Barcelona - Day 1

[Ζητώ συγγνώμη από τους φίλους που περίμεναν με ανυπομονησία το χρονικό της εκδρομής. Ήμουν λιγάκι άρρωστη και δεν είχα διάθεση για τίποτα. Τώρα όμως θα υποστείτε τους συναισθηματισμούς μου και τις ερασιτεχνικές φωτογραφίες μου και θα διαβάσετε όλες τις παραπομπές και θα ψάξετε και μόνοι σας για πληροφορίες και μετά θα έρθετε να γράψετε διαγώνισμα εφ' όλης της ύλης. Spiral, για σένα το λέω. :-Ρ ]

Η Βαρκελώνη είναι το όνειρο κάθε τρελαμένου τουρίστα. Υπάρχουν τόσο πολλά πράγματα να κάνεις και να δεις, τόσα μέρη για να περπατήσεις και να ανακαλύψεις, τόσα μουσεία για να επισκεφθείς, τόσα κτίρια για να φωτογραφίσεις. Είναι τόσο μεγάλη και τόσο όμορφη και τόσο εύκολο να την ερωτευτείς.
Από την πρώτη στιγμή.

Η Βαρκελώνη είναι η πρωτεύουσα της Καταλονίας, μιας από τις δεκαεπτά αυτόνομες επαρχίες της Ισπανίας. Η επίσημη γλώσσα είναι τα Καταλανικά, που καμία σχέση δεν έχουν με τα γνωστά σε όλους Ισπανικά (που εδώ αποκαλούνται "Καστιλλιάνικα"). Ολόκληρη η πόλη της Βαρκελώνης είναι γεμάτη από χαρακτηριστικά δείγματα του Μοντερνισμού (Art Nouveau στην Ευρώπη). Πολλοί από τους συναρπαστικούς πόλους έλξης σήμερα είναι άριστα διατηρημένα μνημεία, κτίρια και στάδια που δημιουργήθηκαν με αφορμή μια Διεθνή Έκθεση το 1929, και είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό, αν όχι ένδειξη εξαιρετικής οργάνωσης, το ότι αυτά αποτέλεσαν υπάρχουσα υποδομή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992.

Μια γεύση απ' αυτή την απίστευτη διαδρομή πήραμε την πρώτη μέρα στη Βαρκελώνη, περνώντας με το πούλμαν από την Plaça d'Espanya και ανεβαίνοντας στο λόφο Montjuïc για να δούμε τη θέα στο λιμάνι της Βαρκελώνης από το "Μπαλκόνι του Δημάρχου", ένα πλακόστρωτο με σπάνια είδη δέντρων, δίπλα σε έναν από τους σταθμούς του τελεφερίκ.

Εκεί βρίσκεται και το γλυπτό της Sardana, του κυκλικού παραδοσιακού χορού της Καταλονίας. Υπάρχουν σύλλογοι στη Βαρκελώνη που συναντιούνται σε πλατείες την Κυριακή και χορεύουν Sardana.
[Βίντεο από κυριακάτικη Sardana μπροστά στον καθεδρικό ναό της Αγίας Ευλαλίας στη Γοτθική συνοικία,
βίντεο από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του '92 με Sardana μέσα στο στάδιο.]
Μας γοήτευσε τόσο το γλυπτό όσο και ο χορός, και καταφέραμε να μάθουμε για πλάκα τα βήματα με τον Woody και να εντυπωσιάσουμε τον ρεσεψιονίστα στο ξενοδοχείο. Πολύ γέλιο. (¡Hola, Albert!)

Διασχίζοντας το τουριστικό κέντρο της Βαρκελώνης και περνώντας (μεταξύ άλλων) από τη λεωφόρο San Joan με τα υπέροχα κτίριά της, καταλήξαμε στο Parc Güell.
Το πάρκο Γκουέλ είναι ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο του αριστοκράτη Eusebi Güell και του ιδιοφυούς Antoni Gaudí. Αποδείχθηκε περισσότερο δαπανηρό απ' όσο υπολόγιζαν, και έμεινε ημιτελές. Μέσα στο πάρκο υπάρχει το σπίτι όπου έζησε τα 20 τελευταία χρόνια της ζωής του ο Γκαουντί μαζί με την οικογένειά του, το οποίο είναι πλέον μουσείο.

