Improv Everywhere

Ακολουθώντας το παράδειγμα του Digital Awareness, με τα επιμορφωτικά θέματα επί του διαδικτύου, βάζω κι εγώ σήμερα ένα βίντεο για να ανακαλύψετε το απίθανο project Improv Everywhere.
Άνθρωποι της "διπλανής πόρτας", γίνονται μέλη και ονομάζονται "agents", και συμμετέχουν σε ευφάνταστα events που δε βλάπτουν κανέναν, βγάζουν χαβαλέ και πλάκα, και τους φέρνουν πιο κοντά.
Χαζέψτε τους, είναι απλά καταπληκτικοί.



(Εννοείται ότι δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό και έγινα κι εγώ agent, στο διεθνές παράρτημα... LOL)

by Saigon

Ouch

Σήμερα επιτέλους ένιωσα πολύ καλύτερα, αφού το μόνο που έμεινε πια να με ταλαιπωρεί λιγάκι είναι η βουλωμένη μύτη και ο βήχας (τρομερή η ένρινη και βραχνιασμένη αγγλική προφορά μου), η σωματική εξάντληση και οι πυκνές επισκέψεις στο μπάνιο. Νομίζω έχω πιει αρκετά αναψυκτικά τύπου cola για τους επόμενους 4 μήνες.

Είπα λοιπόν να πάω να δω τους γονείς μου, να βγω και από το σπίτι, που ήρθα και ρίζωσα από την περασμένη Δευτέρα, εκτός όταν τρέχαμε στο νοσοκομείο πριν μια βδομάδα. Τι το 'θελα;
Έκατσα εκεί 5' λεπτά με το ρολόι, μου δώσανε κάτι δώρα που φέρανε συγγενείς για το γάμο (τα τελευταία, ελπίζω), και έφυγα φορτωμένη με σακούλες και στα δυο μου χέρια.
Και τρία σκαλιά πριν το τέλος, έπεσα.

Τώρα έχω και το πόδι μου να σέρνω γύρω-γύρω μέσα στο σπίτι.

Δεν ξέρω τι σκοπό έχει το 2008, ίσως να με εξοντώσει σωματικά... LOL
Ευτυχώς που συναισθηματικά είμαι πολύ καλά, αλλιώς δε θα την πάλευα.
Ακούω (υπέροχο) Erroll Garner και διαβάζω το "Χρώμα της Μαγείας" ("The Colour of Magic") του Terry Pratchett.

Και σας εύχομαι ένα καταπληκτικό Π/Σ/Κ.



by Saigon

Nocturne

Ένα update σχετικά με το κρυολόγημα... και τα παθήματα της χτεσινής νύχτας.

Είμαι σ' αυτή την κατάσταση επισήμως πέντε ολόκληρες μέρες, χωρίς καμιά πρόοδο. Την Τετάρτη το βράδυ, για πρώτη φορά στη ζωή μου, έχασα όσφρηση και γεύση (Baygon, είμαι ανάπηρη αδερφέεεεεεεεεεεε!). Την Πέμπτη έπαψα οριστικά να αναπνέω από τη μύτη. Κατάντησε κουραστικό. Όταν όμως άρχισα να βήχω επίμονα χτες το πρωί, έναν στεγνό νευρικό βήχα που έκανε ηχείο μέσα στο θώρακά μου, έναν επίμονο βήχα που μου έστελνε αφόρητες σουβλιές στους κροτάφους και μου λύγιζε τα πόδια από τον πόνο στο στήθος, δεν άντεξα πια.
Μέχρι τις 9 το βράδυ είχα απηυδίσει και ζήτησα από τον Woody να πάμε στο νοσοκομείο. Εκεί αντικρύσαμε ουρά 35 ατόμων στα Εξωτερικά Ιατρεία, και φύγαμε επιτόπου. Έλεγα πως θα μπορούσα να κάνω υπομονή μέχρι σήμερα το πρωί, να πηγαίναμε σε κάποιο ιατρείο. Όμως ο πόνος χειροτέρευε. Ξαναπήγαμε λοιπόν εκεί (πρέπει να ήταν 01:00) και περιμέναμε.

