Ticket to Ride

Πόσον καιρό έχω να σας δείξω βιντεάκι του Αστέρη?

Το τράβηξα το Μάρτιο, αλλά τώρα επιτέλους πρόκοψα να το ανεβάσω. Άντε, να χαρεί λιγάκι κι ο νονός Baygon. Μας λείπεις πολύ, φίλε!

 

Αυτό το βίντεο έκανε τον καλό μου φίλο Γ. να με κατηγορήσει για παβλοβιανά πειράματα. LOL

Η αλήθεια είναι πως προσθέσαμε κι άλλες χώρες στο ρεπερτόριο του Αστέρη αργότερα: Σουηδία, Κορσική, Τουρκία, Μαρόκο, Λουξεμβούργο, Ρωσία, Γερμανία. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να απαθανατίσω την παράσταση σε πλήρη άνθιση... Πλέον το αγόρι μας πέρασε σε μια φάση ξεροκέφαλη, και δείχνει επίτηδες λάθος χώρες για να μας τη σπάσει. Δεν ανοίγουμε το χάρτη πια. Δεν πειράζει όμως. Θα επανέλθουμε αργότερα. :-)

by Saigon

On the move

Χωρίς σχόλια.
:-)

by Saigon

Mozilla Wars

Πέρσι που ήμουν έγκυος, ο Woody αποφάσισε να μου κάνει δώρο ένα laptop για του Αγίου Βαλεντίνου. Βέβαια κατέληξε να το χρησιμοποιεί περισσότερο ο ίδιος παρά εγώ, αφού μετά τη γέννα ο χρόνος μου ήταν γεμάτος από άλλα πράγματα έτσι κι αλλιώς. Το Νοέμβριο πήρε και ένα πολύ πρακτικό βοηθητικό τραπεζάκι από το ΙΚΕΑ (φυσικά) για να πάψει να κάνει κατάληψη στο τραπέζι του σαλονιού, και η εξάρτησή του από το Facebook, το internet και γενικώς το laptop, επισημοποιήθηκε κανονικά. Εγκατέστησε και το λατρεμένο του Pro στο laptop, και έδωσε νέο νόημα στο τριγωνικό χερούλι του τραπεζιού, αποθηκεύοντας εκεί το gamepad για το Pro, τυλιγμένο στο καλώδιό του.

Πριν λίγο καιρό ο Woody απέκτησε ένα μικρό netbook, πολύ λειτουργικό, γεγονός το οποίο έδωσε πλέον σε μένα το δικαίωμα να πάρω το laptop στη δική μου μεριά του σαλονιού και να το χρησιμοποιώ. Επιτέλους.
Πήραμε άλλο ένα τραπεζάκι (σε κόκκινο) για μένα, και τώρα έχουμε ο καθένας το δικό του φορητό υπολογιστή στο σαλόνι. Τα βράδια, αφού βάλουμε το Αστεράκι για ύπνο, ξαπλώνουμε ο καθένας στον καναπέ του και σερφάρουμε, ανταλλάσουμε links και τα σχολιάζουμε, διαβάζουμε άρθρα και κουβεντιάζουμε. Ωραία εικόνα, ε; Μη βιάζεστε. Διότι το μικρό netbook, με την οθονίτσα του, δεν είναι ακριβώς το ιδανικό περιβάλλον για να παίξεις Pro. Επομένως, σχεδόν κάθε βράδυ, ο Woody ζητάει να αλλάξουμε θέση για να καθίσει εκείνος στο laptop και να παίξει. Και συνεπώς με βγάζει από την άνεση της θέσης μου, με απομακρύνει από το δίσκο και τα αρχεία που έχω αποθηκευμένα εκεί, και γενικώς με στέλνει στην εξορία!! (γκρρρρρρρρ)

