Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα να 'χαμε να λέγαμε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα να 'χαμε να λέγαμε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 5 Απριλίου 2012

Raindrops

Επειδή βρέχει από χτες, και επειδή έχω μια χαλαρή, παρεΐστικη διάθεση, μου ήρθε μια ιδέα για post. Βάλτε ένα κρασί αν θέλετε. Ή ένα φλιτζάνι τσάι. Και δείξτε κατανόηση. :-)

Δεν μου αρέσει η βροχή, ούτε μου άρεσε ποτέ. Υπάρχουν άνθρωποι που απολαμβάνουν να περπατούν στη βροχή - σε άλλους αρέσει η μυρωδιά που βγάζει η γη όταν βρέχει... Δεν είμαι απ' αυτούς. :-P

Κατά παράξενο τρόπο όμως, έχω μια αδυναμία σε κάποια τραγούδια που μιλάνε για βροχή. Ειδικά όταν υπάρχουν ήχοι της βροχής μέσα σε ένα τραγούδι, κάτι μέσα μου συγκινείται πολύ.

Πρώτο-πρώτο, το Riders on the Storm.




Ξεκινάει με βροχή, και συνεχίζει να βρέχει σε μεγάλο μέρος του τραγουδιού. Για κάποιο λόγο, μου έχει κολλήσει και κάθε φορά σκέφτομαι πως αυτή η βροχή πέφτει πάνω σε ξύλινο κατάστρωμα. Άσχετο, θα μου πείτε. Μπορεί. Δεν ξέρω γιατί το έχω δει έτσι. Αλλά μ' αρέσει πολύ.

Το Crying in the Rain.



Καταπληκτικό (κατ' εμέ) τραγούδι από τα παιδικά μου χρόνια. Ήχοι και στίχοι σχετικοί με τη βροχή. Και αυτός ο συνδυασμός μου κάνει κλικ.

Το Africa.

Πόσο, μα πόσο το λατρεύω αυτό το τραγούδι. Πολλές φορές εδώ και χρόνια έχει τύχει να το ακούω στο repeat και δυνατά, με αποκορύφωμα πριν μερικές εβδομάδες που το έβαλα να παίξει και ο Αστέρης με τράβηξε από το χέρι να το χορέψουμε. Χοροπηδούσαμε πέρα-δώθε μέσα στο σπίτι και μόλις έφτανε στο τέλος, ο μικρός έλεγε "Πάλι". Δικό μου παιδί είναι αυτό, τέλος.


Ο Baygon, που ξέρει πόσο αγαπώ το τραγούδι, σε μια παλιά ανάρτηση έβαλε βίντεο από αυτήν την ασύλληπτη εκτέλεση. Με ήχους βροχής. Λιώνω από ακουστική ευχαρίστηση.

Το Raining in Baltimore.

Η πιο πρόσφατη προσθήκη βροχοτράγουδου στη μόνιμη λίστα των αγαπημένων μου mp3 όλων των εποχών. Ένα συγκλονιστικό τραγούδι που με καθηλώνει κάθε φορά. Παρατάω ό,τι κι αν κάνω και αφήνομαι στη μουσική και τους στίχους του. Το καλοκαίρι του 2008 έμεινε σημαδεμένο από την επανάληψη του "I need a phone call, I need a plane ride, I need a sunburn..."

Σας αφήνω να απολαύσετε κι εσείς τις μικρές μου βροχερές στιγμές.

by Saigon

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011

Τι γεύση έχει το Λονδίνο?

Για μένα, το Λονδίνο έχει πολλές γεύσεις. Πλούσιες, και πολυ-πολιτισμικές!

Ακολουθούν φωτογραφίες (του Baygon φυσικά, τα 'χουμε πει) από διάφορες νοστιμιές που δοκίμασα σε υπέροχα μέρη στο Λονδίνο.