Το πάρκο Γκουέλ είναι γεμάτο από τα χαρακτηριστικά ψηφιδωτά που έφτιαχνε ο Γκαουντί με διάφορα υλικά που έβρισκε γύρω του, δίνοντάς τους μια δεύτερη χρηστική ευκαιρία. Το φιδίσιο παγκάκι στο πλάτωμα, τρομερά δημοφιλές για τους τουρίστες, είναι απολαυστικά άνετο, αν αναλογιστεί κανείς πως είναι μαρμάρινο. Ο Γκαουντί χρησιμοποίησε το σχήμα γυμνών οπισθίων για να πετύχει το ανατομικό κάθισμα!

Υπήρχαν διάφοροι μουσικοί να δημιουργούν ατμόσφαιρα εκεί γύρω... Ένας κιθαρίστας έπαιζε το Concierto de Aranjuez (Joaquín Rodrigo), κάποιος κούρδιζε προσεκτικά ένα έγχορδο, ένα έθνικ γκρουπάκι έκανε διάλειμμα και η τραγουδίστρια έβγαλε να συνεχίσει το πλεκτό της (και μου χαμογέλασε καθώς τη φωτογράφιζα).

Η λατρεμένη μου ψηφιδωτή σαύρα, που φοράω ως καρφίτσα
στο παλτό μου από εκείνο το πρωί. :-)

Μεσημέρι πια, λίγο πριν το τέλος της ξενάγησης της πρώτης μέρας με το πούλμαν, ξαναγυρίσαμε στο κέντρο της Βαρκελώνης για να φάμε κάπου και να πάμε στο ξενοδοχείο.
Το λεωφορείο γυρνούσε σε πανέμορφους δρόμους περιστοιχισμένους από καταπληκτικά κτίρια. Καθόμουν στη γαλαρία, τέρμα πίσω αριστερά, κολλημένη στο τζάμι.
Και ξαφνικά, μετά από μια κλειστή στροφή σε μια πυκνοχτισμένη γειτονιά, βρέθηκα εντελώς αναπάντεχα από κάτω της.
Και την είδα.
Την είδα να υψώνεται τρομακτική σχεδόν, μπροστά στα μάτια μου, έτσι όπως εμφανίστηκε και με έπιασε εντελώς απροετοίμαστη.
Γιατί όσες φωτογραφίες κι αν είχα δει, όσα ντοκυμαντέρ κι αν είχα παρακολουθήσει, όσες κοντινές λεπτομέρειες κι αν είχα μελετήσει σε βιβλία και διαδίκτυο, αυτή η εικόνα δεν είναι κάτι που περιμένεις.
Δεν έχει καμιά σημασία πόσο τη θαυμάζεις από μακριά - όταν βρίσκεσαι εκεί, μπροστά της, είναι το κάτι άλλο.
Η Sagrada Familia.

Η Εκκλησία της Αγίας Οικογένειας. Αλήθεια, χρειάζονται συστάσεις?

Δέος, διάνοια, σχήματα σαν λιωμένα κεριά, ένα "μπαστάρδεμα" αρχιτεκτονικών ρυθμών με την πάροδο του χρόνου. Ένα αριστούργημα εν εξελίξει.
Ο Γκαουντί οραματίστηκε αυτό το ναό ως τόπο οικουμενικής λατρείας, όπου θα μπορούν οι πιστοί κάθε θρησκείας να νιώσουν την ψυχική ανάταση που τους φέρνει κοντύτερα στο θεϊκό στοιχείο, όποιο κι αν είναι αυτό. Όλες οι αναφορές στο Χριστιανισμό βρίσκονται στο εξωτερικό του κτίσματος, με αψίδες, υδροροές, πυργίσκους, απεικονίσεις και συμβολισμούς, όμως το εσωτερικό παρέμεινε σκόπιμα ουδέτερο. Βέβαια, παρ' όλο που η Sagrada Familia δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, το όραμα του Γκαουντί καταπατήθηκε μετά από τόσες δεκαετίες: το Νοέμβριο που μας πέρασε, ο ίδιος ο Πάπας έκανε για πρώτη φορά λειτουργία στο ναό, καθαγιάζοντάς τον και καθιστώντας τον επισήμως Καθολικό.

