καναπέ του και σερφάρουμε, ανταλλάσουμε links και τα σχολιάζουμε, διαβάζουμε άρθρα και κουβεντιάζουμε. Ωραία εικόνα, ε; Μη βιάζεστε. Διότι το μικρό netbook, με την οθονίτσα του, δεν είναι ακριβώς το ιδανικό περιβάλλον για να παίξεις Pro. Επομένως, σχεδόν κάθε βράδυ, ο Woody ζητάει να αλλάξουμε θέση για να καθίσει εκείνος στο laptop και να παίξει. Και συνεπώς με βγάζει από την άνεση της θέσης μου, με απομακρύνει από το δίσκο και τα αρχεία που έχω αποθηκευμένα εκεί, και γενικώς με στέλνει στην εξορία!! (γκρρρρρρρρ)

Τώρα τελευταία ανακαλύψαμε τα themes που παρέχει ο Mozilla. Υπάρχουν αμέτρητες επιλογές και μου αρέσει να βάζω καινούριο φόντο κάθε βδομάδα. Βρήκα, λοιπόν, τον τρόπο να εκδικούμαι τον Woody για την εξορία και να τον κάνω να τραβάει τα μαλλιά του...
Κάθε φορά που με διώχνει από το laptop, του αλλάζω theme στο Mozilla στο netbook, και το βλέπει την επόμενη μέρα το πρωί όταν το ανοίγει. Οι επιλογές μου όμως είναι πολύ προσεκτικές! Διαλέγω γλυκουλιές που ξέρω ότι θα τον κάνουν να βγάλει αφρούς και να διαμαρτύρεται με την κραυγή "ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕΣ ΒΡΕ!!!!!". (χεχεχεχ)
Ο Homer Simpson με τα ντόνατ στην κοιλιά ήταν η πρώτη ανταρσία (και η λιγότερο οδυνηρή):

Ύστερα ήρθε η κάτω βόλτα, με τα ακόλουθα:

Επίσης είχαμε και αφιέρωμα στο Hello Kitty (που σιχαινόμαστε κι οι δυο):

Αυτό που τον έκανε να τσιρίξει από τον αιφνιδιασμό ήταν το εξής:

και γέλασα πολύ, γιατί προσπαθούσε να το αλλάξει πανικόβλητος κάνοντας "ΑΑΑΑΑΑΑ!!!" LOL

Τα χειρότερα μούτρα ωστόσο, που του πήρε αρκετές ώρες να τα ξεχάσει, τα κράτησε όταν έβαλα αυτό:

:-D
by Saigon

Υ.Γ.: Καθώς γράφω αυτό το post, είμαι στο netbook και το νέο φόντο του καλού μου εδώ και λίγα λεπτά είναι μερικές χούφτες τρισχαριτωμένες καρδούλες και ένα αρκουδάκι. Θα το δει το πρωί και θα του έρθει κόλπος. Πλάκα έχει. χιχιχιχιχι

Πλίνθοι και κέραμοι

Για να ακριβολογώ, κάθε μέρα σκέφτομαι διάφορα πράγματα που θα ήθελα να γράψω εδώ, ενδιαφέροντα και συναρπαστικά, και λέω με το νου μου "αυτό θα γινόταν πολύ ωραίο post" - αλλά μέχρι να περισσέψει χρόνος και να καθίσω τελικά με την ησυχία μου στον υπολογιστή, έχω ξεχάσει τα περισσότερα απ' αυτά που ήθελα να πω, και τα υπόλοιπα μοιάζουν πια ανάξια λόγου. Κι έτσι μένει το blog αδρανές. :-)

