Mix Tape (VIII)

Το μεταλλικό χερούλι
για το παράθυρο του αυτοκινήτου

Πλέον το "ηλεκτρικά παράθυρα μπρος-πίσω" είναι απαιτούμενο χαρακτηριστικό ενός καινούριου αυτοκινήτου. Τουλάχιστον τα μπροστινά είναι στάνταρ σε όλα τα μοντέλα, ίσως τα πίσω μόνο να είναι πλαστικά. Αυτό το μεταλλικό όμως έκαιγε στη ζέστη, γύμναζε το μπράτσο με το σκληρό στριφογύρισμα, και καμιά φορά μετά από καιρό έφευγε από τη θέση του καθιστώντας το παράθυρο άχρηστο.

Κλισέ σκέψη: ο γιος μου δε θα το γνωρίσει ποτέ. :-)

Τα πατίνια

Θυμάμαι την κολλητή μου στο δημοτικό να πηγαινοέρχεται στο μεγάλο μπαλκόνι τους (σε σχήμα Γ, πάνω από έναν κεντρικό δρόμο της πόλης) τσουλώντας με φόρα επάνω στα μεταλλικά πατίνια της, που είχαν το φρένο μπροστά. Τα θυμήθηκα χτες βράδυ, όταν ήρθε μια μαθήτριά μου με ενσωματωμένα ροδάκια στα αθλητικά της παπούτσια.

Η λάμπα με τις οπτικές ίνες

Θεέ μου, πόσο ΚΙΤΣ!!!! Η κεφαλή με τις οπτικές ίνες περιστρέφεται αργά. Οι άκρες των ινών αλλάζουν χρώματα. Πράσινο, γαλάζιο, κόκκινο, κίτρινο, λευκό. Εμετικό!!!
(Είδαμε πρώτη τη Lava Lamp στο Mix Tape Σεπτεμβρίου. Η τριλογία της λάμπας θα ολοκληρωθεί σε μελλοντική ανάρτηση.)

Οι ρακέτες με το "συνημμένο" μπαλάκι

Είχαν πολλή πέραση κάποτε.
Δεν έχω άλλα σχόλια. Δυστυχώς, ό,τι κι αν είχα να πω, μέσα στο μυαλό μου επισκιάζεται πλέον από το "Τάκα-τούκα, τάκα-τούκα". ROTFL

Η τσουλήθρα με τους πιγκουίνους

Το λάτρευα αυτό το παιχνίδι! Μια μηχανική σκάλα ανέβαζε τα πιγκουινάκια στην κορυφή, κι από εκεί κυλούσαν ξανά μέχρι τη βάση της σκάλας. Μαγκανοπήγαδο.
Ο νονός Baygon είπε πως σκέφτεται να πάρει τη μοντέρνα εκδοχή της πιγκουινοτσουλήθρας για το Αστεράκι μας. Δεν ξέρω ποιος από τους δύο θα το χαρεί περισσότερο! :-)

Παρατήρησα πως συνήθως οι θηλυκού γένους αναγνώστριες αφήνουν το σχόλιό τους στα Mix Tape. Μήπως επειδή οι γυναίκες τείνουμε στη νοσταλγία περισσότερο? Δεν είμαι σίγουρη.
Το βίντεο αυτού του μήνα είναι αφιερωμένο σε όλες σας!

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III),
(IV), (V), (VI), (VII)

Οδηγίες προς στρατεύσιμους

Ο Στρατός είναι μια δεύτερη κοινωνία μέσα στην κοινωνία μας. Έχει πολλά ίδια και πολλά διαφορετικά με την "κανονική" κοινωνία: γλώσσα, ήθη, έθιμα, κλπ. Ορίστε μερικά, απόσταγμα της μέχρι τώρα θητείας μου:

Αρκτικόλεξα: ΟΒΑ, ΕΜΘ, ΕΠΟΠ, ΚΨΜ, ΔΝ, Κ/Φ, Σ.ΕΞ και μερικά ακόμα είναι κάποια από τα αρκτικόλεξα που θα μάθεις. Και μάλιστα απ'έξω, θα τα ενσωματώσεις και θα τα χρησιμοποιείς κανονικότατα! Π.χ. οι πολλοί ΕΠΟΠ γίνονται "επόπια" ή η ΔΝ (ναι, θηλυκό είναι!) μένουν "ΔΝ" και στον πληθυντικό!. Ειδική αναφορά χρειάζεται το Σ.ΕΞ: όχι, μην χαίρεσαι νέε φαντάρε, ο στρατός δεν έχει σεξ μέσα, τουλάχιστον όχι με την έννοια που θα ήθελες, παρόλο που αν σου ρίξουν σ.εξ θα σου έρθουν διάφορες... σκέψεις για σεξ! Σ.εξ. σημαίνει "στέρηση εξόδου", το οποίο σημαίνει πως δεν βγαίνεις εξοδούχος για κάποιες μέρες. Αν δηλαδή φας 3 σ.εξ., τότε χάνεις 3 εξόδους σου. Πονάει το σ.εξ.!

Κοτόπουλο: αν σ'αρέσει, θα φας καλά στον στρατό. Αν όχι, ξεκίνα να κάνεις συλλογή με φυλλάδια απο ντελιβεράδικα!

Γκοτζίλα (ο/το): στον στρατό σπάνια βλέπεις το κρέας αμαγείρευτο. Το οποίο σημαίνει πως πρέπει να αναγνωρίσεις τι κρέας είναι όταν το τρως. Μπορείς να προσπαθήσεις, αλλά πάρα πάρα πολύ δύσκολα θα βρεις τι είναι. Άρα, μια πρόχειρη (και σωστή;) εκτίμηση είναι πως πρόκειται για κρέας από τον Γκοτζίλα. Ναι, τον Godzilla.

Μπιφτέκι: 1. Κάτι που μοιάζει με μπιφτέκι, από κάτι που μοιάζει με κιμά (βλ. λήμμα "Γκοτζίλα"), μαγειρεμένο από φαντάρους (καλή τύχη) σερβιρισμένο με διάφορα. Τρομακτικό;
2. Πόσο ευχάριστη είναι η εμπειρία να το τρως αυτό; Ε, τόσο ευχάριστο είναι κι όταν μαθαίνεις ότι "έχεις μπιφτέκι" ή σου "ρίξανε μπιφτέκι". Σημαίνει πως κάνεις μια υπηρεσία εξτρά, επειδή αυτός που ήταν να την κάνει δεν μπορεί.