Πολλές συγκινήσεις μαζεμένες για μια μέρα...

Το ξενοδοχείο μας, το Gran Hotel Verdi στο προάστιο Sabadell, ήταν το καταφύγιό μας κάθε βράδυ: το μέρος για να βγάλουμε επιτέλους τα πονεμένα αλλά ευτυχισμένα πόδια μας από τα παπούτσια και να ανασυντάξουμε δυνάμεις.

Δυο τετράγωνα πιο μακριά υπήρχε ένα πολυκατάστημα της αλυσίδας El Corte Inglés και, επειδή είχα επίτηδες παραλείψει να φέρω μαζί μου κασκόλ από την Ελλάδα, και επειδή ακολουθούσα συνταγή γιατρού (M., σ' αγαπώ πολύ!), πήγα για να πάρω ένα δώρο στον εαυτό μου: το (υπέροχο) κασκόλ που δεν αποχωρίστηκα ούτε στιγμή όσο περιπλανιόμασταν στη Βαρκελώνη, που με κράτησε ζεστή και με πήγε παντού, μαζί με την καρφίτσα-σαύρα από το πάρκο Γκουέλ.

Το ίδιο βράδυ περάσαμε απέναντι το δρόμο από το ξενοδοχείο και πήγαμε στο φανταστικό Chumi-Churri για μπύρα San Miguel και αμετάφραστους καταλανικούς μεζέδες που παραγγείλαμε αυτοσχεδιάζοντας. Τουλάχιστον τώρα ξέρουμε τι είναι η Malagueña. Και πως δε μας αρέσει καθόλου. LOL

by Saigon

Mix Tape (VI)

Ο κουμπαράς-κουτάκι

Θυμάστε πόσο δημοφιλές ήταν εκεί γύρω στα τέλη του '80? Σε όλα τα παιδικά πάρτυ, όλο και κάποιος θα έφερνε δώρο έναν τέτοιο κουμπαρά. Αργότερα εξελίχθηκαν κιόλας και π.χ. φορούσαν γυαλιά ηλίου ή χόρευαν τσακίζοντας ρυθμικά το σουλούπι τους.

Τα λαστιχένια σανδάλια

Να το έγκλημα που σας έλεγα εδώ... LOL
Πραγματικά, αυτά τα σανδάλια ήταν ένα στυλιστικό κακούργημα. Ήταν όμως άνετα, τα άτιμα... Πάρα πολύ βολικά, πάρα πολύ εύκολα, με φαρδιά λάστιχα που δεν έκοβαν το πόδι, πανάλαφρα και σταθερά, σαν να μη φοράς τίποτα. Δεν ξέρω πώς έτυχε και το καλοκαίρι του 2000 ανακάλυψα μέσα σε μια κούτα ένα ζευγάρι με μπλε λάστιχο που είχα από τον καιρό του Νώε, και τα πήρα μαζί μου στις διακοπές. Πέρα από το ατελείωτο γέλιο που κάναμε, αποδείχτηκαν και σωτήρια γιατί με βόλεψαν όταν κόπηκαν οι σαγιονάρες μου.

Το καλειδοσκόπιο

Μου είναι τόσο δύσκολο να μην αντιδράσω έντονα όταν ακούω εφήβους να λένε πως δεν ξέρουν τι είναι το καλειδοσκόπιο!! Δεν υπάρχει τρόπος να το περιγράψω, θέλω μόνο να πω πως, για μένα, είναι από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες που μπορούν να χωρέσουν στην τσέπη ενός μπουφάν. :-)

Το λαστιχένιο μπαλάκι

Λαστιχωτά μαλλιαρό. Αλλόκοτο αξεσουάρ! Κρεμασμένο από τα κλειδιά ως μπρελόκ, δεμένο στο χερούλι της σχολικής τσάντας, στην κασετίνα, στην κορυφή του μολυβιού. Σε διάφορα μεγέθη και χρώματα.

