On the move

Μιλάμε για ένα "on the move" που το ξέραμε και οι δυο με την Saigon εδώ και μήνες και κυνηγούσαμε την πρώτη ευκαιρία να το φωτογραφίσουμε. Τελικά, ήμασταν μαζί όταν το συναντήσαμε, απλά το φωτογράφισα εγώ γιατί είχα μηχανή.
Και ναι, είναι διαφήμιση ενός μάστορα (όχι τυχαίου, του "Χρήστου του Τενεκετζή") ο οποίος φτιάχνει λούκια. Ή μάλλον όχι απλά λούκια: λούκια με look, γι'αυτό και το φυσιολογικό όνομα του μαγαζιού του "Λούκι look"!
Πρέπει χαλαρά να είναι απο τις πιο epic πινακίδες που έχω δει ποτέ, μας έχει χαρίσει ώρες γέλιου. Κρίμα που το site looki-look.gr που γράφει επάνω δεν υπάρχει! Παρόλα αυτά, μπράβο στον μάστορα για την έμπνευση!

by Baygon

Οδηγίες προς στρατεύσιμους

Ο Στρατός είναι μια δεύτερη κοινωνία μέσα στην κοινωνία μας. Έχει πολλά ίδια και πολλά διαφορετικά με την "κανονική" κοινωνία: γλώσσα, ήθη, έθιμα, κλπ. Ορίστε μερικά, απόσταγμα της μέχρι τώρα θητείας μου:

Αρκτικόλεξα: ΟΒΑ, ΕΜΘ, ΕΠΟΠ, ΚΨΜ, ΔΝ, Κ/Φ, Σ.ΕΞ και μερικά ακόμα είναι κάποια από τα αρκτικόλεξα που θα μάθεις. Και μάλιστα απ'έξω, θα τα ενσωματώσεις και θα τα χρησιμοποιείς κανονικότατα! Π.χ. οι πολλοί ΕΠΟΠ γίνονται "επόπια" ή η ΔΝ (ναι, θηλυκό είναι!) μένουν "ΔΝ" και στον πληθυντικό!. Ειδική αναφορά χρειάζεται το Σ.ΕΞ: όχι, μην χαίρεσαι νέε φαντάρε, ο στρατός δεν έχει σεξ μέσα, τουλάχιστον όχι με την έννοια που θα ήθελες, παρόλο που αν σου ρίξουν σ.εξ θα σου έρθουν διάφορες... σκέψεις για σεξ! Σ.εξ. σημαίνει "στέρηση εξόδου", το οποίο σημαίνει πως δεν βγαίνεις εξοδούχος για κάποιες μέρες. Αν δηλαδή φας 3 σ.εξ., τότε χάνεις 3 εξόδους σου. Πονάει το σ.εξ.!

Κοτόπουλο: αν σ'αρέσει, θα φας καλά στον στρατό. Αν όχι, ξεκίνα να κάνεις συλλογή με φυλλάδια απο ντελιβεράδικα!

Γκοτζίλα (ο/το): στον στρατό σπάνια βλέπεις το κρέας αμαγείρευτο. Το οποίο σημαίνει πως πρέπει να αναγνωρίσεις τι κρέας είναι όταν το τρως. Μπορείς να προσπαθήσεις, αλλά πάρα πάρα πολύ δύσκολα θα βρεις τι είναι. Άρα, μια πρόχειρη (και σωστή;) εκτίμηση είναι πως πρόκειται για κρέας από τον Γκοτζίλα. Ναι, τον Godzilla.

Μπιφτέκι: 1. Κάτι που μοιάζει με μπιφτέκι, από κάτι που μοιάζει με κιμά (βλ. λήμμα "Γκοτζίλα"), μαγειρεμένο από φαντάρους (καλή τύχη) σερβιρισμένο με διάφορα. Τρομακτικό;
2. Πόσο ευχάριστη είναι η εμπειρία να το τρως αυτό; Ε, τόσο ευχάριστο είναι κι όταν μαθαίνεις ότι "έχεις μπιφτέκι" ή σου "ρίξανε μπιφτέκι". Σημαίνει πως κάνεις μια υπηρεσία εξτρά, επειδή αυτός που ήταν να την κάνει δεν μπορεί.

Ζωάρα: όταν περνάς καλά, δεν λες "περνάω καλά". Κάνεις ζωάρα!

Ψηλός: ο οποιοσδήποτε. Κυριολεκτικά. Όταν κάποιος δεν ξέρει κάποιον, φωνάζει "ψηλέ". Και το αστείο είναι πως γυρνάνε όλοι. Από τον κρεμανταλά μέχρι τον 1 μέτρο κι ένα milko! lol!

Ρολό χαρτί υγείας: ό,τι είναι για την φυλακή τα τσιγάρα είναι για τον στρατό το ρολό υγείας! Μην απορήσεις αν δεις 10-20 φαντάρους με παραλλαγή και το ρολό στο χέρι έξω να βαδίζουν προς ένα μέρος. Καταλαβαίνεις ποιο μέρος είναι αυτό. Και τι θα κάνουν!

-χαρτο: λειτουργεί ως κατάληξη που συνδυάζεται με την έξοδο (εξοδόχαρτο, το χαρτί της εξόδου) και την άδεια (αδειόχαρτο, το χαρτί για την άδεια). Το κωλόχαρτο έχει την γνωστή σημασία και χρήση.

Φίδιασμα: το λουφάρισμα, η τέχνη κι επιστήμη του να κρύβεσαι για να μην σε βρουν και σε χώσουν σε δουλειές και αγγαρείες. Θέλει εξάσκηση, γνώση των χώρων της μονάδας, σωστό timing και λίγη τύχη. Αυτός που φιδιάζει λέγεται φίδι. Εκτός αν χώσουν εσένα στην θέση του, οπότε τον αποκαλείς κωλόφιδο!

Νέο, νέος, ψάρι, πόντικας: ο νεοσύλλεκτος ή ο νέος στην μονάδα. Συνήθως έχει λίγα πειράγματα, εκτός αν πέσει σε πολύ βλάκες και του κάνουν καψώνια.

Λελέ: μεγάλη έννοια. Έχει να κάνει με την απόλυση. Συνήθως εννοούμε τη σειρά απολύσεως, την ΕΣΣΟ δηλαδή που είναι να απολυθεί επόμενη. Μπορεί να λειτουργήσει ως επίθετο ("είμαι λελέ!"), ως χρονικός προσδιορισμός ("με χώνουν τώρα στα λελέ μου!"), ρήμα ("τώρα που μπήκανε τα νέα λελεδιάσαμε")

Λελέτζα < λελέ+java: ένα απλό αλλά πολύτιμο προγραμματάκι που κυκλοφορεί σε κινητά και σε ενημερώνει πόσο καιρό έχεις μέχρι να απολυθείς. Κι όταν εννοώ καιρό, εννοώ ότι σου δείχνει μέρες, λεπτά, δευτερόλεπτα, μήνες, εβδομάδες, τα πάντα! Σου δείχνει την θητεία σου σε "πίτα" (πόσο υπηρέτησες, πόσο μένει σε ποσοστά) και ανά ποιο χρονικό διάστημα παίρνεις και προαγωγή: ξεκινάς απο "ποντίκι" ή "ψάρι" και συνεχίζεις σε στρατιωτικούς βαθμούς (λοχίας, επιλοχίας κλπ) μέχρι "στρατηγός", οι οποίοι λέγονται "λελεβαθμοί". Μετά ακολουθεί το "πολίτης". Ναι, υπάρχουν φαντάροι που καίγονται μ'αυτό και κοιτάνε κάθε μέρα. Και περιμένουν πότε θα σπάσουν το φράγμα των 350.000 λεπτών. Και μετά των 345.000. Κάψιμο λέμε...