Ζωάρα: όταν περνάς καλά, δεν λες "περνάω καλά". Κάνεις ζωάρα!

Ψηλός: ο οποιοσδήποτε. Κυριολεκτικά. Όταν κάποιος δεν ξέρει κάποιον, φωνάζει "ψηλέ". Και το αστείο είναι πως γυρνάνε όλοι. Από τον κρεμανταλά μέχρι τον 1 μέτρο κι ένα milko! lol!

Ρολό χαρτί υγείας: ό,τι είναι για την φυλακή τα τσιγάρα είναι για τον στρατό το ρολό υγείας! Μην απορήσεις αν δεις 10-20 φαντάρους με παραλλαγή και το ρολό στο χέρι έξω να βαδίζουν προς ένα μέρος. Καταλαβαίνεις ποιο μέρος είναι αυτό. Και τι θα κάνουν!

-χαρτο: λειτουργεί ως κατάληξη που συνδυάζεται με την έξοδο (εξοδόχαρτο, το χαρτί της εξόδου) και την άδεια (αδειόχαρτο, το χαρτί για την άδεια). Το κωλόχαρτο έχει την γνωστή σημασία και χρήση.

Φίδιασμα: το λουφάρισμα, η τέχνη κι επιστήμη του να κρύβεσαι για να μην σε βρουν και σε χώσουν σε δουλειές και αγγαρείες. Θέλει εξάσκηση, γνώση των χώρων της μονάδας, σωστό timing και λίγη τύχη. Αυτός που φιδιάζει λέγεται φίδι. Εκτός αν χώσουν εσένα στην θέση του, οπότε τον αποκαλείς κωλόφιδο!

Νέο, νέος, ψάρι, πόντικας: ο νεοσύλλεκτος ή ο νέος στην μονάδα. Συνήθως έχει λίγα πειράγματα, εκτός αν πέσει σε πολύ βλάκες και του κάνουν καψώνια.

Λελέ: μεγάλη έννοια. Έχει να κάνει με την απόλυση. Συνήθως εννοούμε τη σειρά απολύσεως, την ΕΣΣΟ δηλαδή που είναι να απολυθεί επόμενη. Μπορεί να λειτουργήσει ως επίθετο ("είμαι λελέ!"), ως χρονικός προσδιορισμός ("με χώνουν τώρα στα λελέ μου!"), ρήμα ("τώρα που μπήκανε τα νέα λελεδιάσαμε")

Λελέτζα < λελέ+java: ένα απλό αλλά πολύτιμο προγραμματάκι που κυκλοφορεί σε κινητά και σε ενημερώνει πόσο καιρό έχεις μέχρι να απολυθείς. Κι όταν εννοώ καιρό, εννοώ ότι σου δείχνει μέρες, λεπτά, δευτερόλεπτα, μήνες, εβδομάδες, τα πάντα! Σου δείχνει την θητεία σου σε "πίτα" (πόσο υπηρέτησες, πόσο μένει σε ποσοστά) και ανά ποιο χρονικό διάστημα παίρνεις και προαγωγή: ξεκινάς απο "ποντίκι" ή "ψάρι" και συνεχίζεις σε στρατιωτικούς βαθμούς (λοχίας, επιλοχίας κλπ) μέχρι "στρατηγός", οι οποίοι λέγονται "λελεβαθμοί". Μετά ακολουθεί το "πολίτης". Ναι, υπάρχουν φαντάροι που καίγονται μ'αυτό και κοιτάνε κάθε μέρα. Και περιμένουν πότε θα σπάσουν το φράγμα των 350.000 λεπτών. Και μετά των 345.000. Κάψιμο λέμε...

Η ταχύτητα στον Στρατό

Ειδική μνεία χρειάζεται το θέμα της ταχύτητας στον στρατό. Με μια δικιά μου κατηγοριοποίηση λοιπόν, υπάρχουν οι εξής 5 ταχύτητες, από την πιο αργή στην πιο γρήγορη:

1. Η ταχύτητα που διανύεις τα τελευταία μέτρα πριν την πύλη την μέρα που πας να παρουσιαστείς. (πολύ αργή!)
2. Η ταχύτητα με την οποία ντύνεται ο φαντάρος για να ετοιμαστεί για υπηρεσία ή αναφορά.
3. Η ταχύτητα με την οποία διαδίδεται πως ο καψιμιτζής είναι στο ΚΨΜ! Μπορεί να σε φωνάξουν να φτιάξεις έναν καφέ, αλλά μόλις μαθευτεί πως είσαι εκεί θα καταλήξεις να κάνεις 4 φραπέδες, να ζεστάνεις 2 μπαγκέτες, να δώσεις 7 νερά και 1 μπύρα!
4. Η ταχύτητα με την οποία ο φαντάρος αλλάζει απο παραλλαγή σε πυτζάμες και έχει έρθει η ώρα να πέσει για ύπνο. Εναλλακτικά, αν δεν αλλάζει και κοιμάται με παραλλαγές, είναι η ταχύτητα με την οποία τον παίρνει ο ύπνος!
5. Η ταχύτητα που έχει ο φαντάρος απο τον θάλαμο μέχρι την κεντρική πύλη όταν έχει πάρει άδεια κι έχει το αδειόχαρτο στα χέρια του!


by Baygon

Mix Tape (IV)

Ο Αλφ ο Εξωγήινος

Δεν είναι κρίμα που αυτή τη σειρά δεν την ξαναέδειξαν ποτέ? Τη λατρεύαμε!
Γενικώς πολλές από τις σειρές που βλέπαμε παλιότερα, και που άξιζαν, δεν προβλήθηκαν ξανά. Γιατί άραγε? Και γιατί κάθε χρόνο γεμίζουν το πρόγραμμα των καναλιών με επαναλήψεις-σκουπίδια? Πότε επιτέλους θα τους πιάσει κι αυτούς μια ρετρό διάθεση? :-P

Ο τροχός της μόδας

Το έχω ακόμα το "Fashion Wheel". Ήταν η πρώτη φορά που κυκλοφορούσε στην ελληνική αγορά μια ξυλομπογιά για παιδιά με το χρώμα του ανθρώπινου δέρματος. Ως τότε βολευόμασταν με ροζ (που παραήταν ροζ) ή τίποτα. Αυτή ήταν η αγαπημένη μου ξυλομπογιά, και την κράτησα για πάρα πολλά χρόνια έξω από το κουτί της, πάντα στη μολυβοθήκη στο γραφείο μου, για να τη βλέπω.

