Hasta Luego

Απόψε, πάνω σε μια τρελή παρτίδα Munchkin με καταπληκτική παρέα, άκουσα ένα τραγουδάκι που το είχα ξεχάσει και μου άρεσε πολύ που το θυμήθηκα. (στίχοι εδώ)
Υπάρχουν διάφορες εκτελέσεις - σας δίνω αυτή που είχα πρόχειρη, από την Stacey Kent.

Τα ξαναλέμε από την καινούρια χρονιά!
Χρόνια Πολλά. ;-)

by Saigon

Mix Tape (VII)

Τα λαχανόπαιδα

Ιιιιιιιιιιιικ! Τα σιχαινόμουν, και εξακολουθώ να τα σιχαίνομαι. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί έγιναν τόσο δημοφιλή παγκοσμίως. Για να μην αναφερθώ καν στο θέμα με τα μωρά που φυτρώνουν στα λάχανα... Προτιμώ τον πελαργό με τον μπόγο στο ράμφος. LOL

Τα fish sticks του Captain Iglo

Αναρωτιέμαι, πόσες ψαροκροκέτες κατανάλωσα συνολικά, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '90? Αν τις έβαζα στη σειρά, πού θα έφτανα άραγε? Ήταν το κλασικό εύκολο και γρήγορο φαγητό της εργαζόμενης μητέρας, μαζί με το σνίτσελ. Η χρυσή εποχή της χρυσής τηγανιτής κρούστας.

Τα Φοφίκο!!!

Στενοχωριέμαι που δεν κυκλοφορούν πια, και που δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχό τους στην αγορά. Ήταν λεπτούτσικα και νόστιμα, είχαν μια γεύση φουντουκένια... Αααααααχ.

Η Λατίπα

Ποιος θυμάται τη διαφήμιση με τις ομπρέλες και τα τραπέζια να παρασέρνονται στο πέρασμά της? Ας σηκώσει το χέρι να γίνουμε πολλοί! χιχιχιχ

Μπίλιες - Βώλοι - Γκαζάκια

Τις δικές μου μπίλιες, τις πιο αγαπημένες μου, τις κράτησα. Κάποιες αγόρασα όταν ήμουν στο δημοτικό, κάποιες τις κέρδισα σε παιχνίδια στο δρόμο... Χαίρομαι που τις έχω ακόμα. Τα Χριστούγεννα του '98 οι δασκάλες χορού στη σχολή μπαλέτου όπου δούλευα ως πιανίστα, μου χάρισαν ένα υπέροχο κίτρινο μπουκάλι, και έβαλα τις μπίλιες μου εκεί μέσα. Πάντα χαμογελάω όταν το ξεσκονίζω.

Αυτό το βίντεο με γυρνάει τόσο πίσω... Όσα χρόνια και να περάσουν, δεν το χορταίνω. Απολαύστε!

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III), (IV), (V), (VI)

... and a Happy New Year!

Έταξα ότι θα γράψω post για τα δώρα που ψώνισα μέσω internet και μου πήραν τα μυαλά αυτή την εορταστική περίοδο. Δε βόλεψε να βρω μια ήσυχη στιγμή εδώ και μέρες, γι' αυτό και τώρα τρέχω να προλάβω το νέο χρόνο που σε λίγη ώρα θα κάνει τζα! και θα μου πάρει πάλι κανένα τρίμηνο να συνηθίσω να γράφω 2010 στις ημερομηνίες...
Here goes, λοιπόν.

Πήρα:

Αυτό το ονειρεμένο σημειωματάριο από σουέντ,
για τη Μ. και τη Στέλλα. Κορίτσια, γεμίστε το!

Αυτή την κεντημένη πετσετούλα για τη Στέλλα. Ντελικάτη και μοναδική.
(Στέλλα, περιμένω και φωτογραφίες από το πλεκτό κασκόλ, ε? Μην ξεχνιόμαστε!)

Αυτό το πιάτο και το κερί (με άρωμα κάστανων που ψήνονται, κόβω φλέβες, ωωωωωωωω) για τη μαμά μου.

Αυτή την κούπα για τον αδερφό/κουμπάρο/συγγράφοντα/κολλητό φίλο Baygon. Πού 'σαι, ωρέ? Μου έλειψες!

Για την αφεντιά μου (σιγά που θ' αντιστεκόμουν) παρήγγειλα:

Αυτό το λαχταριστό σετάκι ζαχαριέρας & γαλατιέρας.

Αυτή την ψηφιακή ζυγαριά κουζίνας. Πώς και πώς την περίμενα!

Το πιο σπέσιαλ δώρο για μένα φέτος, ήταν το κουτί που έλαβα από τον karjim, που του έλαχε να γίνει ο BallyClaus μου στην κλήρωση που όπως κάθε χρόνο διοργάνωσε ο Baygon (a.k.a. Stoxasths) για το ελληνικό Forum στο BookCrossing.