Η ταχύτητα στον Στρατό

Ειδική μνεία χρειάζεται το θέμα της ταχύτητας στον στρατό. Με μια δικιά μου κατηγοριοποίηση λοιπόν, υπάρχουν οι εξής 5 ταχύτητες, από την πιο αργή στην πιο γρήγορη:

1. Η ταχύτητα που διανύεις τα τελευταία μέτρα πριν την πύλη την μέρα που πας να παρουσιαστείς. (πολύ αργή!)
2. Η ταχύτητα με την οποία ντύνεται ο φαντάρος για να ετοιμαστεί για υπηρεσία ή αναφορά.
3. Η ταχύτητα με την οποία διαδίδεται πως ο καψιμιτζής είναι στο ΚΨΜ! Μπορεί να σε φωνάξουν να φτιάξεις έναν καφέ, αλλά μόλις μαθευτεί πως είσαι εκεί θα καταλήξεις να κάνεις 4 φραπέδες, να ζεστάνεις 2 μπαγκέτες, να δώσεις 7 νερά και 1 μπύρα!
4. Η ταχύτητα με την οποία ο φαντάρος αλλάζει απο παραλλαγή σε πυτζάμες και έχει έρθει η ώρα να πέσει για ύπνο. Εναλλακτικά, αν δεν αλλάζει και κοιμάται με παραλλαγές, είναι η ταχύτητα με την οποία τον παίρνει ο ύπνος!
5. Η ταχύτητα που έχει ο φαντάρος απο τον θάλαμο μέχρι την κεντρική πύλη όταν έχει πάρει άδεια κι έχει το αδειόχαρτο στα χέρια του!


by Baygon

On the move

Εχμ. Νννννννννναι. Ουδέν σχόλιον.
ROTFL

by Saigon

On the move

Χαμένος λόγω στρατιωτικής θητείας, επιστρέφω για ένα On the move φωτορεπορτάζ. Μέρος της θητείας είναι φυσικά και οι έξοδοι, όπου μπορείς για λίγες ώρες να γίνεις και πάλι άνθρωπος και να βγεις, να δεις ανθρώπους που δεν είναι ντυμένοι στα χακί, και γενικά να ξεσκάσεις. Μέρος των εξόδων φυσικά είναι και τα λεωφορεία που σε πάνε στην κοντινή πόλη. Μέσα σε ένα τέτοιο λεωφορείο "ήρθε" και με βρήκε το ποστ αυτό. Καθισμένος πίσω απο την καρέκλα του οδηγού, θαμπώθηκα απο τον λιτό διάκοσμο του λεωφορείου. Ακολουθεί φωτορεπορτάζ και ανάλυση.

Στο λεωφορείο λοιπόν, μπροστά στο τζάμι, εκεί δηλαδή που ο οδηγός πρέπει να είναι συγκεντρωμένος για να μας πάει και να μας φέρει με ασφάλεια, βλέπουμε εναν μίνι ζωολογικό κήπο: αρκουδάκια, βατραχάκια, γοριλάκια, κροκοδειλάκια, κουνελάκια, καρδούλες, μια κορώνα (wtf?) και μερικά ζάρια απο ένα τεράστιο τάβλι.

Εδώ επίσης το απλό και λιτό ταμπλό, με highlight τα αστεράκια με στρασάκια πάνω στο μηχάνημα. Προσοχή: τα ζωάκια δεν είναι απλώς κολλημένα στο τζάμι. Σε κάθε κίνηση πάνε και πέρα-δώθε! Εννοείται!

Άλλος ένας δαιμόνιος συνδυασμός του καλόγουστου οδηγού: δύο διαβολάκια, ένα γοριλάκι που κρατάει μια καρδιά, ζάρια με εσωτερικό φωτισμό και μια ελληνική σημαία! Απο τον καθρέφτη βλέπουμε και το "κάλυμμα" του καθίσματος με πετσέτα που απεικονίζει άγρια τίγρη, πετσέτα αγορασμένη πιθανόν απο το παζάρι του Αιγινίου το οποίο και τιμούν η Saigon με τον Woody.

Το όργιο συνεχίζεται πάνω απο το παράθυρο, με ένα λιοντάρι που φαίνεται να κρέμεται απο τα άντερά του, ένα σκυλάκι με ξανθά αυτιά, μπιχλιμπίδια στον καθρέφτη, καρδούλες, ένα αρκουδάκι που πέφτει με αλεξίπτωτο (!) και ένα αρωματικό αυτοκινήτου με την μορφή του Tasmanian Devil πάνω στο σφυράκι απεγκλωβισμού (η αλήθεια είναι οτι αν πάθω ατύχημα στο λεωφορείο, τον χρειάζομαι έναν Ταζ να ηρεμήσω...)

Και κλείνουμε με έναν ρομαντικό τόνο: ένα ευλύγιστο τριαντάφυλλο, αρκουδάκια, μπλουζάκια, μάτι για την βασκανία, εικόνα της Παναγιάς της Σουμελά και γαλανόλευκη φούντα.

Τον αγαπώ τον οδηγό! Μιλάμε για την αποθέωση του γούστου, της πρακτικότητας και της λιτής, δωρικής σχεδόν διακόσμησης! Εύγε! Κάτι τέτοια μου δίνουν δύναμη να συνεχίσω την θητεία μου (7 μήνες ακόμα!)

by Baygon

On the move... (on the road to Ntenisko)

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω...

• Από τη φράση "ΠΑΓΑΛΙΑ ΦΡΑΤΕ"; Αν δεν κάνω λάθος είναι βλάχικη φράση (θαρρώ σημαίνει "σιγά αδερφέ") αλλά θα την πω την αμαρτία μου: μου θύμισε ατάκα από καμάκι τύπου Γαρδέλης σε ταινίες του '80, όπως εδώ.

• Από το γυμνό στην μέση της φράσης που επιδεικτικά κοσμεί το φορτηγό; Το γυμνό που έτσι αισθησιακά αράζει εκεί, σε κοιτά με μάτια λάγνα και προφανώς είναι μια περιπέτεια του φορτηγατζή από τα νιάτα του (λέμε τώρα...);

• Ή από την ξεθωριασμένη απ' το φως φωτογραφία του απίστευτου τοπίου στο εξωτικό, μαγικό, αξεπέραστο, τιτανοτεράστιο Ντένισκο; Τι πάει να πει πού είναι το Ντένισκο;

by Baygon

Μονοκόμματο

Χτες βράδυ πήγαμε σε ένα μπαράκι όπου παίζει κιθάρα ένας πολύ καλός μας φίλος. Μαζί του ήταν μια κοπέλα που τραγουδούσε, μια έντονη παρουσία που σου μένει αξέχαστη, με τέτοια θεατρικότητα, με απίστευτο χαμόγελο, με μια φωνή βελούδινη σαν πραλίνα φουντουκιού... Υπέροχη ατμόσφαιρα, και η διακόσμηση του μαγαζιού ήταν άλλο πράγμα, και η χαρά μας μεγάλη που βρεθήκαμε με το φίλο μας, δε χρειαζόμασταν και πολλά για να έχουμε εξαιρετική διάθεση.
Δεν είχε πολλές παρέες μέσα στο μπαράκι, όμως είναι αρκετά μικρό και φαινόταν ήδη γεμάτο. Λίγη ώρα αφού είχαμε καθίσει, μπήκε ένα ζευγάρι απ' αυτά που φαίνεται ότι έχουν προ πολλού πατήσει τα 45, είναι παντρεμένοι χρόνια, ψιλοβαριούνται ο ένας την παρέα του άλλου όμως εξακολουθούν να βγαίνουν από υποχρέωση, για να μη μουχλιάσουν. Τους είδα που 'στράβωσαν' που είχε live μουσική, τους είδα που μούτρωσαν που έπρεπε να στριμωχτούν λιγάκι για να καθίσουν στο μοναδικό διαθέσιμο μέρος, σε δυο χαμηλά σκαμπό μπροστά σε τραπεζάκι, ακριβώς δίπλα μου. Τράβηξα τα πράγματά μου και τα πόδια μου για να τους δώσω όσο περισσότερο χώρο μπορούσα, είπαν "Πιο στενά δε γίνεται;", αστειεύτηκα "Μια παρέα θα γίνουμε, βολευτείτε". Συνέχισαν να γκρινιάζουν μουρμουρίζοντας για λίγο αλλά δεν έδωσα σημασία, έτσι κι αλλιώς δεν καλοάκουγα λόγω της μουσικής.
Ο φίλος μας ζήτησε από τον Woody να σηκωθεί και να τραγουδήσει. Πήρε λοιπόν το μικρόφωνο ο καλός μου, και έδωσε ρέστα. Πάντα είναι ευτυχισμένος όταν βρίσκονται και τραγουδάνε μαζί... Και πάνω που τους καμάρωνα και τους δυο, άκουσα τη διπλανή κυρία να λέει στον άντρα της με ύφος:

- Οι χαμηλές του είναι πολύ καλές, στις ψηλές νότες όμως το χάνει.