Δε μπορώ να πω, ο χώρος αναμονής ήταν ζεστός. Είχε και μια οθόνη και έδειχνε το "Anger Management" που προβαλλόταν στο MEGA. Φυσικά οι καλοκυράδες διαμαρτύρονταν γιατί θα προτιμούσαν να δουν τη Νικολούλη. Γενικά ήταν κάπως δύσκολο να τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας, αφού δεν υπάρχουν αριθμημένα χαρτάκια, και όποιος θέλει ξεροσταλιάζει όρθιος έξω από την πόρτα της αίθουσας εξέτασης ώστε να χωθεί μέσα με την πρώτη ευκαιρία. Ώσπου ήρθε ο τρισμέγιστος, ο απύθμενης βλακείας Έλληνας, και άλλαξε για πάντα τη νυχτερινή διασκέδαση. Μπαίνει που λέτε ο εν λόγω, ο κλασικός πενηντάρης κακομαθημένος μαμόθρεφτος (μπορεί και τώρα ακόμα, αν δεν κουράστηκε η μανούλα του να τον ταΐζει το αυγό στο στόμα) που φοράει κοστούμι νομίζοντας πως αυτό είναι που θα αποκαλύψει το επίπεδό του, σέρνοντας από το χέρι τη σύζυγό του. Η κυρία φοράει τυρκουάζ σατέν πυτζαμούλες και ασορτί παντοφλάκια με πίπουλα, κι από πάνω το παλτό της με το γούνινο γιακά. Παντού στο πρόσωπό της γράφει "Μη με τραβάς άνθρωπέ μου, τι με κουβάλησες εδώ πέρα". Αλλά δε μιλάει.
Ο κοστουμάτος και η ακολουθία του διασχίζουν με φόρα το χώρο, προσπερνάνε τους ορθίους, ανοίγουν την πόρτα της αίθουσας εξέτασης και χώνονται και οι δυο μέσα. Εμείς απ' έξω, απλώς κοιτάμε εμβρόντητοι!!! Τι συνέβη μόλις τώρα; Είδες κι εσύ έναν μαλάκα να μας παίρνει τη σειρά; Is it a bird? Is it a plane? Κάποιοι αρχίζουν και "φορτώνουν" στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.
Μετά από ένα λεπτό, βγαίνει ο κοστουμάτος, αφήνοντας μέσα τη γυναίκα του. Εισπράττει βλέμματα απέχθειας από όλο το χώρο αναμονής, μαζί με κάτι ψιλοκατάρες, αλλά δε χαμπαριάζει αυτός, έχει το κοστούμι του και τα γυαλιά του με το χρυσό σκελετό. Έχει την κοινωνική του επιφάνεια.

(Μπα που να χέσει ελέφαντας κάθε τετραγωνικό εκατοστό της επιφάνειάς σου, πανηλίθιε.)

Βρίσκει γνωστούς και πιάνει κουβεντούλα, όπου κρυφακούμε τους λόγους ασθενείας της κυρίας του:
"Να, την έπιασε μια ημικρανία από την αριστερή πλευρά, και επειδή πονούσε και στρεσαρίστηκε της ανέβηκε λίγο η πίεση, και επειδή αγχώθηκε με την πίεση την έπιασε μια ταχυκαρδία"!
Σώωωωωωωωωωωπα!! Τι λες; Σοβαρά; Λοιπόν προτείνω να ψηφιστεί νόμος, όποιος υποφέρει από ημικρανία να προσπερνάει πάσης φύσεως επείγον περιστατικό γιατί προηγείται. Μιλάμε την έχω βολέψει διά βίου! Ούτε ουρές ούτε τίποτα! Θα μπαίνω στο χώρο με το πλούσιο μποά μου και θα λέω "Στη μπάντα όλοι σας!". Μετά θα βγαίνει το δωδεκαμελές μπαλέτο.
Ο Woody με σκουντάει. "Σήκω κι εσύ. Πήγαινε κοντά στην πόρτα".
"Γιατί, αγάπη μου; Για να κλέψω τη σειρά των ανθρώπων όπως αυτός ο χοντρομαλάκας;"
Το λέω αρκετά δυνατά ώστε να ακουστεί, και όλοι γύρω χασκογελάνε. Ο κοστουμάτος, νιρβάνα. Δεν ιδρώνει το αυτί του.

Μετά από αρκετή ώρα, είμαι όρθια έξω από την πόρτα. Κάποια στιγμή βγαίνει ένας γιατρός. Με κοιτάζει.
- Παρακαλώ, μη στέκεστε εδώ. Καθίστε και περιμένετε τη σειρά σας.
- Στέκομαι γιατί μου έχουν ήδη κλέψει τη σειρά.

Γυρνάω και κοιτάω τον κοστουμάτο. Το έπιασε επιτέλους το υπονοούμενο. Όχι ότι ένιωσε τύψεις ή κάτι τέτοιο, βέβαια. Αυτός είναι πέρα και πάνω απ' όλα αυτά. Μας περιφρονεί.
Βγαίνει κι η γυναίκα του, μισοχαμογελώντας απολογητικά σε όλους όσους περιφρονεί το στεφάνι της. "Πάμε, δεν έχω τίποτα..." μουρμουρίζει.
Μια γυναίκα δίπλα μου καταρρέει αναίσθητη στο πάτωμα. Από την αίθουσα εξέτασης ξεχύνονται εφτά άρρενες γιατροί και αναλαμβάνουν δράση. Πόδια ψηλά, σφυγμοί, φορείο, gone.