Ο φίλος Baygon έγραψε ένα υπέροχο post στο προσωπικό του blog πρόσφατα. Με συγκίνησε τόσο, που δε μπορούσα να αφήσω σχόλιο. Δε χρειάζεται καν! Ξέρει πολύ καλά τι σκέφτομαι για τις κασέτες, άλλωστε το συζητήσαμε πολλές φορές, και οι αναφορές του σε μένα, μέσα στο κείμενό του, είναι περισσότερες απ' όσες φαίνονται. Μερσί, αδερφέ!
Βέβαια πρέπει να σε μαλώσω κιόλας, που άργησες τόσο να ποστάρεις σχετικά μ' αυτό το θέμα. Να φανταστείς ότι βρήκα ένα εξαιρετικό άρθρο πάνω στο ίδιο μοτίβο, δύο μέρες πριν γεννήσω, τις έσκισα και τις έβαλα στην άκρη μέχρι να γράψεις το δικό σου. Για να συμπληρώσω λοιπόν την εικόνα, θα ανεβάσω εδώ τις σελίδες του άρθρου σκαναρισμένες, για να τις διαβάσει όποιος ενδιαφέρεται (κι εσύ μαζί, ελπίζω, χεχεχεχ).

(το άρθρο είναι της Μικαέλας Θεοφίλου, από το ΒΗΜagazino)

Κατά τα άλλα είμαστε καλά, ο Αστέρης μεγαλώνει και ομορφαίνει (ναι, κι άλλο, αν είναι δυνατόν!), τον χαιρόμαστε κάθε μέρα και πιο πολύ. Πλέον πηγαίνουμε βόλτες, με το ring sling που πήραμε από το Babywearing.gr ή με το καρότσι, πάντα οικογενειακώς στο σούπερ μάρκετ, με τον Snape στο κτηνιατρείο, στους παππούδες εδώ και στο χωριό, μέχρι που βγήκαμε και για καφέ! Πριν δυο βδομάδες πήγαμε όλοι μαζί στο Jumbo και περάσαμε τέλεια, το αστεράκι μας κοιμόταν μέσα στο sling στην αγκαλιά του Woody, και πήραμε καινούρια ρουχαλάκια γιατί τα πρώτα δε μας κάνουν πια!

Τέλος, κάτι ακόμα άσχετο: είδα κάπου την εικόνα παρακάτω και με πλημμύρισαν αναμνήσεις... Ποιες από σας θυμούνται εκείνες τις χάρτινες κουκλίτσες, που μπορούσε κανείς να ντύσει με συνολάκια επίσης χάρτινα που είχαν μικρές 'τσακιστές' προεξοχές για να γαντζώνονται επάνω στο σώμα της κούκλας? Τι να εξηγώ, αν είχατε μια τέτοια, δε χρειάζεται να περιγράψω παραπάνω, σίγουρα ξέρετε τι εννοώ! Και ήταν κι ένα κοριτσίστικο περιοδικό της εποχής, που αφιέρωνε την τελευταία του σελίδα σε χάρτινα ρουχαλάκια για να τα κόψουμε με το ψαλίδι και να τα φορέσουμε στις κούκλες μας... Α στο καλό, τι θυμήθηκα πάλι.

Σας ασπάζομαι, (ταιριάζει με το ύφος του τελευταίου)

Saigon

Trivia

Το Γυάλινο Δάκρυ με προσκάλεσε πριν καιρό σε ένα παιχνιδάκι, αλλά ήταν ζεστά και αχνιστά τα νέα από την εκδρομή στο Salzburg και είχαν προτεραιότητα...