Τώρα τελευταία ανακαλύψαμε τα themes που παρέχει ο Mozilla. Υπάρχουν αμέτρητες επιλογές και μου αρέσει να βάζω καινούριο φόντο κάθε βδομάδα. Βρήκα, λοιπόν, τον τρόπο να εκδικούμαι τον Woody για την εξορία και να τον κάνω να τραβάει τα μαλλιά του...
Κάθε φορά που με διώχνει από το laptop, του αλλάζω theme στο Mozilla στο netbook, και το βλέπει την επόμενη μέρα το πρωί όταν το ανοίγει. Οι επιλογές μου όμως είναι πολύ προσεκτικές! Διαλέγω γλυκουλιές που ξέρω ότι θα τον κάνουν να βγάλει αφρούς και να διαμαρτύρεται με την κραυγή "ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕΣ ΒΡΕ!!!!!". (χεχεχεχ)
Ο Homer Simpson με τα ντόνατ στην κοιλιά ήταν η πρώτη ανταρσία (και η λιγότερο οδυνηρή):

Ύστερα ήρθε η κάτω βόλτα, με τα ακόλουθα:

Επίσης είχαμε και αφιέρωμα στο Hello Kitty (που σιχαινόμαστε κι οι δυο):

Αυτό που τον έκανε να τσιρίξει από τον αιφνιδιασμό ήταν το εξής:

και γέλασα πολύ, γιατί προσπαθούσε να το αλλάξει πανικόβλητος κάνοντας "ΑΑΑΑΑΑΑ!!!" LOL

Τα χειρότερα μούτρα ωστόσο, που του πήρε αρκετές ώρες να τα ξεχάσει, τα κράτησε όταν έβαλα αυτό:

:-D
by Saigon

Υ.Γ.: Καθώς γράφω αυτό το post, είμαι στο netbook και το νέο φόντο του καλού μου εδώ και λίγα λεπτά είναι μερικές χούφτες τρισχαριτωμένες καρδούλες και ένα αρκουδάκι. Θα το δει το πρωί και θα του έρθει κόλπος. Πλάκα έχει. χιχιχιχιχι

Savoir Vivre

Θα μου πείτε, "άκου 'σαβουάρ-βιβρ', τι αναχρονισμοί είναι αυτοί". Το παραδέχομαι, σε ορισμένα πράγματα είμαι κάπως παλιομοδίτισσα. Κάπως πιο τυπική. Φερ' ειπείν, όταν τηλεφωνώ κάπου, δεν αφήνω να χτυπήσει πάνω από τέσσερις φορές. Σέβομαι τις ώρες κοινής ησυχίας. Μιλάω στους αγνώστους στον πληθυντικό, ακόμα κι αν είναι φανερά νεότεροί μου. Όταν είμαι ευχαριστημένη με τις υπηρεσίες που μου παρέχουν, αφήνω γενναίο φιλοδώρημα. Πιστεύω πως τα λουλούδια πρέπει να αποστέλλονται από τον επισκέπτη πριν ή μετά την άφιξή του, και ποτέ στο χέρι όπως οι υποψήφιοι γαμπροί σε ελληνική ταινία του '60. Όταν μου συστήνουν κάποιον, του σφίγγω το χέρι εγκάρδια. Κι αν φοράω γάντι, το βγάζω πρώτα. Θα μου άρεσε να ανοίγει την πόρτα του εστιατορίου ή του αυτοκινήτου ο συνοδός μου για να περάσω.
Ο Woody απολαμβάνει να με δουλεύει για τις εμμονές μου, και εν μέρει έχει δίκιο: φταίει η ανατροφή μου. Με γαλλικά και πιάνο, κυριολεκτικά. Και θυμάμαι ακόμα εκείνο το βιβλίο "Savoir-vivre" που έπεσε στα χέρια μου πριν καν πάω δημοτικό. Με δική μου επιλογή το ξεκοκκάλισα, το έκανα φύλλο και φτερό. Και εξακολουθώ να θυμάμαι φράσεις απ' αυτό.

Ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και καιρό, είναι το λεγόμενο netiquette - το savoir-vivre του internet, σαν να λέμε. Το συζητούσα τις προάλλες και με τον Baygon. Ποιος ορίζει ποιοι είναι οι καλοί τρόποι στο internet; Όταν στέλνουμε e-mail, ακολουθούμε τους κανόνες των συμβατικών γραμμάτων ως προς το πόσο επίσημο ή μη είναι; Όταν συμμετέχουμε σε κάποιο forum, τι ύφος χρησιμοποιούμε για να απευθυνθούμε στους συγγράφοντες? Και τι συμβαίνει με τα κεφαλαία; (Κάποιοι -κι εγώ μαζί τους- θεωρούν ότι μηνύματα γραμμένα ΜΟΝΟ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ δίνουν την εντύπωση πως αυτός που γράφει φωνάζει. Πολύ ενοχλητικό.)
Σήμερα λοιπόν, έτυχε κάτι παράξενο. Υπάρχει μια κοπέλα, την οποία έχω συναντήσει maximum 4 φορές σε συγκεντρώσεις κοινών φίλων και γνωστών. Μου είναι συμπαθής αλλά δεν έχουμε μιλήσει ποτέ κατ'ιδίαν, δεν τη γνωρίζω ουσιαστικά. Όταν πριν 2 χρόνια περίπου μου έκανε friend request στο Facebook, το δέχτηκα απλώς γιατί δε μου ήταν παντελώς άγνωστη. Δεν έχουμε ανταλλάξει ποτέ μηνύματα κανενός είδους.
Και σήμερα έλαβα το πρώτο της μήνυμα ever.
"Καλησπέρα! Πώς είσαι; Πλιζ μπες στο application του πόκερ που θα σου στείλω για να πάρω τους πόντους και αν δεν το θεσ βγάλτο." (sic)

Μάλιστα.
Ας αποδομήσουμε όλοι μαζί το μήνυμα αυτό στα εξ ων συνετέθη, για να το αναλύσουμε βήμα-βήμα.
"Καλησπέρα. Πώς είσαι;"
Είμαι καλά και σε ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να σκεφτείς ότι μια εισαγωγή είναι αρκετή για να φανεί ότι δε βιάζεσαι να μπεις στο ψητό.

"Πλίζ μπες στο application του πόκερ που θα σου στείλω"
Το 'πλιζ' το αφήνω ασχολίαστο. Επίσης ασχολίαστο θα αφήσω και το πόκερ. Παίζεις πόκερ στο internet. Πρόβλημά σου.

"για να πάρω τους πόντους"
Παρντόν;!;

"και αν δε το θεσ βγάλτο."
Ναι. Θεσ δε θεσ, εγώ θα το ξαναπιάσω αυτό το κομμάτι. Σε ελεύθερη μετάφραση.

Μπες στο πόκερ για να πάρω τους πόντους που μου χρειάζονται, και μετά άμα δεν το θέλεις βγάλ' το. Μπορεί να μην έχουμε πει κουβέντα μεταξύ μας πέρα από το "Χάρηκα για τη γνωριμία", "Είσαι καλά; -Ναι, εσύ;", αλλά τώρα που θέλησα να σου ζητήσω χάρη, θα σου στείλω προσωπικό μήνυμα για να σε καλοπιάσω και να εγκαταστήσεις την εφαρμογή.
Με συγχωρείς γλυκιά μου, αλλά δεν πάει καθόλου έτσι.
Κάνε μου όσες προσκλήσεις θέλεις, για όποιες εφαρμογές θέλεις, όσες φορές θέλεις. Είναι τζάμπα! Εγώ θα πατάω ignore ακούραστα και αγόγγυστα. Δε με ενοχλεί, το κάνω καιρό τώρα. Όμως δε μπορείς να ζητιανεύεις από κανέναν για να πάρεις εσύ πόντους!! Έχω φίλους, αληθινά κοντινούς μου ανθρώπους, που 'καίγονται' νυχθημερόν με άλλα παιχνίδια στο FB. Ούτε ένας από αυτούς δε με ενόχλησε ποτέ με τέτοια απαίτηση.

by Saigon

Υ.Γ.: Μιας και μίλησα για Facebook, πρόσφατα έλαβα friend request από έναν πρώην. Χρυσέ μου, αν ήθελα να κρατήσω επαφή μαζί σου, θα το είχα κάνει ήδη. Μη σου πω δε θα είχαμε χαθεί ποτέ. Τόσα χρόνια προσπαθώ να σου δείξω ότι χωρίσαμε και χαθήκαμε επειδή ακριβώς ΔΕΝ ήθελα πια να έχω επαφή μαζί σου, κι εσύ εκεί, επιμένεις. Απέρριψα το request σου χωρίς σχόλιο. Μην το ξαναστείλεις όμως, γιατί μόλις ξέμεινα από ευγενικούς τρόπους για να σε αποφεύγω.