Η λάμπα "λάβα"

Η λάμπα αυτή, μαζί με ακόμα μία (σε άλλη ανάρτηση, αργότερα), ήταν από τα πιο χαρακτηριστικά διακοσμητικά των εφηβικών και νεανικών δωματίων. Μου κάνει τρομερή εντύπωση που εξακολουθούν να υπάρχουν στην αγορά αυτές οι λάμπες! Παραήμουν μικρή για να έχω μία τότε, και τώρα πια παραείναι κιτς. (χαχαχαχ)
Μου μένει μόνο να νοσταλγώ.

Για δείτε κι αυτό:

Φιλιά σε όλους, καλό φθινόπωρο!

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III), (IV), (V)

Mix Tape (V)

Η κορδέλα της ρυθμικής γυμναστικής

Δεν ξέρω αν η μόδα χτύπησε κι άλλα δημοτικά σχολεία εκείνη τη χρονιά, ούτε αν κατά περιόδους ξαναγυρνάει για να ξετρελάνει τα κορίτσια. Πάντως το 1991 τα καταστήματα αθλητικών ειδών στην πόλη μου έκαναν τις πιο υψηλές πωλήσεις όλων των εποχών σε κορδέλες. Όλες είχαμε! Η δική μου ήταν απαλό ροζ σαν κουφέτο, σατέν και πανάλαφρη. Για να την ξεχωρίζω από τις ίδιες των συμμαθητριών (διότι μια επαρχιακή πόλη δεν επρόκειτο να έχει τεράστια ποικιλία στα χρώματα, και είχαμε περιοριστεί σε 3-4 από δαύτα), είχα κολλήσει πάνω στο ξυλάκι ένα μικροσκοπικό αυτοκόλλητο, ένα πράσινο μήλο με πονηρό χαμογελάκι σε μαύρο φόντο.

Το ανεμιστηράκι χειρός

Πολύ διαδεδομένο τις χρονιές 1990-1991, το εικονιζόμενο ανεμιστηράκι είχε τη δυνατότητα να αλλάζει κεφαλή και από ανεμιστηράκι να γίνεται χτυπητήρι του φραπέ. LOL
Μάλιστα σε ένα επεισόδιο της σειράς "Οι Τρεις Χάριτες", η θεία Μπεμπέκα βγάζει ένα τέτοιο ανεμιστηράκι από την τσάντα της για να ανακουφιστεί από τον καύσωνα (εδώ το βίντεο, η σκηνή από το 2:30 ως 4:09).

Το παγωτό-μπαλάκι

Εκνευριστικό? Ναι, αλλά και ρετρό. (χιχιχιχι)

Τα πλαστικά παπουτσάκια για τη θάλασσα

Έγκλημα!! Κάποιος να φωνάξει τη fashion police!!!
Σας έχω άλλη μια σχετική φωτογραφία, θα τη βάλω όμως σε κάποιο από τα επόμενα Mix Tape. Πάντως αυτός ο λαστιχένιος πάτος-ουράνιο τόξο είναι όλα τα λεφτά!

Το Σούπερ-Ατού

Μου λείπει πολύ αυτό το παιχνίδι. Είμαι σοβαρά, γιατρέ?
Το εικονιζόμενο deck είναι διπλό Mix Tape, γιατί ήταν δώρο του αγορίστικου περιοδικού Μπλεκ.
Είχα ένα deck σούπερ-ατού με ιστιοφόρα. Κάθε φορά που το θυμάμαι, φέρνω στο νου μου τον αγαπημένο μου ξάδερφο, που δε ζει πια...

Δεν είχαν πολλά σχόλια οι φωτογραφίες για το Mix Tape αυτού του μήνα, ίσως επειδή με πήρε από κάτω η νοσταλγία και μελαγχόλησα λιγάκι. Θα σας αποζημιώσω όμως με το βιντεάκι, που πάντα το αγαπώ και μου θυμίζει ευτυχισμένες και ανέμελες εποχές:

Όποιος πέρασε καλά βλέποντας αυτή την ταινία στα παιδικάτα του, ας σηκώσει το χέρι να γίνουμε πολλοί! :-)

by Saigon

Mix Tape (I), (II), (III), (IV)

AliceVerissi - Τα ασημένια παπούτσια

Πάει πολύς καιρός από το τελευταίο μας AliceVerissi, και είπαμε να κάνουμε ένα θεματικό που να ταιριάζει με το καλοκαίρι.