Ορίστε λοιπόν:

10 άχρηστες πληροφορίες για την αφεντιά μου

1. Ξέρω με κλειστά μάτια το rack με τα βαζάκια των μπαχαρικών μου. Είναι 15 μπουκαλάκια τακτικά στημένα σε τρεις σειρές, και θυμάμαι πού ακριβώς βρίσκεται το καθένα και με ποια γειτνιάζει.
2. Δεν πίνω καφέ. Δεν τον χρειάζομαι ούτε "για να ξυπνήσω", ούτε για να περάσει η ώρα. Στη σπάνια περίπτωση που θα πιω καφέ (και πάντα εκτός σπιτιού), θα είναι ελληνικός διπλός σκέτος, γιατί μου αρέσει να απολαμβάνω τη γεύση του ανόθευτη. Α, και καμιά φορά όταν ταξιδεύω πολλές ώρες πίνω κανένα φραπέ. Δηλαδή μια φορά το χρόνο.
3. Δεν έχω παρακολουθήσει ποτέ στη ζωή μου σαπουνόπερες τύπου Φώσκολος, "Τόλμη και Γοητεία", ή μεταγλωττισμένες σειρές. Ούτε επεισόδιο. Επίσης δεν είδα ποτέ σειρές που την επόμενη μέρα συζητιούνταν στο σχολείο / στο φροντιστήριο / στη δουλειά κι εγώ ήμουν ανενημέρωτη, όπως π.χ. "Αναστασία", "Λόγω τιμής", Τμήμα Ηθών" και πάει λέγοντας. Μόνο κάτι επεισόδια "Beverly Hills 90210", κι αυτά στα κλεφτά.
4. Έδεσα για πρώτη φορά τα μαλλιά μου αλογοουρά στα 22 μου. Και από τότε το συνηθίζω αρκετά.
5. Τα αγαπημένα μου λουλούδια είναι οι πασχαλιές και τα γιασεμιά. Δηλαδή εφήμερα λουλούδια που βγαίνουν μόνο μια συγκεκριμένη περίοδο το χρόνο, δεν γίνονται ανθοδέσμη και δεν διατηρούνται για πολύ στο βάζο. Γι' αυτό και για το σπίτι συνήθως αγοράζω λευκά χρυσάνθεμα ή ηλιοτρόπια, που επίσης μου αρέσουν πολύ.
6. Γράφω και διαβάζω από 3 ετών.
7. Έχω πάθος με τα επιτραπέζια παιχνίδια και τα παζλ, και το μεγάλο απωθημένο της ζωής μου είναι (να αποκτήσω ένα μεγάλο σπίτι όπου θα χωρέσει) ένα υπέροχο κουκλόσπιτο με έπιπλα μινιατούρες και μικροσκοπικά πορσελάνινα σερβίτσια.
8. Γενικά είμαι πολύ ευαίσθητη στις μυρωδιές, αλλά μια πολύ συγκεκριμένη ανδρική κολώνια με εξιτάρει τόσο, που όταν τη μυρίσω παύει να υπάρχει οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτή και τον φορέα της. Τον οποίο είμαι ικανή να αλλάξω κατεύθυνση για να ακολουθήσω για μερικά τετράγωνα, αφού δεν οδηγώ πια εγώ τα πόδια μου, αλλά η ρουφιάνα η μύτη μου. Το έχω κάνει. Ξέρω, αξιοθρήνητο.
9. Έχω βγάλει τη σκωληκοειδή μου απόφυση, τις αμυγδαλές μου και τους τέσσερις φρονιμίτες μου.
10. Το σημαδάκι κάτω από το δεξί μου μάτι δεν είναι κρεατοελιά, είναι τσίμπημα που μου άφησε ένα σφηκοειδές όταν ήμουν 7 ετών.

Αυτά τα ολίγα! Αφήνω ασχολίαστο το τελευταίο post του Baygon, κρατώντας μόνο τα καλά του λόγια για τις φωτογραφίες, την αφήγηση και τη μαγειρική μου. Ευχαριστώ πολύ αδερφέ! :-)

by Saigon

Η ώρα της αλήθειας

Γυρίσαμε λοιπόν... Ήταν από τα πιο συναρπαστικά διήμερα που έχουμε περάσει στη ζωή μας, μακράν η καλύτερη εκδρομή ever, απολύτως τέλεια από την αρχή μέχρι το τέλος της!

