Ένα πακέτο χαμόγελα και μυρωδιές

Μπορεί να ζούμε στην εποχή των στιγμιαίων online μηνυμάτων και του chat, μπορεί τα e-mails να είναι κάτι εξαιρετικά γρήγορο και απλό, αλλά μεταξύ μας, σαν την αλληλογραφία δεν έχει! Πιστεύω πως είναι πιο προσωπική, έχει ένα μεγαλύτερο κομμάτι του αποστολέα μέσα και η απόλαυση του να ανοίγεις ένα φάκελο ή ένα δέμα και να βλέπεις το περιεχόμενο είναι τεράστια. Έτσι, όταν ένα πρωί ξύπνησα και βρήκα το ειδοποιητήριο δεν μπορούσα παρά να ενθουσιαστώ! Το γεγονός πως έπρεπε να περιμένω δύο μέρες για να πάω να το παραλάβω δεν μείωσε τη χαρά μου, ήταν μια γλυκιά αναμονή, ήξερα πως το πακέτο ήταν από την Saigon! Εκεί που έγινα πραγματικά ανυπόμονος, ωστόσο, ήταν στα 40' διαδρομής από το Ταχυδρομείο ως το σπίτι, κρατώντας το πακέτο. Τι περιείχε;

Μια πανέμορφη και πρακτική θήκη για τα βελονάκια του crochet! Η θήκη είναι η Mod Dot απο το Etsy και περιέχει ένα πλήρες σετ βελονάκια πολύχρωμα και έτοιμα για νέα projects, επίσης δώρο από την Saigon. Η θήκη έχει ήδη αποκτήσει θαυμαστές στο knitting meeting του iknit και συνεχίζει ακάθεκτη, :)

Μια μεζούρα από το Eat.Sleep.Knit, πολύ όμορφη και χρήσιμη, μπήκε ήδη μέσα στην project bag.

 Φυσικά, νήμα. Εδώ και μήνες είναι κομμάτι της ζωής μου και πλέον μόνιμο κομμάτι συζήτησής μας. Το νήμα αριστερά είναι αυτό που χρησιμοποίησα στην πρώτη μου προσπάθεια για το πρώτο μου κασκόλ και απέτυχα. Τώρα πιστεύω πως θα μπορέσω να το χρησιμοποιήσω. Ξέρετε πόσο μεγάλη ικανοποίηση είναι να σου δίνει η μέντοράς σου νήμα που δεν μπορούσες κάποτε να χειριστείς; Το άλλο νήμα είναι ένα κόκκινο σκούρο (στην απόχρωση του αίματος) που μου άρεσε από την αρχή, πολύ μαλακό.

Απόθεμα μπαχαρικών! Μια ποικιλία μεγαλύτερη απ'οποιαδήποτε είχα ποτέ στην διάθεσή μου για μαγείρεμα. Δεν είμαι έμπειρος στα μπαχαρικά, δεν έχω δοκιμάσει πολλά, τώρα μαθαίνω, και το σπίτι στο οποίο μετακόμισα πριν από δύο μήνες είχε μόνο αλατοπίπερο οπότε η Saigon ανέλαβε να με προμηθεύσει. Τα μπαχαρικά επάνω είναι μαύρο σουσάμι, curry, κόλιανδρος, κύμινο, ρίγανη, πάπρικα, δεντρολίβανο, chilli, μάραθο, sumac, δυόσμο, φύλλα δάφνης και δύο είδη σαφράν. Και μόνο που τα γράφω είναι καταπληκτικό! Είναι μοναδική η εμπειρία να μαγειρεύεις με μπαχαρικά που σου έστειλε η κολλητή σου, να γεμίζει η κουζίνα σου με νέες μυρωδιές και τα φαγητά σου να παίρνουν νέες γεύσεις, να ταξιδεύεις σε ένα νέο κόσμο!

Επίσης υπήρχανε βανίλιες, τις οποίες δεν μπορώ να βρω σ'ολόκληρο Λονδίνο (υπάρχει μόνο σε υγρή μορφή) και θα γίνουν πανακότα και μπουγάτσα που τόσο καιρό δεν έχω κάνει και το αναβάλλω συνέχεια, και μοσχοκάρυδο για σούπες και άλλα.

