Χεριών έργα

 Όσο ήμουν στο Γυμνάσιο και το Λύκειο, με θυμάμαι να διαβάζω με τις ώρες για το σχολείο κι εξωσχολικά. Το μόνο πράγμα που μου έμενε στο τέλος της μέρας ήταν το διάβασμα, οι γνώσεις που πήρα, τα νέα πράγματα που έμαθα. Και, αν και δεν ήταν κακό,  αυτό που ένιωθα πως μου έλειπε ήταν κάτι το χειροπιαστό. Όταν ξεκίνησα στην σχολή μου, κατάλαβα: στα καλλιτεχνικά εργαστήρια έκανα πράγματα. Κι όσο πεζή κι απλή κι αν ακούγεται η φράση «κάνω πράγματα», άλλο τόσο γεμάτη είναι. Σ’αυτά τα εργαστήρια κατάλαβα πόσο μεγάλη σημασία έχει να δημιουργείς κάτι με τα χέρια σου, να πιάνεις κάτι και να του αλλάζεις μορφή, να του δίνεις νέο σχήμα, να φτιάχνεις κάτι που δεν υπήρχε πριν, κάτι πρακτικό, αισθητικό, βοηθητικό, οτιδήποτε! Το ίδιο συναίσθημα ήταν που με έκανε να αγαπήσω την Φωτογραφία. Δεν την αγάπησα μέσα απο τον φακό, αλλά σε έναν σκοτεινό θάλαμο, όταν η καθηγήτρια μας έδειξε πως εκτυπώνεται μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Με μάγεψε η χειροπιαστή πλέον εικόνα, το χαρτί που με τα χέρια μου θα περνούσα απο τα υγρά και θα το έκανα κάτι καινούργιο: μια φωτογραφία.

Την ίδια μαγεία νιώθω και τον τελευταίο καιρό χάρη στην Saigon. Μου έδειξε πώς να κάνω crochet (βελονάκι). Μου έμαθε πώς να χρησιμοποιώ ένα υλικό και να κάνω κάτι καινούργιο μ’αυτό. Μου χάρισε ακόμα έναν τρόπο δημιουργίας.  Μου θύμισε πόσο μεγάλο πράγμα είναι να κάνω κάτι με τα χέρια μου.

Και είναι μεγάλη υπόθεση να κάνεις κάτι με τα χέρια σου. Είτε αυτό είναι χρησιμοποιώντας πηλό, ύφασμα, κρέας, αλεύρι, νήμα, χρώμα, οτιδήποτε μπορεί να αξιοποιηθεί για να γίνει κάτι καινούργιο. Έχει κάτι το πρωτόγονα απολαυστικό η διαδικασία, η χρήση ενός υλικού που αλλάζει μορφή και χρήση με χειρωνακτική εργασία, κάτι το ιδιαίτερο να βλέπεις, να πιάνεις με τα χέρια σου το δημιούργημά σου. Κι ακόμα καλύτερα, να το βλέπεις να χρησιμοποιείται, από σένα ή από αγαπημένα πρόσωπα στα οποία το χάρισες, καθότι η προσωπική χειρωνακτική εργασία δύσκολα αξιολογείται και παίρνει τιμή. Το να φτιάχνεις κάτι με τα χέρια σου είναι μια γρήγορη, «απλή» και προσβάσιμη σε όλους μαγική πράξη και απ’αυτό νομίζω προκύπτει κι αυτή η έλξη που προκαλεί. Όσο τα χρόνια περνάνε και η τεχνολογία φτάχνει σε νέα επίπεδα, το χειροποίητο αποκτά νέα αξία, καθότι πέρα απο την δεξιότητα στην κατασκευή, περιέχει ένα άλλο πολύτιμο στοιχείο: τον χρόνο του δημιουργού, αυτόν που αφιέρωσε για την δημιουργία.

Crochet λοιπόν, βελονάκι, που κάθισε με υπομονή και μου έδειξε ένα απόγευμα η λατρεμένη μου Saigon. Από την πρώτη στιγμή μου άρεσε και σκέφτηκα να το συνεχίσω, οπότε στο Λονδίνο αγόρασα το πρώτο μου hook (βελονάκι) και το πρώτο μου νήμα, ένα υπέροχο κασμιρένιο με το οποίο ξεκίνησα εξάσκηση. Ενάμιση μήνα μετά, έχω πλέξει σε διάφορα μέρη στο Λονδίνο αλλά και στην Ελλάδα, δοκίμασα μερικά διαφορετικά νήματα και τώρα ήρθε ο καιρός για το πρώτο μου project, ένα κασκώλ με ένα φανταστικό νήμα που μου έδωσε η Saigon κι ακόμα το παλεύω και μαθαίνω. Το επόμενο ποστ θα είναι η περιπέτεια της δημιουργίας του.  Ναι, χρειάζεται δικό του ολόκληρο ποστ...