Γούρλωσα τα μάτια. Η Τζούλι Μασίνο συνέχισε απτόητη, χωρίς να χάσει στιγμή το ύφος.

- Πω πω πω, οι ψηλές του δεν αντέχονται! Ααα! (βουλώνοντας τα αυτιά της με νόημα)

Δε θα χαλαστώ εξαιτίας της, σκέφτηκα. Αμ δε.

- Αμάν μερικοί άνθρωποι, νομίζουν ότι μπορούν να τραγουδήσουν... Μα δεν καταλαβαίνει επιτέλους;

Άρχισα κι εγώ να τα παίρνω. Όχι επειδή αναφερόταν στον Woody. Όποιος και να ήταν στο μικρόφωνο, το ίδιο θα ένιωθα. Ο τρόπος της και το σνομπ υφάκι της όμως, ήταν απαράδεκτα.
(Να κάνω εδώ μια παρένθεση. Έχω μια θεωρία όσον αφορά τη ζωή, που με λίγα λόγια λέει το εξής: Η ζωή μας παραείναι μικρή για να την αναλώνουμε σε πράγματα που μας δυσαρεστούν, ενώ μπορούμε να τα αλλάξουμε. Μία συμβουλή θα είχα να δώσω στη συγκεκριμένη κυρία, αλλά και στον καθένα που κάθεται και γκρινιάζει και βουτάει στη μίρλα τον περίγυρό του με το έτσι θέλω. Θα της έλεγα, "Κοίτα πόσο εύκολο είναι! Τρεις λεξούλες μόνο, η μία δίπλα στην άλλη. Θα πάθεις πλάκα, δεν το φαντάζεσαι πόσο απλό! Δώσε προσοχή: Αν δεν περνάς καλά εδώ που είσαι, σήκω και φύγε".)
"Τράβηξέ μας σε βίντεο", μου κάνει νόημα ο Woody.
"Βρε αγάπη μου, μόνο σκοτάδι θα φαίνεται".
"Δεν πειράζει, περισσότερο για τον ήχο το θέλω!"
Ποιον ήχο; Τη μουρμούρα της διπλανής; Τι να του έλεγα εκείνη την ώρα, να τον στενοχωρήσω; Κάτι προφασίστηκα για τις ομιλίες γενικά μέσα στο μαγαζί, και το απέφυγα.
Μετά από λίγο ο κιθαρίστας ένευσε σε μένα. "Σειρά σου", είπε. "Σήκω στο μικρόφωνο".
Η διπλανή δεν έχασε ευκαιρία να σχολιάσει, για κακή της τύχη όμως έπεσε πάνω σε μια σιωπή που έγινε ξαφνικά και ακούστηκε.
- Ωωωωχ...
Νομίζατε πως θα το άφηνα να πέσει κάτω; Γύρισα προς το μέρος τους και είπα:
- Ένα "ωχ" άκουσα... Συμβαίνει κάτι;
Μαζεύτηκε, δεν απάντησε. Ανασκουμπώθηκα και ανέλαβα το μικρόφωνο. Τραγούδησα κάνα-δυο τραγούδια, μετά έκανα δεύτερες στην τραγουδίστρια, μετά είπαμε μαζί ντουέτο το "Ροζ" (εγώ Μηλιώκας), αργότερα μας έβαλαν με τον Woody να πούμε το "Πιο καλή η μοναξιά". Όταν στο τέλος του τραγουδιού ο Woody με φίλησε, άκουσα την ξινή να λέει "Α, μαζί είναι αυτοί; Νόμιζα πως είναι απλώς παρέα". Μα τίποτα να μην αφήσει ασχολίαστο;!; Την κοιτούσε όλο το μαγαζί πάντως, και πολύ το ευχαριστήθηκα.
Μέχρι εκείνη την ώρα είχαμε πιει και λιγάκι, η τραγουδίστρια σήκωσε την αδερφή της να πει κι αυτή ένα τραγούδι, άλλη μια κοπέλα με καταπληκτική φωνή είπε 2-3 και μας μάγεψε, το κλίμα ήταν πολύ ζεστό. Ο φίλος μας ο κιθαρίστας ήταν χαλαρός και άνετος επάνω στο ψηλό σκαμπό του, πολλές στιγμές τον χαζεύαμε να κουνάει τα πόδια του μπρος-πίσω σαν μικρό παιδί που κάθεται σε ψηλή καρέκλα. Καθόταν πάνω στο μπουφάν του, όμως όσο περνούσε η ώρα αυτό γλιστρούσε όλο και πιο χαμηλά, με αποτέλεσμα να το ποδοπατάει όλο και χειρότερα... Σε κάποια αλλαγή στο σταυροπόδι, βρέθηκε με το μπουφάν κρεμασμένο από τη μύτη του παπουτσιού του και το κοιτούσε γεμάτος απορία και έκπληξη, ήταν τόσο αστείο το θέαμα που λιώσαμε από τα γέλια. Ο Woody πήγε ξανά στο μικρόφωνο να τραγουδήσει κι άλλο, και φυσικά η διπλανή δεν έχασε την ευκαιρία να ρίξει δηλητήριο.

- Ε αμάν πια, τι θα γίνει, πάλι αυτός; Κάτι τέτοιοι άνθρωποι μπλα μπλα μπλα...

Μετά απ' αυτό το σημείο δεν άκουγα πια ολόκληρες τις φράσεις της, παρά μόνο σκόρπιες λέξεις. "Ψυχιατρικά"... "ψυχαναγκασμός"... "κατά Φρόυντ". Κόντευε να με πιάσει υστερικό γέλιο. Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν "πάψε, φτάνει, μας έπρηξες"!!
Ο ιδιοκτήτης του μπαρ πλησίασε για να καθαρίσει ένα τραπεζάκι, και ο διπλανός μου (σημειωτέον, ολόκληρη τη βραδιά ο ίδιος και η συμβία του δεν έβγαλαν τα δερμάτινα μπουφάν τους, αν και είχαν πιει από τέσσερις μπύρες και ένα ουίσκι έκαστος) είπε με έντονο ύφος:

- Δε μου λες ρε συ... Μαλωμένος είσαι με τη ΔΕΗ;
- Τι πράγμα;;
- Μαλωμένοι είστε και έχεις τόσο χαμηλά τη θέρμανση;

Ο ιδιοκτήτης έψαξε να κοιτάξει το πλησιέστερο πρόσωπο για συμπαράσταση, και βρήκε εμένα να πνίγομαι από το γέλιο και να του κάνω νόημα 'άσε, μην το ψάχνεις'. Απομακρύνθηκε για λίγα λεπτά μα όταν ξαναγύρισε ο άλλος επέμενε.

- Τι θα γίνει με τη θέρμανση;
- Κάτσε, τώρα θα ρίξω ένα κούτσουρο στη φωτιά. (!)
- Καλύτερα ρίξε μια από τις καρέκλες σου, πολύ άβολες μωρ' αδερφάκι μου.

Αλληθώρισε ο άνθρωπος. Γύρισε και μου είπε "Σήκω κοπέλα μου να μας πεις άλλο ένα, να ζεσταθούμε". Είπα a cappella το "Πώς έφυγες" μέσα στο γλυκό σκοτάδι και την ηλεκτρισμένη σιωπή, είπα 'καληνύχτα' με χαμόγελο και φύγαμε με αγκαλιές από τους φίλους μας.
Θα το ξανακάνουμε σύντομα. :-)

by Saigon

Edit 12/6/2010: Η κοπέλα που τραγουδούσε εκείνο το βράδυ "έφυγε" σήμερα. Δυστύχημα με μηχανάκι. Μπορεί να την είδα μια φορά μόνο, μπορεί να μην τη γνώρισα σαν άνθρωπο, οι στιγμές που μοιραστήκαμε εκεί όμως ως παρέα ήταν τόσο γλυκές, που πολύ με στενοχώρησε αυτό το νέο. Αντίο κοπέλα με τη βελούδινη φωνή... Σαν πραλίνα φουντουκιού.