Μαχλέπι για κάτι τσουρεκοειδές και βανίλια ζάχαρη με πορτοκάλι, το οποίο και μόνο που το διαβάζεις σε πλημμυρίζει η μυρωδιά!

Αυτό είναι το νέο μου σημειωματάριο, τέλειο για ψώνια και ιδανικό για να κοιτάω το βλέμμα των ανθρώπων στο σούπερ μάρκετ που με βλέπουνε να κυκλοφορώ με ένα εκατοστάευρο και να το κοιτάω κάθε λίγο. Πιστέψτε με, συνέβη. Και ναι, έχει πολύ πλάκα, λολ!

Δύο καταπληκτικές πετσέτες για την κουζίνα. Τα χρώματα ταιριάζουν με τα χρώματα της κουζίνας, οι πετσέτες είναι πολύ μαλακές και γενικά τις λάτρεψα από την πρώτη στιγμή, έχουν ήδη πάρει την θέση τους στην κουζίνα.

Και πάμε στο διαμάντι του πακέτου, κάτι που μόνο η Saigon θα έστελνε και με έκανε να γελάω για ώρες αφού το πρωτοείδα, και να γελάω ακόμα και τώρα κάθε φορά που το βλέπω στο ντουλάπι και το σκέφτομαι: ένα πακέτο ζελέ! Ζελέ ρε συ! Είναι πραγματικά απίστευτο, κάποια στιγμή είπα στην Saigon πως είχα χρόνια να φάω ζελέ και έβαλε μέσα στο πακέτο της. Δεν είναι καταπληκτική;

 Και φυσικά, μια κάρτα με δυο υπέροχες κουβέντες. Έχει βρει τη θέση της στο ψυγείο, κάτω από ένα μαγνητάκι με την Sagrada Familia, και πάω και τη διαβάζω καμιά φορά όταν μαγειρεύω.

Δεν έχω λόγια  να την ευχαριστήσω, το πακέτο μού έφτιαξε την διάθεση για μέρες και κάθε φορά που κοιτάω ή χρησιμοποιώ κάτι από το πακέτο ένα χαμόγελο εμφανίζεται στο πρόσωπό μου αμέσως. Saigon, μια μεγάλη αγκαλιά σου στέλνω, σ'ευχαριστώ που υπάρχεις στην ζωή μου!

by Baygon

ΥΓ: bonus φωτογραφία, η εικόνα της κουζίνας μου μετά το πακέτο, με ποδιά δώρο από την Saigon και το καταπληκτικό "Η δίαιτα της αρκούδας" και απεικονίσεις επάνω, τα μπαχαρικά και μία από τις πετσέτες. Κάπου εκεί γύρω είναι και κάτι πλαστικές κουτάλες, πάλι δώρο της Saigon. Μια υπέροχη γωνιά γεμάτη μυρωδιές, γεύσεις και χαμόγελα!

A Fan of Fans

Τρίτο και τελευταίο post για το ταξίδι μου στο Λονδίνο.

Ένα από τα πιο καλοφτιαγμένα μουσεία (του 'ειδικού ενδιαφέροντος' που έλεγα στην πρώτη σχετική ανάρτηση) είναι το Μουσείο Βεντάλιας στο Greenwich. Ο Baygon ξέρει πόσο λατρεύω τις βεντάλιες, και πώς δε χάνω ποτέ ευκαιρία να αγοράζω κι άλλες για να εμπλουτίζω τη συλλογή μου, και πώς κάθε τσάντα και τσαντάκι έχει και μια βεντάλια μέσα... Και φυσικά φρόντισε να με πάει στο μουσείο. Και παρ'όλο που δεν το περίμενε ούτε ο ίδιος, το ευχαριστήθηκε όσο κι εγώ και έβγαλε πολλές υπέροχες φωτογραφίες.
Απολαύστε.

by Saigon

Τι γεύση έχει το Λονδίνο?

Για μένα, το Λονδίνο έχει πολλές γεύσεις. Πλούσιες, και πολυ-πολιτισμικές!

Ακολουθούν φωτογραφίες (του Baygon φυσικά, τα 'χουμε πει) από διάφορες νοστιμιές που δοκίμασα σε υπέροχα μέρη στο Λονδίνο.