by Baygon

The summer Saigon and Baygon cooked

Το καλοκαίρι αυτό θα μείνει στα χρονικά των βιογράφων μας ως το καλοκαίρι της κουζίνας. Γλυκά, αλμυρά, πίτα, κινέζικα στο wok, σούπα, χίλια δυο πράγματα αυτό το καλοκαίρι γεννηθήκανε και φαγωθήκανε στην κουζίνα της Saigon. Η αλήθεια είναι οτι απο μαγειρική δεν ξέρω πάρα πολλά, είμαι το αποτέλεσμα της νοοτροπίας της ελληνίδας μάνας που θέλει τον γιόκα της αφέντη στο σπίτι και να μην ασχολείται με την κουζίνα. Ποιος ο λόγος εξάλλου, αφού μια μέρα θα βρει μια κοπέλα να τα κάνει αυτά για τον φανταστικό γιόκα της. Όταν ετοιμαζόμουν να φύγω για φοιτητής, η μάνα μου συνειδητοποίησε οτι θα πρέπει να μαγειρεύω, οπότε την εβδομάδα πριν φύγω αποφάσισε να μου μάθει. #epic #fail

Τώρα, μένω κάπου όπου μπορώ επιτέλους να ψωνίζω αυτά που θέλω, να γεμίζω το ψυγείο με προϊόντα που θέλω και να μαγειρεύρω ο,τι θέλω. Οπότε, όταν λοιπόν κανόνισα να περάσω πολλές μέρες με την Saigon στο παλατάκι, περισσότερες απο ποτέ για να είμαι ειλικρινής, είπα οτι θα μαγειρέψω και το έκανα. Και το απόλαυσα απίστευτα πολύ!

Ξεκινώντας, πρέπει να πω οτι η κουζίνα της Saigon είναι η καταπληκτικότερη του Σύμπαντος, έχει τα πάντα (τα πάντα λέμε!) και μπορείς να μαγειρέψεις ο,τι σκεφτείς! Αφού πήγαμε για ψώνια μαζί (=βόλτα στο σούπερ μάρκετ, ψώνια και κάτι ατυχείς συναντήσεις με «διάσ(χ)ημους»), αποφάσισα να μαγειρέψω μια πιπερομανιταρόπιτα, ένα κινέζικο πιάτο με λαχανικά και κοτόπουλο στο wok, μανιταρόσουπα, μια μακαρονάδα με σάλτσα απο γιαούρτι κι ένα επιδόρπιο με lemon curd, μπισκότα και δημητριακά.

Το μαγείρεμα ήταν μια απόλαυση, η Saigon μου φόρεσε μια ποδιά, μια μπλε πετσέτα στην μέση, ως γνήσια «Μόνικα» μου έκανε ένα μάθημα orientation στην κουζίνα (το οποίο έμαθα με την δεύτερη) μου σύστησε τα καταπληκτικά της μαχαίρια και... Ω, τα μαχαίρια! Τα λατρεύω αυτά τα μαχαίρια, περάσαμε τόσες ώρες μαζί, πλέον δεν είναι άψυχα εργαλεία, έχουνε ονόματα! Ορίστε και ο διάλογος όταν ενημέρωσα και την Saigon για τα ονόματα των μαχαιριών της:

Baygon ... θα τους δώσω κι ονόματα

Saigon: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧ τι ονόματα? για πες

Baygon: το μικρό θα είναι η Τίνα

Saigon: ωραίος

Baygon: απο το ζελα-τίνα που έκοψα μ'αυτό

 Saigon: χαχαχαχ

Baygon: το δεύτερο, αυτό που έκοβα λαχανικά θα το πω Μάνι

αρσενικό

απο το μανιτάρι

Saigon: ανδροπρεπές και ελαφρώς λατίνο

Baygon: σλαιτλιυ λατινικό αλλά έχει μια τρίχα-στο-στηθος αντρίλα

Saigon: άνετα πιμπ από τη νότια Αμερική

Baygon: σαν τον Αργεντικό πιμπ δεν έχει φιλλλαράκι

το άλλο, για το κρέας

γι'αυτό θα αντλήσω όνομα απο τον χώρο της μουσικής

κι απο τις εμπειρίες μου

θα το πω Τζονι

απο το Johnny Cash

γιατι μια μέρα παραλίγο να κοπώ και θυμήθηκα το “Hurt”

Saigon: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧ

Baygon: με την Κούλα δεν είχαμε πολλές σχέσεις

Saigon: ποια είναι η Κούλα καλέ? του ψωμιού?

Baygon: ναι

Saigon: χαχαχαχ, και γιατί?

Baygon: γιατί κάποτε με έβαλες να κόψω ψωμί κι εγώ έκοψα και την σα-Κούλα που ήταν το ψωμί...

 Saigon: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ

Όλη αυτή η παρέα λοιπόν, στην υπέροχη κουζίνα της Saigon, ένας ψηλός φωτογράφος με sous chef το Αστεράκι που βοήθησε με την συντροφιά του, εγκαινιάσαμε το wok με sesame oil, κοτόπουλο, λαχανικά και ρύζι ή noodles, κάναμε μια πίτα με λίγο φύλλο αλλά πολλή αγάπη, μια ομελέτα φούρνου, μακαρονάδα που δεν πέτυχε ιδιαίτερα, μια μανιταρόσουπα με πολύ ωραία γήινη γεύση κι ένα επιδόρπιο με lemon curd, γιαούρτι (η νέα αγαπημένη λέξη για το αστεράκι), τριμμένα μπισκότα και δημητριακά, ένα ελαφρύ, δροσερό και αναζωογονητικό επιδόρπιο που σερβίρεται σε κοντά ποτήρια όπως αυτά για ουίσκυ ή κάτι ανάλογο.