Το Game Boy

Αγαπημένο μου Game Boy. Μπορεί να μην είχαμε ποτέ δικό μας, πέρασα όμως ατελείωτες ώρες από τη ζωή μου κολλημένη στο Tetris, επιλέγοντας για μουσική υπόκρουση το Type C, το Menuet από τη Γαλλική Σουίτα no.3 σε Σι ελάσσονα του J. S. Bach (έτσι ακούγεται στην κλασική κιθάρα, έτσι ακουγόταν στο Game Boy).

O Φωτεινούλης Αγκαλίτσας

Πολύ θα 'θελα να τον είχα ακόμα. Σίγουρα θα άρεσε και στον Αστέρη!
Ο δικός μου ήταν με γαλάζιο σώμα και σκουφί. Όταν τον έσφιγγα άναβε το μουτράκι του με ένα πολύ γλυκό φως! Αργότερα που χάλασε η λάμπα του την έβγαλα, και η τσέπη χρησίμευσε ως κρυψώνα.

Το "Μάντεψε Ποιος"

Θυμάμαι τη "Μαίρη", με κάτασπρα μακριά μαλλιά και τεράστια σαρκώδη χείλη. Τον "Βασίλη", με ελαφριά φαλακρίτσα και μούσια. Μια καστανή με λουλουδάτο καπέλο. Έναν άλλο, που έμοιαζε απίστευτα με τον Προκόπη Παυλόπουλο (LOL). Πολύ μου λείπει αυτό το παιχνίδι, στην παλιά του έκδοση.

Τα Gummi Bears σε καρτούν

Ξεχάστε αυτή την αηδία (αναγούλα, όνειδος και αποτροπιασμός). Όποιος έβλεπε αυτά τα λαστιχωτά αρκουδάκια στην τηλεόραση κάθε σαββατοκύριακο και τα θυμάται ακόμα, ξέρει τη διαφορά. Κι ας μην ήταν τα αγαπημένα μου. Χίλιες φορές προτιμότερα από τη σημερινή κατάντια των τηλεοπτικών θεαμάτων για παιδιά γενικώς. Άτιμη κενωνία!

Απολαύστε το βίντεο για το Mix Tape Ιουλίου:

Ο "Μαστροχαλαστής"!!! :-)

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III)

Νοσταλγός του rock'n'roll (Mix Tape I)

Τι σας θυμίζει αυτό το τραγουδάκι? Εγώ πάντως βρίσκω μέσα του έναν στίχο οικείο... "Έκανα αποστείρωση χρονάκια δεκαδύο / μέσα σ' ένα γυάλινο οξυζενέ ωδείο / κόσμος ξεχασμένος, πιάνο κλασικό". Και γενικά στον τίτλο του, ώρες-ώρες βρίσκω τον εαυτό μου. Όσοι με ξέρουν μπορούν να το πιστοποιήσουν. Σπάω τα νεύρα μερικών, αλλά τι να κάνουμε! Είμαι νοσταλγός.

Μ' αυτό το post ανοίγω μια νέα σειρά αναρτήσεων (όπως έχουμε τα On the move και το AliceVerissi), και θα πρέπει μια φορά το μήνα να ανέχεστε τις νοσταλγίες μου. Θα ανεβάζω φωτογραφίες ή/και βίντεο από αναμνήσεις που σημάδεψαν τα παιδικά (ίσως και τα πρώτα εφηβικά) μου χρόνια. Μη βιαστείτε λοιπόν να προτείνετε πράγματα που ξέχασα, γιατί έχω μαζέψει μπόλικο υλικό και θα το ανεβάζω λίγο-λίγο. Μια φορά το μήνα, είπαμε! Να σχολιάζετε όμως, να λέτε τι αναπολείτε ή τι προσπαθείτε να απωθήσετε από τη μνήμη σας... LOL

Και τι καλύτερο για αρχή, φυσικά, απ' την αγαπημένη κασέτα. Όσες φορές και να πούμε για την κασέτα, λίγες θα μου φαίνονται! Το post εδώ, το post εκεί, η τσάντα fashion-statement που μου χάρισε ο Baygon πέρσι...

Άρτσι

Δε μπορεί, όλο και κάποιοι(-ες) από σας διαβάζατε τις περιπέτειες του Άρτσι και του Ρέτζι, της Μπέτι και της Βερόνικα!

Κονσόλα Atari

Το λατρεύαμε! Μόλις τις προάλλες συζητούσαμε με τον Baygon, τον Woody και τον Digital Awareness για παιχνίδια όπως το αεροπλανάκι, τα τανκς, το Pong, ακόμα και το κρυφτό όπου μπορούσες να κρυφτείς μέχρι και πίσω από τον τοίχο ή κάτω από το χαλί!

Το πουλί που ισορροπεί στο ράμφος του

Τρομερό δεν ήταν? Το βάζαμε να σταθεί στις άκρες των επίπλων, στη μύτη μας, σε κάθε πιθανή κι απίθανη γωνία. Μας συνάρπαζε η κατασκευή του, τόσο έξυπνη και τόσο απλή ταυτόχρονα.

Το κλιπ-μπανάνα

Προσωπικά, δεν είχα ποτέ ένα τέτοιο, γιατί τα μαλλιά μου ήταν πάντα κοντό καρέ (ως το σαγόνι) και δεν πιάνονταν. Το καλοκαίρι ανάμεσα στη Β' και Γ' Γυμνασίου αποφάσισα να τα μακρύνω. Είχαν όμως οι μακρυμαλλούσες φίλες μου, και ζήλευα το πόσο ωραία ήταν τα μαλλιά τους, είτε λυτά είτε δεμένα μ' αυτό το πρακτικό κοκκαλάκι. Αχ!