Tomato and Basil Soup
Ονειρεμένο Fish & Chips!
Pumpkin Soup
Caribbean Vegetables Soup
(Le Pain Quotidien)
Hummus με κοτόπουλο, σαλάτα ταμπουλέ και τσάι φρέσκιας μέντας.
Λεμονάδα με τζίντζερ και μέντα, ζεστό ρόφημα με μήλο και κανέλλα, falafel.
(Hummus Bros)

Αφήστε τα σάλια να τρέξουν ελεύθερα! :-)
Σας χρωστάω άλλη μια ανάρτηση. Σύντομα.

by Saigon


Τρίτη 12 Ιουλίου 2011

Emergency Pack

 Όταν το Μάρτιο ο Baygon ανακοίνωσε πως θα φύγει στην Αγγλία, με πέτυχε σε δύσκολη στιγμή. Ήμασταν στο Βόλο, είχα πιει τα τσιπουράκια μου, μια σπρωξιά ήθελα για να κλάψω και... έκλαψα. Και μετά το μετάνιωσα, γιατί στην πραγματικότητα χαιρόμουν πολύ γι' αυτόν, χαιρόμουν που επιτέλους θα πήγαινε σε ένα μέρος όπου συμβαίνουν τόσο πολλά που τον ενδιαφέρουν και όπου θα μπορούσε να ανθίσει με τις κατάλληλες ευκαιρίες. Αισθάνθηκα απαίσια που το αλκοόλ στο αίμα μου φέρθηκε εγωιστικά και μ' έκανε να του χαλάσω τη χαρούμενη ανακοίνωση. Και του το είπα λίγη ώρα αργότερα, ξεμεθώντας πάνω από μια τεράστια κούπα ζεστή σοκολάτα με πιπέρι.

Τόσον καιρό που λείπει, μου λείπει. Επικοινωνούμε συχνά, με όλους τους τρόπους που έχουμε στη διάθεσή μας. Λέμε για σοβαρά και για αστεία, ανταλλάσσουμε ενδιαφέροντα νέα, τον καμαρώνω και τον χαίρομαι και τον θαυμάζω, βοηθάμε ο ένας τον άλλο κι ας είμαστε τόσο μακριά.
Αλλά είναι ο καλύτερός μου φίλος, και μου λείπει.

Γι' αυτό όταν έφτασε ταχυδρομικώς το πακέτο από το Λονδίνο, το άνοιξα με χαρά μικρού παιδιού και ο ενθουσιασμός μου θα αργήσει πολύ να ξεθυμάνει! Σε όλα όσα διάλεξε να μου στείλει, κρύβεται η φροντίδα και η έγνοια του, και ξέρω πως το καθετί συνοδεύεται από μια τρυφερή σκέψη.
Όχι, κοιτάξτε και πείτε μου αν έχω άδικο:

Καρτ-ποστάλ από το British Museum. Seurat, Michelangelo, Qin Dynasty. Η κάρτα πάνω αριστερά είχε πολύ όμορφα λόγια στην πίσω πλευρά της. :-)

Αυτό το "Love" μου κάνει πολύ δεκαετία '90 και μ' αρέσει!!! Επίσης στυλό και μολύβια από το Βρετανικό Μουσείο, και μια κονκάρδα που θα πάει κατευθείαν μαζί με τις υπόλοιπες της συλλογής μου, στο πλάι της τσάντας για το πλέξιμο. Ξέρεις ότι λατρεύω τις κονκάρδες!

Φυλλάδια και χάρτες περιήγησης για το Μουσείο. Αχ, πόσα χρόνια πίσω γυρνάω... Όταν πήγα στο Λονδίνο το '98, η βαλίτσα μου στην επιστροφή είχε 6 επιπλέον κιλά από όλα τα φυλλάδια και τις μπροσούρες που κράτησα. Τα έχω ακόμα.

Σελιδοδείκτες - ένας από το Μουσείο και ένας με τον John Coltrane (καρδούλες, πολλές καρδούλες!!)
Σημειωματάρια - πανέμορφα και τα δύο (ακόμα περισσότερες καρδούλες!!)
Κάρτα από το Le Pain Quotidien. Τι να πρωτοπώ? Η πίσω όψη γράφει αναλυτικά τι περιλαμβάνουν τα πακέτα για πικ-νικ. Θέλω θέ-λω ΘΕΛΩ! Θα με πας?