Κι όλα αυτά, ανάμεσα σε πολλές πολλές συζητήσεις, μουσική απο τον Καναδά να παίζει 17 ώρες την ημέρα, τέλεια μπισκότα απο τα χεράκια της Saigon, καταπληκτικό τσάι με κανέλλα και μήλο, έναν φωτεινό γαλάζιο δίσκο στο ταβάνι, μαλλί της γριάς, μια παραλία, συζητήσεις για το φεγγαρόφωτο και τον Botero, άπειρες νοητικές φωτογραφίες, γέλια, σχόλια και άλλα. Α, και σχέδια, πολλά απο δαύτα, η Saigon, βλέπετε, πετάει σε λίγες μέρες και για μια εβδομάδα στο Λονδίνο!

by Baygon

Mp3 stories

Διαβάζοντας για κάποιο μάθημα της σχολής μου πριν λίγα χρόνια (είμαι νιάτο βλέπετε, πριν λίγα χρόνια σπούδαζα το τζόβενο), συνάντησα ένα κείμενο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση και το θυμάμαι ακόμα. Το κείμενο εξέταζε πως η ανακάλυψη και η διάθεση στην αγορά του walkman έφερε μεγάλη επανάσταση όχι μόνο στην μουσική και στην κοινωνία την ίδια. Όποιος ήθελε πια, μπορούσε να κουβαλάει την μουσική του μαζί του, να κλείνεται στον μουσικό κόσμο της επιλογής του μακριά απο περιορισμούς για ένταση της μουσικής ή το είδος της. Οι έφηβοι ειδικά, μπορούσαν πια να ακούν ροκ μουσική ακόμα και στο σπίτι τους, στο δωμάτιο τους με τους γονείς τους (αυτοί δηλαδή που δεν θέλανε τα παιδιά τους να ακούνε τέτοια "επαναστατική" μουσική) στο διπλανό δωμάτιο. Τα χρόνια περάσανε, απο τις κασσέτες περάσαμε στον ψηφιακό κόσμο και φυσικά, στο mp3 player, το οποίο είναι ένα εκ των τριών ψηφιακών gadgets που όλοι μας πια έχουμε μαζί μας κάθε μέρα, μαζί με το κινητό τηλέφωνο και την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή (ενίοτε όλα είναι και σε μια συσκευή, κάτι "μαγικό" αν το σκεφτείτε με το μυαλό του 12χρονου εαυτού σας). 

Πάντα μου άρεσε η μουσική, είχα την, κακή για κάποιους, συνήθεια ακόμα κι όταν διάβαζα για το σχολείο ή την σχολή να έχω μουσική να παίζει, έστω και χαμηλόφωνα. Και τώρα που μεγάλωσα (όχι πολύ, τζόβενο είπαμε), συνεχίζω να κάνω το ίδιο σχεδόν, να έχω μουσική σχεδόν πάντα γύρω μου, πάνω μου, μαζί μου. Στην Ελλάδα πάντα είχα cd στο αυτοκίνητο για όλες τις διαδρομές. Τώρα στο Λονδίνο έχω δύο mp3 players, ένα σε κάθε τσάντα για να έχω πάντα μαζί μου κάποιο όταν βγαίνω για δουλειές ή ψώνια. Το αγαπημένο μου είναι το παλιό μου, δώρο του αδερφού μου, χωρίς τεράστια χωρητικότητα αλλά αυτό είναι κάτι που τελικά αποδείχτηκε πλεονέκτημα: δεν μπορώ να βάλω τα πάντα σ'αυτό, πρέπει να επιλέξω κάποια μουσική να βάλω. Έτσι, αυτόν τον καιρό έχει μέσα μεγάλες επιτυχίες του θεϊκού Louis "Satchmo" Armstrong με το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών ίσως για μένα, το κονσέρτο στην Κολωνία του Keith Jarret (ένα δείγμα), ένα απίστευτο μουσικό σύνολο που το ακούω συνήθως για να με ηρεμεί, να βάζω τις προτεραιότητες μου στην θέση τους, το αγαπημένο μου album των Oasis, "What's the story morning glory", το οποίο και ακούω συνήθως όταν βγαίνω για φωτογράφηση στο κεντρικό Λονδίνο, μου δίνει μια αίσθηση "βρετανικότητας". Ακόμα, είναι το καταπληκτικό album των Rage Against the Machine, "Battle of LA", με κομματάρες μέσα που τις τελευταίες μέρες ακούω στο μισάωρο περπάτημα για την δουλειά και με ξυπνάει για τα καλά, το απίστευτα μελωδικό και απολαυστικό album του Charles Mingus, "Mingus Ah Um" το οποίο το προτιμώ σε διαδρομές και μου φτιάχνει την διάθεση, το Ballads του Dexter Gordon που είναι υπέροχα ηρεμιστικό, σαν μια υπέροχη βραδιά σ'ένα τζαζ μπαράκι, μια συλλογή κομματιών απο τις ταινίες του Woody Allen με τεράστια ονόματα μέσα (Artie Shaw, Glenn Miller, Benny Goodman και άλλους) την οποία και ακούω αρκετά αλλά όχι τόσο όσο πριν καιρό, με απλά υπέροχα κομμάτια, το soundtrack του Fight Club με την φανταστική μουσική του παράνοια και το υπέροχο κομμάτι "This is your life" που περικλείει όλη την φιλοσοφία της ταινίας (το μυστήριο εδώ είναι πως μετά απο αυτό το κομμάτι παίζει Keith Jarrett το mp3 player μου, χωρίς να είναι το επόμενο, κάνοντας γνωστή blogger περήφανη), το Shamans της Aziza Mustafa Zadeh με φωνή που σε ταξιδεύει με την έθνικ τζαζ της και το εύρος της. Επίσης, τελευταίος φάκελος είναι με δυο τραγούδια του Αγγελάκα, μια διασκευή του "Μέσα μου ο αέρας που φυσά" με έντονο κρητικό ρυθμό και τρελή κλιμάκωση και το επικό "Σιγά μην κλάψω", κομμάτια που τα ακούω συνήθως κάθε φορά πριν πάω γα την βραδινή δουλειά και με βοηθάνε να έχω το σωστό attitude, να καταλάβω γιατί τα κάνω όλα αυτά και γιατί επιμένω. 