Μπάτμαν και Ρόμπιν

Στην τηλεόραση. Κάθε σαββατοκύριακο, το πρωί. Προϊστορικά. Πω πω πω!!!

Το μενταγιόν που κόβεται στα δυο

Από τότε που έμενα στο νησί, κυαλάριζα ένα τέτοιο για να το μοιραστώ με την κολλητή μου... Ήταν απίστευτα δημοφιλές! Απέκτησα το ήμισυ ενός παρόμοιου (που όμως έγραφε LO/VE) αργότερα και το κρέμασα σε ένα κομποσχοινάκι στον καρπό μου.

Πάρτε και το βίντεο για το πρώτο Mix Tape:

Λοιπόν? Περάσατε καλά? :-)

by Saigon

The Mom Song

Το είδα στο blog που ανακάλυψα πριν μερικές εβδομάδες και παρακολουθώ ανελλιπώς (εν όψει αύξησης της οικογένειάς μας, καλό είναι να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου με πραγματικές οικογενειακές περιπέτειες! :-D ), "Στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα".

Βγαλμένο απ' τη ζωή, που λένε. Ατάκες που όλοι ακούσαμε, σιχαθήκαμε, υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας ότι δεν θα επαναλάβουμε ποτέ, αλλά τελικά προς τα εκεί γέρνουμε, αναπόφευκτα... LOL

Όσες φορές και να το δω λύνομαι στα γέλια, η γυναίκα είναι θεά.

by Saigon

Άγιε Βασίλη είσαι LOL!

Τις άγιες μέρες που περάσανε, μέσα σε όλα είχαμε για μια ακόμη φορά τις γνωστές συζητήσεις για το ποιος είναι ο Αη-Βασίλης, από πού έρχεται, τι φοράει, πότε έκλεισε το συμβόλαιο με την Coca-Cola, τι κινητό χρησιμοποιεί, τι βενζίνη καίει ο Ρούντολφ και πόσο συχνά το κάνει με την κυρά-Αγιοβασίλαινα (ο Αη-Βασίλης, όχι ο Ρούντολφ).

Αυτό που δεν είδαμε είναι πως ο Άγιος Βασίλης πια είναι σαν τους ρεπόρτερ του Star: Κάνει τα πάντα για το καθήκον! Δύσκολοι καιροί, η κρίση χτύπησε και το χωριό του Αη-Βασίλη και μετά την απόλυση αρκετών ξωτικών από το εργαστήριο αλλά και ταράνδων, είπε να λανσάρει νέα μόδα, με νέα εμφάνιση και μεγαλύτερη ποικιλία. Μόνο που του βγήκανε λίγο... lol!

Άγιος Βασίλης ο Κωλοφωτιάς: με έντονο φως εκεί κάτω που βγαίνει τελικά ροζουλί. Ένα πράγμα θέλω να ζήσω, να δω παιδί να ρωτάει μπαμπά γιατί ο Αη-Βασίλης βγάζει φως απο'κει!

Άγιος Βασίλης ο Σωφέρ: δεν διακρίνω αν είναι σνόουμομπιλ (ή το μιλάμε το αγγλικό ή όχι) αλλά απ' ό,τι βλέπω οδηγεί για να πικάρει τους τάρανδους. Το βλέπεις ανάμεσα από τα μούσια το σαρδόνιο χαμόγελο; Είναι σαν να λέει "Τάρανδοι κουφάλες, υπάρχει και το αυτοκίνητο τώρα!". Στην φωτογραφία αξίζει να προσέξουμε επίσης πως το αυτοκίνητο, ή σνόουμομπιλ, δεν έχει χώρο για τα δώρα, ούτε τζάμια, ούτε ζώνες ασφαλείας! Αξίζει ακόμα να παρατηρήσουμε τον χιονάνθρωπο στο βάθος, με το κασκόλ. Ο χιονάνθρωπος. Με κασκόλ. Γιατί όλοι ξέρουμε ότι και οι χιονάνθρωποι κρυώνουνε...

Αγιος Βασίλης ο Παίχτης: δεν είναι αναφορά στο άσμα του και-καλά-δε-βάφω-τα-μαλλιά-μου ΛεΠα αλλά στο γεγονός πως ο Άγιος παίζει του κόσμου τα όργανα πια! Στο κέντρο τον βλέπουμε να παίζει ακορντεόν (βολικό για να ζεσταίνει τα χέρια του τον κρύο χειμώνα) αλλά και δεξιά βλέπουμε να παίζει κιθάρα. Τον έχω δει να παίζει επίσης σαξόφωνο (Saigon δεν θυμάμαι ποιο απ' όλα, μου τα εξήγησες αλλά τα ξέχασα ο γουαναμπής) και φυσαρμόνικα (η οποία έβγαινε περίεργη καθότι έμπαινε στην μέση το μούσι). Πολυτάλαντος λέμε!

Άλλες καινοτομίες που εισάγει ο Αη-Βασίλης είναι

ο Αη-Βασίλης ο Αναρριχητής: χαλαρά θα τον έχετε δει σε κάγκελα πολυκατοικιών να προσπαθεί να ανέβει. Ίσως να πρόκειται για λύση ανάγκης καθότι τα πιο πολλά σπίτια δεν έχουνε τζάκι κι από κάπου πρέπει ν' ανέβει ο άγιος!

ο Αη-Βασίλης ο Χορευτής: καλά δεν είναι και συνάδελφος του Μεταξόπουλου μα τον βλέπουμε να χορεύει πού και πού αλλά με τακτική "σέικ" και μάλιστα κακού (είπε ο χορευτής...): κουνάει χέρια πάνω-κάτω και κώλο δεξιά-αριστερά. Εναλλάξ. Αν δεν το έχετε δει ψάξτε το του χρόνου, δεν πρέπει να το χάσετε λέμε!