Με τα πολλά μπαίνω κι εγώ για εξέταση.

- Τι έχεις εσύ;

Ο εραστής. Το καμάκι των '80s. Αυτός που σίγουρα περιμένεις να δεις στην αμμουδιά με εφαρμοστό μαγιουδάκι σε σχήμα βρακακίου και χρυσή καδένα στο λαιμό. Μπορεί και στον καρπό. Βροντόφωνος και αθυρόστομος.

- Είμαι άρρωστη πέντε μέρες, και...
- (κοιτάει το ταβάνι και μονολογεί) Άρρωστοι πέντε μέρες κι έρχονται μέσα στη νύχτα ρε π**στη, γ**ώ την τρέλα μου γ**ώ!

Μου δείχνει ένα κρεβάτι εξέτασης για να ξαπλώσω. Μου δίνει κι ένα θερμόμετρο. Μου παίρνει τους σφυγμούς τραγουδώντας "Πίνω στην υγειά της μοναξιάς". Ιδέα δεν έχω τι είναι αυτό.
Με αφήνει εκεί και γυρνάει στους συναδέλφους του. Σωστά τους είχα μετρήσει πριν, είναι όντως εφτά. Πέντε καθισμένοι γύρω από ένα γραφείο, και δύο αναλαμβάνουν από έναν ασθενή. Δεν είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί περιμένουμε τόση ώρα εκεί έξω.

Ακούω τις κουβέντες τους μπερδεμένες.
- Έτσι, έτσι, πήρατε και τον Κονσεϊσάο τώρα...
- Ε, θα δούμε, θα δούμε.
- Πού είναι ο Τάδε, εξαφανίστηκε;
- Α, υπέγραψε κι έφυγε αυτός, να 'ταν κι άλλος!
- Ναι αλλά θα αποδώσει αυτό? (στο "Πάμε Στοίχημα")

Τα περισσότερα από αυτά που λένε μου φαίνονται ασυνάρτητοι ήχοι, κάτι σαν "ούγκα-ούγκα".

- Κοπελιά, θα σηκωθείς να πας στο δίπλα κρεβάτι, και θα σου στείλω τώρα ένα γιατρό-αστέρι να σε εξετάσει.
Χιουμοράκι. Τεσπα.
Φέρνει το "αστέρι" πίσω από το παραβάν.
- Κοίτα δω τι σου 'χω... Άντε, εξέτασε, εγώ φεύγω.

Ευτυχώς επρόκειτο για έναν ευγενέστατο άνθρωπο, με εξέτασε μια χαρά, του είπα τους πόνους μου, με ψηλάφισε όπου χρειαζόταν, μου πίεσε το κρανίο σε 2-3 σημεία. Κοίταξα το ρολόι τοίχου: 02:00.

- Θα πας στον πρώτο όροφο να κάνεις ανάλυση αίματος και ούρων για τεστ κύησης, και εφόσον βγει αρνητικό θα κάνεις ακτίνες για να τις φέρεις εδώ να τις δούμε.

Μια βαριεστημένη νοσοκόμα με μωβ νύχια μου πήρε αίμα (και ομολογώ πως ήταν η πρώτη φορά που δεν ένιωσα ούτε τσίμπημα). Σε λίγα λεπτά της πήγα και το κυπελλάκι με το δείγμα (τσατισμένη που στις γυναικείες τουαλέτες του ορόφου δεν υπήρχε χαρτί ούτε για σκονάκι, πράγμα που διαπίστωσα πολύ αργά).

- Ωραία, περάστε σε δύο ώρες να πάρετε τα αποτελέσματα.