Κατα καιρούς είχα μεγάλα κολλήματα στο mp3 player μου, για πολύ καιρό είχα το Avatar της Μόνικα, με μερικά πολύ ωραία κομμάτια, όπως το Babe, αλλά αρκετά μελαγχολικό και δεν έμεινε καιρό, το soundtrack του Underground, που σε ξεσηκώνει θες δε θες, απο το οποίο και άκουγα πάντα δυο φορές το Mesecina, τιμής ένεκεν, το album "The look of love" της μοναδικής Diana Krall γιατί είναι αυτή που είναι, το "Careless Love" της Madeleine Peyroux που σε ταξιδεύει με την μελωδία της και σε ηρεμεί, το "Lover's Rock" της απίστευτης Sade με τα επικά της κομμάτια, επιλεγμένα κομμάτια απο Active Member γιατί κάποια κομμάτια τους είναι απλά ποίηση, το "New Amerykah Part One" της Erykah Badu για τον ρυθμό της και το απόσπασμα απο το "The Network" και άλλα πολλά. 

Φαντάζομαι αν κάποιος καθίσει κι ασχοληθεί με τα κομμάτια που ακούω και την συχνότητα τους, θα μπορεί να κάνω ένα ψυχογράφημα μου, θα καταλάβει ποιές εποχές ήταν καλές, ποιές πιεστικές, ποιες δύσκολες. Αταίραστα είδη,  καλλιτέχνες, εποχές και ρυθμοί, η μουσική τελικά είναι όπως η ζωή μας, ένα παζλ απο πολλά ανόμοια κομμάτια. Όπως και να έχει, η μουσική ήταν εκεί μαζί μου και θα συνεχίσει να είναι, δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι μια μέρα χωρίς μουσική. Κι άρα δεν μπορώ να φανταστώ πως να μην ευχαριστώ κάθε μέρα την Saigon που όταν γνωριστήκαμε, έκπληξη σε ένα μεζεδοπωλείο, μου έφερε 3-4 dvd με μουσική και αξιώθηκα να ακούσω αυτή την τέλεια τζαζ και άλλα που μου έμαθε. Σ'ευχαριστώ ξεροκέφαλο, αλαζονικό λιοντάρι!

Πολύ θα χαιρόμουν αν κάποιοι απο εσάς γράφανε ένα ποστ στο blog τους για το mp3 player τους, τα κομμάτια που έχει τώρα και γιατί και πότε τα ακούτε. Είμαι σίγουρος οτι όλοι έχουμε ένα playlist στην καθημερινότητα μας, με τραγούδια που έχουν την λειτουργία τους. Λοιπόν;

by Baygon

Emergency Pack

 Όταν το Μάρτιο ο Baygon ανακοίνωσε πως θα φύγει στην Αγγλία, με πέτυχε σε δύσκολη στιγμή. Ήμασταν στο Βόλο, είχα πιει τα τσιπουράκια μου, μια σπρωξιά ήθελα για να κλάψω και... έκλαψα. Και μετά το μετάνιωσα, γιατί στην πραγματικότητα χαιρόμουν πολύ γι' αυτόν, χαιρόμουν που επιτέλους θα πήγαινε σε ένα μέρος όπου συμβαίνουν τόσο πολλά που τον ενδιαφέρουν και όπου θα μπορούσε να ανθίσει με τις κατάλληλες ευκαιρίες. Αισθάνθηκα απαίσια που το αλκοόλ στο αίμα μου φέρθηκε εγωιστικά και μ' έκανε να του χαλάσω τη χαρούμενη ανακοίνωση. Και του το είπα λίγη ώρα αργότερα, ξεμεθώντας πάνω από μια τεράστια κούπα ζεστή σοκολάτα με πιπέρι.