Και τελευταίος, ο Αη-Βασίλης ο Σεξουαλικά Απελευθερωμένος: δεν υπάρχουνε λόγια γι' αυτόν. Υπάρχουνε ντοκουμέντα! Κουφαλίτσα...

by Baygon

Season's Greetings

Κοντεύει 03:30 τη νύχτα. Το MEGA δείχνει την ταινία "Η Σεξωγήινη" ("My Stepmother is an Alien") με την Kim Basinger (αυτό κι αν είναι τελείως απ' τ' άγραφα! Ένα μεγάλο *ζήτω* για τα eighties που ξαναζούν! Yay!). Σαν καλός βρυκόλακας που είμαι, γιορτάζω τις πρώτες πρωινές ώρες των Χριστουγέννων πλένοντας το μπαλκόνι και σιδερώνοντας. Αργότερα ίσως ζυμώσω και πρέτζελ. LOL
Μου συμβαίνει ξανά τελευταία, να ξενυχτάω όπως παλιά. Όχι πια επειδή κάθομαι με τις ώρες στον υπολογιστή. Συνήθως διαβάζω, ή βλέπω άθλιες ταινίες στο DVD player. Τις καλές ταινίες τις φυλάω για όταν έρχεται ο Baygon. :-)
Λίγες μέρες πριν "εκπνεύσει" το έτος (πού 'σαι, Baygon? Ξεχάσαμε το "εκπνεύσει" στα κλισέ μας!), είπα να γράψω καναδυό πραγματάκια, που σας παραμέλησα πολύ και δεν έπρεπε. Ορισμένα νέα όμως δε λέγονται αμέσως.

Είχα τάξει εδώ και μήνες ότι θα πω λεπτομέρειες για το ρετρό καλοκαίρι και τις αλλαγές που έφερε... Δεν ξαφνιάζομαι εύκολα από πράγματα που άλλοι άνθρωποι αποκαλούν "διαβολικές συμπτώσεις", "τύχη", "μοίρα" και άλλα τέτοια. Θεωρώ πως όλα συνδέονται με κάποιον τρόπο, όχι επειδή είναι προδιαγεγραμμένα, αλλά επειδή γενικώς ο κόσμος είναι τόσος δα μικρός και καμιά φορά χωράει στο κεφάλι μιας καρφίτσας. Πλατειάζω, σταματήστε με.
Το καλοκαίρι του 1994 ήταν το ωραιότερο της ζωής μου. Σε ένα υπέροχο μέρος, με καλούς φίλους, με θάλασσα, με όρεξη και ιδέες, με τα πιο ευτυχισμένα γενέθλια ever, και με έναν μεγάλο έρωτα που έμελλε να κρατήσει χρόνια. Τότε ήμουν 14 ετών.
Φέτος που θα διπλασίαζα το 14 και θα το έκανα 28, από πολύ νωρίς διαρκώς γυρνούσαν στο νου μου πράγματα περασμένα. Αναμνήσεις από εκείνο το συγκεκριμένο καλοκαίρι, της μισής μου ζωής ακριβώς δηλαδή... Συνεχώς τύχαινε και έβλεπα ή άκουγα ή συναντούσα αναφορές και εικόνες και ήχους και μυρωδιές και ανθρώπους που με ταξίδευαν κατευθείαν εκεί πίσω. Στο 1994. Γι' αυτό βάφτισα το φετινό καλοκαίρι "14+14" και έδεσα στο λαιμό μου ένα δερμάτινο κορδόνι απ' όπου κρεμόταν μια καρδούλα φτιαγμένη από πέτρα. Το (δώρο γενεθλίων) κόσμημα που σημάδεψε το τότε, συνόδευε πλέον και το τώρα. Τη φόρεσα ασταμάτητα ως τα φετινά γενέθλιά μου, και δε φαντάζομαι να την ξαναφορέσω ποτέ. Γιατί στα φετινά γενέθλιά μου, η πέτρινη καρδούλα έκλεισε τον κύκλο της, μαζί με το 14+14. Στα φετινά γενέθλιά μου, αυτά τα 28 πήραν τη θέση που τους έπρεπε στο παρελθόν, και βρέθηκα ξαφνικά να τρέχω ολοταχώς μπροστά, προς το μέλλον. Στα φετινά γενέθλιά μου, αγαπημένοι φίλοι με εκπλήξεις, συνωμοσίες και διπλή κατασκοπεία (υπέροχο, πάντα θα το θυμάμαι και θα γελάω) ήταν παρόντες σε εξελίξεις συγκλονιστικές. Τα φετινά γενέθλιά μου ήταν τα πιο ευτυχισμένα της νέας εποχής που ξεκίνησε εκείνο το βράδυ. Γιατί εκείνο το βράδυ, την ώρα που όλος ο κόσμος χάζευε την Αυγουστιάτικη πανσέληνο, εμείς στο μπαλκόνι στήσαμε χορό γύρω από ένα θετικό Predictor.

Χρόνια Πολλά και Καλά σε όλους, και περισσότερο στον Woody μου, που περιμένει πώς και πώς να γεννηθεί το αστεράκι μας το Πάσχα, για να αρχίσει μανιωδώς να το κακομαθαίνει... :-)

by Saigon

Τα κλισέ του χωρισμού (ή 10 + 1 Πράγματα που Πρέπει να ΜΗΝ Πεις Ποτέ!)

Όλοι μας έχουμε χωρίσει κάποια στιγμή, έστω και για λίγες ώρες. Κάποιες φορές μας έχουνε χωρίσει κι άλλες φορές τους/τις έχουμε χωρίσει εμείς. Άλλοτε επειδή το θέλαμε, άλλοτε επειδή έπρεπε, κι άλλοτε επειδή όποιος το πει πρώτος είναι πιο cool (πίτσες μπλε).
Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την όλη διαδικασία του χωρισμού, αλήθεια λέω. Εκεί που έχω πρόβλημα είναι στο αισθητικό κομμάτι του θέματος. Δεν ξέρω γιατί και πώς, αλλά ακόμα και σε μια τόσο προσωπική διαδικασία υπάρχουνε κλισέ! Κάτι καταραμένες κουβέντες που προτιμά κανείς να πει αντί για την αλήθεια, επειδή είναι βολικές.
Ένα ζεστό απόγευμα (κάτι μας πιάνει τα ζεστά απογεύματα τελικά), η Saigon κι εγώ μαζέψαμε τα παρακάτω κλισέ. Καθίστε αναπαυτικά, και απολαύστε τις ακόλουθες μισητές, βαρετές κι ανεπίτρεπτες εκφράσεις:

Δεν σε βλέπω ερωτικά / Σ' αγαπάω, αλλά σαν φίλο: ίσως η πιο γελοία φράση όλων των εποχών, ακούγεται σε περιπτώσεις καραμπινάτης απόρριψης, ειδικά όταν κάποιο γλυκουλίνι φιλαράκι μας, μας την πέφτει και δεν θέλουμε να το πληγώσουμε. Είναι σαν να αρνείσαι ένα κομμάτι καρότο στο "μικρό μου πόνυ", δεν ξέρεις πώς ακριβώς να το εκφράσεις...
Δεν είναι καλύτερος/-η από σένα, απλά διαφορετικός/-ή: συνήθως αυτό σημαίνει "είναι πολύ καλύτερος/η από σένα, σε βαρέθηκα αλλά μπούχτισα να σου λέω πάλι τα ελαττώματα σου". Η διαφορετικότητα είναι μεν ένα μεγάλο κίνητρο για να είσαι με κάποιον, αλλά όχι όταν έχεις κάνει τάρανδο τον προηγούμενο και τον κοροϊδεύεις.
Δεν είναι αυτό που νομίζεις (ενδεχομένως ακολουθείται από το περίφημο πλέον "να σου εξηγήσω"): μια αδικημένη φράση. Αδικημένη και πολυκινηματογραφημένη. Όταν τον/την βλέπεις με παρέα, σε στάση που ο Ρόκο Σινφρέντι κι η Τζένα Τζέημσον χαρακτηρίζουνε ως "όχι απόλαυση αλλά δουλειά", εννοείται πως δεν είναι αυτό που βλέπεις, αγάπη μου.
Πρέπει να μιλήσουμε: στην ιστορία των σχέσεων, σχεδόν ποτέ δεν είναι για καλό αυτή η φράση! Εκτός αν είσαι η Μόνικα στα "Φιλαράκια" και ο σύντροφός σου θέλει να γίνει παλαιστής σε βάρβαρο άθλημα που μόνο δήμιοι απολαμβάνουνε.
Δε φταις εσύ: όλως παραδόξως αυτή η φράση σπάνια ακολουθείται απο ένα 'συγγνώμη', κάτι που θα φάνταζε λογικό δεδομένου ότι ο μόνος που μένει να φταίει είναι ένας. Και πάλι αυτή η φράση είναι απλά και μόνο για να αποφύγουμε τη γκρίνια, την οδυνηρή διαδικασία να πούμε στον άλλον τι λάθος κάνει και θέλουμε να το παίξουμε μεγαλόψυχοι αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη. Αλήθεια, ρώτησε κανείς αυτόν που λέει αυτή τη φράση ποιος φταίει τελικά και σε τι; οεο;
Νομίζω πως πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε κι άλλους ανθρώπους: ελεύθερη απόδοση στα νεογκομενικά: "Βλέπω ήδη κάποιον άλλον και σ' το λέω τώρα γιατι βαρέθηκα να κρύβομαι, χα χα χα, κορόιδο!". Πολύ γελοία φράση, ποτέ καμιά σχέση δεν ανέκαμψε μετά από κάτι τέτοιο.
Καλύτερα να μείνουμε φίλοι: τι λες ρε καραγκιόζη; Για να μείνουμε φίλοι, πρέπει να ήμασταν και πρωτύτερα. Αλλά με τα ΑΧ και ΒΑΧ που κάναμε, νομίζω μόνο φίλοι δεν λεγόμασταν! Μη ζητάς βλακείες λοιπόν. Η σωστή έκφραση είναι "να γίνουμε φίλοι", όμως δεν έχω λόγο να γίνω φίλος/-η μαζί σου, έτσι που μου συμπεριφέρεσαι.
Χρειάζομαι λίγο χρόνο να βρω τον εαυτό μου / Χρειάζομαι ένα διάλειμμα: πάαααααρα πολύ αόριστη φράση, κι η Ρέητσελ ενα διάλειμμα ήθελε αλλά για 6 κύκλους σχεδόν το θέμα αιωρούνταν (ναι είμαι καμένος με τα "Φιλαράκια", ναι και η Saigon επίσης). Δεν είναι και τελείως παράλογη φράση, αρκεί όμως να μην ψάχνεις να βρεις τον εαυτό σου στις αμυγδαλές και τις σωματικές κοιλότητες κάποιου άλλου.
Σου αξίζει κάτι καλύτερο: νομίζω πως όποιος λέει μια τέτοια φράση είναι ή πολυ μίζερος και όλα του τα δεινά τα φορτώνει σε μια φανταστική "κακή μοίρα", ή πολύ βαρετός και δε βρίσκει κάτι καλύτερο να πει. Ό,τι και να 'ναι τελικά, δεν αξίζει τον κόπο.
"Τι έχεις;" "Τίποτα": α, μιλάμε για σκηνικό ολόκληρο εδώ. Η ερώτηση γίνεται μετά από ώρα σιωπής και μούτρων από τη γυναικεία πλευρά συνήθως, και η απάντηση έρχεται αστραπιαία, με απαθές βλέμμα. Η απάντηση 9 στις 10 φορές είναι ψευδής και 9,5 στις 10 φορές ακολουθεί καυγάς, οπότε και η κατάσταση χαρακτηρίζεται ως "ό,τι πιο απειλητικό μπορεί να δημιουργηθεί απο το Τίποτα"!
Φοβάμαι να ερωτευτώ / δοθώ / δεσμευτώ / μην πληγωθώ: ποτέ δεν την κατάλαβα αυτή τη δικαιολογία, δεν ξέρω καν αν είναι αστεία ή εκνευριστική, ειλικρινά δλδ. Άμα ερωτευτείς θα πληγωθείς. Άμα δεν ερωτευτείς δεν θα ζήσεις. Άμα δώσεις θα πάρεις. Αλλά μπορεί να φας και τα μούτρα σου. Ε και; Κλισέ, χαζό κλισέ, πολύ χαζή δικαιολογία...