Δύο πακέτα τσάι από το The Tea House. Το ένα είναι μίγμα Russian Caravan και το άλλο Morocco Mint. Και ένα infuser από μπαμπού!!! Δεν καταναλώνω τίποτα μόνη μου, περιττό να πω. Θα περιμένω να πιούμε τσάι μαζί.

Νήμα για πλέξιμο από το I Knit London. Την τελευταία φορά που μου αγόρασε ο Baygon νήμα, κατέληξε να πάρει ως δώρο ένα αφράτο, μακρύ (είναι και ψηλός!) κασκόλ για να μην κρυώνει όταν βγαίνει για νυχτερινή φωτογράφιση στο Λονδίνο. Νομίζω πως αυτό τώρα πρέπει να γίνει σκουφάκι ή γάντια, ώστε να εμπλουτίσουμε το σετ.

Toffee. TOFFEE... Όσον καιρό λείπει, η μόνιμη ερώτησή του στο τηλέφωνο ήταν "τι θέλεις να σου στείλω από το Λονδίνο?" και η μόνιμη απάντησή μου "Toffee". "Ναι, εντάξει, και τι άλλο?". "Κι άλλο toffee".
Και έστειλε. Το κάθαρμα. Toffee από το Thorntons. Που το ίδιο το σακουλάκι το δηλώνει απερίφραστα, "Tempting toffee lovers". Tempting λέει!
Το Mint Toffee ήταν μαλακό με υπέροχα λεπτή τη γεύση της μέντας, πολύ ισορροπημένο, εξαιρετικό.
Το Original ήταν σκληρότερη ποικιλία toffee, βουτυράτο, πεντανόστιμο, η αιτία που δάγκωσα τη γλώσσα και το εσωτερικό του στόματός μου πολλές φορές, προσπαθώντας να το φέρω βόλτα. Άξιζε μέχρι τελευταίας ρανίδος.
Το Chocolate Smothered Toffee... Ωωωω... Συγγνώμη, αλλά πώς να μη λιποθυμήσει κανείς και μόνο με το όνομα? Έγλειψα και τα δάχτυλά μου. Και το πιάτο. Και το σακουλάκι. Και το smothered έγινε smeared -
Εχμ, είναι κάπως embarrassing η φάση, περνάω στο επόμενο.

Ένα μπλουζάκι για τον Αστέρη. Θα βγάλουμε φωτογραφίες όταν το φορέσει και θα ανεβάσω εδώ.

Μπαϊγκονάκι μου, δεν ξέρω πώς να σε ευχαριστήσω για όλα αυτά, όσο έβγαζα από το κουτί τους θησαυρούς σκεφτόμουν πως ήξερες πώς ακριβώς θα αντιδράσω με το κάθε ένα. Και χαμογελούσα ακόμα πιο πολύ. Και μου λείπεις και σ' αγαπώ και σε περιμένω να γιορτάσουμε μαζί τα γενέθλιά μας.
Αγκαλιές
:-)

by Saigon

Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

Mix Tape (XI)


Τα λαστιχωτά χεράκια
Κολλούσαν. Πολύ. Είχε πλάκα να τα τινάζεις από την ουρά και να κολλάνε κάπου, αλλά στο τέλος ήταν σκέτη γλίτσα στα χέρια, άσε που μάζευαν και ένα σωρό σκόνη και βρώμιζαν απίστευτα.


Το πιστόλι-βεντούζα
Πολύ παλιό και πολύ δημοφιλές, αυτό το πιστόλι ήταν η εναλλακτική (και λιγότερο ηχορυπαντική) λύση για τους αποκριάτικους 'καουμπόηδες' αντί για το πιστόλι με κάψουλες που έσκαγαν στ' αλήθεια.