Τρία ζευγάρια γυναικεία καλοκαιρινά παπούτσια, όλα ασημί! Και τα ταχυδρομικά έξοδα δικά μας. :-)
Διαδώστε τα posts! Όταν βγαίνει κάτι καινούριο για αλισβερίσι, πάρτε το για να το χαρίσετε κάπου αλλού, πείτε το στους φίλους σας που μπορεί να ενδιαφέρονται, ή κάντε μια αναφορά με link στο blog σας αν είναι δυνατόν! Μη ντρέπεστε, τζάμπα είναι! Τα posts με διαθέσιμα αντικείμενα φέρουν την ετικέτα "πάρε κόσμε".

1. Τα ασημένια σανδάλια => Χαρίστηκαν!

Χαμηλά σανδάλια με λουράκι, νούμερο 38. Φορέθηκαν μία φορά.
* Τα ζήτησε η Ελένη και ελπίζουμε να τα χαρεί η ίδια ή κάποια από τις αδελφές της! *

2. Τα ασημένια τακούνια

Παντόφλες με λεπτό τακουνάκι, νούμερο 38. Φορέθηκαν μία φορά.

3. Οι ασημένιες σαγιονάρες => Χαρίστηκαν!

Σαγιονάρες Inblu, νούμερο 39. Αφόρετες, ολοκαίνουριες.
* Φεύγουν για τη Σοφία! Καλοφόρετες! *

Ξέρω πως δε μπορεί κανείς να διαλέξει παπούτσια χωρίς να τα δοκιμάσει, όμως είναι δωρεάν! Θα είναι χαρά μας να μάθουμε πως βρήκαν καλύτερη τύχη κάπου αλλού, παρά να τα τρώει το σκοτάδι.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αφήσουν σχόλιο εδώ από κάτω (εκεί που λέει "για πες, για πες...") για να ξέρουμε ποιο ζευγάρι θέλουν, και να μας στείλουν e-mail με τα στοιχεία τους για να ετοιμαστούν τα πακετάκια!

by Saigon

Legend has it...

Ρίγη ανακούφισης πλημμυρίσανε τις ζωές και ψυχές των γονιών του Αστέρη και του νονού του (μερικές φορές δεν είναι πιο κυριλέ να μιλάς για τον εαυτό σου σε γ' ενικό; Όχι;) όταν μάθανε έναν θρύλο, μια μυστήρια παράδοση, μια... κατάρα, θα μπορούσε να πει κανείς, που πλανάται πάνω από τα σκοτεινά βουνά της Σάιμπαϊ αλλά της ξεφύγανε όλοι την τελευταία στιγμή! Ακούστε τον μύθο, την ιστορία που από αιώνες τώρα κυκλοφορεί και κάντε ό,τι μπορείτε για να το αποφύγετε! Προσοχή, μιλάμε σοβαρά (όπως πάντα)!
Ο θρύλος λοιπόν λέει, πως όταν ένα παιδί βαφτίζεται, ο νονός του πρέπει να του αγοράσει και παπουτσάκια με τα βαφτιστικά του ρούχα. Αν δεν το κάνει (ανατριχιάζω και που το γράφω δηλαδή), το παιδί δεν θα μπορέσει να σηκωθεί να περπατήσει! Είναι ασαφές αν θα αργήσει να το κανει ή αν δεν θα το κάνει ποτέ, αλλά γεγονός είναι οτι θα υπάρχει ένα πρόβλημα. Κι επειδή κάθε θρύλος διαδίδεται μέσα από την προφορική παράδοση, να ενημερώσω εδώ πως η πηγή είναι εγκυρότατη κι επιστημονική: η ίδια μου η μάνα μου το είπε. Κι επειδή επίσης όλοι οι θρύλοι περιέχουν ένα παράδειγμα για να αποδείξουν την ισχύ τους (και καλά), υπάρχει κι εδώ παράδειγμα: μια θεία μου είχε την ατυχία και η νονά της δεν της πήρε παπούτσια όταν την βάφτισε, με συνέπεια η θεία μου να μην σηκώνεται να περπατήσει στην "ώρα" της! Οι ανησυχίες των γονιών της οδηγήσανε σε μια έρευνα η οποία έδειξε πως το παιδί δεν σηκωνότανε να περπατήσει επειδή δεν της είχε πάρει η νονά της παπούτσια στην βάπτισή της. Έτσι, η νονά αγόρασε παπούτσια και της τα πήγε και φυσικά μετά από λίγες μέρες η θεία μου περπάτησε! Τι άλλες αποδείξεις θέλετε δηλαδή;;;;;
Παρακαλείστε λοιπόν διάφοροι νονοί, νονές και κουμπάροι, όπως φροντίσετε να αγοράσετε παπούτσια στο παιδί που θα βαφτίσετε. Εμείς φυσικά είχαμε φροντίσει για παπούτσια, κάτι που μας καθησύχασε. Ρε τι πήγαμε να πάθουμε...