Mozilla Wars

Πέρσι που ήμουν έγκυος, ο Woody αποφάσισε να μου κάνει δώρο ένα laptop για του Αγίου Βαλεντίνου. Βέβαια κατέληξε να το χρησιμοποιεί περισσότερο ο ίδιος παρά εγώ, αφού μετά τη γέννα ο χρόνος μου ήταν γεμάτος από άλλα πράγματα έτσι κι αλλιώς. Το Νοέμβριο πήρε και ένα πολύ πρακτικό βοηθητικό τραπεζάκι από το ΙΚΕΑ (φυσικά) για να πάψει να κάνει κατάληψη στο τραπέζι του σαλονιού, και η εξάρτησή του από το Facebook, το internet και γενικώς το laptop, επισημοποιήθηκε κανονικά. Εγκατέστησε και το λατρεμένο του Pro στο laptop, και έδωσε νέο νόημα στο τριγωνικό χερούλι του τραπεζιού, αποθηκεύοντας εκεί το gamepad για το Pro, τυλιγμένο στο καλώδιό του.

Πριν λίγο καιρό ο Woody απέκτησε ένα μικρό netbook, πολύ λειτουργικό, γεγονός το οποίο έδωσε πλέον σε μένα το δικαίωμα να πάρω το laptop στη δική μου μεριά του σαλονιού και να το χρησιμοποιώ. Επιτέλους.
Πήραμε άλλο ένα τραπεζάκι (σε κόκκινο) για μένα, και τώρα έχουμε ο καθένας το δικό του φορητό υπολογιστή στο σαλόνι. Τα βράδια, αφού βάλουμε το Αστεράκι για ύπνο, ξαπλώνουμε ο καθένας στον καναπέ του και σερφάρουμε, ανταλλάσουμε links και τα σχολιάζουμε, διαβάζουμε άρθρα και κουβεντιάζουμε. Ωραία εικόνα, ε; Μη βιάζεστε. Διότι το μικρό netbook, με την οθονίτσα του, δεν είναι ακριβώς το ιδανικό περιβάλλον για να παίξεις Pro. Επομένως, σχεδόν κάθε βράδυ, ο Woody ζητάει να αλλάξουμε θέση για να καθίσει εκείνος στο laptop και να παίξει. Και συνεπώς με βγάζει από την άνεση της θέσης μου, με απομακρύνει από το δίσκο και τα αρχεία που έχω αποθηκευμένα εκεί, και γενικώς με στέλνει στην εξορία!! (γκρρρρρρρρ)

Τώρα τελευταία ανακαλύψαμε τα themes που παρέχει ο Mozilla. Υπάρχουν αμέτρητες επιλογές και μου αρέσει να βάζω καινούριο φόντο κάθε βδομάδα. Βρήκα, λοιπόν, τον τρόπο να εκδικούμαι τον Woody για την εξορία και να τον κάνω να τραβάει τα μαλλιά του...
Κάθε φορά που με διώχνει από το laptop, του αλλάζω theme στο Mozilla στο netbook, και το βλέπει την επόμενη μέρα το πρωί όταν το ανοίγει. Οι επιλογές μου όμως είναι πολύ προσεκτικές! Διαλέγω γλυκουλιές που ξέρω ότι θα τον κάνουν να βγάλει αφρούς και να διαμαρτύρεται με την κραυγή "ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕΣ ΒΡΕ!!!!!". (χεχεχεχ)
Ο Homer Simpson με τα ντόνατ στην κοιλιά ήταν η πρώτη ανταρσία (και η λιγότερο οδυνηρή):

Ύστερα ήρθε η κάτω βόλτα, με τα ακόλουθα:

Επίσης είχαμε και αφιέρωμα στο Hello Kitty (που σιχαινόμαστε κι οι δυο):

Αυτό που τον έκανε να τσιρίξει από τον αιφνιδιασμό ήταν το εξής:

και γέλασα πολύ, γιατί προσπαθούσε να το αλλάξει πανικόβλητος κάνοντας "ΑΑΑΑΑΑΑ!!!" LOL

Τα χειρότερα μούτρα ωστόσο, που του πήρε αρκετές ώρες να τα ξεχάσει, τα κράτησε όταν έβαλα αυτό:

:-D
by Saigon

Υ.Γ.: Καθώς γράφω αυτό το post, είμαι στο netbook και το νέο φόντο του καλού μου εδώ και λίγα λεπτά είναι μερικές χούφτες τρισχαριτωμένες καρδούλες και ένα αρκουδάκι. Θα το δει το πρωί και θα του έρθει κόλπος. Πλάκα έχει. χιχιχιχιχι

Savoir Vivre

Θα μου πείτε, "άκου 'σαβουάρ-βιβρ', τι αναχρονισμοί είναι αυτοί". Το παραδέχομαι, σε ορισμένα πράγματα είμαι κάπως παλιομοδίτισσα. Κάπως πιο τυπική. Φερ' ειπείν, όταν τηλεφωνώ κάπου, δεν αφήνω να χτυπήσει πάνω από τέσσερις φορές. Σέβομαι τις ώρες κοινής ησυχίας. Μιλάω στους αγνώστους στον πληθυντικό, ακόμα κι αν είναι φανερά νεότεροί μου. Όταν είμαι ευχαριστημένη με τις υπηρεσίες που μου παρέχουν, αφήνω γενναίο φιλοδώρημα. Πιστεύω πως τα λουλούδια πρέπει να αποστέλλονται από τον επισκέπτη πριν ή μετά την άφιξή του, και ποτέ στο χέρι όπως οι υποψήφιοι γαμπροί σε ελληνική ταινία του '60. Όταν μου συστήνουν κάποιον, του σφίγγω το χέρι εγκάρδια. Κι αν φοράω γάντι, το βγάζω πρώτα. Θα μου άρεσε να ανοίγει την πόρτα του εστιατορίου ή του αυτοκινήτου ο συνοδός μου για να περάσω.
Ο Woody απολαμβάνει να με δουλεύει για τις εμμονές μου, και εν μέρει έχει δίκιο: φταίει η ανατροφή μου. Με γαλλικά και πιάνο, κυριολεκτικά. Και θυμάμαι ακόμα εκείνο το βιβλίο "Savoir-vivre" που έπεσε στα χέρια μου πριν καν πάω δημοτικό. Με δική μου επιλογή το ξεκοκκάλισα, το έκανα φύλλο και φτερό. Και εξακολουθώ να θυμάμαι φράσεις απ' αυτό.

Ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και καιρό, είναι το λεγόμενο netiquette - το savoir-vivre του internet, σαν να λέμε. Το συζητούσα τις προάλλες και με τον Baygon. Ποιος ορίζει ποιοι είναι οι καλοί τρόποι στο internet; Όταν στέλνουμε e-mail, ακολουθούμε τους κανόνες των συμβατικών γραμμάτων ως προς το πόσο επίσημο ή μη είναι; Όταν συμμετέχουμε σε κάποιο forum, τι ύφος χρησιμοποιούμε για να απευθυνθούμε στους συγγράφοντες? Και τι συμβαίνει με τα κεφαλαία; (Κάποιοι -κι εγώ μαζί τους- θεωρούν ότι μηνύματα γραμμένα ΜΟΝΟ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ δίνουν την εντύπωση πως αυτός που γράφει φωνάζει. Πολύ ενοχλητικό.)
Σήμερα λοιπόν, έτυχε κάτι παράξενο. Υπάρχει μια κοπέλα, την οποία έχω συναντήσει maximum 4 φορές σε συγκεντρώσεις κοινών φίλων και γνωστών. Μου είναι συμπαθής αλλά δεν έχουμε μιλήσει ποτέ κατ'ιδίαν, δεν τη γνωρίζω ουσιαστικά. Όταν πριν 2 χρόνια περίπου μου έκανε friend request στο Facebook, το δέχτηκα απλώς γιατί δε μου ήταν παντελώς άγνωστη. Δεν έχουμε ανταλλάξει ποτέ μηνύματα κανενός είδους.
Και σήμερα έλαβα το πρώτο της μήνυμα ever.
"Καλησπέρα! Πώς είσαι; Πλιζ μπες στο application του πόκερ που θα σου στείλω για να πάρω τους πόντους και αν δεν το θεσ βγάλτο." (sic)

Μάλιστα.
Ας αποδομήσουμε όλοι μαζί το μήνυμα αυτό στα εξ ων συνετέθη, για να το αναλύσουμε βήμα-βήμα.
"Καλησπέρα. Πώς είσαι;"
Είμαι καλά και σε ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να σκεφτείς ότι μια εισαγωγή είναι αρκετή για να φανεί ότι δε βιάζεσαι να μπεις στο ψητό.