Το ψάρεμα με καλάμια
Πόσες εκδοχές αυτού του παιχνιδιού έχουν κυκλοφορήσει? Κυκλοφορεί ακόμα! (Ναι, έχω πάρει κι απ' αυτό στη βαφτισιμιά μου, αν αναρωτιέστε.) Η βάση περιστρέφεται και τα ψαράκια ανεβοκατεβαίνουν ανοιγοκλείνοντας το στόμα για αυξημένο βαθμό δυσκολίας και περισσότερο σασπένς. Ατελείωτες ώρες διασκέδασης για μεγάλο φάσμα ηλικιών!

Η αμερικανική απάντηση στο φαινόμενο των Beatles. Μια μικρή αλλαγή στην ορθογραφία, τέσσερα φρέσκα αγόρια, τσουπ! έτοιμο το boy band. Απλό, σωστά? Όμως δεν έπιασε. Aπό τα τραγούδια τους, μόνο το "I'm a believer" γλίτωσε τη λήθη. Ωστόσο, το σίριαλ που έφτιαξαν έφτασε να προβάλλεται κάθε σαββατοκύριακο στο Mega, πάλαι ποτέ! Ποιος άλλος το θυμάται?


Η Tosca - 4711
Αχ, νομίζω πως δε χρειάζεται κανένα δικό μου σχόλιο γι' αυτή την κολώνια. Θα το 'θελα πολύ να γράψετε εσείς τα δικά σας από κάτω!
(Και μη μου πείτε το αιώνιο "Δοκίμασε να το πεις πολλές φορές γρήγορα"... Τόσο τρίτη δημοτικού!!)

Ας βάλουμε και μια διαφήμιση... Ορίστε το βίντεο για το Mix Tape του Φεβρουαρίου:

Η Μπέσσυ Αργυράκη, για τη Bic που απλουστεύει τη ζωή! :-)

by Saigon

Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου 2011

Barcelona - Day 3

Δε μπορεί να πει κανείς πως η Βαρκελώνη ήταν ασφυκτικά γεμάτη από χριστουγεννιάτικα στολίδια, τουλάχιστον όχι τις ημέρες που ήμασταν εκεί. Υπήρχαν κάποια φωτάκια και δέντρα, υπήρχε επίσης μια μεγάλη έκθεση με φάτνες στο Museu Palau Mercader (από την Ένωση Κατασκευαστών Φατνών)(ναι, δεν κάνω πλάκα, ενώθηκαν 16 σύλλογοι "Φατνιστών" και έφτιαξαν μια ομοσπονδία, άλλωστε έχουν μόνιμες εκθέσεις όλο το χρόνο και φτιάχνουν υπέροχα πράγματα, είναι μια παραδοσιακή τέχνη μινιατούρας όπως τα κουκλόσπιτα).
Το πιο πρωτότυπο χριστουγεννιάτικο στολίδι μέσα στην πόλη πάντως, ήταν αυτό:


Το κοχυλάκι. Όπως μάθαμε, αυτά τα ζυμαρικά είναι παραδοσιακό φαγητό της Καταλονίας για τις γιορτές. Λέγονται "Galet de Nadal" και μαγειρεύονται με ένα σωρό λαχανικά και μια ποικιλία κρεάτων για το πιάτο Escudella i Carn d' Olla. Να σας δώσω και συνταγή? Να, ορίστε.
Τα κοχυλάκια ήταν δύο μέτρα σε ύψος, φωτίζονταν εσωτερικά το βράδυ, και βρίσκονταν σε διάφορα σημεία (κυρίως τουριστικά) μέσα στο κέντρο της Βαρκελώνης. Το εικονιζόμενο κοχυλάκι βρισκόταν μπροστά στην είσοδο της Boqueria (Μποκερία), στη Rambla.