Τόσον καιρό που λείπει, μου λείπει. Επικοινωνούμε συχνά, με όλους τους τρόπους που έχουμε στη διάθεσή μας. Λέμε για σοβαρά και για αστεία, ανταλλάσσουμε ενδιαφέροντα νέα, τον καμαρώνω και τον χαίρομαι και τον θαυμάζω, βοηθάμε ο ένας τον άλλο κι ας είμαστε τόσο μακριά.

Αλλά είναι ο καλύτερός μου φίλος, και μου λείπει.

Γι' αυτό όταν έφτασε ταχυδρομικώς το πακέτο από το Λονδίνο, το άνοιξα με χαρά μικρού παιδιού και ο ενθουσιασμός μου θα αργήσει πολύ να ξεθυμάνει! Σε όλα όσα διάλεξε να μου στείλει, κρύβεται η φροντίδα και η έγνοια του, και ξέρω πως το καθετί συνοδεύεται από μια τρυφερή σκέψη.

Όχι, κοιτάξτε και πείτε μου αν έχω άδικο:

Καρτ-ποστάλ από το British Museum. Seurat, Michelangelo, Qin Dynasty. Η κάρτα πάνω αριστερά είχε πολύ όμορφα λόγια στην πίσω πλευρά της. :-)

Αυτό το "Love" μου κάνει πολύ δεκαετία '90 και μ' αρέσει!!! Επίσης στυλό και μολύβια από το Βρετανικό Μουσείο, και μια κονκάρδα που θα πάει κατευθείαν μαζί με τις υπόλοιπες της συλλογής μου, στο πλάι της τσάντας για το πλέξιμο. Ξέρεις ότι λατρεύω τις κονκάρδες!

Φυλλάδια και χάρτες περιήγησης για το Μουσείο. Αχ, πόσα χρόνια πίσω γυρνάω... Όταν πήγα στο Λονδίνο το '98, η βαλίτσα μου στην επιστροφή είχε 6 επιπλέον κιλά από όλα τα φυλλάδια και τις μπροσούρες που κράτησα. Τα έχω ακόμα.

Σελιδοδείκτες - ένας από το Μουσείο και ένας με τον John Coltrane (καρδούλες, πολλές καρδούλες!!)

Σημειωματάρια - πανέμορφα και τα δύο (ακόμα περισσότερες καρδούλες!!)

Κάρτα από το Le Pain Quotidien. Τι να πρωτοπώ? Η πίσω όψη γράφει αναλυτικά τι περιλαμβάνουν τα πακέτα για πικ-νικ. Θέλω θέ-λω ΘΕΛΩ! Θα με πας?

Δύο πακέτα τσάι από το The Tea House. Το ένα είναι μίγμα Russian Caravan και το άλλο Morocco Mint. Και ένα infuser από μπαμπού!!! Δεν καταναλώνω τίποτα μόνη μου, περιττό να πω. Θα περιμένω να πιούμε τσάι μαζί.

Νήμα για πλέξιμο από το I Knit London. Την τελευταία φορά που μου αγόρασε ο Baygon νήμα, κατέληξε να πάρει ως δώρο ένα αφράτο, μακρύ (είναι και ψηλός!) κασκόλ για να μην κρυώνει όταν βγαίνει για νυχτερινή φωτογράφιση στο Λονδίνο. Νομίζω πως αυτό τώρα πρέπει να γίνει σκουφάκι ή γάντια, ώστε να εμπλουτίσουμε το σετ.

Toffee. TOFFEE... Όσον καιρό λείπει, η μόνιμη ερώτησή του στο τηλέφωνο ήταν "τι θέλεις να σου στείλω από το Λονδίνο?" και η μόνιμη απάντησή μου "Toffee". "Ναι, εντάξει, και τι άλλο?". "Κι άλλο toffee".

Και έστειλε. Το κάθαρμα. Toffee από το Thorntons. Που το ίδιο το σακουλάκι το δηλώνει απερίφραστα, "Tempting toffee lovers". Tempting λέει!

Το Mint Toffee ήταν μαλακό με υπέροχα λεπτή τη γεύση της μέντας, πολύ ισορροπημένο, εξαιρετικό.

Το Original ήταν σκληρότερη ποικιλία toffee, βουτυράτο, πεντανόστιμο, η αιτία που δάγκωσα τη γλώσσα και το εσωτερικό του στόματός μου πολλές φορές, προσπαθώντας να το φέρω βόλτα. Άξιζε μέχρι τελευταίας ρανίδος.

Το Chocolate Smothered Toffee... Ωωωω... Συγγνώμη, αλλά πώς να μη λιποθυμήσει κανείς και μόνο με το όνομα? Έγλειψα και τα δάχτυλά μου. Και το πιάτο. Και το σακουλάκι. Και το smothered έγινε smeared -

Εχμ, είναι κάπως embarrassing η φάση, περνάω στο επόμενο.