"Πλίζ μπες στο application του πόκερ που θα σου στείλω"
Το 'πλιζ' το αφήνω ασχολίαστο. Επίσης ασχολίαστο θα αφήσω και το πόκερ. Παίζεις πόκερ στο internet. Πρόβλημά σου.

"για να πάρω τους πόντους"
Παρντόν;!;

"και αν δε το θεσ βγάλτο."
Ναι. Θεσ δε θεσ, εγώ θα το ξαναπιάσω αυτό το κομμάτι. Σε ελεύθερη μετάφραση.

Μπες στο πόκερ για να πάρω τους πόντους που μου χρειάζονται, και μετά άμα δεν το θέλεις βγάλ' το. Μπορεί να μην έχουμε πει κουβέντα μεταξύ μας πέρα από το "Χάρηκα για τη γνωριμία", "Είσαι καλά; -Ναι, εσύ;", αλλά τώρα που θέλησα να σου ζητήσω χάρη, θα σου στείλω προσωπικό μήνυμα για να σε καλοπιάσω και να εγκαταστήσεις την εφαρμογή.
Με συγχωρείς γλυκιά μου, αλλά δεν πάει καθόλου έτσι.
Κάνε μου όσες προσκλήσεις θέλεις, για όποιες εφαρμογές θέλεις, όσες φορές θέλεις. Είναι τζάμπα! Εγώ θα πατάω ignore ακούραστα και αγόγγυστα. Δε με ενοχλεί, το κάνω καιρό τώρα. Όμως δε μπορείς να ζητιανεύεις από κανέναν για να πάρεις εσύ πόντους!! Έχω φίλους, αληθινά κοντινούς μου ανθρώπους, που 'καίγονται' νυχθημερόν με άλλα παιχνίδια στο FB. Ούτε ένας από αυτούς δε με ενόχλησε ποτέ με τέτοια απαίτηση.

by Saigon

Υ.Γ.: Μιας και μίλησα για Facebook, πρόσφατα έλαβα friend request από έναν πρώην. Χρυσέ μου, αν ήθελα να κρατήσω επαφή μαζί σου, θα το είχα κάνει ήδη. Μη σου πω δε θα είχαμε χαθεί ποτέ. Τόσα χρόνια προσπαθώ να σου δείξω ότι χωρίσαμε και χαθήκαμε επειδή ακριβώς ΔΕΝ ήθελα πια να έχω επαφή μαζί σου, κι εσύ εκεί, επιμένεις. Απέρριψα το request σου χωρίς σχόλιο. Μην το ξαναστείλεις όμως, γιατί μόλις ξέμεινα από ευγενικούς τρόπους για να σε αποφεύγω.

On the move

Στη γειτονιά μου, είχαμε το προνόμιο να απολαμβάνουμε το παρακάτω θέαμα για πολλές εβδομάδες:

Την πρώτη φορά που το είδα να κρέμεται εκεί, λευκό και μεγαλοπρεπές, έτρεξα να πάρω τη μηχανή μην τυχόν εξαφανιστεί πριν προλάβω να το φωτογραφίσω.
Τελικά παρέμεινε εκεί περίπου για ένα μήνα, προς τέρψιν των αρσενικών περαστικών, και αποσύρθηκε οριστικά σήμερα το πρωί. LOL

Ω, οι χαρές της επαρχιακής πόλης.

Άντε, αφού σας έδειξα το ρεντίκολο της γειτονιάς, δείτε και μια πραγματικά πανέμορφη αυλή που χαίρομαι να βλέπω, επίσης κοντά στο σπίτι μου:

by Saigon

Α βάφτασα

Το παρακάτω καθυστερημένο (φυσικά) ποστ μπορεί να εκληφθεί και ως online οδηγός για μια επιτυχημένη βάφτιση, ως μια online απόδειξη του πόσο ψώνια είμαστε ή (ακόμα καλύτερα) ως τον λόγο που θέλαμε να ξεκινήσουμε αυτό το blog με την Saigon: για να ανακοινώνουμε στο Σύμπαν τα όσα περίεργα μας συμβαίνουν. Προσοχή όμως! Δεν τα κυνηγάμε τα γελοία πράγματα γύρω μας, αυτά μας κυνηγάνε! Τα περισσότερα έστω. Εξαιρούνται οι γελοίοι άνθρωποι που έχουν διπλή σημασία και συνήθως και πλάκα! :Ρ

Ο παραπάνω τίτλος είναι μια ξεκάθαρη απόδειξη της ωριμότητας όσων ενεπλάκησαν στην βάφτιση του Αστέρη, εκτός από τον ίδιο τον Αστέρη, ο οποίος όταν μεγαλώσει θα έχει δύο επιλογές για την αντίδραση του σχετικά με το ποστ: αν μοιάσει στον πατέρα του θα με πάρει τηλέφωνο και θα με βρίσει (με την καλή έννοια) και αν μοιάσει στην μάνα του θα ψάξει μάλλον να βρει ορθογραφικά λάθη ή τόνους που ξέχασα και θα μου την πει που δεν γράφω αρκετά συχνά (και θα έχει και δίκιο). Αν δεν έχετε καταλάβει το αστείο του θέματος με τον τίτλο και αν δεν σας θυμίζει το γελοίο παιχνίδι που παίζαμε μικροί στο οποίο λέγαμε ολόκληρες φράσεις με το ίδιο φωνήεν, τότε... μόλις κατάλαβες τι σημαίνει ο τίτλος. Και είσαι πολύ νέος.
Πάμε λοιπόν και μετά τον Οδηγό για το πώς θα γελοιοποιηθείτε (έχουμε εκδώσει το 1.01 και το 2.01) πάμε στον Οδηγό για την πετυχημένη βάφτιση:
- Αν θέλετε μια πετυχημένη βάφτιση, διαλέξτε έναν..."ιδιαίτερο" ιερέα. Διαλέξτε έναν σαν τον δικό μας, που μιλούσε γελοιωδώς γρήγορα! Κι όταν λέμε γελοιωδώς, το εννοούμε: ο άνθρωπος έτρεχε δαιμονισμένα, δεν καταλαβαίναμε καμία απολύτως λέξη, μόλις που ξεχωρίζαμε φωνήεντα και σύμφωνα! Μιλάμε για απίστευτο γεγονός, κάποιος να ενημερώσει τον Ripley!
- Η επιλογή του ιερέα, επιμένω, είναι κρίσιμο θέμα. Εξετάστε τον εξοπλισμό του: ο ιερέας της τελετής είχε ένα περίεργο γραφείο το οποίο είχε ως διακόσμηση την τοιχογραφία του Ραφαήλ "Η Σχολή των Αθηνών" αλλά και το περίφημο παπάκι από εκείνα που τα παιδιά βάζουν στο μπάνιο τους για να παίζουν! Τι να περιμένει δλδ κανείς;;;
- Δημιουργήστε μια κατάσταση όπου μόλις να μπορείτε να κρατηθείτε και μετά κάντε κάτι να το χειροτερέψετε! Αυτό συνέβη όταν ήθελα να γελάσω σαν τρελός με την ταχύτητα του λόγου του ιερέα, ίδρωνα πραγματικά από την προσπάθεια να κρατηθώ και η Saigon με τον Woody μου κάνανε νόημα από απέναντι να μην κλάψω από συγκίνηση! Η σκηνή ήταν σουρεαλιστική, περιμένανε ανα πάσα στιγμή να συγκινηθώ κι εγώ μετα βίας προσπαθούσα να κρατηθώ να γελάσω!
- Κάντε εξάσκηση στο "Πιστεύω". Αν και το πρόβλημα με μένα ήταν οτι πήγαινα πολύ αργά και ο πάτερ ζαλίστηκε από το απότομο φρενάρισμα της ταχύτητας του λόγου!
- Να είστε ευγενικοί, όπως ο θείος του Αστέρη ο οποίος αν και δεν τον λένε Βίκτωρα, όταν κάποια τον φώναξε έτσι, αυτός γύρισε! Και μάλιστα δεν την διόρθωσε! LOL! Ποια τον φώναξε Βίκτωρα; Η απάντηση δόθηκε την επόμενη κιόλας μέρα, όταν μια μαθήτρια της Saigon, μας αποκάλυψε πως ήταν η μητέρα της! Ούτε σε ταινία αυτό!