Πήγαμε σπίτι και βάλαμε ξυπνητήρι για τις 04:00. Ο Woody κοιμήθηκε αμέσως όπως πάντα, αλλά εγώ ταλαιπωρήθηκα πολλή ώρα ξαπλωμένη. Άνθρωπος που βήχει και ταρακουνάει το σύμπαν κάθε τρία λεπτά, δεν προλαβαίνει να κοιμηθεί στο ενδιάμεσο. Ο βήχας με ανάγκαζε να ανακάθομαι κάθε φορά, για να σκύψω μπροστά. Και ο πόνος στο κεφάλι και το θώρακα ήταν ανυπόφορος. Μετά από κάποιο σημείο απλά έκλαιγα από τον πόνο και την αϋπνία, και περίμενα να πάει 04:00.
Ξαναγυρίσαμε στο νοσοκομείο και πήραμε τα αποτελέσματα. Τεστ κύησης αρνητικό (το ξέραμε). Δείκτες αίματος όλοι οριακοί (κι αυτό το ξέραμε). Πράσινο φως για τις ακτίνες.
Κατεβαίνουμε στο ισόγειο ξανά, μπαίνω στο ακτινολογικό και κάνω μία θώρακος και μία κόλπων προσώπου. Στάθηκα ακουμπώντας το σαγόνι στην πλάκα, με το στόμα ορθάνοιχτο.
Μέχρι να ετοιμαστούν οι ακτινογραφίες, περιμέναμε στο χώρο αναμονής και συναντήσαμε εκεί μια εργάτρια από την εταιρεία όπου δούλευα πριν κάποιους μήνες, κι απ' όπου με απέλυσαν μία βδομάδα πριν το γάμο.

Γεια, τι κάνεις, να ζήσετε, και τέτοια.
- Έμαθες πως με διώξανε κι εμένα;
- Ναι, κάτι άκουσα... Έκανες λέει σκηνή στον Nag;
- Ναι, είπε πως έπινα πολύ νερό, κι εγώ του απάντησα "Κι εσύ πίνεις πολύ καφέ!". Έγινε κατακόκκινος από το θυμό του και φώναξε "Έξω, τώρα!!"! (γέλια)
- Βρε δεν πάει να κουρεύεται... Απαράδεκτος άνθρωπος.
- Πώς και δε γύρισε στην πατρίδα του; (λέει ο Woody)
- Αυτός; Πρώτα θα λιώσουν τα τζάμια εκεί πέρα και μετά θα φύγει... (λέω εγώ)
- Μπα, δε θα φύγει, τώρα νοίκιασε και σπίτι, συζεί και με μια κοπέλα... Την ξέρεις μωρέ, δούλευε κι αυτή εκεί.
- ΤΙ;;; Με ποια;;;
- Την Τάδε, την κόρη της Δείνα...
Πρόκειται για μια ρωσιδούλα κοπελίτσα, που είχε μετά βίας ενηλικιωθεί όταν ήρθε να ζητήσει δουλειά. Πολύ όμορφη, αλλά σίγουρα όχι για τα δόντια αυτού του 36άρη πανίβλακα.
- Τι λες τώρα!!! Και τι, θα τους παντρέψει ο Fruitcake ο Διευθυντής; (γέλια)
- Α, αυτός έφυγε από εκεί, ήρθε άλλος διευθυντής στη θέση του.
- Σοβαρά μιλάς;;!; Τι έκανε τελικά, έφτιαξε δικιά του μπίζνα για να τα κονομάει χωρίς να τα μοιράζεται;
- Άσε, τι να πεις, διαλυμένος είναι ο τόπος εκεί μέσα. Δεν ξέρουνε πού πάνε τα τέσσερα.
- Και στη θέση μου, ποια βάλανε; Είχα ακούσει κάτι για την αδερφή της Τέτοιας, την Άλλη.
- Ναι βέβαια, αυτή έχουν, και τα έχει κάνει κουλουβάχατα. Δεν ξέρει τι της γίνεται σε εκείνο το γραφείο! Εντάξει, όχι ότι τη νοιάζει κιόλας, αφού τα έχει φτιάξει με τον Shy...
- Τι πράγμα;!;!;!;
- Ου, καλά, συζούνε κι αυτοί. Έχει καιρό!

Τι άλλο πια θα μάθαινα αυτή τη νύχτα; Νόμιζα ότι τα πράγματα θα έμεναν στον Κονσεϊσάο. Τελικά μια επίσκεψη σε νοσοκομείο είναι τρομερά αποδοτική από πολλές απόψεις.
Πήγα τις ακτίνες μου για γνωμάτευση, μου γράψανε μια αντιβίωση να την πάρω να ησυχάσω, με συνεχάρησαν που συστήθηκα με την πνευμονία, με συμβουλέψανε να κατσικωθώ σπίτι να συνέλθω, χαιρετήσαμε τη γνωστή μας και φύγαμε για το σπίτι στις πέντε το πρωί.

Τετριμμένες νυχτερινές περιπέτειες.
Άντε και εις άλλα με υγεία.


by Saigon

...

Εδώ και τρεις μέρες, "οικουρώ κλινήρης" που θα 'λεγε και ο Β.
Έχω το full πακέτο κρυολογήματος με απ' όλα (τυλίξτε το, θα το φάω εδώ).
Ήταν τουλάχιστον αναμενόμενο, αφού πέρασα 6 ώρες διαδρομής με τον εξαερισμό του τρένου να ρίχνει άφθονο κρύο αέρα κατευθείαν στα πόδια μου...
Αλλά μιας και είπα να γράψω, ας το πάρω από πιο πριν, να βγάλω το άχτι μου.