Ένα μπλουζάκι για τον Αστέρη. Θα βγάλουμε φωτογραφίες όταν το φορέσει και θα ανεβάσω εδώ.

Μπαϊγκονάκι μου, δεν ξέρω πώς να σε ευχαριστήσω για όλα αυτά, όσο έβγαζα από το κουτί τους θησαυρούς σκεφτόμουν πως ήξερες πώς ακριβώς θα αντιδράσω με το κάθε ένα. Και χαμογελούσα ακόμα πιο πολύ. Και μου λείπεις και σ' αγαπώ και σε περιμένω να γιορτάσουμε μαζί τα γενέθλιά μας.

Αγκαλιές

:-)

by Saigon

Equality Pride

    Η ομοφυλοφιλία στην Ελλάδα είναι άλλο ένα από εκείνα τα υπέροχα θέματα που αντιμετωπίζουμε με έναν μοναδικό συνδυασμό στρουθοκαμηλισμού, υποκρισίας, αμηχανίας και γελοιότητας. Έτσι λοιπόν, οι άντρες συνήθως ξεφωνίζουν τους ομοφυλόφιλους άντρες αλλά άνετα φαντασιώνονται σκηνικά με ομοφυλόφιλες γυναίκες, η Πολιτεία θεωρεί πως υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος που δεν πρέπει να παντρεύονται οι ομοφυλόφιλοι, τα σεξιστικά ανέκδοτα πάνε κι έρχονται, η ομοφοβία είναι σταθερή αξία, οι λέξεις που χαρακτηρίζουν εναν ομοφυλόφιλο θεωρούνται βρισιές (βέβαια στην ίδια χώρα θεωρείται βρισιά να σε αποκαλούν Καραγκιόζη, τον οποίο κατά τα άλλα θεωρούμε πολιτιστικό θησαυρό μας) και η παρουσία ομοφυλόφιλων σε θέσεις εξουσίας είναι ελάχιστες. Για πολλούς λόγους, το θέμα της αντιμετώπισης της ομοφυλοφιλίας πάντα το θεωρούσα σημαντικό και με πείραζε. Δεν ξέρω, ίσως επειδή ένας πολύ καλός μου φίλος έκρυβε την ομοφυλοφιλία του από μένα για δέκα ολόκληρα χρόνια απο φόβο για το πώς θα το πάρω, λες και υπήρχε πιθανότητα να το πάρω άσχημα. 

   Αφορμή για αυτές τις σκέψεις ήταν το London Pride, μια μεγάλη γιορτή όχι της ομοφυλοφιλίας αλλα της διαφορετικότητας στο Λονδίνο, όπου στήθηκε ένα τεράστιο πάρτυ στην Trafalgar Square και μια πολύχρωμη, γελαστή παρέλαση που "ζητούσε" ένα απλό πράγμα: όχι να γίνουν όλοι ομοφυλοφιλοι, αλλά να υπάρξει μια ανοχή απέναντί τους, μια ανοχή που θα οδηγήσει στην αποδοχή! Δεν θα συζητήσω για το κατά πόσο είναι "φυσιολογική" η ομοφυλοφιλία, αυτά πια στην εποχή μας πρέπει να ειναι αυτονόητα και να μην χρειάζεται συζήτηση. Ὴμουν κι εγώ εκεί, ως φωτογράφος, μια ιδιότητα που μου δίνει δικαιολογία κι άλλοθι για να βλέπω από κοντά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Και είδα εκεί μια συμπεριφορά που δεν καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να υιοθετηθεί παντού: οι ομοφυλόφιλοι δεν ειναι απόκληροι, δεν είναι επικίνδυνοι, δεν είναι άρρωστοι, είναι οι συνάνθρωποί σου, δίπλα σου στην κοινωνία όπου ζεις και όπως ανέχονται εσένα και τις συνήθειές σου έτσι οφείλεις κι εσύ να τους ανέχεσαι. Οφείλεις να αποδέχεσαι την ύπαρξή τους και να υπερασπίζεσαι κι εσύ τα δικαιώματά τους ως βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Κι αν έχεις την ευθύνη να αναθρέψεις έναν άλλο άνθρωπο και να του διδάξεις κάποια πράγματα για την ζωή, οφείλεις να του πεις ότι κανονικό και φυσιολογικό είναι ό,τι σε κάνει ευτυχισμένο, και πως η ομοφυλοφιλία είναι τόσο παλιά όσο και η ανθρώπινη ιστορία. Και όχι, ΔΕΝ είναι δικαιολογία η δήθεν "προσβολή της αισθητικής" καποιου, κανείς δεν φέρεται ρατσιστικά και βίαια απέναντι σε κάποιον επειδή κατακρίνει π.χ. το σηκωμένο γιακά στο πόλο μπλουζάκι, ή τις βάτες. Γιατί άλλωστε να είναι πιο αποδεκτές οι ακραίες συμπεριφορές των ετεροφυλόφιλων, όπως η ναζιάρα που κυκλοφορεί ημίγυμνη με σκοπό να τραβάει τα βλέμματα, ή ο "πολύς" που ξεδιάντροπα ρίχνεται σε κάθε θηλυκό; Για να μη μιλήσω καν για τα ποσοστά των βιασμών κάθε χρόνο... Και επί τη ευκαιρία, πόσοι από σας γνωρίζουν για τους "διορθωτικούς βιασμούς" που λαμβάνουν χώρα καθημερινά σε κράτη της Αφρικής, όπου είναι διαδεδομένη η αντίληψη πως αν μια ομοφυλόφιλη γυναίκα βιασθεί (και δη από πολλούς άντρες μαζί) θα συνέλθει από την "ασθένειά" της και θα ξανάρθει στον ίσιο δρόμο;

