Κάτι ανάμεσα στο απλό ξύλινο μολύβι που θέλει ξύσιμο κάθε τόσο, και στο μηχανικό μολύβι που δε θέλει ξύσιμο ποτέ, αυτά τα μολύβια είχαν εξέλιξη της φθοράς στο πάχος της μύτης. Αν ήθελες να έχεις πάλι "καλοξυμένο" μολύβι, αφαιρούσες την πλαστική άκρη και την ξανάβαζες πίσω (στην ουρά) για να σπρώξει τις υπόλοιπες και να ξεπροβάλει μια καινούρια μπροστά. Θυμάμαι πως είχα ένα τέτοιο μολύβι με διαθέσιμες μύτες σε διάφορα χρώματα, για να λειτουργεί σαν ολόκληρο σετ ξυλομπογιές (αλλά με μικρό προσδόκιμο ζωής).
Δεν ξέρω τι να πω γι' αυτά. Στέκονταν άκαμπτα μέχρι κάποιος να τα χτυπήσει πάνω σ' έναν καρπό, ώστε να λυγίσει η άκρη και να αρχίσουν να τυλίγονται. Σλαπ!
Νομίζω πως κυκλοφορούν ακόμα. Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να έχουν πάψει να κυκλοφορούν από καιρό, και να τα συζητάμε απλώς σαν ανάμνηση.
Νομίζω πως κυκλοφορούν ακόμα. Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να έχουν πάψει να κυκλοφορούν από καιρό, και να τα συζητάμε απλώς σαν ανάμνηση.
Μονόχρωμα και πολύχρωμα, πλαστικά και μεταλλικά, σε διάφορα μεγέθη, αυτά τα ιδιόμορφα ελατήρια είχαν πολύ γούστο, ειδικά όταν τα έβαζες να κατεβαίνουν σκάλες.
Πλαστικοί "οδηγοί" με εγκοπές, μέσα στους οποίους στριφογυρίζει κανείς πλαστικά γρανάζια διαφόρων μεγεθών. Με το στυλό. Με προσοχή. Η κάθε τρύπα στο γρανάζι προκαλεί διαφορετική τροχιά, που αποτυπώνεται στο χαρτί και δημιουργεί σχέδια. Το λάτρευα ως παιδί, και το πήρα δώρο στη βαφτισιμιά μου πέρσι για τα Χριστούγεννα. Μαζί με ένα κινέζικο Tangram. Ναι, είμαι weirdo.
Πόσο κιτς? Πείτε μου, πόσο κιτς??
Κάπου έχω ένα τετράδιο (σαν ημερολόγιο, σαν λεύκωμα, σαν ανταλλαγή ραβασακίων με τη διπλανή μου στο θρανίο) όπου υπάρχουν ακόμα κολλημένα τέτοια "σκουλαρίκια" ως διακόσμηση των σελίδων.
by SaigonΚάπου έχω ένα τετράδιο (σαν ημερολόγιο, σαν λεύκωμα, σαν ανταλλαγή ραβασακίων με τη διπλανή μου στο θρανίο) όπου υπάρχουν ακόμα κολλημένα τέτοια "σκουλαρίκια" ως διακόσμηση των σελίδων.
Βιντεάκι για τον Ιανουάριο, οι τίτλοι αρχής από μια πολύ αγαπημένη σειρά! Άρεσε και σε σας? :-)