Δεν είναι κακό να χωρίζεις. Κακό είναι να κοροϊδεύεις τους ανθρώπους, να τους λες άλλα αντ' άλλων. Και τελικά, επειδή συνήθως όσοι σκέφτονται έτσι δεν είναι και τόσο έξυπνοι όσο παριστάνουν, κάποια στιγμή τους έρχεται από κει που δεν το περιμένουν και τότε κανένα κλισέ δεν τους γλιτώνει. Ο σεβασμός στις σχέσεις δεν είναι προνόμιο, είναι αυτονόητο δικαίωμα... Και στην τελική, ο χωρισμός είναι σοβαρή υπόθεση. Μην τον εξευτελίζουμε με αηδίες.

Πάρτε και δύο ερωτικά κλισέ, για μπόνους:
Ήμουνα καλός? : δυστυχώς αυτή η φράση ακούγεται σχεδόν αποκλειστικά από άντρες και είναι η απόλυτη έκφραση ανασφάλειας, αγωνίας, φόβου, αναμονής και απορίας. Επίσης είναι ελεεινό κλισέ, παλιομοδίτικο, μάλλον αστείο... και ελπίζω πολλές γυναίκες να βρίσκουνε μια αποστομωτική απάντηση, LOL!
Πρώτη φορά μου συμβαίνει: ναι, ναι, ξέρουμε...

LOL

by Baygon

Κλισέ λέμε!

Ένα καλοκαιρινό απόγευμα ατελείωτης σπαρίλας με την Saigon, είπαμε να πραγματοποιήσουμε ένα πόνημα–κολοσσό για την νεοελληνική γραμματεία, μια συλλογή των κλισέ που τόσο απλόχερα μας παρέχουνε οι δημοσιογράφοι σε κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες. Αυτό το πόνημα για το οποίο η Ακαδημία της Antigua θα μας απονείμει το Βραβείο «Δεν-Ξέρω-Τι-Να-Κάνω 2008» μας πήρε κανένα τριωράκι και σας δίνουμε την ευκαιρία για μια ματιά στην πολύτιμη, τονίζω, συλλογή.