Μόνο η ήττα της Εθνικής μάς συννέφιασε λιγάκι, αλλά κι αυτό κράτησε μόνο μέσα στο γήπεδο.
Προβλέπεται να κάνω αρκετά post... και δεν ξέρω τι να πρωτοπώ... Για την ώρα όμως, ας τελειώνουμε με το παιχνιδάκι.

Γιατί καλέ μόνο τόσο λίγες ψήφοι; Πού χάθηκαν οι υπόλοιποι τακτικοί μας αναγνώστες; Ακολούθησαν το κλισέ και έκαναν τη "μεγάλη έξοδο" για το τριήμερο; LOL
Γυάλινο Δάκρυ και 3 parties a day, μπράβο, πολύ σωστά, το βρήκατε. :-)
Εκτενώς:

1. Δε θα άντεχα με τίποτα να κάνω ελεύθερη πτώση. Η αδρεναλίνη είναι ΟΚ σε λογικές δόσεις ώστε να μπορώ να την απολαμβάνω, π.χ. σε τρενάκια ταχύτητας με ανάποδες στροφές κλπ. Ως εκεί όμως. Αυτοί που μπορούν και το κάνουν, καλά κάνουν. Αν εγώ θελήσω να πάω από ανακοπή, μια πτώση θα είναι ομολογουμένως αποτελεσματική!
2. Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Είναι αλήθεια πως στο σπίτι έχω χαρτομάντηλα κάθε 3 μέτρα περίπου, αλλά από αλλεργίες τέτοιου τύπου ευτυχώς δεν πάσχω, και τα χαρτομάντηλα δεν βοηθούν σε τίποτα με τις αλλεργίες που όντως έχω. Οι δικές μου είναι πιο ιδιαίτερες (και ηλίθιες, κατά την άποψή μου), και κυρίως δερματικές: π.χ. στο φως του ήλιου, στο σελοφάν, στο σκληρό νερό, στο latex.
3. Ναι, είχα ένα θέμα με το νερό, όσο κι αν λατρεύω τη θάλασσα και πέφτω σε κατάθλιψη αν μείνω πολύ καιρό μακριά της. Φυσικά και ντρεπόμουν φριχτά, δε μπορούσα να συμμετέχω στα παιχνίδια στο νερό και μεταξύ 12-14 δεν ξανοιγόμουν αν δεν είχα τη μπάλα αγκαλιά για να με κρατάει στην επιφάνεια (μετά ανακάλυψα πως επιπλέω τόσο φυσικά που, όσο σκληρά κι αν προσπαθώ, είναι αδύνατον να βουτήξω για να φτάσω ένα κοχύλι ας πούμε!).
4. Τι να πω τώρα για το τελευταίο... Θα αφήσω τους φίλους να το σχολιάσουν, αν θέλουν. Πάντως δεν είμαι φάλτσα.

(Ήρθε η στιγμή να κάνω την υπέρβαση...
Ορίστε και η φάτσα μου λοιπόν, για πρώτη φορά στο blog!)

by Saigon

Αλήθεια ή Ψέματα;

Χτες έλαβα πρόσκληση από το Γυάλινο Δάκρυ για το παιχνιδάκι που βλέπω τελευταία να κυκλοφορεί σε πολλά blogs: γράφεις τρία ψέματα και μια αλήθεια, και οι θαμώνες προσπαθούν να πετύχουν την αλήθεια.