Η Boqueria είναι μια σκεπαστή αγορά που κρατάει πολλούς αιώνες τώρα. Δεν έχετε ξαναδεί κάτι παρόμοιο πουθενά. Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν λαϊκές αγορές και παζάρια όπως τα ξέρουμε (ή όπως τα φανταζόμαστε), όμως η Boqueria είναι μια ατέλειωτη ποικιλία από είδη καθημερινά και πολυτελείας, σε οπωρολαχανικά, γλυκά, κρέατα και αλλαντικά, θαλασσινά και τυριά. Είναι όλα πεντακάθαρα και προσεκτικά τοποθετημένα και διαλεγμένα ένα-ένα, χωρίς κρυμμένα σάπια φρούτα στον πάτο του τελάρου. Δεν υπάρχουν βρωμόνερα και σκουπίδια κάτω. Κανένας δε φωνάζει, κανένας δε φτύνει, κανένας δεν προσπαθεί να σου πασάρει σκάρτο πράγμα. Στο ψαράδικο, σου φιλετάρουν το ψάρι με χειρουργική ακρίβεια και αφοσίωση.

Mη βιαστείτε να θεωρήσετε βαρετό το θέαμα. Δεν είναι απλώς συνηθισμένα σοκολατάκια. Πιστέψτε με, η ποιότητα και οι γεύσεις δεν περιγράφονται. Μια έκρηξη στο στόμα που με έκανε να γονατίσω, και σημειωτέον, I've had my share of chocolate γενικώς. Με ξέρετε δα.


Με δεμένες δαγκάνες, διότι ήταν ζωντανά. Μη χάσουμε και κανένα δάχτυλο.


Το νοστιμότερο χταποδάκι που έχω δοκιμάσει στη ζωή μου. Με κόκκινο γλυκό πιπέρι. Ωιμέ.


Η ποικιλία ήταν ανυπέρβλητη, με σπάνια και εξωτικά φρούτα ζουμερά και λαχταριστά. Είδα αποξηραμένα φρούτα που δε φανταζόμουν πως κυκλοφορούν. Είδα συσκευασμένα (πλυμένα, καθαρισμένα και έτοιμα προς κατανάλωση) ρόδια, μούρα, μύρτιλλα, σταφύλια, τεμαχισμένο ανανά, μάνγκο, παπάγια, φρούτα του πάθους, καρύδες.


Οι φρουτοσαλάτες λέγονται Macedonia. :-)
Μα πείτε μου, δεν είναι εξαιρετική ιδέα? Περνάς, παίρνεις μια φρέσκια σαλατίτσα με το πιρούνι της ενσωματωμένο, και κολατσίζεις υγιεινά.


Και το αγαπημένο μας: όλα τα διαθέσιμα φρούτα προσφέρονταν σε φρεσκοστιμμένους χυμούς, σε συνδυασμούς των δύο (ή και τριών). Δοκίμασα ανανά & καρύδα, μπανάνα & μάνγκο, σοκολάτα & καρύδα & φράουλα, μέντα & ακτινίδιο & lime, δε θυμάμαι πια τι άλλες γεύσεις με κάνανε να ταξιδέψω γευστικά αφού κάθε φορά η Boqueria ήταν ο λόγος για να ξαναπάμε στη Rambla και να περιπλανηθούμε μέσα σ' αυτή την πολύχρωμη αγορά με ένα χυμό στο χέρι.


Paella mixta, σε ένα μικροσκοπικό μαγαζάκι μέσα στη Boqueria. Ποτέ δεν πίστευα πως θα μου αρέσουν τα θαλασσινά και το κοτόπουλο μαγειρεμένα μαζί (και δη με ριζότο), αλλά στη Βαρκελώνη όλα είναι δυνατά. Θεϊκό.