Όσον αφορά άλλα γεγονότα της ημέρας, ο πρωταγωνιστής της ημέρας ήταν όπως πάντα άψογος, δεν έκλαψε ούτε για δείγμα, νύσταζε όλη την ώρα, παραλίγο να κοιμηθεί στην αγκαλιά μου και τελικά κοιμήθηκε στην αγκαλιά του πατέρα του. Η (κούκλα) μητέρα απόλαυσε γρανίτα λεμόνι από ένα συνδυασμό παπουτσιού-ποτηριού. Ο θρυλικός μαγαζάτορας μας υποδέχτηκε με μια μπάλα ποδοσφαίρου και αθλητικά παπούτσια στο τραπέζι. Ο κουμπάρος μέθυσε (με 1,1 lt μπύρα, έλεος δλδ) και ο άλλος κουμπάρος και ένας θείος δεν έχασαν χρόνο για ανωριμότητες και θεϊκές φωτογραφίες.
Στην τελική, η βάφτιση ήταν απόλυτα ταιριαστή με τον χαρακτήρα όλων μας. Δεν ήταν τέλεια, δεν ήταν υποδειγματική, δεν ήταν σχεδιασμένη και εκτελεσμένη στην τελειότητα. Αλλά ήταν απολαυστική και ήταν η δικιά μας βάφτιση. Αν μιλήσουμε με όρους φωτογραφικούς, μια κανονική βάφτιση είναι σαν την φωτογραφία επάνω. Αν μιλάμε για την δικιά μας, είναι σαν την φωτογραφία κάτω: τα έχει όλα κι έχει και χαμόγελα κι εκπλήξεις!

by Baygon

Thunder... Thunder... Thunderbird!

Δε με εντυπωσιάζουν τα αυτοκίνητα. Δεν κατάλαβα ποτέ τις γυναίκες που "λιώνουν" για ιδιοκτήτες ακριβών και φανταχτερών αυτοκινήτων, και κατ' επέκταση τους άντρες που ασχολούνται υπερβολικά με την εμφάνιση του αυτοκινήτου τους. Στο κάτω-κάτω, ένα όχημα είναι βρε παιδιά. Οι περισσότερες γυναίκες δεν νοιάζονται καν για τις ζάντες σας (να μη μιλήσω καν για αεροτομές και λοιπές αηδίες...), και παραδεχτείτε επιτέλους πως το κάνετε μάλλον για να θαμπώσετε τους άλλους άντρες (όπως και οι γυναίκες, αντίστοιχα, ντύνονται και βάφονται για να μπουν στο μάτι των άλλων γυναικών... Μεγάλη συζήτηση αυτή).
Δε συγκρατώ μάρκες. Είμαι απίστευτα κακή σ' αυτό. Ενδεικτικά θα πω ότι κοιτάω πάντα την πινακίδα του αυτοκινήτου που περιμένω να έρθει να με πάρει, για να σιγουρευτώ πως αυτό είναι το σωστό και δε θα μπω σε ένα ξένο (και δε θα ντραπώ να πω πως ναι, την έχω πατήσει και μπήκα και σε ξένο, ακριβώς επειδή δεν κοίταξα πινακίδα. Γελάστε ελεύθερα, κι εγώ γελάω).
Πολύ σπάνια θα συμβεί να αναγνωρίσω εξ όψεως συγκεκριμένα μοντέλα, και θα πρέπει να υπάρχουν ιδιαίτεροι λόγοι, π.χ. θα καταλάβω ένα Rover 414, σαν το αυτοκίνητο που είχαμε όταν μέναμε στο νησί, σε υπέροχο κυπαρισσί χρώμα που λάτρευα - ένα Honda Civic, και ειδικά αν είναι μπορντώ, σαν το αυτοκίνητο που είχε ο Woody όταν τα πρωτοφτιάξαμε, το οποίο τυπικά ήταν το καταφύγιό μας για ένα χρόνο - ή ένα Nissan Micra, σαν το εκπαιδευτικό αυτοκίνητο της σχολής οδηγών όπου μαθήτευσα, και εδώ που τα λέμε πώς να το μπερδέψω μ' αυτά τα καπούλια που έχει... (LOL)
Το μόνο αυτοκίνητο που κάπως με γοήτευσε κάποτε ήταν το Audi A4 εκεί γύρω στο 1997. Ωραίο σκαρί, στιβαρό αυτοκίνητο, υπέροχες καμπύλες (θυμάσαι, βρε ρόδον? Πού να 'χεις χαθεί άραγε)...

Εγώ λοιπόν, η αδιάφορη, η παντελώς άσχετη, σήμερα βρέθηκα ακριβώς πίσω από μια Thunderbird του 1957. Με αμερικανικές πινακίδες, κατάλευκη και απαστράπτουσα, έμοιαζε λες και δεν είχε διανύσει ούτε χιλιόμετρο στην (πάνω από μισού αιώνα) ζωή της. Μπορεί για κάποιους από σας αυτό να φαντάζει συνηθισμένο, αλλά στη μικρή επαρχιακή μου πόλη δεν εμφανίζονται συχνά θρύλοι σαν αυτόν. Αμέτρητες αναφορές για T-birds υπάρχουν στον κινηματογράφο (π.χ. στo "Grease" - δείτε πληροφορίες και εδώ) και τη λογοτεχνία (π.χ. "Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης" της Σώτης Τριανταφύλλου), είναι κομμάτι της ποπ κουλτούρας διεθνώς εδώ και δεκαετίες.
Τη χάζεψα με την ψυχή μου για τα δύο λεπτά που ήταν μπροστά μας, κολλημένοι στην κίνηση, και όταν έστριψε και χάθηκε θυμήθηκα ότι είχα στην τσάντα μου τη φωτογραφική μηχανή.

(μπορεί να μην την φωτογράφισα εγώ, αλλά τη βρήκα στο Google και είναι ολόιδια)

by Saigon

Υ.Γ.: Για να μαθαίνουν οι πολύ νεότεροι, ο τίτλος του post είναι εμπνευσμένος από τους Thundercats, μία σειρά κινουμένων σχεδίων πολύ αγαπητή σ' αυτούς που ήταν παιδιά τη δεκαετία του '80. Δείτε το βιντεάκι εδώ (και νοσταλγήστε ή λοιδορήστε αναλόγως, LOL)

Χρωστούμενο

Τρυποκαρυδάκι μου, σου το 'χα κρατημένο πολύ καιρό αυτό το post. Δύο χρόνια και κάτι!
Πάρε λοιπόν τις αποδεικτικές φωτογραφίες...

Για να μαθαίνουν οι νεότεροι... Αυτό το post είναι follow-up σ' αυτό το απίστευτο που μας συνέβη λίγο πριν το γάμο... Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στη Ρόδο, στο ταξίδι του μέλιτος (εξ ου και το μανικιουρισμένο νύχι), λίγες μέρες μετά το περιστατικό! χαχαχαχαχ

by Saigon

"Την ίδια μύτη έχουνε", που λέει κι ο λαός...

Κυριακή απόγευμα, είμαστε στη βάφτιση της μικρής δυο πολύ καλών μας φίλων (να ζήσεις, Νεφέλη!).
Στεκόμαστε πίσω από το τραπέζι όπου θα γδύσουν και θα ντύσουν τη μικρή. Ακριβώς μπροστά μου είναι ένα μεγάλο ροζ κουτί με φιόγκο και λουλουδάκια (το βλέπετε στη φωτογραφία), ένας λούτρινος ροζ αρκούδος κλπ. Δίπλα μου στέκονται δυο-τρία μικρά αγόρια, ηλικίας 5-7 ετών, καλεσμένα κι αυτά στη βάφτιση.
Κάποια μαμά σκύβει και τους μαλώνει που έβγαλαν τα λουλουδάκια από το φιόγκο, και για να να τους καλοπιάσει λέει:
"Καθίστε ήσυχα τώρα, κοιτάξτε τι ωραία θέση που έχουμε εδώ, θα φέρουνε σε λίγο τη μπέμπα να τη ντύσουνε με τα βαπτιστικά της!"
Ένα από τα αγοράκια, συνεπαρμένο μπροστά στην προοπτική, ρωτάει:
"Δηλαδή θα τη φέρουν και θα την ξεντύσουν εδώ?"
"Ναι".
"Δηλαδή θα δούμε και το πουλί της?"