Μπήκα στον πειρασμό να το κάνω πιο ενδιαφέρον και να γράψω τρεις αλήθειες και ένα ψέμα, για να βρείτε το ψέμα... Αλλά τελικά θα συμμορφωθώ.
:-)

1. Ένα από τα όνειρα που έχω από μικρό παιδί είναι να κάνω ελεύθερη πτώση. Με συναρπάζει η σκέψη της απόλυτης ελευθερίας, της ταχύτητας και της συγκλονιστικής θέας από εκεί πάνω...
2. Υποφέρω από τις κοινές αλλεργίες. Γύρη, δέντρα, χόρτα, σκόνη... Κάθε άνοιξη βλαστημάω την ώρα και τη στιγμή, αλλά ειδικά φέτος με πειράζουν τρομερά και τα χνούδια. Είναι φριχτό, είναι εκνευριστικό, και είναι ο λόγος που μέσα στο σπίτι μου θα βρείτε κουτί ή πακετάκι χαρτομάντηλα ανά 3 μέτρα.
3. Μέχρι την εφηβεία μου φοβόμουν απίστευτα το νερό. Δεν έχω παίξει ποτέ μπουγέλο, φορούσα πλαστικά μπρατσάκια ως τα 12, έμενα πάντα στα ρηχά μαζί με τα μωρά και τελικά έμαθα να κολυμπάω στα 14 μου.
   
4. Είμαι απελπιστικά και αθεράπευτα φάλτσα. Αν ανοίξω το στόμα μου για να τραγουδήσω, με κλαίνε οι γάτες, οι σκύλοι, οι ρέγγες, και τα έντομα της γειτονιάς παίρνουν ένα δισάκι στον ώμο και τραβάνε για τη Βραζιλία.

Φίλε Baygon, μην τσακιστείς να απαντήσεις εσύ που ξέρεις το σωστό! LOL
Δεν προσκαλώ κανέναν να παίξει (η Α. είπε "Κάλεσε αυτούς που σου λένε ψέματα τώρα τελευταία, να πουν μερικά ακόμα!" χαχαχαχ), γιατί οι περισσότεροι το έχετε ήδη κάνει. Αν, ωστόσο, θέλετε, be my guest.

Οι απαντήσεις τη Δευτέρα, μόλις γυρίσουμε από το Salzburg! Θα είμαστε στο γήπεδο για Ελλάδα-Ρωσία το Σάββατο! (Να και το καινούριο μου πάθος... κάθε μέρα κάνω στάση στο περίπτερο για αυτοκόλλητα Panini! Σε λίγο θα στριμώχνω αγοράκια στις αλάνες για να ανταλλάξουμε τα διπλά μας! Η τρελή με το άλμπουμ παραμάσχαλα... LOL)

by Saigon

Χειρόγραφο

Μου ήρθε η πρόσκληση από το Μουκελάκι την περασμένη εβδομάδα, να συμμετάσχω κι εγώ στην συλλογή χειρόγραφων από διάφορους bloggers.
Στην αρχή σκέφτηκα να γράψω το αγαπημένο μου ποίημα από τον W.B. Yeats. Μετά είπα να βάλω το "Ορυχείο" του Μίλτου Σαχτούρη, που επίσης αγαπώ εδώ και χρόνια και αντικατοπτρίζει τη διάθεσή μου τις τελευταίες μέρες, αλλά θα έπεφτε μάλλον βαρύ με τέτοια ζέστη.
Στράφηκα λοιπόν (για πολλοστή φορά) στο παρακάτω, που συχνά το φέρνω στο νου μου γιατί το βρίσκω απίστευτα σοφό...

για το http://autographcollectors.blogspot.com/

by Saigon

Σ' αγαπώ

Η γλυκιά μας Νεραϊδούλα, μου έκανε πρόσκληση να συμμετάσχω σε ένα παιχνιδάκι...
Έπρεπε να διαλέξω ένα τραγούδι με τίτλο "Σ' αγαπώ". Δυστυχώς δε βρήκα αυτό που ήθελα, όμως κι αυτό το τραγούδι των Μπλε είναι τρομερό. Θυμάμαι σε συναυλίες να το ουρλιάζω...

I made this music player at MyFlashFetish.com.

Ας πετάξω, με τη σειρά μου, το μπαλάκι στους: Poetic Justice, Princess on the Pea, Yo!reeka's.
:-)

by Saigon