Νωρίς το Σεπτέμβριο, ο Woody κι εγώ κανονίσαμε να πάμε στο Μιλάνο για ένα μόνο 24ωρο (ρομαντικό δείπνο, ύπνος, πρωινό, επίσκεψη στο Duomo και επιστροφή) στις 20-21 Ιανουαρίου. Φυσικά το περιμέναμε πώς και πώς, κάναμε όνειρα, εκτυπώσαμε χάρτη για να πάμε από το αεροδρόμιο στο ξενοδοχείο, χάρτη της περιοχής, χάρτη του δικτύου μέσων μαζικής μεταφοράς. Μάλιστα εγώ παρήγγειλα μια επιπλέον κάρτα μνήμης για τη φωτογραφική μου μηχανή, για να μην ξαναπάθω αυτά που έπαθα στο ταξίδι του μέλιτος...
(Αλλά αυτό είναι ένα άλλο post που δεν έχει γραφτεί. Ακόμα.)

Ειδοποίησα και τον καλό μου φίλο τον Ιταλό, και ακύρωσε όλες του τις δουλειές για να έρθει να μας συναντήσει στο Μιλάνο. Ελέγξαμε την πρόγνωση καιρού στο internet και ντυθήκαμε ζεστά, αποφασίσαμε να μην σέρνουμε βαλίτσα μαζί μας στους δρόμους του Μιλάνου και πήραμε μαζί μας τα απολύτως απαραίτητα (μία δημοσιογραφική τσαντούλα έκαστος, φορεμένη χιαστί) για χειραποσκευή.
Πετάξαμε Θεσσαλονίκη-Αθήνα στην ώρα μας. Στο διεθνή αερολιμένα Αθηνών, όμως, κάτι άρχισε να μην πηγαίνει καλά. Η οθόνη έγραφε "Malpensa Airport - Low visibility", και μας παρέπεμπε σε νεότερο ανακοινωθέν 40 λεπτά μετά την καθορισμένη ώρα πτήσης. Περιμέναμε χωρίς σχόλια, σκεπτόμενοι πως δεν έγινε και τίποτα για 40 λεπτά, άλλωστε δεν είχαμε καμιά ανταπόκριση πτήσης για να προλάβουμε.
Όταν πέρασαν τα 40 λεπτά, το ανακοινωθέν πήρε παράταση για άλλα 40 λεπτά. Κάπου εκεί άρχισαν να μπαίνουν ψύλλοι στ' αυτιά μας. "Πάει το 24ωρο", είπαμε κι οι δυο ταυτόχρονα. Σημειωτέον, η πτήση για Μιλάνο διαρκεί κάτι λιγότερο από δυόμισι ώρες, και ήδη είχαμε φάει 2 ώρες στην αίθουσα αναχωρήσεων, διαβάζοντας και περιμένοντας.
(Εντελώς εγκυκλοπαιδικά: δε θα άντεχα να διαβάζω τα απομεινάρια της "Λάμψης" στο αεροπλάνο, γι' αυτό και είχα ξενυχτήσει για να την τελειώσω λίγες μέρες πριν. Εν πτήσει ξεκίνησα το "Digital Fortress" ("Ψηφιακό Οχυρό") του Dan Brown στο πρωτότυπο. Ο Woody είναι ακόμα βυθισμένος στο "Imperium" του Μιχάλη Σπέγγου.)
Με τα πολλά, μας είπαν τελικά ότι εφόσον δε μπορούμε να προσγειωθούμε στη Malpensa, θα πάμε στο Bergamo, που απέχει εξίσου από το Μιλάνο. Ανεβήκαμε στο mini-bus για να μεταφερθούμε στο αεροπλάνο, και περιμέναμε. Και περιμέναμε.
Και μετά περιμέναμε λίγο ακόμα. Πάνω στην πίστα απογείωσης.
- Γιατί αργούμε;
- Περιμένουμε κάποιους τελευταίους επιβάτες.
- !!!
Ο ψίθυρος μέσα στο mini-bus ήταν "Μας δουλεύουν; Ποιους τελευταίους επιβάτες; Αφού είμαστε όλοι εδώ, δυο ώρες τώρα, φτάσαμε να γνωριζόμαστε με τα μικρά μας ονόματα"!
Και μετά, για να μην ξεμάθουμε, περιμέναμε λιγάκι επιπλέον.
Και τότε μπήκε στο mini-bus μια συνοδός. Και είπε:
- Την προσοχή σας, παρακαλώ... Η πτήση αυτή ακυρώνεται.
Το δάπεδο του mini-bus γέμισε από πεσμένα σαγόνια.