Δε θα ξεχάσω όταν στην παρέλαση πολλοί γονείς παρελάσανε μαζί με τα παιδιά τους, ζητώντας έναν κόσμο όπου κανείς δε θα ντρέπεται για τις ερωτικές του προτιμήσεις και όπου όλες οι αποφάσεις θα γίνονται σεβαστές. Αυτή η σκηνή ήταν πριν την ομάδα ομοφυλόφιλων γονιών που πέρασαν αγκαλιά με τα παιδιά τους ζητώντας ίσα νομικά δικαιώματα με τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια. Κι όλα αυτά συνέβησαν μισή ώρα πριν δω μια μητέρα να παίρνει τα μικρά της παιδιά και να τα πηγαίνει με χαρά στην Trafalgar για να δουν αυτούς τους ανθρώπους που δεν έκαναν τίποτε το κατακριτέο παρά να κρατιούνται χέρι-χέρι, να φιλιούνται ή να στέκονται αγκαλιά όπως όλοι οι άνθρωποι, για να τους δείξει πως υπάρχει κι αυτό γύρω μας και πως δεν είναι προβληματικό. Διότι δεν υπάρχει λογική στο να πιστεύει κανείς πως η ευτυχία μπορεί να ανθίσει μόνο εκεί που υπάρχουν τα καθωσπρέπει πρότυπα. Λες και όλα ανεξαιρέτως τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια ζουν σε αξιοζήλευτη αρμονία και γεννούν αποκλειστικά ετεροφυλόφιλα παιδιά. Ως blog το έχουμε ξαναθίξει το θέμα, στην ανάρτηση με τίτλο "Διακρίσεις" και το άρθρο του Χρήστου Χωμενίδη. Όμως δυστυχώς πολλοί πιστεύουν ακόμα ότι μπορεί κανείς να απαρνηθεί τη φύση του, ότι το "κανονικό" μάς το μαθαίνουνε, δεν το νιώθουμε βαθιά μέσα μας κι αλίμονο αν μας το μάθουν λάθος από την αρχή...

by Baygon

Ticket to Ride

Πόσον καιρό έχω να σας δείξω βιντεάκι του Αστέρη?

Το τράβηξα το Μάρτιο, αλλά τώρα επιτέλους πρόκοψα να το ανεβάσω. Άντε, να χαρεί λιγάκι κι ο νονός Baygon. Μας λείπεις πολύ, φίλε!

 

Αυτό το βίντεο έκανε τον καλό μου φίλο Γ. να με κατηγορήσει για παβλοβιανά πειράματα. LOL

Η αλήθεια είναι πως προσθέσαμε κι άλλες χώρες στο ρεπερτόριο του Αστέρη αργότερα: Σουηδία, Κορσική, Τουρκία, Μαρόκο, Λουξεμβούργο, Ρωσία, Γερμανία. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να απαθανατίσω την παράσταση σε πλήρη άνθιση... Πλέον το αγόρι μας πέρασε σε μια φάση ξεροκέφαλη, και δείχνει επίτηδες λάθος χώρες για να μας τη σπάσει. Δεν ανοίγουμε το χάρτη πια. Δεν πειράζει όμως. Θα επανέλθουμε αργότερα. :-)

by Saigon

Meet the Bacon Machine

Πρέπει να έγινε κάποιο μπέρδεμα και αντί για Baygon να ακούσανε Βacon και αυτό ξεκίνησε μια περίεργη ιστορία. Αλλά όταν έχεις να κάνεις με τσίρκο, αυτά παθαίνεις μάλλον. Και το εννοώ, αληθινό τσίρκο (χωρίς ζώα και κλόουν βέβαια), δεν ειναι υποτιμητικός χαρακτηρισμός, πρόκειται για το Aircraft Circus με τους ανθρώπους του οποίου πέρασα 8 μέρες στο Donington, κάπου στην κεντρική Αγγλία, στα πλαίσια του Download festival 2011, στήνοντας (όλοι μαζί) και φωτογραφίζοντας (εγώ) το show Madame Pain's Boudoir, ένα μείγμα ακροβατικών, φωτιάς, νερού, χορού, καρφιών/συρραπτικών και πολλών άλλων, ένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που έκανα και έζησα στην ζωή μου και είμαι περήφανος που ήμουν μέρος του. 