Μία από τις εμπειρίες ζωής σ' αυτό το ταξίδι, ήταν η επίσκεψη στο Μουσείο Picasso.
Υποθέτω πως ούτε ο Pablo Picasso χρειάζεται συστάσεις. Η αλήθεια είναι πως έχει κανείς στο νου τα αφηρημένα έργα του μετά το 1900 ως στερεότυπο όταν ακούει το όνομά του. Έχω ακούσει επίσης τα ανεκδιήγητα "Δεν ήξερε να ζωγραφίζει", "Τέτοια φτιάχνει και ο τρίχρονος γιος μου" και άλλες χαριτωμένες ατάκες. Ο Picasso όμως, τρομερά ταλαντούχος από μικρό παιδί, ως έφηβος ζωγράφισε αξιοθαύμαστες ελαιογραφίες σύμφωνα με την τεχνοτροπία της εποχής του, συμμετείχε σε σπουδαίο διαγωνισμό και πήρε βραβείο, και μόνο αφότου αποφάσισε να μείνει στο Παρίσι άρχισε να βλέπει τον κόσμο αλλιώς, να απαρνείται τις καλλιτεχνικές νόρμες σιγά-σιγά και να δραπετεύει (δειλά στην αρχή, πιο τολμηρά αργότερα) από τη 'συμβατική' ζωγραφική, προτιμώντας να πειραματίζεται με τα σχήματα και τα χρώματα και να εκφράζει αυτό που ένιωθε περισσότερο, παρά αυτό που έβλεπε. Ο ίδιος κάποτε είπε "Μου πήρε μια ολόκληρη ζωή για να μάθω να ζωγραφίζω σαν μικρό παιδί".
Το Museu Picasso έχει μια υπέροχη συλλογή από γνωστά και άγνωστα έργα του, αλλά δε σταματά εκεί. Η εφαρμογή της μεταγενέστερης τεχνολογίας πάνω στους πίνακες του Picasso δίνει την ευκαιρία στον επισκέπτη να εμβαθύνει σε ορισμένα έργα, βλέποντας τις ακτινογραφίες του τελάρου και το αρχικό σκίτσο επάνω στον καμβά, τις διορθώσεις που έγιναν στο σχέδιο σε όλα τα στάδια της διαδικασίας, και την αντιπαραβολή όλων αυτών με το τελικό αποτέλεσμα. Συναρπαστικό επίσης ήταν το βιντεάκι που έπαιζε ασταμάτητα σε ένα δωμάτιο, όπου φαίνονταν συγκεντρωμένες και με ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια οι 58 σπουδές του Picasso πάνω στον πίνακα του Velázquez "Las Meninas". Η αποδόμηση, το χιούμορ, η ειρωνεία, το παιχνίδι πάνω στη φόρμα και το συμβολισμό. Από τα καλύτερα πράγματα που έχω δει ποτέ.
Η συγκίνηση ήταν διπλή για μένα, γιατί έτυχε εκείνες τις μέρες να φιλοξενείται στο μουσείο Picasso μια περιοδική έκθεση με ιδιαίτερη σημασία... Είχε Degas. (Όποιος δεν ξέρει τη σχέση μου με τον Ντεγκά, ας διαβάσει αυτό.)
Χωρίς να το προβλέψω, είδα πίνακες και γλυπτά που δεν περίμενα ποτέ πως θα έχω την τύχη. Είδα τη "Μικρή δεκατετράχρονη χορεύτρια" εκεί μπροστά στα μάτια μου, με το tutu της και τη σατέν κορδέλα στα μαλλιά και τα χεράκια της πλεγμένα πίσω. Κουβάδες ευτυχίας πάνω στο κεφάλι μου. Έτσι απλά.
Τώρα βέβαια θα μου πείτε, καλά τα λέω όλα αυτά, αλλά γιατί δε σας δείχνω καμιά φωτογραφία? Εχμ, επειδή μέσα στο μουσείο απαγορεύονταν οι φωτογραφίες. Και δεν έχω. Δείτε όμως φωτογραφίες από τους δρόμους που περπατήσαμε από τη Rambla ως το μουσείο, κι από κει παραλιακά ως το άγαλμα του Κολόμβου.



(Κολόμβε, με το δάχτυλό σου που δείχνει προς την πατρίδα σου την Ιταλία, πότε-πότε δείχνε και προς τη δική μου κατεύθυνση που υποφέρω η καψερή μακριά από τη Βαρκελώνη. Ευχαριστώ.)

by Saigon

Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011

Barcelona - Day 2

[Δείξτε κατανόηση, ακολουθεί φωτογραφικό σεντόνι.]

Ημέρα δεύτερη. Νωρίς το πρωί στο Ισπανικό Χωριό.