Πήρα μεγάλη χαρά, και για τα περιεχόμενα του κουτιού φυσικά, αλλά κυρίως για την εκ του σύνεγγυς γνωριμία μ' αυτόν τον απίστευτο άνθρωπο, που νιώθω σαν να τον ξέρω από πάντα!
Δημήτρη, ευχαριστούμε για όλα! Αμέτρητες ευχές και αγκαλιές σε σένα και όλη την οικογένεια!

Καλή Χρονιά σε όλους, να 'μαστε καλά, έρχονται άλλα...
:-)

by Saigon

Άγιε Βασίλη είσαι LOL!

Τις άγιες μέρες που περάσανε, μέσα σε όλα είχαμε για μια ακόμη φορά τις γνωστές συζητήσεις για το ποιος είναι ο Αη-Βασίλης, από πού έρχεται, τι φοράει, πότε έκλεισε το συμβόλαιο με την Coca-Cola, τι κινητό χρησιμοποιεί, τι βενζίνη καίει ο Ρούντολφ και πόσο συχνά το κάνει με την κυρά-Αγιοβασίλαινα (ο Αη-Βασίλης, όχι ο Ρούντολφ).

Αυτό που δεν είδαμε είναι πως ο Άγιος Βασίλης πια είναι σαν τους ρεπόρτερ του Star: Κάνει τα πάντα για το καθήκον! Δύσκολοι καιροί, η κρίση χτύπησε και το χωριό του Αη-Βασίλη και μετά την απόλυση αρκετών ξωτικών από το εργαστήριο αλλά και ταράνδων, είπε να λανσάρει νέα μόδα, με νέα εμφάνιση και μεγαλύτερη ποικιλία. Μόνο που του βγήκανε λίγο... lol!

Άγιος Βασίλης ο Κωλοφωτιάς: με έντονο φως εκεί κάτω που βγαίνει τελικά ροζουλί. Ένα πράγμα θέλω να ζήσω, να δω παιδί να ρωτάει μπαμπά γιατί ο Αη-Βασίλης βγάζει φως απο'κει!

Άγιος Βασίλης ο Σωφέρ: δεν διακρίνω αν είναι σνόουμομπιλ (ή το μιλάμε το αγγλικό ή όχι) αλλά απ' ό,τι βλέπω οδηγεί για να πικάρει τους τάρανδους. Το βλέπεις ανάμεσα από τα μούσια το σαρδόνιο χαμόγελο; Είναι σαν να λέει "Τάρανδοι κουφάλες, υπάρχει και το αυτοκίνητο τώρα!". Στην φωτογραφία αξίζει να προσέξουμε επίσης πως το αυτοκίνητο, ή σνόουμομπιλ, δεν έχει χώρο για τα δώρα, ούτε τζάμια, ούτε ζώνες ασφαλείας! Αξίζει ακόμα να παρατηρήσουμε τον χιονάνθρωπο στο βάθος, με το κασκόλ. Ο χιονάνθρωπος. Με κασκόλ. Γιατί όλοι ξέρουμε ότι και οι χιονάνθρωποι κρυώνουνε...

Αγιος Βασίλης ο Παίχτης: δεν είναι αναφορά στο άσμα του και-καλά-δε-βάφω-τα-μαλλιά-μου ΛεΠα αλλά στο γεγονός πως ο Άγιος παίζει του κόσμου τα όργανα πια! Στο κέντρο τον βλέπουμε να παίζει ακορντεόν (βολικό για να ζεσταίνει τα χέρια του τον κρύο χειμώνα) αλλά και δεξιά βλέπουμε να παίζει κιθάρα. Τον έχω δει να παίζει επίσης σαξόφωνο (Saigon δεν θυμάμαι ποιο απ' όλα, μου τα εξήγησες αλλά τα ξέχασα ο γουαναμπής) και φυσαρμόνικα (η οποία έβγαινε περίεργη καθότι έμπαινε στην μέση το μούσι). Πολυτάλαντος λέμε!

Άλλες καινοτομίες που εισάγει ο Αη-Βασίλης είναι

ο Αη-Βασίλης ο Αναρριχητής: χαλαρά θα τον έχετε δει σε κάγκελα πολυκατοικιών να προσπαθεί να ανέβει. Ίσως να πρόκειται για λύση ανάγκης καθότι τα πιο πολλά σπίτια δεν έχουνε τζάκι κι από κάπου πρέπει ν' ανέβει ο άγιος!

ο Αη-Βασίλης ο Χορευτής: καλά δεν είναι και συνάδελφος του Μεταξόπουλου μα τον βλέπουμε να χορεύει πού και πού αλλά με τακτική "σέικ" και μάλιστα κακού (είπε ο χορευτής...): κουνάει χέρια πάνω-κάτω και κώλο δεξιά-αριστερά. Εναλλάξ. Αν δεν το έχετε δει ψάξτε το του χρόνου, δεν πρέπει να το χάσετε λέμε!