H ιστορία ξεκινάει πριν από ένα μήνα περίπου, όταν μου προτείνανε αυτή την δουλειά και χωρίς δεύτερη σκέψη είπα το ναι. Για εβδομάδες τωρα ετοιμαζότανε το ταξίδι και η διαμονή μας εκεί, καθώς θα κατασκηνώναμε στην αγγλική εξοχή. Ξεκινώντας λοιπόν, φεύγουμε από Λονδίνο σε ένα γεμάτο απο πράγματα και προμήθειες αυτοκίνητο, εγώ, ο Αυστραλός σκηνοθέτης, η ακροβάτισσα σύζυγος του, η production designer και ο VFX director/videographer του show, ένα συνοθύλευμα ανθρώπων που ώθησε την Saigon να πει "Αυτό δεν ήταν carpool, ήταν καστ για road movie του Ταραντίνο!", κατι στο οποίο δεν είχε και πολύ άδικο για να είμαι ειλικρινής, ειδικά αν σκεφτείς οτι πηγαίναμε να στήσουμε μια παράσταση τσιρκου. Λίγο πριν φύγουμε, εγώ ξέρω ότι η πραγματική δουλειά μου ξεκινάει μέρες μετά την άφιξή μας, και πως όσο θα στήνεται το σκηνικό, εγώ θα βοηθάω. Αυτό που έμαθα όμως πριν αναχωρήσουμε είναι πως ο συγκάτοικός μου,  αυτός που ουσιαστικά μου κανόνισε την δουλειά, είπε στον γενικό αρχηγό του ολου event πως θα μπορούσα να βοηθήσω με το μαγείρεμα, γιατι, λέει, ήμουν chef στο στρατό! Το οποίο φυσικά δεν ισχύει, ήμουν ενα ταπεινό ΚΨΜιτζόπουλο και βοήθησα μερικές φορές στην κουζίνα (αν και προχτές έκανα ενα κοτόπουλο Bella Giornata με συνταγή που έστειλε η Saigon και οι συγκάτοικοι έγλειφαν τα δάχτυλα τους, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Συμπέρασμα; Πηγαίνω στην μέση του πουθενά, για camping και με την "ευθύνη" να μαγειρέψω για 52 άτομα! Οπότε ξεκινάει και η φρίκη, το γέλιο και οι σκέψεις για το τι κάνουμε: πρώτο βήμα, οι προμήθειες. Ο αρχηγός της αποστολής έχει κουβαλήσει 20 κιλά bacon, 15 κιλά μακαρόνια, κοντά 20 κιλά σάλτσα ντομάτα, ένα πεντάκιλο μαγιονέζα, 200 λουκάνικα για hot dog, 10 κιλά τόνο, λαχανικά. φρούτα, πολύ τσάι, γάλα, δημητριακά, περίπου 800 μπάρες δημητριακών, και κυρίως μια μεγάλη ψησταριά barbecue για το μαγείρεμα. 

Έτσι λοιπόν γεννήθηκε η Bacon Machine (aka Baygon), αφού κάθε πρωί έπρεπε να ψήσω μερικές ντουζίνες κομμάτια bacon για πρωινό όλων, κάτι που έγινε δεκτό με μεγάλη χαρά φυσικά, ποιος δεν χαίρεται όταν ένας ψηλός, χοντρός, μελαχρινός σου φτιάχνει bacon για σάντουιτς πρωινιάτικα; Για άλλη μια φορά επιβεβαίωσα την θεωρία πως αν θες να κερδίσεις μια ομάδα ανθρώπων, μαγείρεψέ τους και θα σε συνδυάζουν πάντα με το αίσθημα ικανοποίησης της πείνας. Όσον αφορά τα υπόλοιπα γεύματα, όπως καταλαβαίνετε, υπήρχαν αρκετά μακαρόνια τα οποία τα έφτιαξα δυο φορές με τόνο και λαχανικά και δύο φορές με απλή σάλτσα ντομάτα, μανιτάρια και άλλα λαχανικά. 

Από άποψη φαγητού κάπως έτσι εκτυλίχτηκε η εβδομάδα, σε ένα camping site, δίπλα σε ένα αεροδρόμιο (το οποίο σημαίνει πολύ φασαρία), δίπλα στην σκηνή με rock karaoke (με την ονομασία Rockeoke) όπου μπορούσες να εγγραφείς και να τραγουδήσεις ό,τι ήθελες με την rock μπάντα, δίπλα σε μια πίστα moto-cross (πολλή φασαρία), δίπλα σε ένα decanting station, ένα μέρος δλδ που μαζεύανε τα πεταμένα κουτάκια μπύρας των (75.000+ ) κατασκηνωτών και τα συνθλίβανε για ανακύκλωση (από τις 8 το πρωί), στη μέση ενός rock festival. True story. And priceless!

Όπως και να'χει, το ξανάκανα όλο αυτό χαλαρά, χωρίς συζήτηση. Ὴταν φοβερή εμπειρία, είχα την ευκαιρία να φωτογραφίσω ένα απίστευτο show, να βγάλω 4.300 περίπου φωτογραφίες, να ξεφύγω για λίγο καθότι η ζωή μου έκανε μια βουτιά πριν φύγω και γενικά το χρειαζόμουν. Η Bacon Machine, μπορεί να έχει σιγήσει, αλλά ανυπομονεί για την επόμενη φορά!

by Baygon