by Baygon

ΥΓ: τα παπούτσια επάνω δεν είναι πραγματικά του Αστέρη, αλλά έχουν πολύ νόημα!

Scarpa d'Oro

Ο Τάσος και η Νίκη έγιναν κουμπάροι πριν λίγες μέρες.

(Ντίνα, η κόρη τους, ετών 17)

– Μαμά, να πάω στο κομμωτήριο να χτενιστώ για το γάμο;
– Να πας, αλλά να της πεις να σου κάνει ένα απλό χτένισμα, έτσι; Μην έρθεις με κανένα λάχανο… Μικρό κοριτσάκι είσαι.

Η Ντίνα φεύγει και επιστρέφει με ένα περίτεχνο χτένισμα, με μαλλιά σηκωμένα ψηλά και επιτηδευμένες μπουκλίτσες και γενικώς την Άρτα και τα Γιάννενα μαζί. Η Νίκη μένει με το στόμα τόσο ανοιχτό που δε μπορεί να αρθρώσει σύμφωνα, και τελικώς δε λέει τίποτα.

Μπαίνουν στο στολισμένο αυτοκίνητο, οδηγός ο Τάσος, συνοδηγός η Νίκη, και πίσω η Ντίνα με ένα εκρού φόρεμα. Οι περαστικοί βλέπουν στο πίσω κάθισμα ένα περίπλοκα χτενισμένο κεφάλι και εκρού τιραντούλες.
«Να ζήσετε, η ώρα η καλή!»
«Καλέ, τι όμορφη νύφη!»
LOL

Ξεκινούν για την παραδιπλανή πόλη για να πάρουν τη νύφη από το σπίτι της. Βρέχει καταρρακτωδώς. Ο Τάσος αποφασίζει να μην εκθέσει την ανθοδιακόσμηση του καπό στον αέρα της εθνικής οδού και στα καρεκλοπόδαρα, κι έτσι αφαιρεί όλο το μπουκέτο.
Πλησιάζοντας στο σπίτι της νύφης, σταματούν στην άκρη του δρόμου για να βάλει τα λουλούδια στη θέση τους με την τρομπαριστή τους βεντούζα.

Μπαίνουν με γέλια και χαρές στο σπίτι της νύφης, στις 5 το απόγευμα. Ο Τάσος κοντοστέκεται να μιλήσει με κάποιους συγγενείς στην είσοδο, ενώ η Νίκη κινείται προς το δωμάτιο της νύφης, έξω από την (κλειστή) πόρτα του οποίου είναι μαζεμένες 6-7 γυναίκες διαφόρων ηλικιών.
– Τι γίνεται; Ετοιμάζεται;
– Δεν είναι έτοιμη ακόμα… Δε μας αφήνει να μπούμε.
(χτυπάει την πόρτα) – Άντε καλέ, ακόμα;
(πνιχτή και πανικόβλητη φωνή από μέσα) – Μη μπει κανείς μέσα! Δεν είμαι έτοιμη!
Πάνω στην ώρα έρχεται με φόρα και ο Τάσος.
– Τι κάνουν τα κορίτσια; Όλα καλά;
Όσο μιλάει, βάζει το χέρι στο πόμολο της πόρτας και την ανοίγει.
– Πού είναι η νυφούλα μας να την καμαρ-
Το pause πατιέται μόνο του. Οι γυναίκες έξω από το δωμάτιο παίρνουν μια κοφτή ανάσα. Ο Τάσος μένει με το χέρι στο πόμολο. Η νύφη φοράει ένα μικροσκοπικό κομπινεζόν. Τα μαλλιά της είναι τυλιγμένα σε ρολλά. Το ένα της μάτι είναι μακιγιαρισμένο.
Κάπου εκεί ξεμπλοκάρει το pause, και ενεργοποιείται το fast forward. Μιλάνε όλοι μαζί.
– Άντε καλέ, θ’αργήσουμε, ήρθαν οι άνθρωποι από μακριά κι εσύ ακόμα, κάτσε εδώ να σε βοηθήσω με τα ρολλά, ωραίο το χρώμα στο μάτι, πού τα έφτιαξες τα νύχια σου, δώστε μου μια ρόμπα, μήπως είδε κανείς τα παπούτσια της;