Το Poble Espanyol είναι μια μικρογραφία ολόκληρης της Ισπανίας. Ή μάλλον... σχεδόν ολόκληρης. Να σας τα πω με λεπτομέρειες.
Για τη Διεθνή Έκθεση του 1929 (που λέγαμε κι εδώ), μεταξύ άλλων, σκέφτηκαν πόσο χαριτωμένο θα ήταν να δημιουργήσουν ένα συμπυκνωμένο μουσείο σαν μια μικρή πολιτεία, όπου θα συγκεντρώνονταν αρχιτεκτονικά δείγματα από όλες τις γωνιές της Ισπανίας. Η Ισπανία (για να δω αν με προσέχατε) αποτελείται από 17 αυτόνομες επαρχίες (υπάρχουν και δύο ισπανικές πόλεις σε Μαροκινό έδαφος, οι οποίες είναι μεν αυτόνομες περιοχές, αλλά δεν είναι επίσημες επαρχίες). Οι 15 από τις επαρχίες αυτές βρίσκονται στην Ιβηρική χερσόνησο, η 16η είναι οι Βαλεαρίδες Νήσοι και η 17η τα Κανάρια Νησιά. Ταξίδεψαν λοιπόν οι απεσταλμένοι στις 15 ηπειρωτικές επαρχίες και πήραν ιδέες από χαρακτηριστικά κτίρια ώστε να φτιάξουν ακριβή αντίγραφα των προσόψεών τους στο Ισπανικό Χωριό. Το Χωριό χτιζόταν και μεγάλωνε και γινόταν πολύ πετυχημένο, όμως εξαντλήθηκαν οι πόροι και δεν υπήρχαν άλλα χρήματα για εισιτήρια ώστε να επισκεφθούν τις 2 μακρινές επαρχίες. Κι έτσι σταμάτησαν εκεί. :-)


Ενώ το Χωριό επρόκειτο να "ξηλωθεί" με το τέλος της Έκθεσης, είχε καταφέρει να γίνει τόσο δημοφιλές, που τελικά έμεινε. Τώρα είναι ένα γραφικό, χαριτωμένο και τουριστικό μέρος γεμάτο μαγαζάκια με αναμνηστικά, εργαστήρια φυσητού γυαλιού και πανοπλίας, και ένα μικροσκοπικό παράρτημα του Μουσείου Picasso.


Δείτε τον Woody στραβωμένο λίγο πριν φύγουμε, γιατί είχε μια υποψία πως αγόρασα μαγνητάκια και βεντάλιες. (χαχαχαχαχα)


Βόλτα στη Γοτθική Συνοικία:

Μετά πήγαμε στο Ενυδρείο... Λατρεύω τα ενυδρεία. Η πρώτη μου επίσκεψη σε ενυδρείο ήταν τον Απρίλιο του '98 στη Ρόδο (κλασικός προορισμός πενταήμερης για σχολεία της βόρειας Ελλάδας), και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς είχα την τύχη να μπω στο ενυδρείο του Λονδίνου. Φυσικά, έπαθα την πλάκα μου εκεί. Τι δέος μπροστά σ' αυτά τα πλάσματα του βυθού, ειδικά όταν υπάρχει μεγάλη δεξαμενή με καρχαρίες! Νιώθω τόσο ασήμαντη.
Το Aquarium της Βαρκελώνης είναι υπέροχο, με αμέτρητα είδη θαλάσσιων ειδών. Επιτρέπονταν οι φωτογραφίες αποκλειστικά χωρίς φλας, κι έτσι δεν έχω να σας δείξω τίποτα αξιόλογο (ίσως αργότερα, αν ο Digital Awareness μού επιτρέψει να ανεβάσω μερικές που έβγαλε ο ίδιος εκεί). Θα πω όμως ότι περάσαμε καταπληκτικά χαζεύοντας όοοοοοοοολες τις δεξαμενές, και η αγαπημένη μας στιγμή ήταν ο κυλιόμενος διάδρομος/τούνελ στην τεράστια αίθουσα με τα καρχαριοειδή και τα σαλάχια.