- Παρακαλώ περάστε από τον ιμάντα αποσκευών, μπλα-μπλα-μπλα...

Απογοήτευση. Τρελή απογοήτευση. Ποιος μας είχε μουτζώσει; Δεν ωφελούσε σε τίποτα να αλλάξουμε τα εισιτήριά μας για το επόμενο πρωί, αφού είχαμε κλείσει επιστροφή για το απόγευμα... Πικραθήκαμε πάρα πολύ. Αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε στην Αθήνα, και δε βγήκαμε χαμένοι, αφού είδαμε αγαπημένους φίλους και περάσαμε καταπληκτικά.

Η υπόλοιπη εβδομάδα πέρασε με τον Woody να τακτοποιεί τις εκκρεμότητές του για να ταξιδέψει στην Ταϊλάνδη με την εταιρεία. Αν ζηλεύω; Και βέβαια! Είπαμε, είμαι ψύχραιμη, αλλά όχι και αναίσθητη! LOL
Του ετοίμασα τη βαλίτσα, τον γέμισα με ευχές σαν καλή σύζυγος, αλλά δε θα καθόμουν να σκάσω κιόλας... Πήρα λοιπόν τη Νεράιδα (θα τη βρείτε επίσης εδώ κι εδώ) και πήγαμε στην Αθήνα για διήμερο. Στον πηγαιμό κονόμησα το κρυολόγημα... Αλλά πού να το ήξερα, τότε.
Δυστυχώς και στην επιστροφή είχα το ίδιο ακριβώς πρόβλημα με τον κρύο αέρα, και κάπου εκεί κατάλαβα πως αυτό τελικά μου έφταιγε. Διότι μπορεί να πέρασα τέλεια μαζί με τη Νεραϊδούλα μου, όμως ο βήχας διέκοπτε συνεχώς την εξαιρετικά φιλοσοφική κουβεντούλα που κάναμε το τελευταίο βράδυ διανυκτέρευσης, και πριν φύγουμε ξύπνησα με κεφάλι που ζύγιζε 386 κιλά και πονούσε φριχτά. Μου φαίνεται πως η πρώτη μου κουβέντα της μέρας ήταν "Νομίζω πως θέλω να πεθάνω".
"Νομίζεις", μου απάντησε κι η γλυκιά μου Νεράιδα.
:-)

Έτσι λοιπόν βρέθηκα εδώ, να υποφέρω τόσες ώρες και να περιφέρω τους πόνους μου στο άδειο σπίτι. Ευτυχώς ο Woody επιστρέφει αύριο το πρωί, δε φαντάζεται πόσο μου έλειψε. Ανακάλυψα ποια σήριαλ παίζονται σε επανάληψη τα μεσημέρια στην TV, διάβασα όλα τα περιοδικά της προηγούμενης αλλά και αυτής της εβδομάδας (σήμερα, που επιτέλους υποχώρησε λιγάκι ο πυρετός και ξεθόλωσε η όρασή μου), και για παρέα έχω "Friends", Season 3.
Ξανά και ξανά και ξανά.
Α ναι, και τον καινούριο ένοικο του σπιτιού, που είναι μαζί μας εδώ και τρεις εβδομάδες.

Υ.Γ.: Χίλια συγγνώμη Γιωρίκα μου, που δεν κατάφερα να σε δω...
I owe you!

by Saigon

Απογοήτευση (;)

Σκεφτόμουνα αυτές τις μέρες τον γάμο της Saigon...
Και σκέφτομαι εκείνη την υπέροχη στιγμή που χωρίς να είναι στο πρόγραμμα αρχίσανε να χορεύουνε ένα υπέροχο τραγούδι αγκαλιά.
Ωστόσο, μετά από αυτό το βίντεο απογοητεύτηκα μάλλον, κάτι τέτοιο θα έπρεπε να είχανε κάνει.
Παρακαλώ όπως ληφθεί υπόψιν για τον χορό στην επέτειο. Παρακαλώ δλδ!!!!

by Baygon

Ανεμομαζώματα

Χτες φόρτωσα το MP3 player μου με (λατρεμένο) Chet Baker και βγήκα στην αγορά, έχοντας τέλειους jazz ήχους δυνατά στα αυτιά μου...
Highlights:

• Η αγενέστατη υπάλληλος στο ταχυδρομείο, που κοίταξε με μισό μάτι τα καλωδιάκια που κρέμονταν από τα ακουστικά μου, και νομίζοντας ότι δεν την ακούω μουρμούρισε "η μουσική μας μάρανε". Μετά δεν έβρισκε ψιλά για ρέστα, και προσπαθούσε να μου εξηγήσει κάνοντας χοντροκομμένες χειρονομίες στον αέρα, σαν βίαιη και άγαρμπη νοηματική γλώσσα για κωφάλαλους. Ήταν τόσο γελοία. Την άφησα να το κάνει. (χιχι)
• Η γλυκιά πωλήτρια πίσω από τον πάγκο του αρτοποιείου, που μου χαμογέλασε πλατιά και με μικρές και διακριτικές κινήσεις συνεννοηθήκαμε σχετικά με το τι ήθελα να αγοράσω και πόσο κόστιζε. Αν ο άνθρωπος είναι συνεργάσιμος...
• Το αγόρι με το πράσινο κασκόλ μέσα στο σούπερ μάρκετ, που φορούσε επίσης ακουστικά και διασταυρωθήκαμε, κοιταχτήκαμε, και μου έκλεισε το μάτι συνωμοτικά. ;-)
  

Επίσης χτες, στη συνέλευση της πολυκατοικίας, ο "αποπάνω" έκανε παράπονα για θορύβους σε ώρες κοινής ησυχίας... Όποιος έχει φιλοξενηθεί στο σπίτι μου, θα καταλάβει γιατί ο Woody κι εγώ λυθήκαμε επί τόπου σε νευρικά χαχανητά χωρίς σταματημό... LOL
(Baygon, ακούς;)


by Saigon

Πασατέμπο

Είχα πολύ καιρό να γράψω καινούριο post, γιατί μετά το γάμο χρειαστήκαμε λίγο χρόνο να συμμαζευτούμε, να βρούμε το ρυθμό μας με το σπίτι, να δεχτούμε φίλους και γνωστούς... Δε συνέβη (ακόμα) κάτι το αξιοσημείωτο, αλλά σκέφτηκα πως θα ήταν ωραία να γράψω κάτι.

Λοιπόν, η αγαπημένη μου συνήθεια είναι να διαβάζω. Ακολουθούν κι άλλες αγαπημένες συνήθειες στο προσωπικό μου Top 10, αλλά ανάμεσα σ' αυτές είναι και το να πηγαίνω στο ΙΚΕΑ.
(και του Baygon επίσης, γι' αυτό και βάλαμε το link στα αριστερά πρώτο-πρώτο, όταν φτιάξαμε το blog...)
Χτες συνδύασα αυτές τις συνήθειες: ο Woody είχε δουλειά στην Καλαμαριά για αρκετές ώρες και με πήγε στο ΙΚΕΑ από νωρίς, το γύρισα τέσσερις φορές, είδα τα παλιά, είδα τα καινούρια, είδα ότι άλλαξαν θέση σε 2-3 αντικείμενα (ναι, τόσο καλά το ξέρω, δε νιώθω ίχνος ντροπής), διάλεξα διάφορα μικροπράγματα (και μη) για να γεμίσω το καρότσι μου, και όποτε ένιωθα να κουράζομαι διάλεγα μια αναπαυτική θέση, έβγαζα το βιβλιαράκι από την τσάντα μου, και βυθιζόμουν στην ανάγνωση.

Τα τελευταία χρόνια, στις γιορτές του Δεκεμβρίου, μ' αρέσει να διαβάζω Stephen King. Γενικά έχω ζωηρή φαντασία και επηρεάζομαι εύκολα, με αποτέλεσμα οι διακοπές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς -με τα φωτάκια, τα γέλια, τα δώρα, τις μουσικούλες- να είναι η μόνη εποχή του χρόνου που μπορώ ν' αντέξω τον τρόμο (ναι, γελάστε όσο θέλετε, υποφέρω από εφιάλτες αλλά κατά βάθος το φχαριστιέμαι, είναι αλλόκοτο και μαζοχιστικό).
Φέτος διαβάζω τη "Λάμψη" ("The Shining"), και φυσικά δεν υπήρχε καταλληλότερο μέρος για να διαβάσω ήσυχη το θριλεράκι μου, από ένα πολυσύχναστο και καλά φωτισμένο κατάστημα!