"Την ίδια μύτη έχουνε", που λέει κι ο λαός...

Κυριακή απόγευμα, είμαστε στη βάφτιση της μικρής δυο πολύ καλών μας φίλων (να ζήσεις, Νεφέλη!).
Στεκόμαστε πίσω από το τραπέζι όπου θα γδύσουν και θα ντύσουν τη μικρή. Ακριβώς μπροστά μου είναι ένα μεγάλο ροζ κουτί με φιόγκο και λουλουδάκια (το βλέπετε στη φωτογραφία), ένας λούτρινος ροζ αρκούδος κλπ. Δίπλα μου στέκονται δυο-τρία μικρά αγόρια, ηλικίας 5-7 ετών, καλεσμένα κι αυτά στη βάφτιση.
Κάποια μαμά σκύβει και τους μαλώνει που έβγαλαν τα λουλουδάκια από το φιόγκο, και για να να τους καλοπιάσει λέει:
"Καθίστε ήσυχα τώρα, κοιτάξτε τι ωραία θέση που έχουμε εδώ, θα φέρουνε σε λίγο τη μπέμπα να τη ντύσουνε με τα βαπτιστικά της!"
Ένα από τα αγοράκια, συνεπαρμένο μπροστά στην προοπτική, ρωτάει:
"Δηλαδή θα τη φέρουν και θα την ξεντύσουν εδώ?"
"Ναι".
"Δηλαδή θα δούμε και το πουλί της?"


Την ίδια μύτη έχουνε, σας λέω. Ανεξαρτήτως ηλικίας.

by Saigon

On the move

Το συγκεκριμένο "On the move" είναι ανεκτίμητης αξίας. Μας έκανε και γελάσαμε πάρα πολύ (δύσκολο πράμα, δε γελάμε ποτέ, μα ποτέ) και πραγματικά δεν πιστεύαμε στα μάτια μας...
Μιας και ο Woody κι εγώ είχαμε στο νου μας να κατεβάσουμε προσεκτικά το καρότσι από ένα υπερυψωμένο πλακόστρωτο ξανά στο πεζοδρόμιο, ευτυχώς που ήταν μαζί μας ο Digital Awareness και το είδε, αλλιώς θα το χάναμε.

Είδαμε λοιπόν, κολλημένο σε ένα stand για αφισοκόλληση, δίπλα σε αφίσες για θεατρικές παραστάσεις και μουσικά δρώμενα, αυτό:

(κλικ στη φωτό για μεγέθυνση)