Μας άρεσε τόσο πολύ το Ενυδρείο, που καθυστερήσαμε - ΟΚ, το παραδέχομαι, καθυστερήσαμε στο giftshop γιατί είχα κολλήσει στο σταντ με τις καρτ-ποστάλ και δε μπορούσα να αποφασίσω ποιες να πάρω και ποιες να αποχωριστώ, από την αρμαθιά που είχα βουτήξει και που με το ζόρι προσπαθούσε ο Woody να μου αποσπάσει από το χέρι. Ως αποτέλεσμα της καθυστέρησής μας, χάσαμε το πούλμαν που μας περίμενε απ' έξω για να μας πάει ως την Πλατεία Καταλονίας (Plaça Catalunya), όπου και θα είχαμε το απόγευμα ελεύθερο για να περιπλανηθούμε στον πεζόδρομο και την αγορά του κέντρου. Δεν αγχωθήκαμε βέβαια, αφού ξέραμε πως είχαμε ραντεβού αργότερα μπροστά στο Hard Rock Café στην Πλατεία.
Αυτό μας έδωσε την εξαιρετική ευκαιρία να μείνουμε για λίγο εκτός γκρουπ και να κάνουμε βόλτα μόνοι μας, περπατώντας το παλιό λιμάνι (Port Vell) από το Ενυδρείο ως το άγαλμα του Κολόμβου στο τέλος της Rambla.
"La Gamba". Η ξεναγός μας την αποκάλεσε "χαρωπή καραβιδούλα". LOL
Είναι ένα γλυπτό 7 μέτρων που κάποτε στόλιζε την οροφή του εστιατορίου "Gambrinus", τη διακόσμηση του οποίου είχαν αναλάβει οι Javier Mariscal και Fernando Arribas. Όταν το εστιατόριο κατεδαφίστηκε, μόνο η καραβίδα διασώθηκε και τοποθετήθηκε στο λιμάνι της Βαρκελώνης, και με τον καιρό έγινε άλλο ένα από τα σύμβολα της πόλης.


Ποδαράκια κατάκοπα κι ευτυχισμένα, στο Port Vell της Βαρκελώνης. Ακόμα δεν το πιστεύω πως ήμασταν εκεί!



H Rambla (=πεζόδρομος) είναι από τα πιο γνωστά μέρη στη Βαρκελώνη. Ράμπλες υπάρχουν πολλές, αλλά La Rambla είναι μόνο μία. Πάντα γεμάτη κόσμο και δραστηριότητες και ήχους και χρώματα και street artists, η Ράμπλα είναι 1.200 μέτρα τουριστικού πεζόδρομου, περιστοιχισμένου από μουσεία και κτίρια και ερεθίσματα.

Μου άρεσε τόσο πολύ αυτή η εικόνα, που πάτησα το κουμπί βιαστικά για να προλάβω πριν ανοίξει τα μάτια του και με δει. Είμαι πολύ περήφανη γι' αυτή τη φωτογραφία... Την ενέκρινε και ο Baygon! :-)

Λήψεις της Casa Bruno Cuadros. Πώς να μην τη λατρέψει κανείς.


Βράδυ για μπύρες με την παρέα στο "5th Avenue", ένα καταπληκτικό μπαράκι διακοσμημένο με στοιχεία της αμερικανικής ποπ κουλτούρας - juke box, πινακίδες αυτοκινήτων, ρετρό διαφημίσεις, αφίσες και φωτογραφίες από ταινίες, κιθάρες, ένα πραγματικό traffic light αναμμένο μονίμως κόκκινο, και πολύ καλή μουσική. Μασκότ του καταστήματος ο αεικίνητος David, ο άνθρωπος για όλα τα πόστα (υποδοχή, μπάρμαν, σέρβις, DJ, υποπτευόμαστε πως κάπως κατάφερνε να είναι ταυτόχρονα και στην κουζίνα για να τηγανίζει onion rings), πάντα κεφάτος, μια αξιαγάπητη φιγούρα βγαλμένη από κινούμενα σχέδια.


Μήπως το παράκανα και σας κούρασα? Θα προσπαθήσω να μην φορτώσω τις επόμενες αναρτήσεις τόσο πολύ.
:-)

by Saigon