Με τα πολλά ντύνουν, χτενίζουν, βάφουν τη νύφη, και φεύγουν προς την παραλιακή κωμόπολη όπου θα τελεστεί το μυστήριο. Ίδια ιστορία για τον Τάσο: μόλις απομακρύνονται από την πόλη, σταματάει και βγάζει το μπουκέτο. Η βεντούζα αρχίζει να χαλαρώνει το σφίξιμο.

Πλησιάζοντας στην εκκλησία, τηλεφωνεί ο γαμπρός.
«Καθυστέρησα, δεν έχω πάει ακόμα στην εκκλησία, μη φτάσετε πριν από μένα».
Σταματούν στην άκρη του δρόμου, δύο τετράγωνα μακριά από την εκκλησία, ο Τάσος ξαναβάζει τα λουλούδια, η νύφη είναι μισή μέσα-μισή έξω απ’το αυτοκίνητο, και ανάβει τσιγάρο. Τους προσπερνούν αυτοκίνητα με καλεσμένους.
– Καλέ τι κάνετε εδώ;!;
– Κάνουμε τσιγαράκι και το ξανασκεφτόμαστε. Να πάμε… Να μην πάμε…
LOL

Ο Τάσος άλλαξε τις βέρες. Σειρά της Νίκης να αλλάξει τα στέφανα. Στέκεται πίσω από το ζευγάρι, και απλώνει τα χέρια - με μια μικρή λεπτομέρεια. Τα χέρια της είναι ανοιχτά, όχι σταυρωτά. Μόλις κοντεύει να αγγίξει τα στέφανα και τα χέρια της είναι αρκετά πάνω από το κεφάλι της (ακριβό άρωμα σε μικρό μπουκαλάκι, η Νίκη μας), άρα και ορατά από το υπόλοιπο εκκλησίασμα, ακούγεται από πίσω μια (ψιθυριστή μεν, αλλά) βοή από πεντακόσια στόματα που της κόβει τη φόρα.
– ΟΧΙ!!!
Η Νίκη παγώνει στιγμιαία, αλλά "το πιάνει" και σταυρώνει τα χέρια της στον αέρα. Γυρίζει ελαφρά το κεφάλι της προς τα πίσω και ρωτάει:
– Έτσι το πάω καλά;
LOL

Μετά το γάμο, κατά τη διάρκεια του γλεντιού σε ένα παραθαλάσσιο ξενοδοχείο, η Ντίνα αναλαμβάνει να βοηθήσει το παρανυφάκι να αλλάξει ρούχα μέσα στο αυτοκίνητο. Ντύνει τη μικρή και την παραδίδει στους γονείς της. Την ώρα που καληνυχτίζονται και πάνε να φύγουν, η Ντίνα αλλάζει γνώμη.
– Θείε, πάρτε με και μένα μαζί σας.
– Γιατί κορίτσι μου, μείνε εδώ που σας κλείσανε δωμάτια οι άνθρωποι…
– Όχι μωρέ, και τι να κάνω εδώ με τη γερουσία; Άσ’τους αυτούς, κουμπαριάσανε. Αφού πάτε στη Σαϊμπάι, πάρτε με και μένα μαζί.