Βατά, αν είχες διαβάσει έγραφες: κλασική απάντηση μαθητή της Γ’ Λυκείου μετά τις πανελλήνιες και ταυτόχρονα μια από τις μεγαλύτερες εξυπνάδες καθότι δηλώνει κάτι δύσκολο να το καταλάβεις: ότι άμα διαβάσεις γράφεις. Τι έχει πει ρε ο μεγάλος, έγραψε… Αλήθεια, τίποτα άλλο δεν είναι βατό στην χώρα, μόνο οι πανελλήνιες μπορούνε να χαρακτηριστούνε έτσι πια;
Φεύγουν και οι τελευταίοι ή Άδεια η Αθήνα: ναι, κάθε φορά που γίνεται κάτι και φεύγει κόσμος κάποιοι είναι οι τελευταίοι. Αλλά όοοοοοχι, πρέπει να το πούμε, μπορεί κάποιος να μην το έχει καταλάβει…
Χτύπησε κόκκινο ο υδράργυρος: όταν έχει κρύο χτυπάει μπλε; Όταν έχει δροσιά χτυπάει γαλάζιο; Όταν έχει κανονική ζέστη πορτοκαλί;
Κρανίου τόπος: όλη η Σαϊμπάι ένας Γολγοθάς λέμε…
Πύρινη κόλαση: υπάρχει και πύρινος παράδεισος δλδ;;;;
Η μεγάλη επιστροφή: έλα ρε! Δλδ όσοι φύγανε θα γυρίσουνε κιόλας; Μεγάλο σοκ…
Ουρές χιλιομέτρων στα διόδια
Αερογέφυρα ζωής: άμα το μόσχευμα πάει με αυτοκίνητο ή άλλο τροχοφόρο δεν είναι ζωής;
Έχασε τη μάχη για τη ζωή / τη μάχη με το θάνατο
Δύσκολες ώρες περνάει ο/η ...: δεν μπορώ να θυμηθώ ΠΟΣΕΣ φορές το έχω ακούσει, έλεος
Η κατάστασή του χαρακτηρίζεται σταθερή
Συγκρατημένη αισιοδοξία: δεν υπάρχει κανονική αισιοδοξία παιδιά, μόνο συγκρατημένη και μετά απλά όλα πάνε καλά…
Πώς αισθάνεστε; (σε γονείς που χάνουνε παιδί/σπίτι/αυτοκίνητο/όλα μαζί): εκτός από κλισέ είναι και αφορμή για να του σπάσεις τα μούτρα και να του κάνεις την ίδια ερώτηση
"έσβησε" ο/η...
Στη γειτονιά των αγγέλων: η σιγουριά για το θέμα άγγελοι ή δαιμόνια σπάει κόκκαλα…
Στην τελευταία του κατοικία συνοδεύσανε φίλοι και συγγενείς του: στην Σαϊμπάι δεν έχουμε τάφους ή κοιμητήρια, μόνο τελευταίες κατοικίες. Αλήθεια ρε, άμα δείτε και τις πινακίδες στο δρόμο έτσι λένε…
Οι αδίστακτοι ληστές: υπάρχουνε και διστακτικοί, όλοι το ξέρουμε, απλά εγκαταλείπουνε τη ληστεία πριν μπούνε καν και πάνε να κλάψουνε στη γωνία
Στο βωμό της ασφάλτου ή βαρύς ο φόρος αίματος ΚΑΙ αυτό το Σαββατοκύριακο
Ο Χριστουγεννιάτικος μποναμάς: ξέρει κανείς τι είναι ο μποναμάς και σε ποιες άλλες περιπτώσεις χρησιμοποιείται; Ο-ε-ο;
Βαθιά το χέρι στην τσέπη: τα λεφτά πάνε με όροφο στην τσέπη; Στο πρώτο επίπεδο πάνε τα τάλιρα και δεκάρικα και το τρίτο υπόγειο τα 500ευρα δλδ;
Η διασκέδαση δεν σταματάει ποτέ στο <νησί>: ακόμα και στον ύπνο δλδ; Ακόμα και στο μπάνιο όταν κάνουνε το number 2;;;;;;;;;
Μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες: τι ώρα ξεκινάνε οι δεύτερες πρωινές ώρες;
Τα ομαλά για την εποχή επίπεδα
Στα όρια της φτώχειας
Το νυχτοκάματο του τρόμου
Ξεχασμένοι από θεό κι ανθρώπους: το ξέχασαν όλοι, μόνο ο δημοσιογράφος το θυμήθηκε βρε…
Φυλάνε Θερμοπύλες: ναι, ναι, μας έπεισες, διάβασες κι εσύ Καβάφη, μπράβο σου, να σε χαίρεται η μάνα σου…
Οι ακρίτες της χώρας μας: από το Βυζάντιο αυτός ο θεσμός βρε συ, καλή φάση. Το ίδιο ισχύει και για τον θεσμό του Σφωγγοκωλάριου;
Να αναζητήσουν την τύχη τους: θα την φωνάζουνε, θα την googλάρουνε ή θα αναλάβει η Νικολούλη;
Οι λίγοι τυχεροί εναπομείναντες
Το κλεινόν άστυ: άμα ξέρουνε πάνω από 5-6 δημοσιογράφοι τι σημαίνει η έκφραση να μου τρυπήσεις τη μύτη…
Έδωσαν μάχη με τις φλόγες
Σάλο έχει προκαλέσει...
Ακόμα δεν έχουνε κοπάσει οι αντιδράσεις
Κύμα καύσωνος: ε άμα είναι για κύμα να παίζουμε με καμιά μπάλα στα ρηχά ρε συ, να μας παίρνουνε μάτι και οι ξένοι. Γκιβ μι δε μπωλ Σαϊγκόν. Νοτ γουιθ δε κεφτέδες, δι άδερ γουάν…
επίθεση του χιονιά: δεν έρχεται απλά ο χιονιάς, επιτίθεται!
Η εκδίκηση της φύσης: τις μ@λ@κιες του ανθρώπου που την προκαλούνε πως την λέμε είπαμε;
Ανοίξανε οι ουρανοί
Με επιφυλάξεις αντιμετωπίζουν οι ειδικοί: οι ειδικοί ποτέ δεν προσέχουνε, έχουνε επιφυλάξεις
Αλμυρά τα νηστίσιμα ΚΑΙ φέτος: δλδ τώρα αυτό το λογοπαίγνιο με τα αλμυρά νηστίσιμα το βρίσκουνε πραγματικά έξυπνο;
Έκλεψε τις εντυπώσεις
Άκαρπες απέβησαν οι προσπάθειες
Κόπηκε το νήμα της ζωής του
Τραγικός απολογισμός: οι απολογισμοί δεν είναι ποτέ θετικοί, μόνο τραγικοί παρακαλώ, σε θετικό δεν βγαίνει, το εργοστάσιο που τους βγάζει φταίει…
Να ικανοποιήσει τα αρρωστημένα του ένστικτα (εναλλακτικά: τις αρρωστημένες ορμές / ορέξεις)
Έπασχε από ψυχολογικά προβλήματα: α γι’ αυτό τους έσφαξε κι έφαγε τα αυτιά τους; δεν το είχα καταλάβει…
Οι γείτονες είναι σοκαρισμένοι
Έπεσαν από τα σύννεφα
Το καλύτερο παιδί: ναι ρε, απλά παραστράτησε και έστειλε στον τάφο καμιά δεκαριά άτομα, κι ο Χίτλερ ψυχάρα ήτανε, ζωγράφιζε κιόλας…
Το καλάθι της νοικοκυράς: γιατί όλοι ξέρουμε ότι η νοικοκυρά έχει καλάθι σήμερα, όπου και να κοιτάξεις με το καλάθι τις βλέπεις…
Το σαρακοστιανό τραπέζι
Ανοδικές τάσεις επικράτησαν: ο δείκτης δεν ανεβαίνει ποτέ! Μόνο ανοδικές τάσεις μπορεί να έχει…
Χάθηκε κι ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου
Τραυματίστηκε θανάσιμα: κανείς δεν σκοτώνεται, μόνο τραυματίζεται. Θανάσιμα. Αλλά τραυματίζεται. Δλδ άλλο νεκροί κι άλλο θανάσιμα τραυματισμένοι, γιατί πρώτα τραυματίστηκαν. Τρία πουλάκια…
Πύρινος κλοιός
Ο γολγοθάς της μάνας/συζύγου κλπ: Τι πρωτότυπη έκφραση βρε…
Η κρατική μηχανή
Η αδιαφορία της Πολιτείας
Δροσερές παρουσίες: ρε δημοσιογράφε άστα αυτά, πιπίνια δείχνεις. Και μόνο γυναίκες φυσικά (ουστ ρε φαλλοκρατικά γουρούνια!), οι άντρες δεν μπορεί να είναι δροσερές παρουσίες. Ή παγωμένες ή ψυχρές.
Δηλώνουν πολύ / τρελά / αθεράπευτα ερωτευμένοι: ναι ρε, έχουνε υπογράψει και την ανάλογη υπεύθυνη δήλωση, έχει πρωτοκολληθεί, θεωρηθεί, τριπλογραφηθεί και βεβαιωθεί
Από θάλασσα και αέρα αναχωρούν οι Αθηναίοι: α δλδ τα αεροπλάνα και τα πλοία δεν τα έχουμε για πλάκα;
Ταλαιπωρία περίμενε τους...
Τσουχτερά πρόστιμα
Έκπληκτοι παρακολουθούσανε
Τα μπάνια του λαού
Το νησί των ανέμων: ναι δεν μένουνε άνθρωποι, μόνο άνεμοι, ο γαρμπής μένει στο λιμάνι κοντά κι ο ζέφυρος λίγο πιο πάνω, στην πλατεία
Σύγχρονη Μήδεια
Η νύφη του Θερμαϊκού
Η Βασίλισσα του Κάμπου

Ειλικρινά ήθελα να ’ξερα, τους δίνουνε στην σχολή κάποιο φυλλάδιο με τα κλισέ;;;;;;; ας απαντήσει κάποιος, οποιοσδήποτε!!!

by Baygon