Την ίδια μύτη έχουνε, σας λέω. Ανεξαρτήτως ηλικίας.

by Saigon

On the move

Έξω από τον Παντελεήμονα υπάρχει μια διασταύρωση.
Πάνω στη διασταύρωση υπάρχει ένα βενζινάδικο.
Πίσω από το βενζινάδικο υπάρχει ένα τσαΐρι.
Τώρα θα μου πείτε, τι είναι "τσαΐρι". Και με το δίκιο σας.
Είναι αυτό που μπορεί να περιγραφεί ως πίσω αυλή, αλάνα, άχτιστο οικόπεδο, χώρος απόθεσης άχρηστων αντικειμένων. Βρείτε κι άλλα, ως blog ενθαρρύνουμε την ποικιλία. Γενικώς.
Όμως η λέξη "τσαΐρι", που συνηθίζεται εδώ στην Σαϊμπάι, περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο αυτό το κομμάτι γης πίσω από το βενζινάδικο.
Στο τσαΐρι λοιπόν, υπάρχει ένα παράπηγμα. Δεν ξέρουμε σε τι χρησιμεύει. Μπορεί να είναι αποθήκη. Μπορεί να είναι βοηθητικό δωματιάκι. Μπορεί να είναι αποχωρητήριο.
Δίπλα στο παράπηγμα, όμως, υπάρχει κάτι το συγκλονιστικό.

Άντε να σας κάνω κι ένα ζουμάρισμα για να το απολαύσετε.

Ναι. Καλά βλέπετε. Είναι ένας Δίας. Παρντόν, εννοούσα Ο Δίας. Σε φυσικό (?!) μέγεθος και με όλη τη μεγαλοπρέπεια που αρμόζει σε έναν αρχαίο θεό του διαμετρήματός του.
Τώρα που το σκέφτομαι, κατά τα φαινόμενα το παράπηγμα είναι τουαλέτα. Ταιριαστό το βρίσκω. Θρόνος έξω, θρόνος μέσα...
LOL

by Saigon

Υ.Γ.: Εγώ μια μέρα θα κάνω release εκεί, κι ας ντρέπεται ο Woody να σταματήσουμε για... προσκύνημα. Είναι ένας από τους στόχους μου ως BookCrosser. Τελείωσε.

On the move

Το συγκεκριμένο "On the move" είναι ανεκτίμητης αξίας. Μας έκανε και γελάσαμε πάρα πολύ (δύσκολο πράμα, δε γελάμε ποτέ, μα ποτέ) και πραγματικά δεν πιστεύαμε στα μάτια μας...
Μιας και ο Woody κι εγώ είχαμε στο νου μας να κατεβάσουμε προσεκτικά το καρότσι από ένα υπερυψωμένο πλακόστρωτο ξανά στο πεζοδρόμιο, ευτυχώς που ήταν μαζί μας ο Digital Awareness και το είδε, αλλιώς θα το χάναμε.

Είδαμε λοιπόν, κολλημένο σε ένα stand για αφισοκόλληση, δίπλα σε αφίσες για θεατρικές παραστάσεις και μουσικά δρώμενα, αυτό:

(κλικ στη φωτό για μεγέθυνση)

... Ουδέν σχόλιο.
ROTFL

by Saigon

All about Έβα - On the move

O Woody κι εγώ, εκτός από νέοι γονείς ενθουσιασμένοι με το Babywearing, εκτός από μαγνήτες τραγελαφικών συμβάντων που συχνά φαντάζουν προϊόντα φαντασίας, εκτός από συγκάτοικοι ενός γάτου (διότι η φράση 'αιλουροειδές κατοικίδιο' είναι οξύμωρο σχήμα, οι γάτες δεν είναι ποτέ κατοικίδια, είναι συνιδιοκτήτριες με δικαίωμα άσκησης βέτο), είμαστε και μέλη του BookCrossing.
[Κατήχηση αστραπή: Το BookCrossing είναι ένα κίνημα βιβλιόφιλων που βασίζεται στην ιδέα του να μπορείς να αφήσεις κάπου ένα βιβλίο, και με τη βοήθεια ενός μοναδικού αριθμού δοσμένου από το site (BCID) να μπορείς να παρακολουθήσεις την πορεία του... Για περισσότερες πληροφορίες, ρωτήστε εντός, ξεκοκκαλίστε το site ή ρίξτε βλέφαρο εδώ.]

Το Φεβρουάριο που μας πέρασε, στο ελληνικό Forum του BookCrossing διοργανώθηκε το καθιερωμένο release challenge για τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Ο στόχος ήταν να απελευθερώσουμε βιβλία σχετικά με την αγάπη και τον έρωτα, ως προς το περιεχόμενο ή/και τον τίτλο τους. Αν μάλιστα βρίσκαμε και σημείο απελευθέρωσης σχετικό με το challenge, το release γινόταν πιο ενδιαφέρον, και πολλές φορές πιο ευφάνταστο και αστείο.
Τη μέρα πριν λήξει το challenge, και αφού είχα απελευθερώσει μερικά βιβλιαράκια στην Σαϊμπάι, μου τηλεφώνησε ο Woody ξεκαρδισμένος στα γέλια.
"Έλα, είμαι στο Μακρύγιαλο (Πιερίας)".
"Ναι. Μα τι έπαθες?"
"Δε θα το πιστέψεις, τι βρήκα γραμμένο σε έναν τοίχο".
"Τι γράφει? Πάρε ανάσα παιδάκι μου, θα πνιγείς!"
Μου λέει τα καθέκαστα. Πνίγηκα κι εγώ από τα γέλια.
"Σοβαρά μιλάς?!?!?!? Έχω το τέλειο βιβλίο για release!!!!"

Την επόμενη μέρα, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, πήγαμε μαζί στο Μακρύγιαλο για να φάμε ψαράκι οι δυο μας, ρομαντικά. Και προηγουμένως περάσαμε από το επίμαχο σημείο, κάτω από την αερογέφυρα της εξόδου από τον διεθνή, για να απελευθερώσουμε το βιβλίο με τίτλο "Η γραμματική του έρωτα". Να και η φωτογραφία:

Γελάσαμε απίστευτα με την απελευθέρωση, και μάλιστα χάρη σ' αυτήν πήραμε και βραβείο από τους διοργανωτές του challenge!
Τώρα όμως έρχεται το καλό...

Πριν δέκα μέρες είχαμε τη μεγάλη χαρά και τιμή να γνωρίσουμε εκ του σύνεγγυς τον παγκοσμίου φήμης και επιτυχίας blogger Γιωρίκα, ο οποίος συν γυναικί και τέκνω ήρθε για παραθερισμό στο Μακρύγιαλο και άφησε πίσω του ζουμιά και ανεξίτηλες εντυπώσεις. ;-)
Αφού λοιπόν μας έκαναν πρώτα μια επίσκεψη για καφέ, τους ανταποδώσαμε την επίσκεψη για φαγητό στο Μακρύγιαλο.
Και περάσαμε ξανά κάτω από την ξακουστή αερογέφυρα...
Και κοντέψαμε να πέσουμε κάτω από τα γέλια.

Γεια σου ρε φίλε, όπου κι αν είσαι, με το σεβντά σου τον άσβεστο. Να 'σαι καλά! LOL
(Ρε συ Εύα, κάν' του του ανθρώπου ένα ψυχικό, το αξίζει. Χαχαχαχαχ)

by Saigon

Ποτέ όμως...