Και τελευταίος, ο Αη-Βασίλης ο Σεξουαλικά Απελευθερωμένος: δεν υπάρχουνε λόγια γι' αυτόν. Υπάρχουνε ντοκουμέντα! Κουφαλίτσα...

by Baygon

Season's Greetings

Κοντεύει 03:30 τη νύχτα. Το MEGA δείχνει την ταινία "Η Σεξωγήινη" ("My Stepmother is an Alien") με την Kim Basinger (αυτό κι αν είναι τελείως απ' τ' άγραφα! Ένα μεγάλο *ζήτω* για τα eighties που ξαναζούν! Yay!). Σαν καλός βρυκόλακας που είμαι, γιορτάζω τις πρώτες πρωινές ώρες των Χριστουγέννων πλένοντας το μπαλκόνι και σιδερώνοντας. Αργότερα ίσως ζυμώσω και πρέτζελ. LOL
Μου συμβαίνει ξανά τελευταία, να ξενυχτάω όπως παλιά. Όχι πια επειδή κάθομαι με τις ώρες στον υπολογιστή. Συνήθως διαβάζω, ή βλέπω άθλιες ταινίες στο DVD player. Τις καλές ταινίες τις φυλάω για όταν έρχεται ο Baygon. :-)
Λίγες μέρες πριν "εκπνεύσει" το έτος (πού 'σαι, Baygon? Ξεχάσαμε το "εκπνεύσει" στα κλισέ μας!), είπα να γράψω καναδυό πραγματάκια, που σας παραμέλησα πολύ και δεν έπρεπε. Ορισμένα νέα όμως δε λέγονται αμέσως.

Είχα τάξει εδώ και μήνες ότι θα πω λεπτομέρειες για το ρετρό καλοκαίρι και τις αλλαγές που έφερε... Δεν ξαφνιάζομαι εύκολα από πράγματα που άλλοι άνθρωποι αποκαλούν "διαβολικές συμπτώσεις", "τύχη", "μοίρα" και άλλα τέτοια. Θεωρώ πως όλα συνδέονται με κάποιον τρόπο, όχι επειδή είναι προδιαγεγραμμένα, αλλά επειδή γενικώς ο κόσμος είναι τόσος δα μικρός και καμιά φορά χωράει στο κεφάλι μιας καρφίτσας. Πλατειάζω, σταματήστε με.
Το καλοκαίρι του 1994 ήταν το ωραιότερο της ζωής μου. Σε ένα υπέροχο μέρος, με καλούς φίλους, με θάλασσα, με όρεξη και ιδέες, με τα πιο ευτυχισμένα γενέθλια ever, και με έναν μεγάλο έρωτα που έμελλε να κρατήσει χρόνια. Τότε ήμουν 14 ετών.
Φέτος που θα διπλασίαζα το 14 και θα το έκανα 28, από πολύ νωρίς διαρκώς γυρνούσαν στο νου μου πράγματα περασμένα. Αναμνήσεις από εκείνο το συγκεκριμένο καλοκαίρι, της μισής μου ζωής ακριβώς δηλαδή... Συνεχώς τύχαινε και έβλεπα ή άκουγα ή συναντούσα αναφορές και εικόνες και ήχους και μυρωδιές και ανθρώπους που με ταξίδευαν κατευθείαν εκεί πίσω. Στο 1994. Γι' αυτό βάφτισα το φετινό καλοκαίρι "14+14" και έδεσα στο λαιμό μου ένα δερμάτινο κορδόνι απ' όπου κρεμόταν μια καρδούλα φτιαγμένη από πέτρα. Το (δώρο γενεθλίων) κόσμημα που σημάδεψε το τότε, συνόδευε πλέον και το τώρα. Τη φόρεσα ασταμάτητα ως τα φετινά γενέθλιά μου, και δε φαντάζομαι να την ξαναφορέσω ποτέ. Γιατί στα φετινά γενέθλιά μου, η πέτρινη καρδούλα έκλεισε τον κύκλο της, μαζί με το 14+14. Στα φετινά γενέθλιά μου, αυτά τα 28 πήραν τη θέση που τους έπρεπε στο παρελθόν, και βρέθηκα ξαφνικά να τρέχω ολοταχώς μπροστά, προς το μέλλον. Στα φετινά γενέθλιά μου, αγαπημένοι φίλοι με εκπλήξεις, συνωμοσίες και διπλή κατασκοπεία (υπέροχο, πάντα θα το θυμάμαι και θα γελάω) ήταν παρόντες σε εξελίξεις συγκλονιστικές. Τα φετινά γενέθλιά μου ήταν τα πιο ευτυχισμένα της νέας εποχής που ξεκίνησε εκείνο το βράδυ. Γιατί εκείνο το βράδυ, την ώρα που όλος ο κόσμος χάζευε την Αυγουστιάτικη πανσέληνο, εμείς στο μπαλκόνι στήσαμε χορό γύρω από ένα θετικό Predictor.

Χρόνια Πολλά και Καλά σε όλους, και περισσότερο στον Woody μου, που περιμένει πώς και πώς να γεννηθεί το αστεράκι μας το Πάσχα, για να αρχίσει μανιωδώς να το κακομαθαίνει... :-)

by Saigon