... Ουδέν σχόλιο.
ROTFL

by Saigon

Αγαπούλιtchκα

Κυριακή βραδάκι, βγαίνουμε για βόλτα. Ο Woody φοράει τον Αστέρη μέσα στο ring sling, κρατιόμαστε από το χέρι και περπατάμε. Ένα στενάκι πριν βγούμε στον κεντρικό δρόμο, διασταυρωνόμαστε με μια εξηντάρα γαλανομάτα κυρία με κότσο, που προσπαθεί να ξεκλειδώσει μια εξώπορτα. Μόλις μας βλέπει γουρλώνει τα γαλανά της μάτια, παρατάει την εξώπορτα, και έρχεται προς το μέρος μας λέγοντας με έντονα ξενική προφορά "Κακό, πολύ κακό".
Απορημένοι κι οι δυο μας, κοντοστεκόμαστε. Η κυρία απλώνει το χέρι και πιάνει το ποδαράκι του Αστέρη που κρέμεται έξω από το sling.
"Ντεν κάνει, συγκνώμη, πολύ σφικτό, πονταράκι πονάει..."
Η ξενική προφορά έγινε πλέον, πιο συγκεκριμένα, ρωσικής καταγωγής.
"Δεν πονάει, είναι πολύ καλά έτσι!" την καθησυχάζω εγώ χαμογελώντας.
"Κοριτσάκι, ακούει 'Ελενα, πονταράκι ντεν είναι καλό έτσι". Η ανησυχία της είναι παραπάνω από έκδηλη. Δοκιμάζει να τραβήξει το ύφασμα και να ξεσκεπάσει το παιδί.
"Είναι πολύ άνετα, κοιτάξτε τον, κοιμάται!" αντιτείνεται ο Woody, ρίχνοντάς μου ένα λοξό βλέμμα που φωνάζει 'μα τι λέει η τρελή'.
"Εγώ ξέρει, κάνει μασσάge, πονταράκι πολύ σφιχτό, κόβει κυκλοφορία...". Αρχίζει σιγά-σιγά να μιλάει ασθμαίνοντας, λες και κάποιος κόβει τη δική της κυκλοφορία.
"Μα δεν είναι σφιχτό, κοιτάξτε..." προσπαθώ να της δείξω ότι το ύφασμα πίσω από τα γόνατα του Αστέρη δεν είναι πιο σφιχτό από το λουράκι των παπουτσιών στους αστραγάλους της.
"Όχι, πρέπει πιο απαλό, αγαπούλιtchκα, πρέπει κάνει". Επιτακτικό το ύφος πια, μέσα στην παράκληση.
"Εντάξει, θα πάμε στο σπίτι και θα το φτιάξουμε", απαντάει ο Woody ανυπόμονα και μου σφίγγει το χέρι.
"Τώρα κάνει, παρακαλώ αγαπούλιtchκα, ακούει Έλενα, πονταράκι είναι... πώς λένε... μπλε!"
"Ε όχι και μπλε, μια χαρά είναι, δεν έχει τίποτα!" Είναι ολοφάνερο πως δεν ωφελεί να επιχειρηματολογήσει κανείς μ' αυτή την κυρία.
"Εγώ κάνει μασσάge, πρέπει πιο απαλό, ντεν είναι καλό, παρακαλώ αγαπούλιtchκα..." Από το τράβηγμα εκατέρωθεν, το μωρό έχει αλλάξει θέση μέσα στο sling και πλέον όντως δεν κάθεται καλά!
"Εντάξει, πάμε τώρα σπίτι να το βγάλουμε", της λέω και ηρεμεί λιγάκι.
Απομακρυνόμαστε αρκετά, ανησυχώντας μην τυχόν μας ακολουθεί για να βεβαιωθεί ότι ακούσαμε τις οδηγίες της. "Να πάρουμε τηλέφωνο τη Στέλλα", μουρμουρίζει ο Woody εκνευρισμένος. "Σώπα τώρα και περπάτα, να βγούμε από την ακτίνα δράσης της!" λέω κρυφογελώντας. Στρίβουμε στη γωνία, διορθώνουμε τη θέση του μωρού και συνεχίζουμε τη βόλτα μας ανενόχλητοι.
Σας φιλώ, αγαπούλιtchκες! Καλή εβδομάδα. :-)

by Saigon

Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;...