Εμείς εδώ στην Saigon & Baygon Inc. (γνωστοί και ως Κινέζικη Κατσαρίδα) λατρεύουμε τις συμπτώσεις. Τις λατρεύουμε τόσο που δεν πιστεύουμε σε αυτές, που θεωρούμε πως είναι μέρος ενός μεγάλου και διασκεδαστικού (συνήθως) παιχνιδού με το οποίο πάντα γελάμε. Έτσι, όταν πριν λίγο καιρό διάβασα αυτό το post της Saigon, έμεινα λίγη ώρα στην φωτό με τις χάρτινες κουκλίτσες και τα ρούχα που κόβονται. Η αλήθεια είναι πως δεν τα θυμόμουν ιδιαίτερα. Ωστόσο, την επόμενη μέρα, βγαίνοντας για δουλειές, κάποιος στον δρόμο μοίραζε φυλλάδια. Το πήρα και είδα αυτό κάτω:

Η θεά Τύχη (μεγάλ' η χάρη Της) έριξε στα χέρια μου ένα φυλλάδιο για την απορία που μου είχε δημιουργηθεί λίγες ώρες πριν! Μεγάλη έκπληξη, μεγάλη χαρά, χίλιες δυο σκέψεις στο μυαλό μου περάσανε για το θέμα των παιχνιδιών, της νοσταλγίας κλπ. Ώσπου γύρισα το φυλλάδιο από την άλλη...

Ναι, πρόκειται για διαφημιστικό φυλλάδιο ενός sex shop! Και παίζει να είναι το πιο έξυπνο που έχω δει ποτέ, το πιο αστείο, η πιο ωραία ιδέα. Μιλάμε για τελείως LOL συνδυασμό!!!

Πληροφορίες για το μαγαζί δεν υπάρχουν γιατί τις έσβησα, εμείς εδώ στην Saigon & Baygon Inc. κάνουμε πολλά αλλά δεν διαφημίζουμε sex shop (ακόμα). Αν χρειάζεστε πληροφορίες όμως, στείλτε μας ένα e-mail με το πρόβλημα ή το βίτσιο σας, lol!

Κι επειδή είναι καλοκαίρι και η Saigon πολύ το γουστάρει αυτό το τραγουδάκι, ορίστε μια ελαφρώς διαφορετική προσέγγισή του:

by Baygon

Αυτό που θέλατε αλλά δεν το ξέρατε!

Μετά το κατατοπιστικό ποστ της Saigon για την εγκυμοσύνη, πρέπει να τονίσω εδώ πως είναι όχι μόνο η πιο γλυκιά έγκυος που έχω δει ποτέ (και φωτογραφίσει, δεν θα γλίτωνε!) αλλά και η πιο έξυπνη και ώριμη έγκυος: δεν σε ζαλίζει με λεπτομέρειες, δεν είναι το μόνο θέμα συζήτησής της, δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα, δεν είναι παραδοσιακή έγκυος αλλά ο εαυτός της (απλά έγκυος), άντεξε μονότονα και τρομακτικά σχόλια απο διάφορους, η κοιλίτσα της είναι πανέμορφη και το μικρό αστέρι μέσα έχει ήδη πολύ πλάκα (εκτός αν είσαι η Saigon, LOL!).

Μετά από όλα αυτά τα συγκινητικά, ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω την συσκευή που θέλετε αλλά δεν το ξέρετε. Την συσκευή που χρειάζεστε αλλά δεν το γνωρίζετε. Την ανθρώπινη ανακάλυψη που δείχνει πόσο βαριούνται μερικοί στην τουαλέτα και κατεβάζουν ό,τι ιδέα να 'ναι, το πολύτιμο αυτό βοήθημα που τόσους και τόσους θα διευκολύνει, τόσους και τόσους θα σώσει απο μια βαριά, επίπονη και βαρετή διαδικασία. Κυρίες και κύριοι, μπλόγκερς ή/και απλοί θνητοί, ορίστε το Οδοντοδελφίνι!

Το Οδοντοδελφίνι κάνει αυτό ακριβώς που βλέπετε: σκύβει, πιάνει μια οδοντογλυφίδα και ανασηκώνεται προσφέροντας την σ' εσάς, έτοιμη για χρήση! Πόσες φορές δεν χρειάστηκε να πάρετε μια οδοντογλυφίδα και δεν μπορούσατε να την ξεχωρίσετε; Πόσες φορές η ανάγκη ήτανε τεράστια και καθυστερήσατε; Τώρα, με τη βοήθεια του ειδικού δελφινιού, θα έχετε κάθε φορά μια οδοντογλυφίδα στα χέρια σας! Ετοιμοπόλεμη για όλη την βρώμικη δουλειά που άφησε το μεσημεριανό τσιμπούσι, το πιτόγυρο, η πίτσα που τρώγατε ενώ βλέπατε τη Γιουροβίζιον, το μαρούλι απο τα δόντια μετά τη μαρουλοσαλάτα το Πάσχα!

Το Οδοντοδελφίνι αυτή τη στιγμή βρίσκεται σπίτι μου, το καμαρώνω κάθε μέρα, βιώνω την αλλαγή που έχει φέρει στη ζωή μου! Αν το δείτε σε πλανόδιο μην αφήσετε την ευκαιρία σας: αρπάξτε το και θα με θυμηθείτε!!!

Πριν κλείσω το βαρυσήμαντο αυτό ποστ, πρέπει να ενημερώσω τα πλήθη για ένα γεγονός: κάποια στιγμή τώρα πρόσφατα, με την Saigon και τον Woody πήγαμε τον υπέροχο γάτο τους στην κτηνίατρο. Πάνω στην εκτέλεση των καθηκόντων της κτηνιάτρου κι ενώ ήμασταν όλοι απορροφημένοι και μέσα στην αγωνία για τον Snape μιας και όλοι τον λατρεύουμε, μια φωνή ακούστηκε: όχι μια τυχαία φωνή, η γαϊδουροφωνάρα αυτού που έμενε στον πάνω όροφο, να τραγουδάει σε καραόκε, το "Όλα δικά σου μάτια μου" του Πουλόπουλου! Πώς το ακούτε από τον Πουλόπουλο όμως; καμιά σχέση! Μπροστά του ο Κακοφωνίξ είναι ο Έλβις Κοστέλο, σχεδόν πονούσανε τα αυτιά μας. Ειλικρινά λυπηθήκαμε τον καημένο τον Snape που τραβούσε αυτό το μαρτύριο, ευχόμασταν να μην μας το κρατήσει μανιάτικο, λυπόμασταν τις κτηνιάτρους που ζούσανε κάτω απο αυτή την κατάρα και αναρωτιόμασταν αν μια τέτοια φωνή (και ερμηνεία) εμπίπτει στον Νόμο για κακοποίηση! Φυσικά δεν μιλάμε για έναν απλό φαν του καραόκε, σαν τα γιαπωνεζάκια: ερμήνευε (δεν τραγουδούσε απλώς...), το έκοβε όταν δεν του άρεσε και ξανάρχιζε, άκουγε αυτό που ηχογράφησε και το ξανάλεγε και γενικά μας χάρισε μια ερμηνεία αξέχαστη, εφιαλτική, οδυνηρή!

by Baygon

Take a Bow

Πήγα στην Αθήνα για τριήμερο πριν δυο βδομάδες και πέρασα τέλεια. Πάλι.
Δεν τα χορταίνω αυτά τα παιδιά, απολαμβάνω κάθε στιγμή μαζί τους... Μιλάμε στο τηλέφωνο και όλο λογαριάζουμε "θα κάνουμε αυτό", "θα πάμε εκεί", και τελικά περνάμε τόσο καλά κι είναι οι ώρες μας τόσο γεμάτες με ένα σωρό πράγματα, που ξεχνιόμαστε και τα σχέδια παραμένουν σχέδια! Μα δε με χαλάει καθόλου. :-)

Μέσα σ' όλα, γνώρισα και την πρώτη μουσουλμάνα γάτα. Ευσεβής και προσηλωμένη στα θρησκευτικά της καθήκοντα, προσκυνά και ακουμπά το μέτωπο στο πάτωμα για να προσευχηθεί...
Όχι απαραιτήτως στραμμένη προς τη Μέκκα. LOL

Μόλις την είδα (και αφού συνήλθα από το γέλιο) βρήκα ακριβώς τι μου θύμιζε... Γύρισα σπίτι και έψαξα κάτι παμπάλαια τεύχη Garfield που έχω κρατημένα, και το σκανάρισα για να δείτε κι εσείς τη συγκλονιστική ομοιότητα.

ROTFL

(κι ένα On the move, παραπλεύρως:

Έλεος ρε φίλε!!!)

by Saigon