Tomato and Basil Soup

Le Pain Quotidien

(wikipedia article)

Ονειρεμένο Fish & Chips!

The Rock & Sole Plaice

Pumpkin Soup

Pattiserie Valerie

Caribbean Vegetables Soup

(Le Pain Quotidien)

Hummus με κοτόπουλο, σαλάτα ταμπουλέ και τσάι φρέσκιας μέντας.

Hummus Bros

Λεμονάδα με τζίντζερ και μέντα, ζεστό ρόφημα με μήλο και κανέλλα, falafel.

(Hummus Bros)

Αφήστε τα σάλια να τρέξουν ελεύθερα! :-)
Σας χρωστάω άλλη μια ανάρτηση. Σύντομα.

by Saigon

Οι δυό προσπάθειες για το πρώτο μου κασκόλ

Όπως έταξα, αυτό είναι το ποστ σχετικά με την περιπέτεια δημιουργίας του πρώτου μου κασκόλ. Και ναι, είναι περιπέτεια, δεν ήταν μια επανάληψη των γνώσεων, δεν ήταν απλή εξάσκηση, ήταν μια διαδικασία, με τα πάνω και τα κάτω της, με τα όλα της. Και χρειάστηκε δύο προσπάθειες. Το νήμα, όπως ήδη έγραψα, μου το έδωσε η Saigon για το πρώτο μου project. Ένα υπέροχο νήμα με 4 χρώματα που όπως πλεκότανε, αυτά εναλλασότανε και το αποτέλεσμα ήταν πολύχρωμο σε συγκεκριμένες αποχρώσεις αλλά με ποικιλία εναλλαγών, όπως βλέπετε και στην φωτογραφία. Μου άρεσε τόσο πολύ το νήμα, η αίσθηση του, το χρώμα, το πως το έβλεπα στα μάτια μου να πλέκεται, πραγματικά το απολάμβανα. Και θα ήταν όλα πολύ καλύτερα αν το έκανα και σωστά. Το κασκόλ υποτίθεται πως έπρεπε να είναι 35 chains σε πλάτος και, όπως είναι αυτονόητο, θα έπρεπε να είναι 35 chains σε όλο το μήκος του. Ωστόσο, αυτό για μένα ήταν δύσκολο. Για έναν άγνωστο ακόμα λόγο (που αποδίδω στην απειρία και/ή στο άγχος του πρωτάρη) δεν μπορούσα να το καταφέρω με τίποτα. Συνεχώς έχανα stitches και κατέληγα να έχω decreases (συνήθως από την μία μεριά, κάτι που το έκανε ακόμα πιο περίεργο). Άρα, έπρεπε να το ξηλώνω μέχρι την τελευταία row η οποία ήταν όντως 35 chains και να συνεχίσω. Αυτή η διαδικασία επαναλήφθηκε πολλές, οδυνηρές φορές καθώς έβλεπα πως δεν τα κατάφερνα με τίποτα! Με την παραίνεση λοιπόν της Saigon, το παράτησα και ξεκίνησα ένα νέο project με νέο νήμα και νέο βελονάκι. Και όσο κι αν με στεναχώρησε που σταμάτησα κι άφησα το νήμα, κατάλαβα πως μερικές φορές η επιμονή γίνεται άσκοπη ξεροκεφαλιά, αλλά αποφάσισα πως δεν θα τα παρατήσω και ξεκίνησα το νέο μου project. 