Απόγευμα Τετάρτης στο γαλήνιο φωτογραφείο της Σαϊμπάι και ο Ευτύχης μυρίζει Χωσέ. Όχι, δεν είναι José Cuervo, δεν είναι κανείς Ιθπανόθ που τον λένε José, απλά "οσμίζεται" ότι πλησιάζει πελάτης που θα μας "χώσει" με κάτι που θα ζητήσει, είτε από άποψη ταχύτητας παράδοσης παραγγελίας είτε από άποψη απαιτήσεων.
Σε λίγα μόνο λεπτά εμφανίζεται κυρία κοντά στα 50 με ψηφιακή μηχανή. Ξέρει την ψηφιακή μηχανή όσο εγώ να χειρίζομαι το τηλεσκόπιο Humble, δλδ καμιά απολύτως ιδέα, ένα βήμα μόλις μετά το "είναι σατανικό, όργανο του Εξαποδώ". Μας δίνει την κάρτα λοιπόν να πάρουμε τις φωτό να τις εκτυπώσουμε. Η συνήθης διαδικασία επιβάλλει να βλέπει ο/η πελάτης τις φωτογραφίες και να επιλέγει ποιες θέλει να τυπώσουμε. Τη στιγμή που έχουν φορτωθεί οι φωτό, ο Ευτύχης ανεβαίνει επάνω να δει το βίντεο που κάναμε αντιγραφή και αναγκαστικά πηγαίνω εγώ στην κυρία για να την εξυπηρετήσω. Γρήγορα καταλαβαίνω ότι είναι φωτογραφίες από απονομή πτυχίου του υιού της κυρίας: ανθοδέσμες με διάφορα λουλούδια σε ενα μπουκέτο, χαμόγελα, ενα χαρτί φάτσα κάρτα στον κοστουμαρισμένο νεαρό. Και τότε ξεκινάει...
Η κυρία λοιπόν μας λέει ότι θέλει να αλλάξουμε μερικά πραγματάκια, κάτι το συνηθισμένο, αφού πολλές φορές μας ζητήθηκε να διορθώσουμε τα "κόκκινα μάτια", να κόψουμε την φωτογραφία σε συγκεκριμένο κάδρο και διάφορα άλλα ψιλά. Όχι όμως αυτη τη φορά. Αυτή τη φορά οι απαιτήσεις ήταν οι εξής:
- Σε μια φωτογραφία η κυρία είχε κλειστά μάτια και μας ζήτησε να τα ανοίξουμε
- Ο γιος ειχε βγει με ωραίο χαμόγελο σε μια φωτογραφία και ήθελε να βάλουμε το ίδιο χαμόγελο σε όλες τις φωτογραφίες μετα την απονομή
- Ήθελε να μην φαίνεται ότι ήτανε νύχτα, ενώ βγάλανε φωτογραφίες σε μικρό πάρκο έξω από τη σχολή με τα φώτα αναμμένα
- Ήθελε να μεταφέρουμε την οικογένεια από μια οικογενειακή φωτογραφία, και να την πάμε σε ένα μέρος εκεί κοντά που είχε καλύτερα λουλούδια. Στην ερώτηση αν υπάρχει έστω μια φωτογραφία απο το επιθυμητό μέρος για να το κάνουμε μας ειπε πως όχι, αλλα "εμείς με τους υπολογιστές πια όλα μπορούμε να τα κάνουμε"
- Ο γιος ήτανε σε μια φωτό καλός και ήθελε να βάλουμε και τον πατέρα του δίπλα και να είναι μόνοι τους σε μια φωτογραφία. Με την διαφορά ότι ο πατέρας στην προτεινόμενη φωτό είχε βγει χωρίς να φαίνεται το ένα χέρι του, κάτι το οποίο εμεις έπρεπε να αποκαταστήσουμε, σύμφωνα με την κυρία
- Ήθελε να φαίνεται καλύτερα το πτυχίο του γιόκα της λέει, να φαίνεται τι γράφει κι ας ήτανε φωτογραφία με φλας, τραβηγμένη απο 10 μέτρα απόσταση

Όλα αυτά μάλιστα της φάνηκαν και συνηθισμένα και εύκολα και της είπα οτι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε. Βλέπετε, δεν είμαι εγώ υπεύθυνος της ψηφιακής επεξεργασίας, αλλά ο Ευτύχης. Οπότε όταν έφυγε η κυρία του ανακοίνωσα τι έπρεπε να κάνει και έφριξε ο άνθρωπος!

Τελικά η κυρία ξαναήρθε, και μετά από μιάμιση ώρα κατάλαβε ότι δεν μπορεί να ζητάει τέτοια πράγματα και αρκέστηκε σε όσα η παρούσα τεχνολογία μπορεί να προσφέρει...
Ευτυχώς...

Baygon speaking