Τρεις ώρες αργότερα, το γλέντι έχει τελειώσει και έχουν μείνει μόνο οι νεόνυμφοι κι οι κουμπάροι.
– Έχουμε κλείσει διπλανά δωμάτια, είναι σαν σουίτα.
– Α, τι ωραία.
– Άντε πάμε για ύπνο.
– Τάσο, πού είναι το σακ-βουαγιάζ;
– Στο αυτοκίνητο.

Riiiiiiiiiing… Riiiiiiiiiiiing…
– Έλα μαμά.
– Έλα Ντίνα. Πού είσαι;
– Κοιμάμαι. Τι θέλεις;
– Τι έχεις στην τσάντα σου;
– Τι λες ρε μαμά, τρελάθηκες;
– Άντε παιδάκι μου κοίτα στην τσάντα σου. Τι έχεις εκεί;
(ήχος από φερμουάρ) – Αααααααα… τα κλειδιά του αυτοκινήτου…

Ο Τάσος και η Νίκη πηγαίνουν στο δωμάτιό τους στο ξενοδοχείο, χωρίς σακ-βουαγιάζ. Χωρίς πυτζάμες. Χωρίς οδοντόβουρτσες. Χωρίς αλλαξιά.
(Τάσος, εκ των υστέρων: Το μωρό μου τα κανόνισε έτσι, για να κοιμηθούμε αγκαλίτσα γυμνοί! LOL
Νίκη: Ναι, άλλη δουλειά δεν είχα, έπιασα τη Ντίνα και της είπα ‘Πάρε, παιδί μου, τα κλειδιά και βάλ’τα στην τσάντα σου, τώρα που θα φύγεις να μείνουν τα πράγματά μας στο πορτ-μπαγκάζ!’)
– Τάσο, μην τριγυρνάς, άντε να κοιμηθούμε.
– Τα παιδιά είναι δίπλα, ε; Λες να τους ακούσουμε; Χε,χε.
– Άντε χριστιανέ μου πέσε στο κρεβάτι!
– Αυτή η πόρτα εδώ τι είναι; (ανοίγει την πόρτα και βρίσκει το μπάνιο)
– Αυτήν εδώ δίπλα στο κρεβάτι μην την ανοίξεις, επικοινωνεί με το διπλανό.
– Χα, χα, ναι καλά. Αυτή εδώ η πόρτα τι είναι; (ανοίγει την πόρτα και βρίσκει τη ντουλάπα)
– Δε σου κάνω πλάκα παιδί μου, είναι σουίτα λέμε, μην την ανοίξεις.
– Σιγά μην επικοινωνεί με το διπλανό. Να, ορίστε. (ανοίγει την πόρτα και βρίσκει το γαμπρό με ξεκούμπωτο το πουκάμισο, να λύνει τα κορδόνια του κορσέ της νύφης)
Αυτό το pause… Πολύ ευαίσθητο κουμπάκι, βρε παιδί μου. Μόνο του πατιέται.
(νεόνυμφοι, σε πρίμο-σεκόντο) – !!!
(Τάσος, ατάραχος) – Παιδιά, όλα καλά;
ROTFL

Το επόμενο πρωί, κατεβαίνουν στο μπουφέ για πρωινό. Η τραπεζαρία είναι γεμάτη από γκρουπ ξένων τουριστών που φοράνε λουλουδάτες βερμούδες και μαγιό.
Ο Τάσος φοράει το καλό του κοστούμι, αλλά για να το κάνει πιο σπορ αφήνει τη γραβάτα στο δωμάτιο, και αφήνει και τα πρώτα δύο κουμπιά του πουκαμίσου ανοιχτά.
Η Νίκη φοράει την χρυσαφί τουαλέτα της με τις χρυσές γόβες και το τεράστιο τούλινο λουλούδι ραμμένο στο πέτο. Μόλις πατάει το ποδαράκι της στην αίθουσα, όλοι στρέφονται και την κοιτάζουν. Οι μισοί αναρωτιούνται «Μα ποια διάσημη είναι αυτή και ντύνεται έτσι για πρωινό;;». Οι άλλοι μισοί σκέφτονται «Ουάου, κοίτα πόσο καλά ντύνονται οι Έλληνες το πρωί…»

LOL

by Saigon