Νέο νήμα (κι αυτό προσφορά της Saigon), νέο stitch (αυτή την φορά ήταν όλο half double crochet αντί για single crochet που ήταν το πρώτο project) νέο βελονάκι αλλά το project παρέμεινε κασκόλ και μάλιστα με το ίδιο πλάτος, στα 35 stitches. Το νήμα είναι ένα μάλλινο sock yarn και το βελονάκι 4.0mm κι από την αρχή σχεδόν το ίδιο πρόβλημα επανήλθε: decrease. Δεν μπορούσα να διατηρήσω τα 35 chains και παρόλο που, θεωρητικά έστω, μετρούσα, κάπου και κάπως χανόμουν, μπερδευόμουν και πάλι έχανα. Την λύση βρήκε η Saigon, φυσικά: περισσότερα stitch markers! Η λύση απέδωσε, επιτέλους δεν είχα decreases και το κασκόλ μου μεγάλωνε! Όσο περνούσαν οι ώρες πλεξίματος είχα ένα κασκόλ να μεγαλώνει στην αγκαλιά μου, να παίρνει την μορφή του και, πιστέψτε με, ήταν από τα πιο όμορφα συναισθήματα που ένιωσα! Δεν ήταν μόνο το γεγονός πως είχα διορθώσει, έστω με βοήθεια, το λάθος μου, αλλά πλέον κατάφερνα κι έκανα κάτι που ήταν μαγικό: είχα ένα νήμα το οποίο με μια συγκεκριμένη τεχνική και ένα εργαλείο το μετέτρεπα σε ένα κασκόλ, σε κάτι καινούργιο! Και, κάποια στιγμή, σε έναν καναπέ απέναντι από την Saigon, τρία skeins και αρκετές κούπες τσάι μετά, το κασκόλ ολοκληρώθηκε! Ένα κασκόλ μήκους 1.80m, με half double crochet, γκρίζο και με μάλλινο νήμα. Το οποίο το έκανα εγώ! Woohoo!!!

Λίγο αφότου τελείωσα το πρώτο κασκόλ όμως, μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να ξεκινήσω κάτι καινούργιο! Κατάλαβα λοιπόν αμέσως πως το crochet έγινε όχι απλά μια περιέργεια που εξερεύνησα αλλά κάτι που βρήκε αμέσως μια θέση στην καρδιά μου και το λάτρεψα. Δεν ήταν κάτι που το έκανα μια φορά και τελείωσε, μου πέρασε. Επόμενο βήμα λοιπόν, να ξεκινήσω ένα νέο project σύντομα, με ένα νέο νήμα κι ένα pattern που θα ήταν κάτι πιο περίπλοκο από την επανάληψη ενός stitch και μόνο. Έτσι, το pattern που επιλέχθηκε ήταν το Raf Scarf, ένα απλό σχετικά κασκόλ αλλά ό,τι πρέπει για τον αρχάριο σαν εμένα. Αλλά αυτό αξίζει δικό του ποστ.

Ich bin ein Londoner

Έχω ένα πρόβλημα.

Πώς να μιλήσω για το Λονδίνο χωρίς να πληγωθώ? Τέλος πάντων, θα σφίξω τα δόντια και θα το αντέξω.

Ήταν η πόλη όπου πήγα ως πρωτάρα τουρίστρια πριν δεκατρία χρόνια. Πάντα θυμόμουν πόσο μου άρεσε και ήξερα ότι μου λείπει και ότι θέλω να ξαναπάω, δε φανταζόμουν όμως πόσο διαφορετικά θα το έβλεπα αυτή τη φορά...

Τώρα έζησα το Λονδίνο πραγματικά. Τώρα απαλλάχτηκα από το αγχωμένο τρέξιμο του γκρουπ, το φόβο μη χαθώ από τους υπόλοιπους, τον περιορισμένο χρόνο στα μουσεία και τις πινακοθήκες, το άθλιο φαγητό στα όρθια και βιαστικά, τις ελλιπείς ξεναγήσεις. Το απόλαυσα και το ευχαριστήθηκα με την ψυχή μου! Και τα χρωστάω όλα στον Baygon.

Αυτό το ταξίδι ήταν το δώρο του για τα φετινά γενέθλιά μου. Μα πείτε μου, δεν είναι ο καλύτερος φίλος του κόσμου? Με περιποιήθηκε, με φρόντισε, με πήγε στα αγαπημένα του μέρη που έγιναν αμέσως και δικά μου αγαπημένα... Δεν ήταν και δύσκολο. Μας αρέσουν ακριβώς τα ίδια πράγματα. Γι' αυτό και ξεχαστήκαμε τόσες ώρες μέσα στην Tate Modern (wikipedia article) να μιλάμε για τον ιμπρεσσιονισμό και τους Monet, Pollock, Rothko και Mitchell. Α ναι, και για Picasso, Rivera, Duchamp και Diane Arbus. Και για την αλληλεπίδραση μεταξύ των κινημάτων ζωγραφικής και μουσικής.