Στην αρχή διάλεξα την (εικονιζόμενη) πολυθρόνα Lillberg, που βρισκόταν σε ένα από τα "στημένα" σαλόνια κοντά στην είσοδο. Μου άρεσε πολύ εκείνη η σύνθεση, με τον αντίστοιχο καναπέ, ωραίο χαλί, κάτι καταπληκτικά πουφ από ρατάν κάτω από το τραπεζάκι, και όλες τις μικρές λεπτομέρειες που την κάνουν να μοιάζει αληθινό σαλόνι. Συμπαθητική κι η πολυθρόνα, μόνο που είχε αρκετή κλίση η πλάτη και έγειρα πολύ πίσω, χώρια που είναι χαμηλή και μετά δε μπορούσα να σηκωθώ για να φύγω...
Το ποδαρικό που κάνω πάντα σε μαγαζιά κλπ. έπιασε κι εδώ, δηλαδή οι μισοί από τους ανθρώπους που μπήκαν στο ΙΚΕΑ εκείνα τα 45 λεπτά που πέρασα καθισμένη στη σύνθεση Lillberg, έρχονταν καρφωτοί να περιεργαστούν το σαλόνι "μου". Τι κι αν πριν από μένα είχε άλλα πέντε, τι κι αν αυτά τα πέντε ήταν ωραιότερα από το δικό μου, αυτοί με κοιτούσαν μπαίνοντας και κατευθύνονταν αμέσως σε μένα, λες και το σαλονάκι φώναζε "είμαι καλό, κοιτάξτε, κάθεται κόσμος εδώ, άρα είμαι καλό, μια δοκιμή θα σας πείσει". Κάθε τόσο είχα για παρέα ζευγάρια που έκαναν crash test στα μαξιλάρια του καναπέ, παιδάκια που χώνονταν κάτω από το τραπεζάκι, εργένηδες που άνοιγαν από περιέργεια τις θήκες των CD, περιμένοντας να τις βρουν γεμάτες. Κλασικό: οι περισσότεροι από όλους αυτούς έρχονταν κοντά μου, για να διαβάσουν το ταμπελάκι με τα χαρακτηριστικά που κρεμόταν από το μπράτσο της πολυθρόνας μου. Μάλιστα μια κυρία χάιδεψε απαλά το ξύλο, λέγοντας "Αααα, τι ωραίο που είναι, πόσο λιτό, και τι ποιότητα...". Εγώ κοίταξα τα δάχτυλά της που, κοντά στο ξύλο, έπιασαν και το ύφασμα από το μανίκι της ζακέτας μου.

Έκανα άλλη μια περιήγηση στο ΙΚΕΑ για κανένα δίωρο, και είπα να ξανακαθίσω. Αυτή τη φορά προτίμησα το χώρο με τις χύμα πολυθρόνες, αντί για ένα ακόμα στημένο σαλόνι, και σταμπάρισα την (εικονιζόμενη) πολυθρόνα Ektorp, που με τα φουσκωτά της μπράτσα υποσχόταν μεγαλύτερη άνεση από την ξύλινη Lillberg. Όντως, ήταν τόσο αναπαυτική που δεν επηρεάστηκα ακόμα κι όταν διαπίστωσα ότι άρχισε κι εδώ το ίδιο βιολί: όλοι οι περαστικοί από το χώρο, εντελώς συμπτωματικά, θέλανε να περιεργαστούν την πολυθρόνα μου. Κάνανε σβούρες γύρω μου ψάχνοντας το ταμπελάκι. Το γέλιο ήταν όταν μια κυρία κουβάλησε μια υπάλληλο για να με σηκώσουν από εκεί, ώστε να δει πώς αφαιρείται το κάλυμμα.
"Μα δε χρειάζεται, μπορώ να σας δείξω πώς βγαίνει σ' αυτόν τον καναπέ, που είναι ίδιος".
Σήκωσα το βλέμμα στην υπάλληλο.
"Θέλετε να σηκωθώ;"
"Όχι, μην ενοχλείστε, θα δείξω στην κυρία το κάλυμμα του καναπέ".
"ΟΧΙ, ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΗΣ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑΣ!!!"
(ROTFL)

Βγαίνοντας τελικά από το ΙΚΕΑ, περνώντας τελευταία φορά από το παιδικό τμήμα, έκανα μια στάση στα λούτρινα παιχνίδια. Δίπλα μου ήταν ένα ζευγάρι, εκείνος κοιτούσε τις κρεμαστές θήκες αποθήκευσης, κι εκείνη κρατούσε με σιχασιά (με τις άκρες δυο δαχτύλων, λες και ήταν άπλυτη κάλτσα ή κάτι τέτοιο) ένα μακρουλό λούτρινο σε πράσινο χρώμα. Το αφήνει περιφρονητικά να πέσει, σουφρώνει τη μυτίτσα της, και λέει υποτιμητικά:
"Καλά, μας δουλεύουν; Ποιος κροκόδειλος έχει φτερά;"

by Saigon

Υ.Γ.: Baygon, αυτή η κουρτίνα... αφιερωμένη εξαιρετικά! LOL