Κάποιες τουριστικές φαντασιώσεις πολλών ετών έγιναν επιτέλους πραγματικότητα. Για παράδειγμα, το να περπατήσω μέσα στην πόλη και να τη δω από όλες τις πλευρές, όχι να πηγαίνω απλώς από το ένα αξιοθέατο στο άλλο χρησιμοποιώντας το κοντινότερο μεταφορικό μέσο. Το να βολευτώ στο γρασίδι ανάμεσα σε συγκλονιστικά βικτωριανά κτίρια και να κάνω πικνίκ. Το να στρογγυλοκαθίσω στο παγκάκι (ή και στο πάτωμα) απέναντι από τον πίνακα που μου αρέσει και να μείνω εκεί όσο θέλω. Το να πάω στο (ειδικού ενδιαφέροντος) μουσείο της επιλογής μου, και όχι μόνο στα τετριμμένα που κανόνισε το ταξιδιωτικό πρακτορείο.

Φωτογραφίες δεν τράβηξα. Η μηχανή μου παρουσίασε κάτι προβληματάκια με τις μπαταρίες, κι έτσι δε μπόρεσα να βγάλω ούτε μία στάση. Έβγαζε όμως ο Baygon, και μου έδωσε την άδειά του να χρησιμοποιήσω όσες θέλω για το post. Τόσο το καλύτερο! Οι δικές μου θα ήταν απαράδεκτες μπροστά σ’αυτές εδώ. (χιχι)

Ορίστε λοιπόν, κάποια στιγμιότυπα.

Somerset House

(wikipedia article)

Στην εσωτερική αυλή του ανακτόρου υπήρχαν καρέκλες και καθίσαμε να χαζέψουμε τα κτίρια και το παιχνίδι των συντριβανιών... Ήταν εκεί και κάποιες οικογένειες που επέτρεπαν στα παιδιά τους να τρέχουν ανάμεσα στους πίδακες - και να γίνονται μούσκεμα. Τέλειο. :-)

Saint Martin-in-the-Fields

(wikipedia article)

Ο Baygon με αιφνιδίασε ύπουλα και δεν κατάφερα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου όταν μπήκαμε μέσα στο St. Martin-in-the-Fields. Mια ορχήστρα μουσικής δωματίου ήταν εκεί και έκανε πρόβα για συναυλία. Και έπαιζαν Bach, Mozart και Vivaldi. Ο χώρος, το εκκλησιαστικό όργανο πίσω μας, η ατμόσφαιρα της πρόβας, η γνώριμη και αγαπημένη μουσική, ε δεν χρειαζόμουν περισσότερα για να συγκινηθώ.

University of Greenwich

(wikipedia article)

Mετά τη βόλτα μας στην Greenwich Market, Κυριακή μεσημέρι, πήραμε ταϊλανδέζικο curry από έναν υπαίθριο πάγκο και μπήκαμε στην αυλή του πανεπιστημίου. Από τις αίθουσες των κτιρίων γύρω μας ακούγονταν σπουδαστές να παίζουν πνευστά και έγχορδα μουσικά όργανα στην ώρα μελέτης τους, ιδανική υπόκρουση για το φαγητό μας. Παράδεισος.

Trafalgar Square

 

National Gallery

(wikipedia article)

Η δεύτερη φορά μου στην Εθνική Πινακοθήκη ήταν πολύ λιγότερο βιαστική και πολύ περισσότερο επιμορφωτική. Μου άρεσε που είδα έναν πίνακα του Degas που δεν είχα ξαναδεί, και που μιλήσαμε τόσο για τον Van Gogh. Η συζήτηση είχε επίσης Manet, Gauguin, Goya, Toulouse-Lautrec... Baygon, ποιον ξέχασα?

Hay's Galleria

Southwark Cathedral

(wikipedia article)

Tower Bridge & The Tower of London

(wiki artickle) | (wiki article)

The Painted Hall - Old Royal Naval College

(wikipedia article)

Victoria & Albert Museum

(wikipedia article)

Ronnie Scott's Jazz Club

(wikipedia article)

Έχω κάνα-δυο πραγματάκια ακόμη να σας δείξω, αλλά αυτό το post ήδη έγινε σεντόνι. Επιφυλάσσομαι.

Φαίνεται όμως πόσο τέλεια πέρασα, δε φαίνεται? :-)

by Saigon